iiiiiiiiii

most of theeeee daaaaaaaaaaaaaaayyyyyyyyyyyyys
we were at the machiiiineryyyyyyy

έντονα συναισθήματα

μία από τις πιο όμορφες αναμνήσεις του καλοκαιριού που πέρασε, αν όχι η ομορφότερη, και βέβαια το καλοκαίρι έχει καιρό που πέρασε, αλλά και πάλι, είναι τόσο έντονο όλο αυτό που δεν μπορώ να το απομονώσω...

είχαμε πάει με την κωστάντια και το κόκκινο το φίατ για κάμπινγκ στην ιτέα. βασικά δεν ξέραμε οτι θα πάμε στην ιτέα γιατί ξεκινήσαμε για πελοπόννησο και απλά πηγαίναμε και περνούσαμε από ναύπακτο και τρώγαμε παξιμάδια και σταματήσαμε και στο γαλαξείδι και πηγαίναμε και πηγαίναμε.

ήταν πολύ όμορφο τριήμερο, είχα μαζί και έναν μουρακάμι, από τους φλώρικους μουρακάμι για την ακρίβεια, δεν θυμάμαι αυτή τι διάβαζε βέβαια, μάλλον τους καραμαζόφ, και επίσης ήταν η περίοδος που δούλευα τα βράδια και ήταν από τα πρώτα μου κενά τριήμερα και το περίμενα με χαρά.

επίσης κουβαλούσα συνέχεια αυτήν την σκατοδιάθεση, αυτό το πράγμα που είναι σαν να αιωρείσαι αλλά με την κακή έννοια, γιατί δεν το διάλεξες εσύ, και δεν ξέρεις που θα πέσεις. και κοιτάς κάτω και έχεις μία επιλογή που σε ενδιαφέρει και όλα τα άλλα φαίνονται ζοφερά και σιχαμένα. έτσι ήμουν.

αλλά τα βράδια, τα βράδια στο κάμπινγκ, εκεί γινόταν κάτι άλλο. αφού κάναμε ντουζ με 2 σε 1 αφρόλουτρο και σαμπουάν, και καθώς καθόμασταν για να καπνίσει το κορίτσι και να φύγουμε, έβαζα και άκουγα την δεύτερη πλευρά του before and after science, και καθόμασταν πάνω στο χώμα μπροστά στην σκηνή και μπροστά είχε δέντρα και έτσι δεν φαινόντουσαν αστέρια αλλά ίσα ίσα η θάλασσα ανάμεσα από τα δέντρα.

εκείνες τις στιγμές καταλάβαινα γιατί αγαπάω τον μπράϊαν ίνο. εκείνες ακριβώς τις στιγμές συνειδητοποιούσα τι πάει να πει idleness, τι πάει να πει αεργία και ένιωθα ολόκληρος να κουβαλάω συναισθήματα που δεν έχω λόγια να περιγράψω. ούτε τότε είχα λόγια, ούτε τώρα έχω.

και μετά το ποταπό μου το μυαλό, αυτό το τραγικό πράγμα που ονομάζεται εγκέφαλος μου, προσπαθεί να καταλάβει το μέγεθος της ιδιοφυίας του ίνο, και αδυνατεί.

γιατί έχει απέναντι του έναν άνθρωπο ο οποίος εκτός του ότι είναι τεράστιος θεωρητικός, και οι ιδέες του στην παραγωγή, και οι ιδέες του γενικότερα, και τα textures και το βάθος στον ήχο στα τραγούδια και στους δίσκους του, σε οδηγούν στο να ξεχνάς το πως έχει καταφέρει να μεταφέρει συναισθήματα απερίγραπτα, με την κυριολεκτικότατη σημασία της λέξης απερίγραπτος.

καθόμουν ανάσκελα, και άκουγα με την σειρά julie with, by this river, through hollow lands και spider and I στο ριπίτ και στο ριπίτ και στο ριπίτ, και απλά κοίταγα μπροστά μου και δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω ή να βουτήξω στην θάλασσα ή να αρχίσω να βγάζω τα ρούχα μου ή να μιλήσω για το παρελθόν και για το ποιός είμαι και το τι θα κάνω στην ζωή μου και τους έρωτες μου και την αγάπη μου και τα σκατά που έτρωγα και τίποτα μα τίποτα δεν σκεφτόμουν. τίποτα απολύτως. είναι σαν μία ζώνη που τίποτα δεν συμβαίνει, σαν μία μαύρη τρύπα που σε ρουφάει και μένεις άδειος, αλλά όχι άδειος όπως λέμε κενός, αλλά απλά δεν σου μένει τίποτα.

μακάρι να μπορούσα να το περιγράψω.

είναι τέσσερα τραγούδια, απλά τέσσερα τραγούδια. έχουν κιθάρες πιάνα και μερικά συνθ και φωνές. και με κάνουν να σκέφτομαι για πάντα αυτό που έβλεπα μπροστά μου στην ιτέα, σαν να θέλω να κοιτάξω μέσα μου αλλά να μην βλέπω τίποτα.

τίποτα απολύτως.

ομπλίκ

η σημαντικότερη εφέυρεση έβερ

νέβερ κομς

τουμόροου από ντουρούτι κόλουμν και κοιμήθηκα γιατί έχω δουλειά αύριο

ντρούλινγκ

τέτοια ώρα...

όμορφο λέϊμπελ

όμορφο κόνσεπτ

όμορφη φάση

http://www.beko-dsl.com/

οι δέκα αγαπημένες μου ταινίες της δεκαετίας

1. melinda and melinda
2. the curse of jade scorpion
3. whatever works
4. small time crooks
5. hollywood ending
6. scoop
7. anything else
8. vicky cristina barcelona
9. match point
10. cassandras dream

εδώ τρέχει μία ωραία ψηφοφορία επί του θέματος.

συζήτηση

σήμερα, κατάλαβα ότι τα τελευταία χρόνια, ο δίσκος που ευχαριστιέμαι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι το odessey and oracle των zombies.

έτσι, θα πω ότι είναι ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει στην ζωή μου. είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει, και έχει τα πάντα μέσα. πειράματα, φωνές, στίχους, ενορχηστρώσεις, χορό, ένταση, κλάμα, νοσταλγία, έρωτα. πολύ έρωτα.

επειδή μου έχουν λείψει αυτές οι κουβέντες που βρίζομαι με τους φίλους μου για μουσική και μαλώνουμε, θα ήθελα όλοι όσοι διαβάζουν το μπλογκ (ναι, εσείς οι τέσσερις) να μου πούνε ποιός είναι ο αγαπημένος/καλύτερος δίσκος που έχουν ακούσει και να αρχίσουμε να μαλώνουμε από την χαρά μας.

έπειτα, θα το βάλω επάνω δεξιά αυτό το ποστ για να μαλώνουμε για πάντα!

άρα πείτε μου δίσκους, έναν ο καθένας, να μαζευτούνε μπόλικοι, να τους κοιτάμε και να χαιρόμαστε.

άρα εγώ: THE ZOMBIES - ODESSEY AND ORACLE (1968)

και τώρα κάτι εντελώς διαφορετικό

πάσχα στην βέροια, 8κάναλες μέρες, ντραμς στο υπόγειο και κάζιο και χαρά

χωρίς λόγο μάλλον

με τρομάζει

-ο θόρυβος που κάνει το στομάχι μου μερικές φορές, δεν είναι ότι δεν τρώω, μια χαρά τρώω, αλλά γιατί κάνει θόρυβο

-ο τρόπος που το κεφάλι μου αλλάζει πράγματα τόσο γρήγορα και κάνει συγκρίσεις παράξενες και κοιτάει αλλού σε στιγμές παράξενες και κάνει το φόκους να είναι λίγο άγνωστο σαν λέξη

-να κοιμάμαι και μην με παίρνει ο ύπνος και να προσπαθώ να ξυπνήσω και να ξυπνάω τόσο έυκολα όσο την τελευταία φορά

-και μου προκαλεί άγχος ο χρόνος που φεύγει

χρμφ

αύριο θα εξηγήσω γιατί ο family battle snake είναι σημαντικότερος από τον χατζιδάκι. (αντί για τον χατζιδάκι μπορείτε να βάλετε οποιονδήποτε έλληνα δρούσε πριν το 2008)

αν κάποιος διαφωνεί, θέλω να ξαναδανειστώ μία πολύ όμορφη φράση:

"η αγαπημένη μου μουσική, δεν έχει γραφτεί ακόμα"

προς στιγμή

κενός.

τυχαία σκέψη

με θυμάμαι να περπατάω σε έναν δρόμο για ώρες και να ακούω μουσική από το μίνιντισκ και να βρέχομαι και να φοράω ένα τεράστιο μπουφάν και να νιώθω λίγο όμορφα γιατί όλα μου φαινόντουσαν καινούρια και άγνωστα.

και η μουσική ακόμα.

και το μπουφάν μου ακόμα.

όσο άθλιο και αν ήταν.

και προσπαθώ

να μαζέψω τις σκέψεις μου και να τις βάλω να κοιτάνε όλες μαζί σε μία κατεύθυνση και εξαφανίζονται σιγά σιγά.

είναι πολύ δύσκολο να βρίσκεις την σωστή κατεύθυνση σε στιγμές αποπροσανατολισμού.

το δωμάτιο μου είναι πολύ καθαρό και συμμαζεμένο.

ακούω και πάλι το περλ και σχεδόν ακούω τα πιάνα να χτυπάνε στους τοίχους και να γυρνάνε στα αυτιά μου.

και αυτό με αποπροσανατολίζει λίγο.

αλλά και κάπως με ηρεμεί.

και μόλις

θυμήθηκα ένα βράδυ μετά την δουλειά το καλοκαίρι που πήγα στον λυκαβηττό με τον ιωσηφίδη και κάτσαμε για ώρα και τα ζευγάρια φασωνόντανε αλλά αυτός δεν ήθελε.

φάγαμε λουκάνικο και φύγαμε.

ήταν ένα όμορφο βράδυ με το κόκκινο μου φίατ.

πάλι

δυσκολεύομαι να βάζω τον εαυτό μου να κάνει ον οφ στα πράγματα που πρέπει να γίνουν.

δυσκολεύομαι πολύ.

και χάνω χρόνο.

ίσως και να τον βλέπω να περνάει μπροστά στον τοίχο, σαν μυρμήγκια, που στην αρχή είναι δέκα και στο τέλος γίνονται χιλιάδες.

ντανέλε

δεν μπορώ να πιάσω κιθάρα στα χέρια μου.

την ακουμπάω και πάω να παίξω και σιχαίνομαι τον εαυτό μου και την κιθάρα μου μαζί.

μου φαίνεται σιχαμένη εντελώς. δεν μπορώ καν να την κοιτάω.

κάποτε αγαπούσα πολύ την κιθάρα μου. έγραφα αρκετά τραγούδια.

μου φαίνεται σαν να περάσαν χίλια χρόνια από τότε.

το αστείο είναι ότι δεν έχω πρόβλημα με το να ακούω κιθαριστική μουσική.

κάθε άλλο.

την δικιά μου κιθάρα δεν μπορώ να ακούω.

έντιτ.

ίσως να έχω και ένα μικρό πρόβλημα με την κιθαριστική μουσική.

μάλλον και αυτή με μένα.

αϊ εϊ αϊ

έχω την αίσθηση ότι ο δίσκος του matias aguayo γάμησε λιγάκι.

ίσως και περισσότερο απ'ότι περίμενα.

σκατά.

πάλι σε κάνει να απορείς.

εδώ

με τον θωμά και τον κατσούπη, λέγαμε για χρόνια, ίσως το λέμε ακόμα, ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων.

αυτοί που αγαπάνε τον γουντι άλεν και όλοι οι υπόλοιποι.

και υπάρχει και κάποιος που αγαπάει τον γούντι άλεν, αλλά έχει γράψει και αυτόν τον στίχο:

από εκείνη την φορά που είχα να σε δω, μας τ'άλλαξες...

μου είπες: "ακούω καζαντζίδη, μόνο για να πονώ"

βγάλε άκρη εσύ από αυτό

είναι ο καλύτερος ελληνόφωνος δίσκος από τον πρώτο δίσκο γενιά του χάους.

μπράϊαν ίνο εντ χάρολντ μπαντ γουίθ ντανιέλ λανουά

δεν αν θα μπορέσω να το βάλω σε λόγια.

νιώθω σαν να γεννήθηκε ένα τέρας. που αλλάζει και πρόσωπα. ακούω το δε περλ εδώ και 5 ωρες αδιάκοπα και με επαναλήψεις αυτιστικές. μπορώ να πω ότι είναι οριακές οι στιγμές αυτές για τα κριτήρια μου αντίληψης της μουσικής.

νιώθω ότι έχει αλλάξει ο κόσμος γύρω μου.

σε αυτόν τον υπολογιστή με αυτά τα ηχεία και αυτά τα φώτα μέσα στο δωμάτιο και με αυτή την ζαλάδα και την πίεση και την φόρτιση και το άδειο το όλο το άδειο. ναι. αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει. νιώθω ότι έχω γίνει πολύ μικρά κομμάτια και έχω μπει εκεί μέσα.

και δεν ξέρω πως να γυρίσω πίσω και δυσκολεύομαι ακόμα και να εκφραστώ.

γράφω και βλέπω τα δάχτυλα μου να ακουμπάνε το πληκτρολόγιο αλλά νιώθω τις κλειδώσεις μου επάνω ψηλά στην ένωση του χεριού με τον ώμο να κάνουν κρακ κρακ.

αυτό το κρακ κρακ ακούγεται πιό δυνατά απο το δε περλ.

νιώθω σαν να είναι αυτός ο δίσκος. ναι. μάλλον ξέρω τι είναι.

σαν να είναι αυτό που έχει περισσέψει από όλους τους άλλους δίσκους.

μάλλον αυτό είναι.

σαν να απορροφά πράγματα και να τα εξαφανίζει.

μπριφ

it's like learning a new language
you come here to me,
we'll collect those lonely parts

and set them down.
you come here to me.
she says brief things,

her love's a pony,
my love's subliminal

μόνο(ς)

έβαλα το χέρι μου στο βρακί μου (απλά αυτό, τίποτε άλλο), και πριν να συνεχίσω το διάβασμα έπρεπε να πάω να πλύνω τα χέρια μου.

πήγα στο μπάνιο, που είναι αρκετά μακριά από το δωμάτιο και άναψα το φως.

μέχρι να ανάψει το φως στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη, έτοιμος να ανοίξω την βρύση.

για μία στιγμή πίστεψα πως δεν ήταν ο εαυτός μου αυτό που έβλεπα.

άνοιξε το φως και πρόλαβα να δω τις κόρες των ματιών μου να κάνουν την κίνηση όταν τους σκάει ήλιος. μάλλον φως.

ήταν σαν μέδουσες που κολυμπάνε.

ένιωσα τον εαυτό μου να αφήνει το σώμα μου, άκουγα την παρέα στο διπλανό σπίτι να τρώνε και να χαίρονται. τους κοίταξα αλλά δεν πρόλαβαν ούτε καν να με κοιτάξουν.

δεν πρέπει να τους ένοιαζε.

σίγουρα δεν ενοχλήθηκαν, αλλά φάνηκαν πολύ ευτυχισμένοι. ένας άντρας όρθιος και άλλος κόσμος στο τραπέζι, χαμογελαστοί όλοι.

που είμαι? τι κάνω εδω?

το καλοκαίρι που δούλευα, το σκεφτόμουν συνέχεια αυτό. να κάνω αυτό που μου αρέσει.

το παράξενο είναι ότι ακόμα το σκέφτομαι.

μου αρέσει όταν φέυγει ο εαυτός μου από μένα, μακάρι να ήταν για πάντα έτσι. νιώθω σαν να κάθομαι και να κοιτάω ένα τεράστιο βάρος να πέφτει επάνω μου, και είναι τόσο παράξενο που απλά κάθομαι και το κοιτάω. είναι τόσο βαρύ που με κάνει να διαλύομαι, σαν να θέλω όμως να γίνει αυτό. νιώθω το κεφάλι μου ελαφρύ και τα χέρια μου ζεστά και μαλακά. νιώθω όλες τις αποφάσεις που πήρα να κάθονται από πάνω μου και να με πατάνε μέσα στην θάλασσα, μέχρι να μην μπορώ να πάρω ανάσα. έχει τόσες μέρες, βδομάδες που κοιμάμαι πολύ λίγο. νιώθω περήφανος γι' αυτό. πιό πολύ από πολλά άλλα. έχω ξεχάσει πως είναι να θυμάμαι τα όνειρα που βλέπω όταν κοιμάμαι. κάποτε κοιμόμουν πολλές ώρες και έβλεπα πολλά, παράξενα όνειρα. δεν ξέρω ποιός είμαι πιά.

ξαναέκλεισα το φως και γύρισα στο δωμάτιο.

δεν πρόλαβα να σκουπίστω.

είναι πολύ κουραστικό αυτό με τα χέρια μου και τα βρακιά μου πάντως.

μου φαίνεται πως κάτι χάνω. σιγά σιγά σιγά. κάτι χάνω.

και την ίδια περίοδο

αγόρασα σε βινύλιο δύο ακόμα υπέρδισκάρες.

-3 feet high and rising

-aja

τώρα που ξανακούω ντελασόουλ κλάνω λίγο πάνω μου.

βραδιάτικα.

ναι ναι ναι

πωπω

τώρα φάνηκαν όλα ξεκάθαρα. μιά ζωή προσπαθώ να αντιγράψω αυτόν τον δίσκο.

μιά ζωή. εδώ και τόσα χρόνια.

τώρα το κατάλαβα.

απίστευτο.

είναι η μεγαλύτερη μου επιρροή. κατευθείαν στο υποσυνείδητο.

χωρίς να πάρω ανάσα.

είναι τόσο όμορφος δίσκος.

τον αγόρασα όταν ήμουν στην χειρότερη ψυχολογική κατάσταση έβερ, ήμουν ένα ράκος, μικρός και βλάκας και ράκος.

και από την πρώτη νότα, από την πρώτη κιθάρα, έπαθα κακό μεγάλο.

για μήνες, γυρνούσα σπίτι ξημερώματα και το άκουγα ολόκληρο και μετά κοιμόμουν.

ένα ολόκληρο καλοκαίρι. με έπαιρνε και με σήκωνε.

και το αστείο είναι οτι ποτέ δεν κάθησα να ασχοληθώ να καταλάβω τι γίνεται ακριβώς με την παραγωγή του. απλά άκουγα ένα συνοθύλευμα από γυναικεία φωνητικά και βιολιά. και ολντ σκουλ μπιτς.

πωπω.

σας ευχαριστώ αβαλάνσις. είστε ότι καλύτερο συνέβη στην ζωή μου.

για πάντα.

και τι εξώφυλλο.

αχ.

2001.

πάρανταϊς

ΠΟΣΟ ΔΙΣΚΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ SINCE I LEFT YOU??? ΠΟΣΟ ΔΙΣΚΑΡΑ ΕΙΝΑΙ??? ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΒΟΛΟ???? ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΟ ΒΑΖΩ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΘΑΙΝΩ ΑΜΟΚ!!??

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΣΑΜΠΛΑΡΙΣΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

TI ΑΛΛΟ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΔΙΣΚΟ???

ΤΙ ΧΑΡΑ

ΤΙ ΔΙΣΚΑΡΑ

ΠΟΣΟ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΔΙΣΚΑΡΑ

ΤΙ ΧΑΡΑ

ΠΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΑΖΕΜΕΝΑ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ???

έβριθινγκ

έχω πει ποτέ πως η ζωή μου άλλαξε όταν άκουσα πρώτη φορά μαζεμένο μπερτ μπάκαρα? και πως το wichita lineman του jimmy webb είναι το καλύτερο τραγούδι που έχει γραφτεί στο σύμπαν? και πως όταν ακούω μπερτ μπάκαρα νιώθω πιο μικρός κι από πεντάχρονο θαυμαστή του νίκου γκάλη το '89?

γύρισα

και είμαι λίγο σκατένιος, και πρέπει να ξυριστώ, αλλά η βδομάδα είναι πολύ δύσκολη και μου φαίνεται λίγο δύσκολο να ανταπεξέλθω.

η μόνη χαρά που παίρνω είναι τώρα που ακούω διάφορα παλιά beat tapes του ντίλα και με κάνει να χαίρομαι και να ανυπομονώ να πάρω το σαμπλερ στα χέρια μου.

αλλά αργεί αυτή η μέρα μάλλον.

παράξενο.

ποιό είναι το νόημα της ζωής τελικά? νιώθω ότι χάνομαι σε διφορούμενα νοήματα και σε υπερανάλυση μερικές φορές. και πάλι, έχω την αίσθηση ότι η λέξη ambiguity περιγράφει καλύτερα το μπέρδεμα.

ένα πικαπ κι ένα σαμπλερ. αλλά πότε?

σήμερα ξύπνησα

και θυμήθηκα ότι το καλύτερο τραγούδι που είχα ακούσει στη ζωή μου για πολλά πολλά χρόνια είναι η διασκευή των byrds στο my back pages του dylan.

για πολλά πολλά χρόνια όμως

γους!

σκεφτόμουν πόσο κουλ θα ήταν να άλλαζα το λάρυγγας σε λάρυγους, αφού συνειδητοποίησα ότι γους είναι αυτό που είμαι.

αλλά η πραγματικότητα με πρόλαβε γιατί κατάλαβα ότι όλοι οι ντόπιοι εδώ, με φωνάζουν λάρυγους ούτως ή άλλως.

σκληρό.

αλλά τέλειο. παραδόξως.

τέτοιες ώρες

ξαναγαπάω την μουσική.

είχα στο ριπίτ για δύο ώρες το chocolate cherry των black dice (2009 tour 7") και τώρα ξανακούω το god's money των gang gang dance και μένω με το στόμα ανοιχτό χάσκοντας το κενό σκεφτόμενος το πόσο μπαντάρα είναι. αυτή η δισκάρα βγήκε το 2005. αν είναι δυνατόν.

το ακούω τώρα και μου τα σκάει όπως ακριβώς πρέπει.

είναι 2.30 η ώρα και θέλω να αρχίσω να χτυπάω το κεφάλι μου στο τοίχο. με πολύ δύναμη.

μερικοί

σκόρπιοι δίσκοι που γαμήσανε το 2009.

1. animal collective - merriweather post pavillion

και σε τυχαία σειρά και με πρώτη ανάγνωση:

black dice - repo
doom - born like this
oh no - vs now again
giussepe ielasi - (another) stunt
ducktails - s/t
prefuse 73 - everything she touched turned ampexian
javelin - jamz 'n' jemz
jj - jj no2
julian plenti - ...is the skyscraper
sun araw - heavy deeds
shackleton - the three ep's
zomby - where were you in '92
flaming lips - embryonic

και η χαρά που έφαγα όταν άκουσα το teasers του gaslamp killer νομίζοντας ότι είναι 2009. αλλά ήταν 2007. μαλακία. τεράστια δισκάρα.

αλλά ο "νέος" δίσκος που άκουσα πιό πολύ από οτιδήποτε το 2009 (μετά το μεριγουέδερ) ήταν το you and me των walkmen.

--
edit: το ρέπο είναι ο καλύτερος χιπχοπ δίσκος του 2009

διαπιστώσεις

i. είναι πολύ δύσκολο να βρεις σε τι είσαι καλός όταν υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που είναι τόσο καλύτεροι από σένα, ακόμα και σε τομείς που πίστευες ότι είσαι κι εσύ καλός.

ii. η φορά που ευχαριστήθηκα πιο πολύ το music for 18 musicians του steve reich ήταν όταν ανέβαινα με το ποδήλατο στα χάνια πριν από μερικά χρόνια και το άκουσα περίπου 5 φορές μέχρι να φτάσω. άνοιγε ο ουρανός μπροστά μου, τα βουνά και τα δάση και τα σύννεφα και τα γρασίδια και τα σκυλιά. ήταν τρανσέντινγκ. σκέφτομαι ότι λίγες φορές έχω ευχαριστηθεί τόσο πολύ την μουσική σαν μουσική, σε οποιαδήποτε μορφή της. όποτε το ξανακούω πια, σκέφτομαι πάντα τα βουνά και τους ουρανούς. χάου κουλ ιζ δάτ?

iii. δεν ξέρω ποια είναι η πιο κοντινή μετάφραση του φλώρου στα αγγλικά. το πούσι που χρησιμοποιώ μερικές φορές (αϊ αμ σατσ ε πούσι), δεν πιστεύω ότι ταιριάζει. χμμμ.

χάϊμβε

όλη η ψυχολογία μου είναι αυτό εδώ ακριβώς.

δεν αντέχω άλλη ζέστη, με φαντάζομαι μερικές φορές αλλού από εδώ που είμαι, νιώθω ότι είμαι σε μία μόνιμη κατάσταση μετάβασης (το προς τα που δεν το ξέρω), υπάρχουν στιγμές που σχεδόν αισθάνομαι τα ίδια μου τα όργανα να νιώθουν συγκίνηση/αναπόληση. ίσως να είμαι ανίκανος να κάνω οτιδήποτε.

και δεν ξέρω, ακούω αυτό το πράγμα, και είναι σαν να μου ανοίγουν την σπλήνα και το στομάχι και να ρίχνουν την στεναχώρια με μπουκάλι.

και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, και με φαντάζομαι να είμαι σε βουνά και σε βόρεια μέρη και να έχει κρύο και να μην μπορώ να σκεφτώ από το κρύο. να, αυτό μου λείπει. το κρύο και η βροχή.

επίσης είμαι έτοιμος να ξαναδώ τον άνθρωπο χωρίς παρελθόν του καουρισμάκι, μετά από (πέντε?έξι?) χρόνια και να ξαναθυμηθώ τις προβολές στη νέα ιωνία, και να αρχίσω πάλι να τηλεμεταφέρομαι και να αλλάζω υπόσταση μέσα στο κεφάλι μου.

με το ζόρι.

και αμέσως μετά συνειδητοποιώ το κακό που κάνω στον εαυτό μου με όλο αυτό το πράγμα. ίσως εγώ ο ίδιος να το προκαλώ.

και πάλι όμως, δεν είμαι σίγουρος.

ουφ.

έχω κουραστεί πιά με όλο αυτό. πίστευα ότι θα σταματούσε.

κάπως.

αύριο στο βάϊνιλ

παίζει λάϊβ η καλύτερη νέα μπάντα της αθήνας.

bazooka

κανονικά θα έπρεπε να ήταν ήδη σε περιοδεία στο γουέστ κόουστ και να τους ανοίγει ο wavves.

αλλά αν είσαι από τον βόλο τα βήματα αυτά γίνονται πιό αργά φαντάζομαι.

σε κάθε περίπτωση, είμαι στεναχωρημένος που το χάνω αυτό, καθώς και όλα τα υπόλοιπα γιούργια. εύχομαι ο κασάπης να μην ομόρφυνε κι άλλο. δεν θα το αντέξω.

γαμώ τον χριστό.

μπεστ μπλογκ έβερ

ωωω ναι!

ιδιαίτερα

με το που ξύπνησα είδα αυτό.

από μόνο του ήταν αρκετό για να μου φτιάξει την μέρα. όχι να την φτιάξει με την κανονική έννοια του όρου φτιάχνω, όσο με την έννοια του κάτι μπορεί να σε οδηγήσει σε κάτι διαφορετικό από αυτό που μπορεί να περίμενες από μία κυριακή μέσα στο σπίτι.

σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν φορές που σκέφτομαι ότι, σε απόλυτα άμεση επιρροή, οι καλλιτέχνες που με επηρέασαν είναι ελάχιστοι. όταν μιλάω για άμεση επιρροή, δεν εννοώ ότι ψοφάω για το σόλο πιάνο του μίνγκους, αλλά για το ότι όταν άκουσα φορ τετ άρχισα να τον αντιγράφω. (πχ, κάποιες από τις τεράστιες επιρροές μου, αλλά σε κονσεπτικά επίπεδα κυρίως, είναι ο brian eno, o woody allen, η joni mitchell, ο albert ayler, o vincent gallo και το it takes a nation of millions των public enemy. αλλά δεν μπορώ όυτε καν να αντιγράψω μισό από τα μπιτ του.)

άρα, οι 5 μεγαλύτερες μου άμεσες επιρροές υπήρξαν/είναι:

1. ο moondog
2. ο madlib
3. ο four tet
4. ο dj shadow
5. ο panda bear και
6. οι black dice

(επίσης, neptunes, red snapper, fennesz, sufjan stevens)

πιστεύω ότι έχω αποβάλλει τον φορτέτ από πάνω μου πιά. όπως και τον σάντοου(εδώ και μερικά χρόνια). τον πάντα μπέαρ πιστεύω ότι είμαι στο όριο αυτόν τον καιρό, αλλά δεν είμαι σίγουρος. τον μάντλιμπ δεν θέλω. ούτε τους μπλακ ντάϊς.

και κύριως όχι τον μούντογκ.

ο μούντογκ, λόγω συγκεκριμένων συγκυριών, ήταν ότι σημαντικότερο μου συνέβη μουσικά. ξεκάθαρα. τον άκουσα την πιό κρίσιμη στιγμή, τότε που ξεκινούσα να παίζω μόνος μου. και απλά αντέγραφα ότι άκουγα. τίποτα άλλο.

έχω την αίσθηση ότι ίσως είναι πιό εποικοδομητικό να ξοδέψεις μία ζωή αντιγράφοντας τον μούντογκ, παρά να κάνεις οτιδήποτε άλλο.

αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση

--
κατα τ' άλλα
--

μου συνέβη το πιό εντυπωσιακό. από αυτά που δεν έχω λόγια να το περιγράψω ή να πω οτιδήποτε.

ξεκίνησα να πηγαίνω για τρέξιμο.

τελευταία φορά που θυμάμαι τον εαυτό μου να τρέχει ήταν όταν με κυνηγούσαν να μου κλέψουν τα λεφτά από τα κάλαντα, κάπου πριν το '92.

και σήμερα πιά

μόνο αυτό.

πόσο καιρό είχα να την ακούσω.

τελικά, πραγματικά, μονό με αυτά νιώθω πραγματικά.

είναι πολύ λίγες οι φορές

που πραγματικά σκέφτομαι ότι νιώθω όμορφα για τον εαυτό μου. σήμερα ήταν ένα υπέροχο βράδυ, πήγαμε στο πάρτυ του βάϊς και ήταν τέλεια, την πέσανε στον φίλιξ (άντρες κυρίως) και γύρισα σπίτι μόλις και έχω ένα γαμημένο χαμόγελο μέχρι το ταβάνι μέχρι το γαμημένο ταβάνι και σκέφτομαι ότι το αύριο μου ίσως να είναι πιο ενδιαφέρον από το χθες μου, ίσως και πρώτη φορά στην ζωή μου, είναι απίστευτο. φτάνει να μπορούσα να τηλεμεταφέρομαι στο μιλάνο συχνότερα, κατα τ'άλλα έιμαι τόσο χαρούμενος που δεν έχω λόγια να το περιγράψω.

κατούρησα και στον δρόμο σήμερα, τόσο χαρούμενος ήμουν, και ήπια και 5 ποτά, αν είναι δυνατόν, και νιώθω ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε τόσο μα τόσο καλά πιά, νιώθω τόση χαρά, αν είναι δυνατόν.

μόλις γύρισα σπίτι, και νιώθω το κεφάλι μου να γυρίζει λιγάκι (πόσο καιρό έχω να πιώ κωστάντια? γάμησε τα) και σκέφτομαι τι να ακούσω και το μυαλό μου καταλήγει μόνο στους στρόουκς και σε τίποτα άλλο, τόσο καθυστερημένος.

με φαντάζομαι να κοιμάμαι και να βλέπω όμορφα όνειρα και να νιώθω καλά για τον εαυτό μου ενώ κοιμάμαι (αν δεν ξυπνήσω από τα ξερατά μου βέβαια, 5 ποτά είναι πολλά αν είσαι τόσο φλώρος) και σκέφτομαι ότι είμαι τόσο τυχερός μερικές φορες, δεν ξέρω τι άλλο να πω.

εντ όλ τουγκέδερ ίτ γουέντ γουέλ.

μακάρι να είχε έναν κριαρά έδω να πήγαινα να φάω κάτι τώρα πριν να κοιμηθώ. μόνο αυτό μου λείπει πραγματικά.

--
έλσγουερ
--
αυτό ήταν παράξενο

ακόμα

έχει τουλάχιστον μία βδομάδα που όσο κάθομαι στο σπίτι (και δεν μαλακίζομαι) ακούω στο ριπίτ και για ώρες αυτόν τον δίσκο. μέχρι και το εξώφυλλο, αυτό το άμορφο νιού έϊτζ πράμα μου φαίνεται πανέμορφο. και μπορώ να κάθομαι να το κοιτάω για ώρες.

είχα πολύ καιρό να νιώσω "ουδέτερα" ακούγοντας μουσική και να νιώθω ζεστά συγχρόνως. νιώθω πως είμαι σε μία κατάσταση που είναι αποκλειστικά παροντική, χωρίς να εμπλέκονται ούτε οι νοσταλγίες μου αλλά ούτε και οι (αλλοπρόσαλλες πολλές φορές) προσδοκίες μου.

ίσως να έχω ξεχάσει πως είναι αυτό το συναίσθημα. ίσως γιατί ποτέ δεν ασχολιόμουν τόσο πολύ με κάτι όσο αυτό τον καιρό που έχω πολύ διάβασμα και γενικά πολλά πράγματα που πρέπει να ασχοληθώ μαζί τους κάθε μέρα.

ακούω αυτά τα τόσο ανύπαρκτα πιάνα και τις τόσο τίποτα κιθάρες και είναι σαν να ακούω απλά την φωνή μου να μιλάει δίνοντας σημασία στη χροιά της αλλά όχι στα λόγια της.

και το αστείο είναι ότι γενικά δεν πολυγούσταρα τους άμπιεντ δίσκους του ίνο.

πόσος βλάκας αποδεικνύομαι εν τέλει, για άλλη μία φορά.

...και αυτή ήταν η μοναδική σύνδεση με το παρελθόν για σήμερα.

α! επίσης, είναι σοκαριστικό το πως μπορεί να συνδεθείς με έναν δίσκο που δεν θυμάσαι ούτε μία μελωδία μετά. ίσως αυτό το διφορούμενο να ήταν και το ζητούμενο όταν τον γράφανε, δεν ξέρω. αλλά πραγματικά, αλήθεια, τον έχω ακούσει τουλάχιστον 100 φορές αυτες τις μέρες (και δεν υπερβάλλω αυτην την φορά) και δεν θυμάμαι τίποτα, τίποτα τίποτα τίποτα από τις μελωδίες και τους ρυθμούς. μόνο αμυδρούς ήχους και χροιές.

και δεν νιώθω τίποτα. ούτε χαρούμενος, ούτε λυπημένος, ούτε άδειος, ούτε γεμάτος, ούτε να κλάψω, ούτε να γελάσω, ούτε να πεινάσω, ούτε να θέλω να βλέπω τους ουρανούς και τα βουνά. τίποτα τίποτα τίποτα.

τίποτα.

πόσο τέλειο.

ααααααααααααα!!!!!!!!!!!

αααααααααααααααααααααααααααα!!!!
αααααααααααααααααααααααααααααααααα!!!!!!
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

κατσούπης...

...τζάστ μέϊντ ιτ χάπεν

αυτό θα το γράψω σίγουρα στα ελληνικά

για κάποιο λόγο έπεσα πάνω σε αυτό το τραγούδι (έπεσα πάνω: έκανα σερτς στο γιουτιούμπ) και τηλεμεταφέρθηκα στην βέροια το '98 να τελειώνω το φροντιστήριο και να περπατάω την μητροπόλεως και να ακούω 88.5 στο ραδιόφωνο και να έχει σκατόκρυο και να βρέχει και να είμαι 16 χρονών και για κάποιο λόγο μονίμως στεναχωρημένος. επίσης κατάλαβα ότι μου φαινόταν αρκετά μεγάλη η μητροπόλεως τότε και επίσης θυμήθηκα ότι πραγματικά άκουγα τότε σαν τρελός νίκο κομνηνό/ μέμα μπινοπούλου/ χρήστο πορτοκάλογλου. και πετρίδη.

και μετά σκέφτηκα πάλι τον εαυτό μου στην βέροια να περπατάει και να περπατάει και να περπατάει μόνος του και πραγματικά μου έπεσε λίγο βαρύ όλο αυτό.

μπορώ να πω ότι μιά ζωή με θυμάμαι να περπατάω.

ευτυχία

να σε μιξάρουν μετά τον βίνσεντ γκάλο.

πωπω.

i am afraid

i will eventually have to start writing my blog in english. which kinda sucks because my english suck. and i cant even make one decent joke in english, or even a fuckin' wordplay.

i am confused.

the biggest problem is that although in greek i have a clue of what to avoid when i try to write down my thoughts, i cant even imagine what is a cliche when writing in english.

apart from that, i find that the text above is so boring it hurts.

decisions.

(was that a cliche too, or what?)

:(

συνεχίζοντας

την προσπάθεια μου να φανώ όσο πιό ανκούλ γίνεται, θα πω ότι από τους δίσκους που έχω ακούσει πιό πολύ στην ζωή μου είναι το άντικς των ίντερπολ. και επίσης είναι παράξενο γιατί έχει τρεις μέρες που ακούω δύο πράγματα. brian eno & harold budd - the pearl (όταν είμαι σπίτι) και interpol - the specialist όταν είμαι θέλω να σηκωθώ να φύγω.

ναι, μπορώ να πω ότι μου αρέσουν πολύ οι ίντερπολ.

φαμπρίτσιο μορέτι

ή αλλιώς: η πρώτη φορά στη ζωή μου που συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι λεπτος

------

το 2001 υπήρξα πολλά πράγματα, αλλά κυρίως χαζός 18χρονος. λίγοι άνθρωποι έχουν υπάρξει πιό χαζοί από εμένα στα 18 μου. ίσως και κανένας. κατέβηκα με τον φραγγογιάννη(που μπορεί να χάθηκες?) στην αθήνα, με πάπια από το βόλο, άκουγα "πρωτοποριάκο" χιπχοπ/άρενμπι(ρόντνει τζέρκινς, τίμπαλαντ, νέπτιουνς, τιελσί, ντέστινις τσάϊλντ, κελίς), κοιμόμουνα μετά τις 7 το πρωί και προσπαθούσα να ξεκινήσω τις προσπάθειες να αρχίσω να βάζω αλκόολ στο στόμα μου (κομμάτια μετά από μισό ποτό)

γενικά ήμουν ευτυχισμένος, ήμουν δεύτερο έτος, δεν ήμουν παιδί χωρισμένων γονιών, είχα όλοκληρη τη ζωή μπροστά μου.

και διάβαζα ΝΜΕ. κάθε βδομάδα. με χαρά. με χαζή χαρά.

τότε κατεβάζαμε μουσική από το όντιογκάλαξι. χαμός.

θα μπορούσα να μιλήσω πολλές ώρες για την ζωή μου τότε αλλά δεν θα το κάνω. το ξέρω ότι θα περάσω καλά αν μπω σε αυτήν την διαδικασία, αλλά το θέμα είναι οτι δεν περνάς καλά αν χαίρεσαι για πράγματα που συνέβησαν παλιά και νιώθεις γεμάτος όταν τα σκέφτεσαι. είσαι καθυστερημένος (με απόλυτη κυριολεξία όμως)

σε κάθε περίπτωση (χμμμ, αυτό με τον καθυστερημένο το έχω παίξει πολλές φόρες, κουραστικός γίνομαι), όταν ακούω το ις διζ ιτ, σκέφτομαι μόνο εκείνη την περίοδο. ακριβώς εκείνες τις όμορφες ημέρες που πίστευα ότι έχω όλες τις επιλογές μπροστά μου. άκουγα το ις διζ ιτ περίπου 75 φορές την μέρα (χωρίς υπερβολή, είχα πάθει ψύχωση σοβαρή) και κοιτούσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη να δοκιμάζει τα σακάκια του πατέρα μου και να ψάχνει για κουλ χαμηλά και λεπτά παπούτσια (μέχρι τότε φορούσα μόνο βανς χοντρά σκεϊτάδικα σαν γουαναμπί σκεϊτας που ήμουν) και τελικά αγόρασα κόκκινα γκαζέλ.

όταν άκουγα μπλερ ήμουν πάρα πολύ μικρότερος για να καταλάβω το στιλ και να με επηρεάσει (στο γυμνάσιο φορούσα τζιν και μάλλινη μπλούζα πάνω από φούτερ ζιβάγκο, πάντα είχε κρυο στην βέροια τότε. και σταν σμιθ). οι ρέντιοχεντ ντυνόντουσαν πάντα άθλια και απαράδεκτα και ας μην αναφερθώ καν στον μόρισι. αν είναι δυνατόν.

η μόνη στιλιστική επιρροή που είχα από μουσικούς πριν τους στρόουκς ήταν τα καρώ πουκάμισα του κομπέϊν και τα φαρδιά παντελόνια του ντι τζει σάντοου. αλλά ΚΑΙ φαρδύ παντελόνι ΚΑΙ καρώ πουκάμισο συγχρόνως? ατρόσιτι εξχιμπίσιον. τουλάχιστον.

ναι.

αλλά όταν είδα αυτήν και αυτήν την φωτογραφία τα χρειάστηκα. κατάλαβα τα πάντα. κατάλαβα ότι ΠΟΤΕ δεν θα μπορέσω να γίνω τόσο κουλ σαν αυτόυς. κανένας τους δεν ήταν χοντρός. κανένας. ήταν όλοι τόσο όμορφοι και τόσο άψογοι και ήμουν τόσο μικρός και τόσο εύπλαστος για να επηρεαστώ και να αρχίσω να προσπαθώ.

το μόνο σίγουρο είναι ότι το ις διζ ιτ το ακούω ακόμα και σήμερα (για την ακρίβεια τώρα) με εξαιρετικά γαμημένη άνεση και το κωλοευχαριστιέμαι ΧΩΡΙΣ να κάνω νοσταλγικές αναφορές.

ναι, όντως, το κάνω και αυτό καμιά φορά.

και είναι ανάμεσα στους 5 δίσκους που έχω παίξει πιό πολύ στην ζωή μου. δεν είναι στους 5 σημαντικότερους ή καλύτερους ή επιδραστικότερους, αλλά και πάλι, πολύ λίγα σιντι μου χαλάσανε από την άπειρη χρήση. ντρέπομαι πιά να πω τα υπόλοιπα ίσως γιατί είμαι κομπλεξικός. αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.

το θέμα ότι ο φαμπρίτσιο μορέτι είναι ο πιό όμορφος άντρας που είχα δει στην ζωή μου.

μετά απο πόσα χρόνια άραγε...

...ακούω αυτόν τον υπερδίσκαρο?

ωραίοι τύποι

ωραίο μίξ

χθές

ατ ναρίταζ

μπρόκολι

and just a few things are related to the old times

its not my words that you should follow, it is your insides

μπορώ να σκεφτώ λίγους ανθρώπους που είναι πιο προβληματικοί με το παρελθόν τους από ότι είμαι εγώ.

ίσως και κανέναν.

αλλά για κάποιο λόγο νιώθω αισιόδοξος.

αδαής αλλά αισιόδοξος.

σάμθινγκ ινσάϊντ μι

το μόνο που θυμάμαι από την ημέρα που έφυγα για να έρθω εδώ είναι κυρίως το αεροπλάνο και το παράξενο κρύο που είχε εκεί μέσα. πολύ κρύο. ταξίδευα στο κλισέ άγνωστο και δεν ήξερα που πήγαινα και πως ήμουν και ποιός ήμουν και ποιόν άφηνα και γιατί καλά-καλά έφευγα δεν ήξερα. ούτε ακόμα είμαι σίγουρος. έχω βέβαια κάποιες υποψίες, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.

το θέμα είναι ότι όταν ταξίδευα σε εκείνο το σιχαμένο αεροπλάνο, έβαλα ένα τραγούδι και έπαιζε στο ριπίτ για ώρες ατελείωτες ώρες και εκεί που ήθελα να κλάψω με έκοβε το κρύο και η νύστα. μετά ξυπνούσα, δεν καταλάβαινα που ήμουν και ξανακοιμόμουν. και το τραγούδι έπαιζε.

μετά έφτασα, έκανα βόλτες μόνος μου για να καταλάβω που είμαι, και το μόνο πράγμα που με ένοιαζε ήταν να έχω το τραγούδι να παίζει. περπάταγα σαν χαμένος, με βαρούσε η ζέστη και η υγρασία και δεν ήξερα που πήγαινα.

σχεδόν σαράντα μέρες μετά, άϋπνος και (αρκετά) αγχωμένος, το έχω στο ριπίτ και με φαντάζομαι να πετάω στα σύννεφα και να με χτυπάει λίγος ήλιος στο μέτωπο. σαν να περπατάω σε ένα τεράστιο πάρκο και να βλέπω τα δέντρα και να είναι όμορφα, αλλά να μην έχει κάπου να κάτσω. και να συνεχίζω να περπατάω. και να χορεύει κάποιος τριγύρω μου μαζί με πολύ κόσμο, αλλά να χορεύουν όλοι και να κλαίνε συγχρόνως. όχι απο στεναχώρια, ούτε από χαρά όμως.

δεν μπορώ να καταλάβω.

νιώθω να μην ανήκω πουθενά. σαν να είμαι σε ένα καράβι και να παίζουν το άβενιου των σεντ ετιέν στο ριπίτ για ώρες.

για ώρες ατελείωτες μοσχά, για ώρες ατελείωτες.

είναι το καλύτερο τραγούδι που έχω ακούσει εδώ και μήνες.

τι όμορφη φωνή. μου προκαλεί ένα πραγματικά πρωτόγνωρο συναίσθημα. είναι από τις λίγες φορές στην ζωή μου που δεν μπορώ να περιγράψω αυτό που νιώθω. νιώθω πως πέφτουν οι λέξεις μου στο πάτωμα. θα έπαιρνα όρκο ότι τις άκουσα να κάνουν κρακ.

πάπλωμα

ξύπνησα και βρέχει. βρέχει πολύ. δεν το κατάλαβα το βράδυ που κοιμόμουν, προφανώς δεν το κατάλαβα, αλλιώς μπορεί να σηκωνόμουν και να χαιρόμουν με την βροχή λιγάκι. κοιμήθηκα με το πάπλωμα χτες, γεγονός που αποδείχτηκε χαζομάρα, γιατί δεν είχε τόσο κρύο όσο πίστευα. πολλές πολυκατοικίες εδώ δεν έχουν καλοριφέρ (και όπως είναι φυσικό και η δικιά μου ανάμεσα τους) και τρομοκρατούμαι λίγο που το σκέφτομαι. αλλά αφού αντέχουν όλοι γιατί να μην αντέξω κι εγώ?

δυσκολεύομαι λιγάκι που είμαι μόνος μου. είναι λίγο δύσκολο που είμαι μόνος μου εδώ, αλλά λίτεραλι μόνος. δεν είναι ότι δεν μου αρέσει, ίσα ίσα, απλά είναι παράξενο και υπάρχουν στιγμές που με πιάνουν τα νοστάλγικα μου και όλα τα κλισέ και παρανοώ.

βέβαια, συνεχίζω να ακούω στο ριπίτ τον δίσκο του ο νο (και τίποτα άλλο) και όσο αφήνω το μυαλό μου να σκέφτεται μαύρους σε δισκάδικα και σε σπίτια να ακούνε μουσική και να συζητάνε για τον ρασίντ αλί, νιώθω καλύτερα.

πόσο αγαπάω αυτόν τον δίσκο.

γκρούβμεντ

γουέδερς χίαρ

ο νόόόόόόόό

μπορώ να υπερβάλλω, αλλά θα το πω. και πιστεύω ότι δεν το λέω υπερβολικά.

το "oh no vs. now again" είναι ανάμεσα στους τρεις καλύτερους δίσκους που άκουσα το 2009. δεν ξέρω πόσες φορές το έχω ακούσει απο χθες. απλά δεν ξέρω.

είναι τόσο καλό και τόσο άρτιο και τόσο η μουσική που χαίρομαι να ακούω. είναι ακριβώς η μουσική που θέλω να ακούω. και να παίζω. είναι από τους δίσκους που με κάνουν να θέλω να γράψω μουσική αλλά και να με κάνουν να βγω και να περπατάω για 27 ώρες ασταμάτητα, μόνο και μόνο για να τους δίνω προστιθέμενη αξία από τις βόλτες μου.

σαν να θέλω σώνει και καλά να τους κάνω κομμάτι του εγώ μου.

με το ζόρι.

είναι τόσο καλός δίσκος. ίσως και καλύτερος ακόμα.

αλλά κυρίως είναι αυτό.

πάτερν

--
διάλογος, χθες σε μαγαζί:
--
άγνωστος: έχεις φωτιά?
εγώ: μισό λεπτό
<του δίνω φωτιά>
άγνωστος: ντου γιου γουόντ σταφ ορ ένιθινγκ?
εγώ: όχι όχι, ευχαριστώ, να΄σαι καλά.

--
διάλογος, σήμερα στη μέση του δρόμου:
--
άλλος άγνωστος: έχεις ώρα?
εγώ: μισό λεπτό
<του λέω την ώρα>
άλλος άγνωστος: ντου γιου γουόντ τσόκο? ντου γιου γουόντ κόκα?
εγώ: όχι όχι, ευχαριστώ, να΄σαι καλά.

--
αύριο τι? τι με περιμένει? τι μπορεί να με περιμένει? ένα μήνα είμαι εδώ. μόλις.

λέβελ απ

χθες είδα τον μπάϊτον. θα ήταν πολύ καλύτερα αν δεν ήταν 500 αούγκανοι τριγύρω μου οι οποίοι απλά περνούσαν από μπροστά μου σαν να ήμουν αόρατος.

το παράξενο δεν είναι εκεί(έχω συνηθίσει να είμαι αόρατος στα κλαμπ, μια φορά είχε έρθει ένας και κρέμασε το μπουφάν του επάνω μου), το παράξενο είναι ότι ήρθε τύπος να με ρωτήσει αν θέλω ναρκωτικά (ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙ ΕΜΕΝΑ!!!!ΧΑΧΑΧΑ!!!ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ 500 ΥΠΕΡΔΙΑΛΥΜΕΝΟΥΣ ΗΡΘΕ ΣΕ ΜΕΝΑ!!!ΧΑΧΑΧ) και εκτός του ότι κατάλαβα ότι δεν φαίνομαι και τόσο φλώρος τελικά (ή μήπως απλά είμαι τόσο φλώρος που είμαι το τάργκετ γκρουπ?), αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι είχα συνηθίσει να έρχονται να μου ζητάνε λεφτά για να πάρουν ναρκωτικά.

οπότε απλά εντυπωσιάστηκα, πήγα σπίτι, άκουσα εφτακόσιες τριανταπέντε φορές αυτόν τον δίσκο και κοιμήθηκα.

και λίγες μου φαίνονται τώρα που το σκέφτομαι.

--
ξύπνησα. είχα βάλει το ραδιόφωνο για ξυπνητήρι. το τραγούδι που με ξύπνησε ήταν το μπάμπα ορίλεϊ των χου.

πολλά κλισέ μαζί.

εκείνη την στιγμή είχα όσα χρειαζόμουν. το πρωινό φως να μου σκάει στο κεφάλι και τα παιδικά μου χρόνια να περνάνε μπροστά μου τρέχοντας. όλα φάνηκαν τόσο καθαρά εκείνες τις στιγμές.

ακούς?

σάμπλς

ψύχωση. δίσκοι για σαμπλάρισμα. και μόνο για σαμπλάρισμα, και ας είναι σκατά.

αλλά δεν ξέρω.

προσπαθώ να διαβάσω όσα περισσότερα μπορώ για την χιπχοπ κουλτούρα γενικότερα, και όταν ανοίγω να διαβάσω βιβλία όπως αυτό πχ, παθαίνω αυτό που παθαίνεις μερικές φορές και θέλεις να ανοίξεις μία τρύπα στο κεφάλι σου για να μπορείς να χώνεις όλη την πληροφοριά μέσα κατευθείαν χωρίς μάσημα και χωρίς τίποτα. ίσως να είναι απλά χαζαμάρα μου, αλλά όταν διαβάζω δοκίμια για χιπ χοπ έθικς και κρέϊτ ντίγκιν κλπ κλπ, ραγίζουν τρία τέσσερα κόκκαλα στην σπονδυλική μου στήλη και ακούω την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά και γρήγορα

επίσης είδα σήμερα ένα βιβλίο σε ένα βιβλιοπωλείο (πλεονασμός) που είχε ΜΟΝΟ φωτογραφίες από νεουορκέζους πρωτοράπερς και πρώιμα κρουζ του 1978,79,80,81 και καθόμουν και τις κοίταγα με ανοιχτό το στόμα μπορεί και για κάνα δυο ώρες τουλάχιστον, μπορεί να έκατσα και μισή μέρα εκεί μέσα για να κοιτάω τα παπούτσια τους και το στάϊλ τους.

δεν συναρπάζομαι με τίποτα περισσότερο από την χιπ χοπ κουλτούρα. θα ήθελα να είμαι και γκραφιτάς και εμσί και ντιτζέϊ και μπρέϊκντάνσερ. όλα.

τώρα ετοιμάζομαι να ξαναδώ το wild style, και μετά θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω και να είμαι μαύρος το 1981.

τώρα που το σκέφτομαι, και μαύρος το 2009 θα ήθελα να ήμουν. είναι μακράν το πιο κούλ πράγμα που μπορεί να υπάρχει. με διαφορά.

ωωωωωωωω

μαύρος και σκεϊτας.

πωπω.

μαύρος και σκεϊτας και ντίγκερ όμως??

δεν πρέπει να υπάρχουν, θα ήταν τόσο κουλ που θα πέθαναν απευθείας με το που εφευρέθηκαν μάλλον. και δικαίως. γιατί όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης.

σήμερα άυριο μεθαύριο

φρομ ε μπιτς

ντεντ φλάϊ

While half of my fingers are dipped in the sand

You progress in letters, but you're used to cooking broccoli

The other side of take out is mildew on rice

And an obsession with the past is like a dead fly

And just a few things are related to the "old times"

Then we did believe in magic and we did die

It's not my words that you should follow, it's your insides

παρανοώ με την αλήθεια

--

ξύπνησα νωρίς, κοιμήθηκα πολύ αργά χθες. είναι τέλειος ο καιρός, όταν έρχεται το γαμημένο το κρύο είναι οι πιο όμορφες μέρες. θυμάμαι τον εαυτό μου στο σπίτι μου στην γαλλίας στον βόλο και να κάθομαι με δυο μαξιλάρια στο πάτωμα και να ακούω τα μαζεμένα ρεμίξ του άφεξ και να χαίρομαι το πρωί. το πρωί του φθινοπώρου.

και επίσης, σκέφτομαι ότι το στρόμπερι τζαμ ίσως να είναι καλύτερο από το μεριγουέδερ.

ψέματα.

μπορεί και όχι όμως.

μπόνφις, ανσόλβντ μίστερις, τσόρς, φορ ρέβερεντ γκριν, φάϊργουορκς.

απανωτά σοκ.

ασύλληπτο ποπ συγκρότημα. το απόλυτο ποπ συγκρότημα.

πωπω, πόσο καιρό είχα να ακούσω το στρόμπερι τζαμ. τι υπερδίσκαρος είναι. έχει δυο χρόνια που βγήκε. τον είχα λιώσει όταν ήμουν φαντάρος στην βέροια, άκουγα κάθε πρωί το φάϊργουορκς, έκλαιγα, και έμπαινα στο στρατόπεδο.

άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.

οι άνιμαλ κολέκτιβ είναι το μεγαλύτερο συγκρότημα της δεκαετίας για μένα, είναι αυτό που θα ξέρω ότι μου άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι τα πράγματα.

ότι συνέβη με τους μάϊνορ θρετ στα 13 μου, τον σάντοου στα 15 μου, τον άλμπερτ άιλερ στα 20 μου και τον ντίλα και τον μάντλιμπ στα 23 μου. κάπου εκεί ανάμεσα πρέπει να είναι και όλα τα υπόλοιπα υπερεπιδραστικά. όπως το no scrubs των tlc, οι nerd, οι πρωτες παραγωγές του τίμπαλαντ και του ρόντνει τζέρκινς, οι στρόουκς, οι αβαλάνσις, οι πάμπλικ ένεμι, οι κιούρ, ο τίμ μπάκλεϊ, ο γκραμ πάρσονς, ο νιλ γιάνγκ, το ντιγκ γιορ όουν χόουλ των κέμικαλς, ι άλις κολτρέϊν, οι σλέϊερ, το στρόμπερι φιλντς φορέβερ (το καλύτερο τραγούδι που έχω ακούσει στη ζωή μου, μαζί με το γουίτσιτα λάϊνμαν του γκλεν κάμπελ),το μπίκαπ φίσ των άντεργουορλντ, το άβενιου των σεντ ετιέν,τα πρώτα τεύχη του γουάϊρ που αγόρασα στην ζωή μου, το όλ ιζ ντριμ των μέρκιουρι ρεβ, η τζόνι μίτσελ, ο στίβ ράϊχ, ο μούντογκ, οι ντε λα σολ, ο μπερτ μπάκαρα και το qloop των quadrant. και ο λούτσιο μπατίστι. και το σοφτ μπούλετιν και το σοφτγουερ σλαμπ. και ο άριελ πινκ, ο μανιτόμπα, ο φορ τετ, ο σιντ μπάρετ, το άτομ χαρτ μάδερ, οι πέϊβμεντ, το έγκε μπαμγιάσι των καν, οι νο μπάλανς, το πρινς μπλάϊμι, οι μπλακ ντάϊς, ο πρινς, ο μπομπ ντίλαν πριν το ατύχημα, η ερίκα μπαντού, οι ρουτς, το πολς μπουτικ, o μπράϊαν τζόνσον, το άντικς των ίντερπολ, το μπίτλμπαμ, οι κιθάρες του φέλα κούτι, το γκαντ όνλι νόουζ, το ιλινόιζ, το όντελεϊ και οι κρίντενς κλίργουοτερ ριβάϊβαλ.

αλλά κυρίως οι κρίντενς. το πρώτο σιντί που αγόρασα στην ζωή μου.

μπορώ να κοιτάζω αυτήν την φωτογραφία και να γράψω ένα βιβλίο λίγο μεγαλύτερο από το αναζητώντας τον χαμένο χρόνο.

επίσης

συνειδητοποίησα πόσο πιο άνετα διαβάζω, όταν ακούω steve reich ή/και arvo pärt.

όμως κάπου εδώ είναι που το μπλογκ έχει αρχίσει να γίνεται μουσικό, και σιγά σιγά χάνω όλο το κοινό μου.

τις γκόμενες δηλαδή.

και τον σίμο.

όνειρο

είδα ότι κάπου γινόταν ένα μπατλ, με όλες τις μπάντες του σύμπαντος. όλες. ανεξαιρέτως. όλες, όσες υπήρξαν ποτέ.

και ήταν οι can εκεί, και τους έδωσαν όλους από μία πίπα.

αν υπήρχε θεός, αυτός θα ήταν ο jaki liebezeit.

που ήμουν χαμένος?

τι δισκάρα είναι αυτή? ποιός είναι αυτός ο christian naujoks? είναι όμορφος άραγε? τι ωραίο δίσκο που έβγαλε τον μάρτιο? τι χαρά!

αγίου μελετίου με πατησίων

κάθε μέρα.

ένας χρόνος στην αθήνα ήταν.

()

από χοντρός στα βάσανα

χαλουσινέϊτιντ

μπρόκολο έτοιμο για φούρνο μικροκυμάτων.

και νερό.

πόσο αδύνατος θέλω να γίνω πια?

ουάν μάνθ αμπρόουντ

τις τελευταίες μέρες έχω φάει μερικά σκατά με το αντρού του μπέριαλ. χθες, πριν να κοιμηθώ, το είχα και έπαιζε στο ριπίτ για μερικές ώρες. και μου φαινότανε τέλειο που το είχα εκεί από πίσω και το άκουγα. σήμερα, με το που έφυγα από το σπίτι, το άκουσα και με ακουστικά, αλλά ήταν μέρα οπότε δεν μετράει.

κλισέ.

να ακούς μπέριαλ και να είναι νύχτα.

βασικά χέζω την ατμόσφαιρα του λονδίνου (και οποιασδήποτε ευρωπαϊκής μητρόπολης, φορ γουάτ ιτ μάτερς) αλλά είναι αλήθεια ότι θέλει νύχτα αυτός ο δίσκος. μεσημεριάτικα ακούγεται λίγο παράξενα, με την ζέστα να σε βαράει στο κεφάλι και όλα αυτά.

βέβαια αυτό είναι λίγο κακό. γιατί να πρέπει να στα σκάει κάτι σώνει και καλά, μόνο μία στιγμή της μέρας?

επίσης, οφείλω να πω ότι, για κάποιον λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω, δεν τα πάω καλά με τους βρετανούς, τα τελευταία δέκα χρόνια. αλλά και αυτό είναι δικό μου πρόβλημα. αλλά δεν μπορώ να τους πάρω σοβαρά. γι'αυτό μου κάνει εντύπωση που αφιερώνω τόσο χρόνο σε αυτόν τον δίσκο.

να, και τώρα πχ, που κάθομαι και γράφω, υπό κανονικές συνθήκες θα ένιωθα ένα τρέμουλο στο λαιμό μου από την ένταση. τώρα δεν το νιώθω. αλλά και αυτό είναι δικό μου πρόβλημα, μάλλον.

--

έλσγουερ

--

δεν ήταν και τόσο παράξενος αυτός ο μήνας τελικά. τα περίμενα πολύ χειρότερα τα πράγματα.

ανοχή λέγεται αυτό μάλλον.

ποιός την έχασε και την έχεσε επάνω μου όμως?

χμμ...

μέϊμπι

σκέφτομαι, με βεβαιότητα κιόλας, ότι το arrested development είναι ότι καλύτερο μπορεί να έχει παιχτεί ποτέ στην τηλεόραση, σε φασή παντού και έβερ. δεν ξέρω.

ίσως να είμαι υπερβολικός.

αλλά μπορεί και όχι.

όσο το σκέφτομαι τόσο πιο πολύ το πιστεύω.

λάβινγκ γιου

σήμερα άκουσα το αντρού του μπέριαλ, (αφού διάβασα αυτό) και η αλήθεια είναι ότι μου φάνηκε πολύ ωραίος δίσκος.

γκουχ γκουχ.

με δύο χρόνια καθυστέρηση.

είναι πολύ παράξενο, γιατί όποτε σκέφτομαι 2007 σκέφτομαι τα εξής γεγονότα, ακαριαία: στρατός/πέρσον πίτς. τίποτα άλλο. α! και το έργο του αλεξίου στην βενετία. αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση μάλλον, χεχε.

πρέπει να είμαι πολύ βλάκας τελικά, αλλά μάλλον φταίει ο εγκέφαλος μου, δεν είμαι σίγουρος ότι φταίω εγώ.

δικαιολογία είναι αυτό τώρα?

πόση γαμημένη χαρά?

πωπω, το ξέχασα οτι το cLOUDDEAD το ομώνυμο, ο υπερδίσκαρος, το αριστούργημα, το μουρλό πράμα, το αδιανόητο, βγήκε το 2001.

τι χαρά.

μάλλον έκλεισε το τοπ5

ντόνατς
μαντβιλένι
κλάοουντεντ
ιλινόϊς
λος άντζελες

απλά και ωραία.

τα δέκα (μάλλον)

4 los angeles
3 illinoise
1 donuts
2 madvillainy
5 person pitch
9 in the mood for love ost
6 since i left you
8 the beauty and the beat
7 discovery
10 is this it
--

χμμ. θα τα ξαναγράψω αύριο. γιατί πχ που είναι ο άριελ πίνκ? που είναι οι μπλάκ ντάϊς? που είναι τα άπαντα των άνιμαλ? που ειναι το ανάδερ ντέϊ ον ερθ του ίνο? που είναι οι γουόκμεν? που είναι ο λουόμο? που είναι ο κούσικ? οι λάϊτνινγκ μπολτ? ο φορ τέτ? ο καριμπού? πωπω σκληρό.

ντίλα

ετοιμάζα μια τεράστια λίστα με τους δίσκους από την δεκαετία που άκουγα κλπ κλπ... αλλα θα μπορούσα απλά να βάλω μόνο το ντόνατς και να τελείωνα. είναι απλά ο καλύτερος δίσκος που βγήκε μέσα στα δέκα αυτά χρόνια και είναι με σιγουριά στα 2-3 πιό επιδραστικά πράγματα που έχω ακούσει στην ζωή μου.

εεε.

μάλλον στα 1-2.

στέϊτμεντ

χθες είδα την καλύτερη συναυλία που έχω δει στην ζωή μου.-

edan. μαζί με έναν ακόμη εμσί, τον dagha.

τον δίσκο του edan που έβγαλε στην lewis, τον αγόρασα το 2006 τον μάϊο, λίγο καιρό μετά που είδα το εξώφυλλο στο γουάϊρ (αδαής). τον είχα αγοράσει από το τζίνξ και ήταν ο χάρης εκεί. εκείνη την μέρα αγόρασα και το music for a large ensemble του steve reich, και εκείνη την μέρα είδα επίσης και τον φορ τετ με τον ντράμερ, οπότε το μυαλό μου δεν ήταν και πολύ στην διαδικασία να εκτιμήσω τόσο πολύ την επική αυτή δισκάρα.

μετά την χθεσινή συναυλία όμως, μπορώ να πω με βεβαιότητα το εξής:

-χέζω τον φορ τετ
-χέζω τον ντράμερ του
-χέζω και το μιούζικ φορ ε λαρτζ ανσάμπλ

(τον χάρη δεν μπορώ να τον χέσω... για τον στιβ ράϊχ δεν είμαι σίγουρος)

δεν ήταν αλήθεια αυτή η συναυλία. μας βρήκε απροετοίμαστους. ήταν το μεγαλύτερο σοκ της ζωης μου. το μεγαλύτερο. σβήστηκαν μέσα σε μία ωρα όλα τα λάϊβ που έχω δει. και οι άνιμαλ κολέκτιβ (φλωριές), και οι τορτόϊζ (βαρετοί), και οι μπεργκ σανς νιπλ (ούτε καν).

ήταν ο πιό γαμηστερός περφόρμερ, με το καλύτερο φλόου, με τα μεγαλύτερα αρχίδια (ΑΛΗΘΕΙΑ! ΦΑΙΝΟΝΤΟΥΣΑΝ ΣΤΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ! ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΚΟΙΤΟΥΣΑ, ΚΥΡΙΩΣ), με τα καλύτερα μπρέϊκς, με τα πιό εξωπραγματικά σκιλς, την μεγαλύτερη ένταση, την καλύτερη ροή. το πιό έντονο, απίστευτο, γαμηστερό λάϊβ που έχω δει ποτέ. δεν προκειταί ποτέ να δω κάτι που να το αγγίξει έστω και λίγο. ποτέ. ο ίνταν μπορεί με μία κλανιά του να σβήσει ΟΛΟΥΣ τους εμσι και χιπχοπ παραγωγούς του σύμπαντος. όλους. αλήθεια. στο λάϊβ εννοείται. επισήμως το beauty and the beat μπήκε στα 10 αγαπημένα μου ελπι της δεκαετίας. επισήμως θα πούλαγα την ψυχή μου σε οποιονδήποτε αν μπορούσα ποτέ να έχω το ένα χιλιοστό από το ταλέντο αυτού του τύπου.

λίγο προς το τέλος (κάπου ανάμεσα στα ίντερλουντς με κλασικες κιθάρες, ντόνοβαν, μπλακ σάμπαθ, μίξη και εμσίινγκ συγχρόνως και διάφορα άλλα) έπιασα τον εαυτό μου να είμαι αγκαλιασμένος με έναν τυχαίο τύπο από δίπλα μου, να κλαίω στον ώμο του και να ουρλιάζω λόγια ακατάληπτα. από την ένταση και το σοκ. ήταν η απόλυτη εμπειρία μου. ήταν το μεγαλύτερο σοκ της ζωής μου. μας βρήκε απροετοίμαστους. ήταν ο πιό θεος περφόρμερ, ήταν ντυμένος τέλεια, έπινε τσάϊ και νερό, λούπαρε με τα δύο πικαπ (ΧΩΡΙΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΣΑΜΠΛΕΡ. ΚΑΙ ΡΑΠΑΡΕ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ), είχε τις καλύτερες ρίμες, είχε την καλύτερη χρήση του ντιλέϊ από τότε που εφευρέθηκε το ντιλέϊ, έπαιζε κιθάρα και καζού και φορούσε περούκα σαν τον μπομπ ντίλαν και μετά έχωνε τον πιό γαμημένο θόρυβο που σε ήθελε να θέλεις να τρέξεις να κρυφτείς. αλλά δεν έτρεχες. απλά έμενες εκεί και έκλαιγες. και ούρλιαζες. συγχρόνως.

μίξαρε ψυχεδελικά 70'ς με το πιό γαμηστερά τέλειο ολντ σκουλ χιπ χοπ από τα έρλι 80'ς (αυτό θα ήθελα να ήμουν. χιπ χοπερ στην νέα υόρκη το 82΄), κουνιόταν σαν καριόλης, είχε τα πιό τέλεια ακαπέλα περάσματα (όπου με τον dagha απλά φτύνανε ορυμαγδό διαλόγων και ανεβάζανε την πίεση μου στο 346), φορούσε τα πιό τέλεια παπούτσια, το πιό τέλειο μπουφάν, και όταν τον κοιτούσες απλά ΔΕΝ ήθελες και δεν μπορούσες να πάρεις το βλέμα σου από πάνω του (είσαι τόσο όμορφη που με αναγκάζεις να μην κοιτάω συνέχεια το ταξίμετρο όπως έχει πει κάποιος). είμαι ευτυχισμένος. είμαι ευτυχισμένος.

είμαι σοκαρισμένος.

και όταν πήγαινε κάποιος να του πει συγχαρητήρια και ότι ήταν το πιό έντονο πράγμα που έχει δει στην ζωή του και ότι τον έκανε να βάλει τα κλάματα, αυτός απλά έλεγε:

"ευχαριστώ. πήγαινε και πες το και στους φίλους σου γιατί δεν μας ξέρει κανένας"

ήθελα να γράφω για άλλες 7 ώρες. και να λέω τα ίδια και τα ίδια.

είχα ξεχάσει πως είναι να ερωτεύεσαι για πρώτη φορά.

και πιο πολύ απ'όλα?

το σινεμά. και την δευτέρα (μπορεί και την κυριακή) θα δω το γουατέβερ γουόρκς.

βλάκας(για πάντα)

γαμώτο, κάτι μυρίζει σε αυτήν την πολυκατοικία. είναι δυνατόν όλη η κωλόπολη να βρωμάει σκατίλα? πολύ παράξενο. και καλά ρε γαμώ τον χριστό μου, είναι δυνατόν να μυρίζει και το ασανσέρ? πωπω. τι να πει κανείς. απλά ένας μεγάλος βόθρος. παντού. αλλά και στο σπίτι μέσα? και στο δωμάτιο μου? γιατί να μυρίζει και το δωμάτιο μου?

ωχ. μήπως βρωμάω εγώ?

ναι. πάτησα σκατά όταν κατέβαινα από το ταξί.

εμ?

είναι τόσα πολλά αυτά που έχω να κάνω αυτές τις μέρες που ακούω το κεφάλι μου να κάνει κρακ κάθε πέντε λεπτά. το πρόβλημα είναι ότι έχω ξεσυνηθίσει. επίσης κοιτούσα σήμερα κάτι βίντεο της σατσίκο εμ και ήθελα να ουρλιάξω από έκσταση, τόσο γαμάτη μου φαίνεται. πωπω. σοκ σοκ σοκ σοκ. έψαχνα 50 ώρες στο ίντερνετ να βρω με ποιό σαμπλερ έπαιζε, πριν να το γυρίσει στις κονσόλες. πωπω. τι παλικάρι.

αμέσως μετά θυμήθηκα ότι όταν είχα ακούσει αυτόν τον δίσκο, τότε ήταν ακριβώς η στιγμή που άλλαξε η ζωή μου. πριν από τον άλμπερτ άϊλερ και την άλις κολτρέϊν και όλα.

μερικές φορές νιώθω ότι θα ήθελα να ήμουν ο πιό πειραματικός τύπος στον κόσμο. αλλά είμαι φλώρος.

διχοτόμηση.

και φλώρος και καθυστερημένος.

:-)

-[-]¬

εξακολουθεί

είναι κουραστική η διαδικασία με το σπίτι εδώ. όπως επίσης είναι παράξενο, γιατί έριξα κερί στο λάπτοπ πριν από 9 μήνες, και τώρα έχουν αρχίσει να κολλάνε τα πλήκτρα. και είναι παράξενο. το αγαπάω το λαπτοπάκι μου, όχι όσο αγαπάω το σάμπλερ μου, αλλά το αγαπάω. παρόλο που δεν δουλεύει χωρίς μπαταρία, του έχω μπόλικη αγάπη.

αλλά και πάλι κάποια πράγματα μου είναι δύσκολα.

αλλά δεν είμαι και εντελώς σίγουρος.

επίσης, δυσκολεύομαι να ακούσω μουσική. μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο δίσκος που ακούω με πιό πολύ λαχτάρα και πιό νιωθερά τους τελευταίους μήνες είναι το you and me των walkmen.

και ναι, μου φαίνεται πολύ γοητευτικός ο τραγουδιστής, οπότε μάλλον είμαι στην φάση λίγο πιό πέρα από το νιωθερά.

17 07 09

τρέϊλερντ: μου φαίνεται ωραία αυτή η λέξη.

γαμιέται ο χριστός?

φεύγω στις δώδεκα από το σπίτι, για να πάω να δω dirty projectors.

περίμενα σε μία ουρά 35 λεπτά να πάρω μπλουζάκι αντίντας. μέχρι να φτάσω, είχαν τελειώσει τα μπλουζάκια και δίνανε ποτήρια. πλαστικά ποτήρια αντίντας.

το κουβαλούσα μέχρι να φτάσω σπίτι.

στην αρχή είδα catpeople. ήταν κάτι χειρότερο από κλώνοι των interpol. ήθέλαν να είναι και coldplay συγχρόνως. ήταν αξιολύπητοι και πολύ κρίμα.

μετά από αυτούς περίμενα να δω τους dirty projectors. ποτέ δεν τρελάθηκα και πολύ με τον δίσκο τους που υποτίθεται ότι γαμάει, αλλά παρόλαυτά έχουν έναν ήχο αρκετά παράξενο, τα φωνητικά είναι θεόμουρλα. και τους προτιμάω σίγουρα από τους grizzly bear. δεν ξέρω γιατί. δεν ξέρω καν γιατί μπορεί να τους συγκρίνω σαν να έχουν κάτι συγκρίσιμο. αλλά και από την άλλη, δεν μπαίνουν και οι δύο κάτω από την ταμπέλα "ιδιαίτερα κιθαριστικά συγκροτήματα"? μόνοι τους το ζήτησαν.

σε κάθε περίπτωση περίμενα αρκετή ώρα να στήσουνε για τους dirty projectors. δύο ντραμς, κιθάρες, άντε λέω, θα βγουν και τα κοριτσάκια με τα φωνητικά, θα περάσουμε καλά, θα είναι παράξενα, θα είναι κιθαριστικά ιδιαίτερα.

σβήνουν τα φώτα, τσιρίζω λιγάκι για να αγγίξω λίγα επίπεδα ενθουσιασμού, και βλέπω να βγαίνουν έξω πέντε άντρες. καμία κοπελίτσα.

το πρόσωπο μου άλλαξε χρώμα τουλάχιστον οκτώ φορές συνειδητοποιώντας τον χρόνο που χανόταν σαν άμμος μέσα από τα χέρια μου. ήταν οι we are standard, κακό ντισκοπανκ, κάκιστο, και αν είναι δυνατόν, έλεγα χθες οτι βαρέθηκα την dfa. πόση ειρωνία χύθηκε πάνω μου, καυτή και τσουρουφλιστική?

τέλικα είπα να κάτσω, και όπως το περίμενα, ήταν εξαιρετικά άθλιοι, αλλά όχι πιο άθλιοι από τους καημένους ίντερπολ που είδα πιο πριν. χοροπήδησα και λίγο για να δικαιολογήσω τον υπερμπίφτεκα που έφαγα περιμένοντας στην ουρά για το μπλουζάκι που δεν πήρα και αργότερα γύρισα σπίτι σκεφτόμενος πόσο γαμάτη ταινία είναι το στάρνταστ μέμορις και πόσο θα λέω ότι είναι η καλύτερη ταινία που έχω δει στην ζωή μου. επίσης σκέφτηκα πόσο θεός είναι ο γούντι άλεν που ακούει μόνο στάνταρτς και τζαζ πριν το μπίμποπ, χαχα. πόσο θεός.

αλλά μετά σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να έχω καταλήξει στο ίδιο ακριβώς σημείο χωρίς καν να κουνηθώ από το γραφείο μου και ένιωσα λίγο κρίμα.

όχι τόσο κρίμα όμως όσο οι καημένοι ίντερπολ.

πέτρες

άκουγα το ινστρουμένταλ αοουτ μάϊ γουίντοου του κούσικ. είναι τόσο μεγάλος δίσκος. και σκέφτομαι, ότι θα έπαιρνα πολλές πίπες για να βγάλω δίσκο στην στόουνς θρόου. αλλά είμαι σίγουρος ότι ούτε καν αυτές δεν φτάνουν.

αλλά είναι τόσο εταιριάρα. πωπω. γαμώ τον χριστό.

δα κρ

επιγραμματικά, οι συναυλίες που έχουν κάνει να κλάψω είναι οι εξής:

-άνιμαλ κολέκτιβ στο γκαγκάριν. έβλεπα τον πάντα μπέαρ και ούρλιαζα, σαν δωδεκάχρονο. άκουγα το ντέϊλι ρουτίν και το σονγκ φορ άριελ και σπάραζα από το σοκ.

-χαλκόνεν στο μπάιος με τα δέκα τριακόσια τρία. από το πολύ πιθηκοχοροπηδητό, άρχιζα να χτυπιέμαι σαν γιαγιά μετά την σμύρνη, και πρέπει να χτυπούσα και το κεφάλι μου με τα χέρια μου. λογικά πρέπει να έκλαιγα κιόλας. δεν θυμάμαι. δεν ήταν αλήθεια εκείνο το λάϊβ.

-τορτόϊζ στο σινκ το 2005. έκατσα μπροστά, και με το που ξεκίνησε το ντιτζέϊντ έφαγα όσα σκατά χρειαζόντουσαν.

-σόνικ γιούθ στο ρόκγουεϊβ. με το που τους είδα να έρχονται ξύπνησε το φαν μπόι μέσα μου και έκλαιγα σαν κοριτσάκι το '63.

-τόνι άλεν πριν από πέντε λεπτά. δεν ξέρω γιατί, αλλά δάκρυζα για κάνα τέταρτο στην αρχή της συναυλίας. μετά βαρέθηκα λίγο. μετά μου ξανάρεσε. αλλά δεν ξαναέκλαψα.

-ρέντιοχεντ στη θεσσαλονίκη. ήμουν μικρός. αλλά τώρα που το σκέφτομαι, αν τους έβλεπα πάλι, όλο και κάτι θα μου ξύπναγε τα δάκρυα. δεν ξέρω.

--
στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό που με κάνει να ανατριχιάζω σε μία συναυλία, είναι κυρίως ότι βλέπω μπροστά μου τους τύπους που έχω θεοποίησει στο σπίτι μου. τόσο απλό.

φαντάζομαι.

ήλιος τρένο

είδα το στάρνταστ μέμορις. είναι η καλύτερη ταινία που έχω δεί στη ζωή μου επειδή είναι η καλύτερη ταινία που έχω δει στη ζωή μου ή απλά επειδή η σάρλοτ ράμπλινγκ είναι η πιό όμορφη ηθοποιός που έχω δει στη ζωή μου?

σατς γουέρντς

έχω βαρεθεί την dfa

δε φακ

αν είμαι σε μία γειτονιά που δεν έχει "αμερικάνικου" τύπου τζανκ φουντ, υπάρχει σοαβαρή περίπτωση να πεθάνω από την πείνα.

λόγω γλώσσας.

αναλφάβητος

σήμερα κατάλαβα πως κατεβάζεις μαζεμένα πόντκαστ από το άϊ-τιούνς.

τζαστ φάϊν

δεν με πειράζει που ξερνάνε στους δρόμους. δεν με ενοχλεί που έχω δει γκόμενες να κατουράνε στο πεζοδρόμιο και τύπους να κατουράνε ακριβώς πάνω στο θυροτηλέφωνο. δεν με ενοχλεί που όλοι βλέπουν μπάλα και ουρλιάζουν σαν αούγκανοι. δεν με πειράζει που οι χίπηδες μερικές φορές είναι τόσοι πολλοί που απλά δεν μπορείς να τους αποφύγεις. δεν προβληματίζομαι που κάθε βράδυ παντού μυρίζει χόρτο.

όχι.

γκιζ

ποτέ δεν αγχώνομαι όταν παίζω λάϊβ. ποτέ. αγχώνομαι μόνο όταν ξέρω ότι μπορεί να με βλέπει κάποιος σαν αυτόν εδώ τον τύπο.

έχει τα ακούσματα που θα έπρεπε να είχα όταν ήμουν μικρός. αλλά είναι μαλακία. γιατί όταν εγώ άκουγα creedence clearwater revival, αυτός άκουγε φοτεκ και γου ταν κλαν.

είναι από τις τυπικές αδικίες. υπάρχουν άνθρωποι που απλά έχουν την αισθητική μέσα τους από μικρά παιδιά. εγώ απλά παίρνω τα αρχίδια μου.

άϊ αμ φέικιν ιτ. προσπαθώ πάρα πολύ.

αυτός απ' ότι φαίνεται όχι.

για αυτό είναι πολύ παράξενο.

δεν τον ξέρω καν, αλλά αν μου πει αυτός ότι ο δίσκος μου είναι καλός, τότε θα νιώσω όμορφα για τον εαυτό μου.

αλλά αυτό επίσης είναι στανταρ ψυχολογικό μου πρόβλημα, το οποίο σίγουρα θα βρίσκει ρίζες σε αρνήσεις και σνομπαρίσματα που έτρωγα μικρός.

του κατ ε λονγκ στόρι σόρτ, ο γκίζμο είναι η επιτομή του "έχω-αισθητική-που-γαμάει" ακροατή για μένα. (και όχι μόνο ακροατή)

επίσης, έχει τρεις μέρες που ξανα-ανακάλυψα τις παραγωγές του ρίζα, τρώγοντας απανωτά σκατά, πράγμα που οφείλω αποκλειστικά και μόνο σε αυτόν.

για την ακρίβεια, αυτός ήταν ο λόγος που ξεκίνησα να γράφω αυτά που έγραψα εν τέλει.

εν τέλει

το καλύτερο τραγούδι για τον καιρό αυτές τις μέρες είναι το september gurls των big star

και η καλύτερη ταινία που δεν έχω δει στην ζωή μου είναι το stardust memories.

ντιγκ

και ναι, ακούω συνέχεια λίκουϊντ σγουόρντς, μμ φουντ, γκόστ ντόγκ, σιξ φιτ ντιπ, οπερέϊσον ντουμσντέϊ.

και πετ σάουντς.

ίβεν δόου

πόσο γάμησε το μίντλσεξ τελικά? πωπω. πόσο βιβλιάρα ήταν. σοκαριστικό.

τώρα αγόρασα το προφέσορ οφ ντιζάϊρ του φίλιπ ροθ, θέλοντας να αντιγράψω τον ιωσηφίδη, για μία φορά ακόμη.

επίσης, προσπαθώ να βρω σπίτι εδώ και 10 μέρες. έχω μεγάλο πρόβλημα, δυσκολεύομαι, και το χειρότερο είναι οτι καταλαβαίνω πόσο δύστροπος είμαι εν τέλει.

ήμουν πάντα έτσι?

το κακό είναι ότι πραγματικά έχω φοβερή δυσκολία. έχω περπατήσει δεκάδες χιλιόμετρα αυτές τις δέκα μέρες, έχω δει οτιδήποτε παράλογο.

το καλό είναι ότι το περπάτημα εδώ είναι αρκετά όμορφο. μου θυμίζει αρκετά τον βόλο. δεν ξέρω γιατί. μάλλον γιατί θέλω με το ζόρι να μου τον θυμίζει.

αγόρασα κίτρινα βανς, αλλά με χτυπάνε λιγάκι. και δεν μου αρέσει. στην αρχή ήθελα τα μαυρομπλέ αλλά προτίμησα τα άλλα. βέβαια τώρα που τα ξαναβλέπω παραείναι τέλεια.

δεν μπορώ να συνεννοηθώ με κανέναν άνθρωπο στον δρόμο. πάω να αγοράσω τσίχλες και πληρώνω πάντα με πεντάευρα γιατί ντρέπομαι.

είναι δύσκολο να φανταστώ τον εαυτό μου για πολύ καιρό ακόμα έτσι. περιφέρομαι από σπίτι σε σπίτι, και με πιάνω ώρες ώρες να σκέφτομαι απλά πράγματα που θα μου λύσουν τα προβλήματα, αλλά είναι πάντα ανεφάρμοστα.

το χειρότερο εδώ που είμαι είναι ότι όλοι καπνίζουν ΠΑΝΤΟΥ και απλά δεν τους νοιάζει. και ναι, σάββατο βράδυ μέσα στο μετρό. ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΒΑΓΟΝΙΑ.

πόσο δύστροπος είμαι τελικά?

γκρίκλις

σήμερα άκουγα το ντόνατς και έκοβα βόλτες.

στο ριπιτ.

και οι βόλτες.

και ο ντίλα.

ώσπου έπεσα πάνω στους σκειταδες του μουσείου σύγχρονης τέχνης.

ήταν τόσοι πολλοί.

ήταν τόσο όμορφοι.

και είχε τόσο όμορφο φως.

άκουγα τζέι ντι και έκλαιγα.

μάλλον απ' τη χαρά μου.

μπιφόρ άϊ λιβ

μόνο για τ' αυτιά σου

τι κατάλαβα αυτό το καλοκαίρι?

ανάμεσα σε πάρα πολλά πράγματα, το κυριότερο πράγμα που συνειδητοποίησα είναι πόσο πολύ αγαπάω τον φίλο μου τον σίμο αντωνιάδη. όπως έχει πει και ο ιωσηφίδης: "καταλαβαίνεις ότι είναι τόσο γαμώ τα παιδιά (ο σίμος) γιατί φαίνεται ότι είναι μεγαλωμένος ακομπλεξάριστα"

υπό κανονικές συνθήκες, και μόνο που λέει κάτι ο ιωσηφίδης θεωρείται αυταπόδεικτο και δεν χρειάζεται περεταίρω ανάλυση, αλλά σε αυτήν την περίπτωση η μαγική λέξη είναι ακομπλεξάριστος. είναι σοκαρίστικο να έχω έναν τέτοιο άνθρωπο δίπλα μου την στιγμή που όταν είμαι με τον ζαχαρή μπορούμε να βάλουμε τα κόμπλεξ μας το ένα μετά το άλλο και να φτάσουν μέχρι το χοκάϊντο.

αλλά ο σίμος δεν είναι έτσι.

είναι ο πιό καλός άνθρωπος που ξέρω. απλά αυτό. είναι όμορφος, αρχιτέκτονας, λεπτός, αγαπάει τον γούντι άλεν, τους γουόκμεν, διαβάζει άπειρα βιβλία, φοράει όμορφα ρούχα, ζωγραφίζει τέλεια και οι στιγμές δίπλα του είναι ότι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να νιώσει σημαντικός.

σίμο σε ευχαριστω, μου έκανες τον αύγουστο μου 7 φορές καλύτερο απ' ότι περίμενα.

προοϊκονομία

η χρονιά που πέρασε στην αθήνα ήταν πολύ παράξενη. πιό παράξενη κι από τον στρατό ακόμα.

κατέβηκα τέλη νοεμβρίου, μετά από μικρές αποτυχίες στο βόλο. το μόνο καλό ήταν ότι παράτησα το άθλιο εκείνο σπίτι με την υγρασία και την μπίχλα. αλλά με το που κατέβηκα ήμουν χαμένος στο διάστημα. προσπάθησα να δουλέψω αλλά άργησα. μάλλον δούλευα ούτως ή άλλως, αλλά χου ντάζεντ νίντ ε ντέϊτζομπ? σε κάθε περίπτωση, ήταν παράξενα, δύσκολα, μελαγχολικά, ζεστά (με την κακή έννοια του ζεστός).

ξεκίνησα γερμανικά με την προοπτική να φύγω στην γερμανία για μεταπτυχιακό. και κυρίως για να έχω κάτι να κάνω κάθε μέρα. και για να μπω κι άλλο μέσα οικονομικά. αλλά ήταν ονειρικά τα γερμανικά. τους αγαπάω πολύ τους γερμανούς.

σε αντίθεση με τους ισπανούς.

στο σπίτι είχαμε ον για ίντερνετ και τηλεόραση και τηλέφωνο, και σε ένα από τα κανάλια της ον στην τηλεόραση είχε μία εκπομπή με την γκουίνεθ πάλτροου που ταξιδεύει στην ισπανία και τρώει φαγητά με άλλους 3 τύπους και βλέπουνε αξιοθέατα και τρώνε κι άλλο και γενικά περνάνε τέλεια. το τρέϊλερ της εκπομπής είχε πλάνα από ισπανική ύπαιθρο, από καλαμάρια στα κάρβουνα και ένα ισπανικό τραγούδι που απλά μου προξενούσε τα γέλια. με την κωστάντια απλά κλάναμε από το γέλιο όποτε το ακούγαμε.

ήταν αλήθεια. σιχαινόμουν τους ισπανούς. σιχαίνομουν τους ισπανόφιλους. σιχαινόμουν την βαρκελώνη με τους χίπιδες και τα μητροπολιτικά πάρκα και τα χόρτα και τους γυμνούς στο δρόμο. τα σιχαινόμουν με μίσος.

του κατ ε λόνγκ στόρι σόρτ, τελικά φεύγω για βαρκελώνη τελικά την άλλη βδομάδα, και νιώθω σαν όλη η ειρωνία του σύμπαντος να με έχει χέσει από πάνω ως κάτω.

ή αλλιώς, πατόκορφα.

αλλά μάλλον τα τραβούσε ο κώλος μου.

το οποίο είναι λίγο αστείο τώρα που το βλέπω. το να με χέσανε και να τα τραβούσε ο κώλος μου φαντάζει αρκετά παράξενη εικόνα.

το κακό με την βέροια

δεν έχω ίντερνετ στο σπίτι/σιχαίνομαι τα νετ καφέ.

δατ γουόζ δατ

τελευταία μέρα. από αύριο σαμοθράκη, πούτσες και όνειρα.

σάμπλερντ

-ακόμα δεν μπορώ να ακούσω σαββόπουλο. δεν μου κάθεται με τίποτα. ή μάλλον μου κάθεται. στον λαιμό όμως.

-χθες το βράδυ πήγαμε στα άνω πετράλωνα και είναι μία από τις τόσο ωραίες περιοχές να μένεις αλλά ήταν και πιό μπερδεμένη και από την φωλιά της γάτας. παράξενα πράγματα. μετά πήγαμε σε ένα σπίτι στο περιστέρι και όλη η γειτονιά εκεί ήταν σαν τη νέα ιωνία στο βόλο.

-από τη βέροια έφερα βιβλία που τα έχω και κάθονται χρόνια και δεν ασχολούμαι μαζί τους. το ταξίδι στην άκρη της νύχτας, το μίντλσεξ και την σκληρή χώρα των θαυμάτων. έφερα και τα κείμενα του γούντι άλεν, τα οποία θα τα πάρω μαζί μου στην σαμοθράκη για να διαβάζω και από δύο σελίδες στον σίμο κάθε βράδυ.

-πριν να κοιμηθώ χθες έβαλα και άκουσα το ντόνατς για να με πάρει ο ύπνος. και μπορώ να πω ευθαρσώς πιά, ότι είναι τόσο καλός δισκος που σε πονάει, είναι τόσο από το πουθενά αυτό το πράγμα που σε κάνει να απορείς. έβαλα το σιντι δίπλα στο μαξιλάρι μου όπως έκανα μικρός και το έβαλα να παίζει και ένιωθα τόση υπερένταση που δεν μπορούσα να κοιμηθώ, ούτε καν. και είναι άρρωστο το πόσος πολύς κόσμος νιώθει με αυτόν τον δίσκο. απίστευτο. ποιός θα το περίμενε? οι παραγωγές του ντίλα, είχαν πάντα κάτι υπερπαράξενο. θυμάμαι και τον νταμπρί σε μία συνέντευξη το 2006 να λέει για τον ντίλα και τότε μου είχε σκάσει όλο αυτό μαζί, μαζί με τον φορ τετ που έλεγε ότι "αφόυ μου έκανε ο ντίλα ρεμίξ μάλλον δεν θέλω τίποτα άλλο"(πόσο αλήθεια) και διάφοροι άλλοι. εγώ πάντως άργησα να ακούσω ντίλα, το πρώτο πράγμα που άκουσα και το παρατήρησα ήταν το ντάϊναμαιτ στο θινγκς φολ απάρτ των ρούτς, και βέβαια φάρσαϊντ. πόση αγάπη οι φάρσαϊντ, πόση αγάπη οι τράϊμπ κολντ κουέστ, πόση αγάπη το χιπ χοπ. υπάρχουν μέρες που θα ήθελα όλα τα σιντί μου να μετατρέπονταν σε χιπ χοπ σιντί.

χμμμ.

ακούστηκε σίγουρα λίγο φλώρικο αυτό.

σο λόνγκ

ήταν τέλεια στην βέροια αλλά ήταν πιο τέλεια αφού γύρισα.

θα πάω και θα κάτσω κι άλλες μέρες και θα κάνω ποδήλατο άπειρο.

είμαι πολύ χαρούμενος σήμερα. μετά από 2 χρόνια παράξενα, ήρθε η ώρα να χαρώ πραγματικά.

νιβό φία

ω ναί! βγήκε το τεστ νταφ και το πέρασα. ω ναί! ίσως και να είμαι γερμανομαθής τελικά.

χμμμ...μπορεί και όχι.

μπλου ον μπλου

σήμερα η μπλε μου μπλούζα μπήκε στο πλύσιμο και έγινε σαν να την είχα από το γυμνάσιο. αγόρασα μία ίδια πράσινη. επίσης αγόρασα ένα άσπρο πουκάμισο (ποτέ δεν είχα κάτασπρο) και μπλε παπούτσια. επίσης αγόρασα κασέτες για το αυτοκίνητο (αυθεντικές!). prince - lovesexy, the definitive simon and garfunkel, και τοκ τοκ - δε κάλαρ οφ σπρινγκ( ναι, με ελληνικούς χαρακτήρες!). αύριο θα πάω να αγοράσω bob dylan - greatest hits, και cure - paris.

είναι τέλεια η φάση με τις κασετούλες στο αμάξι τελικά. προχθές με τον ιωσηφίδη ακούγαμε λούτσιο μπατίστι (με αγγλικούς χαρακτήρες) μέχρι που ματώσανε τα αυτιά μας. και ήταν ονειρικά, σαν από όνειρο δηλαδή.

αύριο έχει θάλασσα. ακόμα δεν έχω δει ούτε μπρούνο ούτε χανγκόβερ.

γαμώ το χριστό.

ένα χρόνο μετά

τύπικαλ μι.

εν μέσω εντούρατζ (είδα τέταρτη και τώρα βλέπω πέμπτη σεζόν), παρέας με ιωσηφίδη (σαν το παλίο καλό καιρό, αλλά χωρίς σούγκαρακο) και σιχαμένης ζέστΑς, κατάλαβα πόσο καλός δίσκος είναι οι κυρίαρχοι του σύμπαντος του φανταστικού κάϊτ.

αφορμή για την (όπως πάντα και διττά ορισμένη) καθυστερημένη μου απόκριση, αποτέλεσε ένα σετ του φανταστικού που είδα σε μία ταράτσα στον λυκαβηττό το σάββατο που μας πέρασε. άρχισε ένας τύπος να μιλάει για κάτι αγγέλους και κάτι ατμομηχανές (δεν θυμάμαι και πολύ καλά τι έλεγε, μετά έμαθα ότι ήταν ο εμπειρίκος. δεν ήξερα ότι ο εμπειρίκος διάβαζε κιόλας, νόμιζα ότι μόνο πήδαγε) και μετά άρχισαν να σκάνε τόσο ωραίες μπότες και τόσο ωραίος ηχός που σε συνδυασμό με τον βράχο από εκεί πίσω που κοιτούσα με έκανε να ανατριχιάσω. ανατρίχιασα φουλ όμως στην παλιά εδεμ, άκουγα την φωνή του χατζή με τα σίνθια που ανεβοκατεβαίνανε και τα επιπλέον σνερ και ενώ χάζευα μία παρέα να χορεύει σαν ξεβιδωμένη, χτυπούσα το κεφάλι μου στον τοίχο, βρίζοντας με που δεν ασχολήθηκα (ενδελεχώς και σοβαρά) με τον δίσκο από πέρσι.

καθώς κυλούσε το σετ, με τον τέλειο ήχο και το τέλειο αεράκι, καθόμουν εκεί και έβλεπα τον άρη καθώς αυτός με κοιτούσε που έχασκα με ανοιχτό το στόμα για αυτό που άκουγα. ήταν από τα πιό έντονα συναυλιακά μισάωρα μου τον τελευταίο χρόνο.

μετά πήγα για ύπνο και ξύπνησα 4 φορές όλο το βράδυ επειδή το μαξιλάρι είχε βραχεί. και όχι από τα σάλια μου (όπως γίνεται συνήθως) αλλά από τον ιδρώτα.

οκο ρέκορντς

εν τω μεταξύ, είμαι τόσο καθυστερημένος που ξέχασα αυτό.

και εδώ.

όποιος θέλει σιντι ας επικοινωνήσει μαζί μου.

συγγνώμη μιχάλη που άργησα.

είμαι βλάκας.

17 07 09

τρέϊλερντ: μου φαίνεται ωραία αυτή η λέξη.

αλλαγή

είναι πολύ λίγες οι φορές που νιώθω ότι τα όνειρα μου είναι σχεδόν σε απόσταση προσβάσιμη και συγχρόνως δεν είναι και ποταπά.

είναι τόσο σπάνιο πιά, που όταν το συνειδητοποιείς, αναλογιζόμενος παράλληλα και το επι της ουσίας βάρος των επιλογών σου, απλά σκέφτεσαι είτε το κενό που υπάρχει μέσα σου, είτε απλά την σκοτεινιά που έρχεται.

και δεν είναι και πολύ μεγάλη η απόσταση μεταξύ τους.

το δύσκολο τελικά, είναι πραγματικά να προσπαθείς να φτάσεις στο σημείο που η πορεία σου εφάπτεται με το ακατόρθωτο. σαν να περνάς από όλους τους τοίχους του σπιτιού σου, και την στιγμή που σκέφτεσαι ότι απλά είναι ένα ψέμα, να περνάς μέσα από τους τοίχους και της δίπλα πολυκατοικίας.

με πονάει που είναι τόσο σπάνιο αυτό πιά. και για μένα, και για τους γύρω μου. αλλά περισσότερο για μένα.

είναι πραγματικά επίπονο, να αναθέτεις την (με τρόπο ντε φάκτο δυστυχώς) διαδικασία αποκοπής των εκδοχών από το συνολικό δέντρο των επιλογών σου, στο τυχαίο, στο αβέβαιο και στο πρόσκαιρο.

έχω την αίσθηση όλο και περισσότερο, ότι φτάνω σε ένα σημείο, που όλα τα πράγματα γύρω μου, με μορφή απλών σημαδιών πολλές φορές, μου δείχνουν ότι ήρθε μάλλον η ώρα να εγκαταλείψω τους άπληστους αλγόριθμους. νιώθω τόσο τεράστιο το βάρος αυτής της απόφασης, μερικές φορές ίσα που φτάνω στο σημείο της συνειδητοποίησης αυτής.

το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι όμως, το πως, αυτή η μετάβαση, από το τυχαίο στο οργανωμένο, θα με κάνει να νιώθω άνετα με τον εαυτό μου.

αλλά πραγματικά το έχω πάρει απόφαση. το θέμα εν τέλει ίσως να μην είναι η αμφιταλάντευση και το προσωρινό. ίσως ο λανθασμένα διοχετευμένος ενθουσιασμός να είναι ακριβώς αυτό το στοιχείο που ορίζει το πόσο λάθος θα είναι μία επιλογή. και τελικά η ζωή μου.

δυσκολεύομαι, το σκέφτομαι και πονάω, αλλά δεν γίνεται αλλιώς.

όσο κοιτάω έργα ανθρώπων αφιερωμένα στην στιγμή που παράχθηκαν ή απλά εφευρεθηκαν, και παρατηρώ ότι είναι προϊόντα υπομονης και συσσωρευμένης θέλησης, τόσο θέλω να ανοίξω το στόμα μου, να βγάλω την γλώσσα μου και να την τραβήξω τόσο δυνατά που να πάρει τα πάντα μαζί της.

αν έχει μείνει και τίποτα εκεί μέσα πιά.

2001 αρχές

phantasmagoria in two
rainsong 55
a night like this
broken heart
since i left you
magic in the air
every time i try
dream brother
how to disappear completely
lovesong

τσέϊν σήμερα

DOD DFX91 ->
DOD FX84 ->
DIGITECH DIGIDELAY ->
DANELECTRO DJ5 ->
BOSS OC2 ->
BOSS PS5 ->
DIGITECH DIGIDELAY

πρίν από τρία χρόνια

ακριβώς, ψάχναμε αυτοκίνητο και περιφερόμασταν και ιδρώναμε και τρώγαμε κομπόστες.

φέτος το καλοκαίρι δουλεύω συνέχεια, είμαι ανοργάνωτος, τρέχω χωρίς λόγο και αγχώνομαι, προσπαθώ να βάλω τα πράγματα μου σε μία σειρά, αλλά νιώθω συνέχεια πως είμαι σε ένα μεταβατικό στάδιο.

ιν λίμπο

εσύ τρέχεις, περισσότερο από μένα, αλλά αγχώνεσαι λιγότερο. μάλλον γιατί είσαι (όπως πάντα) ένα βήμα μπροστά από μένα.

δεν θα σε φτάσω ποτέ μάλλον.

σκέφτομαι τα χρόνια που θα έρθουν και με πιάνει τρόμος.

γιατί πρώτα πρέπει να περάσουν αυτά τα δύο (ή ένα στην καλύτερη)

και φοβάμαι ότι θα δυσκολευτώ.

και μου τελείωσε και ο μουρακάμι.

τι να διαβάσω? μήπως να συνεχίσω τον προυστ λες?

τρέξιμο

θέλω ειλικρινά να βρω έναν άνθρωπο που εθίστηκε στον μουρακάμι για να μου πει πως τον ξεπέρασε από την στιγμή και μετά που τελειώσαν τα βιβλία του.

θυμάμαι σχεδόν κάθε μέρα μία απίστευτη σκηνή από το σπούτνικ σουίτχαρτ (που είναι και ένα σορτ στόρι, δεν θυμάμαι ποιό), που κοιμάται ο πρωταγωνιστής σε ένα ελληνικό νησί, και ξυπνάει από μία μουσική, και σηκώνεται και ανεβαίνει κάτι κορφοβούνια και βγαίνει στο άπειρο. απίστευτο. πωπω.

σκέφτομαι πόσο ποταπό φαίνεται όπως το έγραψα πιό πάνω και πόσο τέλειο είναι πραγματικά που καταλαβαίνω γιατί ο μουρακάμι είναι συγγραφέας και εγώ χοντρός.

αλλά υπάρχει ελπίδα. ο χαρούκι ξεκίνησε το τρέξιμο στα 33 του. με πρόχειρους υπολογισμούς έχω ακόμα 7 χρόνια μπροστά μου γεματά παγωτά, μακντόναλντς και χημικά κρύα τσάγια.

ντιπ

ο κατσούπης είναι ένα παράξενο παιδί. φλερτάρει παράφορα με το ύπερ μέϊνστριμ τα τελευταία χρόνια, αλλά εγώ θα τον αγαπάω για πάντα για τους εξής λόγους:

- μου έμαθε τον γουόνγκ καρ γουάι
- παίζει ερ πιάνο καλύτερα από όλους, ειδικά στα τραγούδια της μπίλι χόλιντει
- είναι ο τέλειος τρίτος άνθρωπος στις (πραγματικά ατελείωβόλτες μου με τον σούγκαρ στο σούγκαρ-μομπίλ
- (αναφορικά με το παραπάνω, το everyday is like sunday θα μας δένει για πάντα, και τους τρεις μας. αξίζει ένα ποστ από μόνο του αυτό το συμβάν)
- είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορώ να ακούσω μαζί του στέρεο νόβα, ή μάλλον μόνο ΕΝΑ συγκεκριμένο τραγούδι στέρεο νόβα. γενικά δεν ακούω καθόλου.
- μου γνώρισε τον θωμά
- είναι με έναν κλισέ τρόπο και υποχόνδριος και παράξενος και ιδιότροπος. εεεε, όπως όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες.
- είναι ο λόγος που μπορώ και τρώω και ντύνομαι τα τελευταία 3 χρόνια.
- επίσης, έχει κάνει την καλύτερη ταινία που έχω δει στην ζωή μου, το moon of 20 days, και είναι αστείο γιατί απλά το περνάει έτσι, στο ντούκου.

ο κατσούπης είναι από τους ανθρώπους που τον βλέπεις και λες "μα αυτός?". είναι δυνατόν?

ναι αυτός. ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ. και μετά σκάει εικόνα με κωλοδάχτυλο, για φουλ αποστόμωση.

σε αγαπάω κατσούπη. και σένα και τον μπαμπά σου και το λαντ ροβερ και την φυσαρμόνικα σου και τα μπλουζ σου και τον χέντριξ σου και την αύρα σου στον άναυρο(το μαγαζί, όχι την χίπικη άυρα) και το σπίτι σου στην θεσσαλονίκη και τις βόλτες μας.

και τα κασκόλ σου και τον αντιφοιτητισμό σου και τις ταινίες σου.

θα σε αγαπάω όμως για πάντα γιατί υπάρχουν πάρα πολλές φορές που είμαι χάλια και φουλ απαισιόδοξος και με βγάζεις από την σκατίλα μου σε ένα δευτερόλεπτο χωρίς καν να το καταλαβαίνεις.

και δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα άυτα. μάλλον γιατί πάλι όλη μέρα σήμερα είχα αυτην την βουλιαγμένη σκατοδιάθεση και τώρα είμαι στην δουλειά και σε θυμήθηκα και αναθάρρησα.

άλλο ένα μπιτ

αν προσπαθήσω να το βγάλω με λόγια είναι κάπως έτσι

κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι την απειρία των εκδοχών

ακούω όλα τα μπιτς του σύμπαντος, συνδυάζω όλα τα εφέ μου απευθείας, βγάζω τουλάχιστον 7 χιλιάδες συνδυασμούς μελωδιών, ρυθμών, φωνών, οργάνων ενορχηστρώσεων. ακούω όλα τα τραγούδια που θέλω να γράψω σε ένα. σαν να γίνεται στιγμιαία και νιώθω να ανατριχιάζει ο εγκέφαλος μου από την ανακάλυψη.

το παθαίνω συνέχεια. σκέφτομαι πως είμαι μάυρος, σκέφτομαι πως είμαι ο φλάϊλο, σκέφτομαι πως είμαι ο καλύτερος μελωδικός τύπος έβερ, σκέφτομαι πως έχω την πρωτοπορία του στιβ ράϊχ μαζί με την απλότητα του μούντογκ, νιιώθω πως έχω το τέλειο σαμπλ στα χέρια μου σαν το μάντλιμπ και το κόβω όπως ο ντίλα. πιστεύω πως είμαι τα πάντα συγχρόνως.

όμως.

αυτό γίνεται τόσο συχνά, που απλά αφήνω τον ενθουσιασμό να με συνεπάρει. αλλά δεν με πηγαίνει και πολύ μακριά.

μετά από δυο ώρες το κεφάλι μου έχει πονέσει απο την χαρά, και έχω πάρει τόση αγαλλίαση από την πιθανή εφαρμογή των σκέψεων μου που απλά δεν τις εφαρμόζω ποτέ.

τα έχω όλα μπροστά μου, πολύ συχνά, σχεδόν κάθε μέρα.

αλλά είμαι μέτριος.

γιατί απλά δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.

και αν δεν βρω έναν σωστό τρόπο να βάζω σε σειρά τις σκέψεις μου, το πιό πιθανόν είναι να μείνω για πάντα σε αυτό το επίπεδο.

αλλά ίσως να είναι και καλύτερα έτσι.

μπορεί και όχι.

μαρκ χόλις

καρέκλες τριξίματα δισκάρα μόνο δισκάρα. λίγο πιό πάνω από τα ντεσιμπέλ της σιωπής.

και οχι

ούτε τώρα θα γράψω για την τζόνι μίτσελ. δεν είμαι έτοιμος ακόμα.

όταν άκουσα το χετζίρα πρώτη φορά δεν κατάλαβα τίποτα. το μόνο που θυμάμαι, είναι σε άρθρο σε ένα ποπ + ροκ του '95 να λέει ο κ. βήτα ότι είναι ο αγαπημένος του δίσκος και ότι δεν μπορεί να πει κουβέντα για αυτόν παρα μόνο ότι "κρύβεται ένας ολόκληρος κόσμος εκεί μέσα"

η αλήθεια είναι ότι όσο αγαπάω την τζόνι μίτσελ δεν αγαπάω τίποτα.

σημάδι

ήμουν στο ποδήλατο στο κέντρο και έτρωγα όλη τη μπίχλα στη μάπα μου και σκεφτόμουν το δημαρχείο στην βέροια και τα πεσίματα με το στράτο, αλλά τα σκέφτηκα τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα να συνειδητοποιήσω ότι δεν θα τα ζήσω φέτος.

εκείνη τη στιγμή στεναχωρέθηκα.

μετά από λίγα λεπτά σκέφτηκα τα εξής δύο πράγματα. το πρώτο είναι ότι έχω συνδέσει το μπλόγκ μου με την στήλη/ημερολόγιο της κάρι μπράντσο, και το δεύτερο είναι ότι μετά από ψυχαναλυτικές τζιμειλικές συζητήσεις με έναν φίλο κατάλαβα ότι έχω σοβαρό πρόβλημα έλλειψης συγκέντρωσης, το οποίο φαίνεται και στα μουσικά μου, αλλά δυστυχώς και σε όλα τα άλλα. σε όλα όμως.

αλλά, από την άλλη πλευρά, πριν από λίγο έβλεπα ντοκυμαντέρ στην βουλή τηλεόραση που είχει και μπέρντς και κροσμπι στιλς εντ νας αλλά και γκρέιτφουλ ντεντ. πωπω. αγάπησα και πάλι. πόσο αγαπάω μπερντς? πόση αγάπη δίνουν στην ψυχή μου?

έκρυψα

σούφγιαν στίβενς σε αγαπάω γιατί με κάνεις να σκέφτομαι το αύριο. με κάνεις να σκέφτομαι μουσική και ότι μπορώ να γίνω καλύτερος. είμαι ερωτευμένος μαζί σου και με το πρόσωπο σου και τα χέρια σου και το ρολόι σου. όταν ήμουν φαντάρος στην κόρινθο το 2007 ήσουν ένα από τα 2 πράγματα που μου δίναν κουράγιο. έκλεινα τα μάτια κάθε στιγμή που μπορούσα και έβαζα το ιλινόις να παίξει και με το που άκουγα το πιάνο και την φωνούλα σου ένιωθα έστω και για λίγο άνθρωπος. σε άκουγα να μιλάς για δολοφόνους στο σικάγο, σε άκουγα να μιλάς για ακρίδες και έντομα, για κορίτσια με καρκίνο, για την ζωή σου που σε περιμένει και άκουγα την ζωή μου να με περιμένει. κάθε φορά που σε ακούω αυτό νιώθω, ακούω τη ζωή μου να με περιμένει και σε φαντάζομαι εκεί, να κάθεσαι και να μελετάς και να γράφεις μουσική και να ακούς στιβ ράϊχ και να μου αποδεικνύεις ότι μπορώ να το κάνω κι εγώ. σε βλέπω να τραγουδάς τις λίμνες του καναδά πάνω σε ταράτσες, να λές οτι κρυώνεις και μετά κάθομαι και κλαίω. γιατί σε αγαπάω και γιατί όταν ακούω το ιλινόις θα ξεχνάω κάθε φορά τα πάντα γύρω μου. θα σε αγαπάω για πάντα γιατί όταν πήρα την πρώτη μου άδεια όταν ήμουν φαντάρος, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάω στο μετρόπολις που ήταν ανοιχτό σάββατο απόγευμα και να δω την φάτσα σου. και δάκρυσα μέσα στο μετρόπολις, σε έβλεπα και δεν το πίστευα.

ούτε ακόμα και τώρα το πιστεύω.

ακούω το ιλινόις με τόση μανία τέσσερα χρόνια μετά και σκέφτομαι όλα τα δάση του κόσμου και όλες τις πόλεις του κόσμου και όλο το σύμπαν τριγύρω μου και είμαι ευτυχισμένος. έστω και για λίγο.

και με αυτά και με αυτά

δεν προλάβαμε να διαβάσουμε την κοινωνία του θεάματος.

"θέλω να μείνω στην μέση αυτής της κουβέντας για πάντα"

πάντως

παραλογισμός

-είδα έναν φίλο μου να στεναχωριέται και έναν άλλο να με στεναχωρεί

-κοιμήθηκα σε διπλό κρεβάτι στο σπίτι των ονείρων μου και έκανα ικανές διαδρομές στο πήλιο για να νιώσω λίγο καλύτερα και άκουσα και αγαπημένες ιστορίες σχέσεων και ίντριγκας από αγαπημένα πρόσωπα που πάντα μου αρέσει να το συζητάμε. στις μικρότερες λεπτομέρεις κρύβεται πάντα η αγάπη και ο ανεκπλήρωτος έρωτας.

-νιώθω μερικές φορές υπερβολικός στις αντιδράσεις μου αλλά από την άλλη νιώθω τόσο αποκομμένος από κάποια πράγματα που μου φαίνεται οτι αντιδράω λογικά

-και στην τελική, δεν υπάρχει τίποτα πιό λόγικο, από το να εκφράζεις την αγάπη σου για τους φίλους σου περνώντας χρόνο μαζί τους.

-νιώθω ότι έχω κουραστεί να πρέπει να δείχνω στους γύρω μου ότι έχω ανάγκη την παρέα τους. με έχει κουράσει. ίσως να μην το εκφράζω σωστά, δεν ξέρω, αλλά και πάλι, νιώθω ότι γίνομαι τόσο γκόμενα μερικές φορές.

-το αστείο είναι ότι μου αρέσει κιόλας λιγάκι.

-αλλά όχι πολύ

-μάλλον κουβαλάω πολλά κόμπλεξ από μικρός, για το πως πάντα ένιωθα ότι ήμουν στην απ'έξω. το παράξενο είναι οτι για τα ΙΔΙΑ ακριβώς άτομα που το ένιωθα μικρός, απλά το νιώθω ακόμα. αλλά ξέρεις γιατί γελάω? γιατί τους γράφω στα αρχίδια μου πιά.

-αλλά όχι κι εσύ ρε μαλάκα. όχι. μπορούσες να πας στο αμέϊζ αργότερα. μπορούσες να φύγεις νωρίτερα από εκεί που ήσουν. ΕΓΩ ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΚΑΝΑ ΠΑΝΤΩΣ.

-τι να πω? άντε γαμήσου μάλλον.

->δεν φταίω

i am on an open sea
just drifting as the hours go slowly by

το before and after science του brian eno είναι πραγματικά παράδοξος δίσκος. ξεκινάει με την πρώτη πλευρά να νομίζεις ότι είναι σαν την καλή χαρά, και στην δεύτερη πλευρά απλά μαυρίζει την ψυχή σου. αλλά την κάνει κατάμαυρη, δεν την μαυρίζει απλώς.

συνεχίζοντας να είμαι υπερπροβλέψιμος, ένα από τα πράγματα που μου πήρε η αθήνα και δεν μου τα έφερε ποτέ πίσω, είναι οι χαρούμενοι απογευματινοί ύπνοι. έχουν πεθάνει, ανεπανόρθωτα τους έχω χάσει, και είναι πραγματικά άδικο, γιατί ήταν από τα λίγα πράγματα που λάτρευα να κάνω, όπου κι αν ήμουν.

σήμερα ξύπνησα, πήγα στην σπίντεξ, έμαθα ότι πρέπει να πάω στην ξάνθη αύριο το πρωί, γύρισα σπίτι, ίδρωσα, έφαγα, βγήκα έξω, ξαναγύρισα, και αποφάσισα να ρίξω αυτόν τον ύπνο που πάντα αγαπώ. τον ύπνο που έριχνα κάθε φορά που τελείωνε μία μεγάλη περίοδος πίεσης.

αλλά όχι σήμερα. απλά όχι.

έβαλα να ακούσω τον ίνο. άκουγα το νόουαν ρισίβινγκ και χαιρόμουνα, αποκοιμήθηκα στο μπακγουόυτερ σκεφτόμενος τον τζάκι λίμπετσάϊτ, και αντί να κοιμηθώ μέχρι τέλους, ξύπνησα στο τζούλι γούιθ (με τους παραπάνω στίχους) και ήθελα να κλάψω γοερά και όχι από μέσα μου απλά.

i am on an open sea
just drifting as the hours go slowly by
julie with her open blouse
is gazing up Into the empty sky.

μετά έπεσε το by this river και επισήμως ξύπνησα θλιμένος και ιδρωμένος.

--
παλιά όμως?
--

τα καλοκαίρια στην βέροια, γυρνούσα σπίτι στις 2, έτρωγα, κοιμόμουν στις 3 μπρούμυτα, ξύπναγα στις 5 στο πλάι, έτρωγα καρπούζι, έκανα μια βόλτα και πήγαινα για τρέξιμο ή για μπάσκετ ή για ποδήλατο ή απλά πήγαινα στον στράτο και με βαρούσε λίγη δροσίτσα στο κεφάλι, ή απλά καθόμασταν και κοιτούσαμε τον μανόλη να κοιμάται και γελούσαμε.

αναλογίζομαι ότι ίσως να μου συμβαίνουν δύο πράγματα

1. είμαι τόσο επαρχιώτης βαθιά μέσα μου, που απλά δεν μπορώ να ζήσω σε μεγάλη πόλη. αυτό όμως έρχεται σε ολοκληρωτική αντίφαση με ότι προσπάθειες μπορεί να κάνω για τα μακροπρόθεσμα σχέδια μου. δεν ξέρω.

2. το δεύτερο πράγμα είναι ότι έχει αρχίσει να αυξάνεται η κοιλιά μου επικίνδυνα και απλά έχει φτάσει σε σημείο επέκτασης που δεν με αφήνει να σκεφτώ καθαρά. αλλά και πάλι δεν ξερω.


--
τα 5 πράγματα που θα έκανα τώρα αν δεν ήμουν εδώ και ήμουν κάπου αλλού
--

1. θα άκουγα το by this river στο παλιό παλιό παλιό σπίτι μου στον βόλο και μετά θα έβγαινα βόλτα με το ποδήλατο.
2. θα έπαιρνα την κωστάντια με το αυτοκίνητο και θα πηγαίναμε στην πελοπόννησο για 5 μέρες και θα ακούγαμε μπομπ ντίλαν και λούτσιο μπατίστι για ώρες και ώρες και ώρες.
3. θα πήγαινα να παίξω μπασκετ και θα πάθαινα θερμοπληξία και θα μπορούσα να κοιμηθώ σίγουρα με ιδιαίτερο τρόπο.

έχω πάθει θερμοπληξία μόνο μία φορά στην ζωή μου. το 2006. σκεπαζόμουν και ζεσταινόμουν, ξεσκεπαζόμουν και ξεπάγιαζα. σηκωνόμουν όρθιος και έπεφτα κάτω, ξάπλωνα και και έπιανε ναυτία. καθόμουν σε καρέκλα και δεν μπορούσα να κεντράρω πουθενά, κέντραρα κάπου και μετά από 2 λεπτά ξεχνούσα τι κοιτάω.

τώρα που το σκέφτομαι, ή μάλλον τώρα που ξαναδιαβάζω την τελευταία παράγραφο, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως ΕΤΣΙ ακριβώς είμαι ούτως ή άλλως.

->lasciarti non è possibile

ιανουάριος του δύο χιλιάδες

όταν ήμουν πρώτο έτος, στην πρώτη εξεταστική, στο πρώτο μάθημα(διακριτά μαθηματικά), ο ζαχαρής δεν ήρθε.

έλεγε ότι τον πήρε ο ύπνος.

ποτέ δεν τον πίστεψα. ήμουν σίγουρος ότι απλά δεν ήρθε, γιατί δεν είχε διαβάσει αρκετά για να γράψει καλύτερα από όλους τους άλλους, και έτσι έλεγε ότι δεν ξύπνησε για να δικαιολογηθεί.

ο ζαχαρής ήταν πολύ (αν όχι ο πιό)ανταγωνιστικός τύπος. το παραπάνω άνεκντοουτ(με προφορά αυτήν την φορά) συνάδει απολύτως με τον τότε χαρακτήρα του.

το θέμα όμως είναι ότι πάντα τον κορόϊδευα για το παραπάνω.

ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι μπορεί ΟΝΤΩΣ να τον πήρε ο ύπνος.

ζαχαράκο συγγνώμη.

δεν είχα λόγο να σε κοροιδεύω. απλά δεν μου είχε συμβεί ποτέ αυτό και μου φαινόταν παράξενο.

μέχρι σήμερα.

σου έχω πάρει δώρο και ένα βιβλίο για να εξιλεωθώ.

θα σε παρακαλούσα να το δεχτείς. και το βιβλίο αλλά και την ειλικρινή μου συγγνώμη.

μόνο

ο μπράϊαν ίνο είναι ότι σημαντικότερο έχει συμβεί στην ζωή μου. για πάντα θα είναι η μεγαλύτερη μου επιρροή.

όλη μου η δουλεία είναι απλά η προσπάθεια μου να αντιγράψω το golden hours* από το another green world.

και για πάντα έτσι θα είναι.

είμαι τρομερά ευτυχισμένος που άκουσα τους τέσσερις δίσκους του με τα φωνητικά και κάθε φορά που τον σκέφτομαι θέλω να κλαίω για πάντα.

*και το on some faraway beach από το here come the warm jets

ιτς νοτ κάμπελ, ιτς κλάϊν

τι ορίζει τον εγωϊσμο? γιατί δεν μπορώ να είμαι πάντα κουλ? μήπως κουλνες είναι τελικά το να μην είσαι καθόλου εγωϊστης? αλλά και πάλι, αν δεν είσαι καθόλου εγωϊστης, ίσως τελικά να είσαι απλά χίπης. οπότε καλύτερα εγωιστής παρά χίπης.

μου αρέσουν όμως οι grateful dead. και στα αγγλικά φαίνονται πιό όμορφοι απ' ότι στα ελληνικά.

--
κάρβερ
--

αν υποθέσουμε οτι καρβ σημαίνει σκαλίζω, τότε κάρβερ είναι ο σκαλιστής. κι εγώ είμαι κάρβερ.

ο ρέϊμοντ κάρβερ όμως είναι ο θεός μου για αυτήν την εβδομάδα. είναι αμερικάνος, και όμως τα αγγλικά του μπορεί να τα καταλάβει μέχρι κι ο ιωσηφίδης. γράφει σορτ στόρις που έιναι τόσο όμορφες όσο του μουρακάμι. και πολλές φορές μικρότερες.

επίσης, γράφει τόσο απλά και ήρεμα, και σε όλες τις ιστορίες του απλά δεν συμβαίνει τίποτα το συνταρακτικό. όταν τον διαβάζω συνειδητοποιώ πόσο πολύ λατρέυω τον μουρακάμι και πόσο θεός είναι ο μουρακάμι που τον αναφέρει σαν τόσο μεγάλη επιρροή.

γενικά, γιαυτό μου αρέσει όταν τα είδωλα μου είναι κουλ τύποι. γιατί με βουτάνε στις επιρροές τους και κάθε φορά βγαίνω με κάτι καινούριο.

παραδείγματα.

άκουσα στιβ ράιχ λόγω μπράϊαν ίνο.
είδα ταινίες του γουονγκ καρ γουάι λόγω κατσούπη.
αγάπησα τον γκοντάρ λόγω γουόνγκ καρ γουάι
άκουσα πολύ μπερτ μπάκαρα μετά το μουν σαφάρι των ερ.
ξαναεκτίμησα τον νικ ντρεικ μετά τον σούφγιαν στίβενς.
λάτρεψα την αλις κολτρέιν μετά από τον φορ τετ.
κάηκα με λουόμο μετά τον πάντα μπέαρ.


και κυρίως, θα κλαίω για πάντα με το this will be our year των zombies (και με τους ζομπις γενικότερα) λόγω καριμπού.

τι ωραίο πράγμα που είναι οι συνεντεύξεις.
τι ωραίο πράγμα που είναι οι φωτογραφήσεις.
πόσο αγαπάω ΟΛΑ τα παρεμφερή γύρω απο την μουσικη!

μερικές φορές πιό πολύ κι από την ίδια την μουσική.

για μένα είναι παντά πολύ πιο επιδραστικό το να διαβάσω μία κριτική ένος δίσκου (που δεν τον έχω ακούσει καν) παρά να ακούσω κάτι μονος μου. και αυτό γιατί ο κριτικός, θα ακούσει κάτι που ΔΕΝ παίζει να ακούσεις εσύ. και επίσης έχει όλο το νόου χάου για να κάνει τις σωστές αναφορές και τις σωστές περιγραφές που θα σε βάλουν σίγουρα σε μία διαδικασία. πχ, το grinderman του κειβ ήταν ΤΟΣΟ πίπα. αλλά διάβαζα τις κριτικες στο γουάιρ και τις συνεντευξεις και έλεγα (με την εννοια του ινοβέισον και της περιγραφής του ήχου, και του πως μου έδινε ιδέες) "ΝΑΙ, αυτό ειναι."

δεν ήταν βέβαια. ούτε καν.

αλλά για πάντα, μία συνέντευξη του ίνο σου προσφέρει 700 πράγματα περισσότερα από έναν δίσκο της σειράς. ή και όχι της σειράς.

αλλά δατ ις τζαστ μι.

βλάκα

αγοράζω βιβλία και καλοκαιριάζει αλλά δεν είμαι στο βόλο που πάντα μου άρεσε να είμαι. επίσης δουλεύω και δεν έχω καν την ευκαιρία να βολτάρω ανέμελος και να παίρνω δανεικά αμάξια και να φέυγω.

αυτό που είχε πει ο ιωσηφίδης και με είχε σημαδέψει είναι ότι όταν είσαι μικρός τα πάντα είναι λευκό χαρτί. και εσύ απλά περιμένεις να γεμίσει. οι πιθανότητες είναι άπειρες.

όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο δεν ήξερα τι μου γινόταν. ήταν το πιό τέλειο συναίσθημα του σύμπαντος. και σήμερα δεν ξέρω τι μου γινέται, αλλά νιώθω τύψεις και δεν μπορώ να κοιμηθώ όχι μόνο τα βράδια αλλά και τα μεσημέρια.

δεν νιώθω άσχημα όμως, απλά δεν ξέρω τι μου γίνεται.

μου αρέσει να βλέπω το εργαστήριο του μπέϊκον. μου δίνει ελπίδες.

επίσης έχω φτάσει στο σημείο να ενθουσιάζομαι με μουσικούς που κάνανε καριέρα σε μεγάλη ηλικία.

παθέτικ.

αλλά δεν ξέρω, μερικές φορές νιώθω ότι θα σπάσει το κεφάλι μου.

παλιά ξερνούσα με την θάλασσα. από την κωστάντια και έπειτα την αγαπάω.

ψέματα, δεν την αγαπάω, απλά βρήκα κάποια κουλ σημεία τομής.

αυτό.

επίσης, σκέφτομαι για μέρες ότι δεν μου αρέσει η αθήνα, αλλά τελικά δεν αντέχω την ζέστη.

μήπως τελικά έιμαι πιό βλάκας απ'ότι πίστευα?

ο μπάντι χόλι πέθανε πολύ μικρός.

αυτή είναι η απάντηση μου.

σκάστα μου

ετοιμαζόμουν να γράψω για το βιβλίο του ρεϊμοντ κάρβερ που αγόρασα και όχι μόνο το κοιτάω αλλά ΚΑΙ το διαβάζω, μέχρι που είδα αυτό (και συγκεκριμένα τα πόστ με ημερομηνία 120609).

παω να κάνω ποδήλατο

νοτ.

πες μου

έναν καλό λόγο για να μη στεναχωρηθώ αν κάτσω στην αθήνα του χρόνου.

αν το λύσω αυτό, τα έλυσα όλα.

στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ

πως γίνεται να που προκαλεί τόση συγκίνηση και τόση φόρτιση ένα τραγούδι που δεν καταλαβαίνω ΚΑΝ για τί πράγμα μπορεί να μιλάει? πραγματικά, δεν καταλαβαίνω τίποτα, ίσως να τα ξεκαθαρίζει όλα με το τελευταίο τετράστιχο

And here I sit so patiently
Waiting to find out what price
You have to pay to get out of
Going through all these things twice.

το οποίο επίσης με τσακίζει κάθε φορά που το κοιτάω ή το ακούω, αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω


όλο το τραγούδι, νιώθω σαν να κουβαλάει εφτακόσια νοήματα μαζί του, αλλά δεν βλέπω κανένα. νιώθω σαν να μιλάει για όλα του συναισθήματα του κόσμου, αλλά δεν αισθάνομαι τίποτα συγκεκριμένο.

αγαπάω τόσο πολύ τον ντίλαν, τον αγαπάω τόσο πολύ, που γελάω με τον εαυτό μου που ήμουν μικρός και δεν καταλάβαινα. τον φαντάζομαι να του λένε οι μουσικοί του όταν ηχογραφούσανε το στακ ινσάϊντ:

"-εεε, αφού παίζουμε που παίζουμε το ίδιο πράμα 7 λεπτά, δεν μας αφήνεις και κάνα κενό να ρίξουμε κάνα σολάκι?

-ναι, κανένα πρόβλημα. κάντε το σε όποια στροφή θέλετε. ενώ τραγουδάω όμως."

πάρε την ουράνια ενορχήστρωση μελιδάκο. έτσι απλά. κλάσε, μύρισε τα, πήγαινε να δουλέψεις, γύρνα, κοιμήσου, ξύπνα, διάβασε γερμανικά.

"εεε, όλο το ίδιο πράμα θα παίζουμε?"

δύο άρρηκτα συνδεδεμένοι με το καλοκαίρι δίσκοι

στα γρήγορα και χωρίς σκέψη

blonde on blonde και since i left you.

τι κακό σου έκανε ο στρατός?

εκτός απ'όλα τα άλλα, έχω χάσει κάθε δυνατότητα συγκέντρωσης όταν προσπαθώ να διαβάσω, με την έννοια του μελετάω, κρατάω σημειώσεις, αποστηθίζω και τα λοιπά.

λέϊζι.

απλά. αυτό.

μάυρη στράτο και μπλουζ τζούνιορ με τέρμα το ριβέρμπ και μαλακή πένα

στην αθήνα έχω πολύ λίγα σιντί μαζί μου. τον τελευταίο καιρό, από τα λίγα που είναι, ακούω ακόμα πιό λίγα. για την ακρίβεια ακούω κάθε μέρα το μέριγουέδερ κάνα-δυο φορές, το ρέπο, μπέϊζικ τσάνελ, λούτσιο μπατίστι και γκρέϊτφουλ ντεντ (που το ξανάκουσα λόγω άνιμαλ).

και άρβο πέρτ. πολύ όμως.

μου προξενεί ένα εξαιρετικά έντονο ψυχοπλάκωμα αυτός ο τύπος. βαρύ και έντονο. επίσης, σε ματζέστικνες και ανάταση, νιώθω ότι έχει τον φίλιπ γκλας για πλάκα. αλλά με έναν πιό χαμπλ και πιό ύπουλο τρόπο. μου τα σκάει πολύ άσχημα. το τάμπουλα ράσα το είχα αγοράσει γιατί απλά έπρεπε να το έχω, και το κυριότερο, που είναι και ο κύριος λόγος που ξεκίνησα να γράφω, είναι ποιές δύο συνδέσεις κάνω κάθε φορά που ακούω τα φρατρς ή το τάμπουλα ράσα.

1. θυμάμαι στο φαρμακείο το θωμά ένα σιντί άρβο πέρτ να περιφέρεται μαζί με τις συνταγές, τα βιβλία για τον πολ κλεε και τον παζολίνι και τα ροδάκινα. ίσως να είναι ακόμα κάπου εκεί μέσα. δεν άκουσα ποτέ άρβο πάρτ στο φαρμακείο άλλα είναι ακόμα έντονο. μερικές φορές σκέφτομαι ότι μου λείπει ο βόλος και μου λείπει και το φαρμακείο. σαν να είναι δυο διαφορετικά πράγματα.

2. επίσης θυμάμαι τον ελέκτροκλάουντ, που μου έλεγε ότι άκουσε άρβο πέρτ λόγω του κιθ τζάρετ. μου φάνηκε πολύ κουλ. γενικά ήταν πολύ κουλ ο καράμπελας στα μουσικά του. πραγματικός ελέκτροκλάουντ. άκουγε στιβ ράϊχ το 98(εγώ άκουγα μπίστι μπόις και σάντοου) και κατέληξε να έχει τον σένμπεργκ για την πλάκα του. καθόταν σπίτι μόνος του και έπαιζε τα τσέλα -από τα κουαρτέτα του μπάρτοκ για έγχορδα- στην κιθάρα. και απλά έπαιζε τέλεια. είχε πάντα τουπέ ύφος, και πάντα ένιωθες οτι πρέσβευε την απόλυτη αισθητική. και ο ίδιος το πίστευε. ναι, μου έχει λείψει ο καράμπελιορζ. μαζί μιλούσαμε για τους μπιγκ σταρ και μετά για τον κέϊτζ* και ήταν από τις πιο ουσιαστικές μουσικές συζητήσεις που είχα έβερ.

είναι λίγο ντιστούρμπινγκ όμως που μιλάω στον αόριστο.

χμμμ.

*και μπιτς μποιζ και λίγκετι και χεντριξ και ζεπελιν και σελσι και πρινς και ντεμπισί και διακόσια άλλα πράγματα και συνθετες που απλά δεν τους ξέρω, ούτε τους θυμάμαι. και πόσο θεός ήταν, διάβαζε αντίστιξη πριν να πέσει για ύπνο.

άουτς

το προηγούμενο ποστ είναι τόσο και καλά καταθλιπτικό που θέλω να ξεράσω πάνω μου.

λάϊονς ιν μάϊ όουν γκάρντεν(έξιτ σαμουάν)

ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ικανός για τα πάντα.

και ο δικός μου θα ήταν, αν ήταν ανθρώπινος, και όχι πιθηκίσιος.

έχει τόσες μέρες που σκέφτομαι και προσπαθώ να πιαστώ από κάπου, για να βρώ την χειρότερη εκδοχή του βραχυπρόθεσμου μέλλοντος μου, και να πω "δεν με πειράζει, και έτσι αν γίνει, γαμώ θα είναι"

αλλά δεν μπορώ να το κάνω.

και είναι πολύ παράξενο, γιατί είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει αυτό.

μεγάλωσα, κάνοντας άπληστες επιλογές, με μόνο σκεπτικό ότι ο σχεδιασμός και η ανάλυση, σε καθυστερούν από όλα όσα θα μπορούσανε να σου προσφέρουν κάτι ουσιαστικό.

και στην χειρότερη, αν όλα πάνε στραβά, σκέφτεσαι πόσο στραβά είναι αυτό το στραβά, και συμβιβάζεσαι με την πιθανή εμφάνιση του.

μου έχει συμβεί πολλές φορές, αλλά επειδή δεν σε πειράζει, έχεις πάψει να σκέφτεσαι ότι είναι η χειρότερη εκδοχή ενός πλάνου.

αυτές τις μέρες όμως δεν μπορώ να το σώσω με τίποτα. με τίποτα όμως.

ένα μάυρο σκοτεινό σύννεφο έρχεται κατά πάνω μου, και είμαι τόσο περικυκλωμένος από πολυκατοικίες και μπίχλα που δεν μπορώ να το διώξω.

πέφτω για ύπνο και βλέπω μόνο θανάτους και μπερδέματα. κυρίως θανάτους.

προσπαθώ να βρω ένα μικρό πραγματάκι για να προσκολληθώ πάνω του και να αρχίσω να νιώθω καλά και κάπου το χάνω. χάνεται από μόνο του μάλλον.

δεν ξέρω πως αντέχουν να ζουν οι άνθρωποι σε αυτήν την πόλη. νιώθω ότι σφυρίζουν αδιάφορα και κοιτάνε από την άλλη πλευρά. βγαίνω να περπατήσω κάθε μέρα και δεν μπορώ να το βγάλω αυτό το πράγμα από το μυαλό μου.

με τίποτα.

ιφ ε φίντλερ πλέϊντ γιου ε σόνγκ μάϊ λαβ

είδα καινούρια συλλογή τζεφ μπάκλεϊ στο μπολάξας, και θυμήθηκα πόσο πολύ τζεφ μπάκλεϊ άκουγα όταν ήμουν πρώτο έτος. μόνο στο πρώτο έτος όμως. λίγο πριν να πάω στο βόλο και όλο τον πρώτο μου χρόνο εκεί.

δεν πρέπει να ξανάκουσα από τότε.

είναι πολύ παράξενο όμως γιατί είχα τεράστια ψύχωση με τον τύπο και μου κάνει τρομερή εντύπωση, το πόσο δεν νιώθω πιά. αν εξαιρέσεις βέβαια ότι νιώθω απλά και μόνο γιατί σκέφτομαι το πρώτο έτος στο βόλο. αλλά δεν είναι λογικό, σε κάθε περίπτωση.

2000.

εννιά γαμημένα χρόνια.

τι άκουγα τότε? το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι άκουγα εφτά τόνους σμιθς (ξερνάω πιά), γκραντάντι (νιώθω), τζεφ μπάκλεϊ (το είπα ήδη), μπάντλι ντρόν μπόϊ (καημένος). και διάφορα άλλα.

και τζόι ντιβίζιον.

ψέμματα, τζόι ντιβίζιον άκουγα το 98.

μέσα στο πορτοφόλι μου όταν ήμουν πρώτο έτος είχα γραμμένο σε ένα χαρτί "never mind now in your heart how much is owed"

Πόσο χαζό παιδάκι?!

επίσης από το πρώτο έτος θυμάμαι τον άναυρο και τον νικολάκη, την τζάβα και τον ζαχαρή, την κατάληψη, τον κρητικό και τον ξάδερφο του, τον γούλβεριν και την ταινία με τον γούλβεριν που δεν την είδα, σοκολάτες μίλκα τυλιγμένες σε κασέτες, πικαπ και ντε λα σόουλ σε βινύλιο, πρίφαμπ σπράουτ, ρέλεβαντ μποξ(και ζήλια), πέϊβμεντ, άγιος κωνσταντίνος, περπάτημα, κιντ έϊ. μία άδεια σελίδα.

πόσο.μπορεί.να.βάρυνα.που.τα.σκέφτηκα.όλα.αυτά.μαζί?

και επίσης, γουόκ ον μπάϊ, φαντασμαγκόρια ιν του, ρέϊνσονγκ πενήνταπέντε, μπασκετ, ανρίαλ τούρναμεντ, σκι, φυστίκια αίγινης, ελευθεροτυπία σε δραχμές, λεπτός, τα σιντί πάνω στο τζάκι.

κενος.

θέλω να ανοίξω μία τρύπα στο κεφάλι μου και να τα βγάλω.

όλα αυτά.

όχι από τώρα. σε πάρακαλώ. όχι από τώρα.

--
χθες το βράδυ
--

δεν θέλω καν να σκεφτώ ότι το ΠΡΩΤΟ μου γαμημένο καλοκαίρι που περνάω στην αθήνα, θα το φάω στην μάπα με τόση ζέστη να με τρυπάει τα μυαλά και να μην με αφήνει να πάρω ανάσα.

γιατί δεν είναι το θέμα ότι δεν θέλω να ανασάνω. το θέμα είναι ότι με το που ανοίγω το στόμα μπαίνουν κουνούπια μέσα.

σε κάθε περίπτωση, καλύτερα κουνούπια παρά κάτι άλλο, αλλά και πάλι, δεν μπορώ να πω ότι είμαι ικανοποιημένος. ούτε καν. ούτε καν.

--
τώρα
--

δεν έφερα σορτσάκια και βερμούδες από την βέροια. μόλις βγήκα να πάω στο πουλ εν μπέαρ απέναντι από το σπίτι μου, αλλά είναι κλειστό από τις 22 απριλίου. ανακαινίζεται. πως γίνεται και δεν το παρατήρησα εδώ και ένα μήνα?

το σπίτι της κωστάντιας στην αγίου μελετίου, το σπίτι που μένω εδώ και πέντε μήνες δηλαδή, όποτε καλοκαιριάζει μου θυμίζει πάντα την ημέρα πριν να μπω φαντάρος, τον άυγουστο του '07. και έτσι όποτε μου σκάει η ζέστη στο κεφάλι και κατεβαίνω στην πατησίων και τρώω το καυσαέριο, μου έρχεται πάντα στο μυαλό μου το ξυρισμένο μου κεφάλι στην κόρινθο.

"όποτε μου σκάει η ζέστη στο κεφάλι και κατεβαίνω στην πατησίων και τρώω το καυσαέριο"

δεν θέλω να γίνω (ένας κακός) στίχος των στέρεο νόβα.

δεν μου αξίζει.

πως αντέχουν οι αθηναίοι σε αυτήν την πόλη από τον μάϊο και μετά?

δύσκολες πίστες.

χαλκόνεν

θέλω να clapsω

άγγελος κυρίου

σκέφτομαι από δω και πέρα, δεν ξέρω. δεν ξέρω.

το έλεγα πριν στο τηλέφωνο και ένιωθα παράξενα την στιγμή που το έλεγα αλλά είναι πολύ αλήθεια.

όσα πράγματα μπορεί να έχω σκεφτεί να κάνω, όλες μου οι σκέψεις για μουσική, για χιούμορ, για οτιδήποτε, για όλα, όλα όλα μα όλα, τα έχει κάνει ήδη ο άγγελος. και ούτε καν προσπάθησε να τα κάνει.

νιώθω πραγματικά ότι είναι ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ μπροστά από οτιδήποτε παίζει γύρω μας αυτήν την στιγμή, αιώνες ολόκληρους.

ποιός ντάκτεϊλς? ποιά απσέτ δε ρίδμ? ποιό μπρούκλιν?

όλα δεν είναι ΟΥΤΕ καν μία ολόκληρη κλανιά του άγγελου.

πόσο περήφανος μπορεί να νιώθω που τον έχουμε ανάμεσα μας και απλά περιμένουμε κάθε βδομάδα τον επόμενο δίσκο του.

πόσο.

χαμόγελο χαμόγελο ευχαριστώ χαμόγελο

ολ οβερ

σκότωσα το πρώτο κουνούπι του 2009

ωραίος τύπος

είναι τόσο αργά, και ακούω το ντάκτεϊλς και είναι τόσο όμορφο. είναι σαν ταξίδι με αυτοκίνητο το καλοκαίρι μεσημέρι λίγο πρίν ή λίγο μετά την θάλασσα. είναι πανέμορφο.

σούθινγκ.

και είναι δυό φορές παράξενο γιατί μου φέρνει στο μυαλό την χαλκιδική, και το σπίτι μου στην βέροια το καλοκαίρι και καρπούζια μετά από ύπνο το απόγευμα.

την χαλκιδική όμως? τι να πει κανείς? έχω να σκεφτώ την χαλκιδική από τα 17 μου.

αχ. πόσο χαίρομαι που δουλεύω βράδια και μπορώ απενοχοποιημένα να κάθομαι τέτοια ώρα ονλάϊν με αυτό το όμορφο χαδάκι στα αυτιά μου?

όλα όσα σιχαίνομαι, σε μία πρόταση

η κολεκτίβα από την βαρκελώνη θα μας δείξει πως παντρεύεται ο πολιτικός ακτιβισμός με την μουσική.

γκετ ιτ όν.

ιτσαξ

άκουσα το νέο δίσκο ντάκτεϊλς από τον αυτόν εδώ τον τύπο και έπαθα πολιτισμικό σοκ.

σαν αλοιφή από ροδάκινα. μου θύμισε και λίγο στίλι νταν αλλά κάποιοι διαφώνησαν. στίλι νταν όμως σαν να τους βγάλανε τα ντράμς και να τους αφήσανε μόνο το δωμάτιο.

σε κάθε περίπτωση.

επίσης χθες είδα το πόσο λεπτός ήμουν (και όχι δεν κοιτούσα απλά φωτογραφίες μου από το δημοτικό) και στεναχωρήθηκα (λιγάκι). μάλλον ήρθε η ώρα να κάνω κάτι για αυτό. δραστικά. (απλά να μην το σκέφτομαι)

μπα

είναι ωραίο όταν συμβαίνει

το άουτ οφ δε γούιντοου του κούσικ δεν του είχα δωσει την σημασία που έπρεπε. χθες όμως που κοιτούσαμε διάφορα εξώφυλλα με το κορίτσι μου, πέσαμε πάνω του και το θυμήθηκα.

η σειρά με την οποία συνέβησαν όλα ήταν αρκετά τυπική.

Ι
ΙΙ
ΙΙΙ
ΙV

σκέφτομαι όταν βγαίνει κανένας καλός δίσκος να μην τον ακούω, για να τον ανακαλύπτω μετά και να χαίρομαι.

υγ:α! και V

:)

Now it's day and I've been trying to get that taste off my tongue
I was dreaming of just you, now our cereal, it is warm
Attractive day in the rubble of the night from before
Now I can't walk in a vacuum, I feel ugly, feel my pores
It's the trees of this day that I do battle with for the light
Then I start to feel tragic, people greet me, I'm polite
"What's the day?" "Whats you doing?"
"How's your mood?" "How's that song?"
Man it passes right by me, it's behind me, now it's gone
And I can't lift you up cause my mind is tired
It's family beaches that I desire
A sacred night, where we'll watch the fireworks
The frightened babies poo
They've got two flashing eyes and they're colored why
They make me feel that I'm only all I see sometimes.

I've been eating with a good friend who said
"A Genii made me out of the earth's skin"
But in spite of her she is my birth kin, she spits me out in her surely blood rivers
All the people life lurking in dominions of a hot Turk dish
If elephants are reaching for our purses, then meet me after the world with the shivers.

"What's the day?" "Whats you doing?"
"How's your food?" "How's that song?"
Man it passes right by me it's behind me, now it's gone
I can't lift you up cause my mind is tired, it's family beaches that I desire
That sacred night where we watched the fireworks
They frightened the babies and you know they've got two flashing eyes
And if they are color blind, they make me feel, that you're only what I see sometimes.

αγαπάω αγαπάω αγαπάω αγαπάω

τα γερμανικά

μακάρι να μπορούσα να μιλήσω κιόλας.

σαν άνθρωπος.

όχι σαν κακέκτυπο.

ανάμνηση βόλου 1

o θηβαίος να τραγουδάει freed from desire. και απλά να τον κοιτάω.

ω ναι!

είμαι ευτυχισμένος που δουλεύω.

για πρώτη φορά στη ζωή μου μιλάω στους ταρίφες και μου λένε "δούλεψε τώρα που είσαι μικρός".

δεν ξέρουν ότι είμαι εικοσιεξίμιση.

αλλά αυτό δεν πάυει να με κάνει να νιώθω όμορφα.

μου δίνουν (έστω κι έτσι) λίγη σημασία.

παραλογισμός

είμαι κάπου κοντά στο αεροδρόμιο. προσπαθώ να δουλέψω. κάτι χάλασε στο σύστημα ασφαλείας του κτιρίου και απλά βαράει μία σειρήνα εδώ και ένα τέταρτο. από το απειροελάχιστο του μήκους της επανάληψης νιώθω ότι κάθε δευτερόλεπτο ακούω άλλον ήχο. είναι τέλειο. να κρατούσε για λίγο όμως. χωρίς να βαρούσε τόσο πολύ.

βαράει όμως, χωρίς να αστειεύεται. σαν να μου κάνει πλάκα ο ρισέ. και να την ξανακάνει. κι ας μην είναι καθόλου αστείο.

και από μόνο του όμως είναι παράξενο. τι κάνω εδώ? πως βρέθηκα? γιατί πρέπει να περνάω 5 μήνες κάνοντας κυριολεκτικά ΤΙΠΟΤΑ, και μέσα σε δύο βδομάδες να έχει πάρει φωτιά το σύμπαν?

(παρένθεση: μόλις σταμάτησε. αλλά ξαναξεκινάει. σαν χιπ χοπ του 81. σαν την εισαγωγη του ντέϊλι ρουτίν. και το αστείο είναι οτι οι αυτόματες πόρτες συγχρονίζονται με την σειρήνα. χαχα. τέλειο. ανέκδοτο. μαλακία. μόλις ξανάρχισε)

ναι.

εδώ και δύο βδομάδες νιώθω (και έτσι είναι) ότι δεν έχω χρόνο, ούτε καν τον ελάχιστο χρόνο που θα έπρεπε να είχα οφ. αλλά από την άλλη, έχω εντρυφήσει τόσο πολύ στο τίποτα από την στιγμή που πήγα φαντάρος, που πραγματικά ίσως έτσι να πρέπει να είναι κανονικά τα πράγματα.

αλλά δεν ξέρω αν θα αντέξω σε αυτόυς τους ρυθμούς.

αλλά και πάλι... ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΣΤΙΣ 2 Η ΩΡΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ?

θα ήθελα να ξυπνούσα, να έτρωγα ντάνκιν ντόνατς, να έπινα χυμό πορτοκάλι και να έβλεπα σάουθ πάρκ.

προβλέψιμος νονδελές

περνάω πάλι αυτήν την καταραμένη περίοδο, που μου σκάει ανα τακτά χρονικά διαστήματα, και που δεν θέλω και δεν μπορώ να ακούσω μουσική. ούτε καν όταν πέφτω για ύπνο. δεν ευχαριστιέμαι τίποτα, και πιστεύω ότι αυτό έχει τις ρίζες του είτε σε κομπλεξικά σύνδρομα (το πιο πιθανό) ή σε απλό φατίγκ που προήλθε από υπερέκθεση (λιγότερο πιθανό).

σε κάθε περίπτωση, μπορώ να πω απλά ότι είμαι και πάλι (και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι) ερωτευμένος με το μεριγουέδερ, και τους είδα και στον λέτερμαν και έφαγα πάλι δυο τρία σκατά, και είναι όντως δίσκος που τον ακούω 5 μήνες και δεν έχω βαρεθεί ούτε μισό λεπτό.

και δυστυχώς, είναι το μόνο πράγμα που μπορώ να ακούσω

βέβαια, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι φτάνω στα φθινοπωρινά μου χρόνια, που απλά γίνομαι εμμονικός και καθόλου απρόβλεπτος στις επιλογές μου. αλλά και πάλι, αφού χαίρομαι όταν το ακούω γιατί να καταπιεστώ?

προχθές πχ, άκουγα το μπράδερ σπόρτ, και εκεί στο τελευταίο τρανς-κρεσέντο-πρέζα έκλαιγα κανονικότατα. ήμουν στα κάτω πατήσια, και απλα προχωρούσα. και ήταν 14.30 η ώρα το μεσημέρι. δεν ξέρω γιατί μπορεί να μου τα σκάει έτσι αυτό το τραγούδι. δεν μπορώ να το καταλάβω.

το άκουσα πρώτη φορά στην βέροια το 2008, αρχές, ενώ ήμουν φαντάρος. μετά όταν ήμουν στην ξάνθη (παλι φαντάρος), το άκουγα κάθε πρωί πριν να μπω στο στρατόπεδο. ήταν από τα λίγα πράγματα (αλλά στην προκειμένη περίπτωση το μόνο) που με έκαναν να χαμογελάω και να αντέχω. έφευγε και κάνα μικρό δάκρυ κάπου εκεί από την κλισέ "πρωινό-ξημέρωμα" συγκίνηση, και έμπαινα μέσα λίγο πιό έτοιμος.

πόσο κομματάρα.

you're halfway to fully grown
you got a real good shot
won't help to hold inside
keep it real keep it real shout out

πω πωωω

να ζήσουμε το "θα ΄ρθεις σπίτι μου και βλέπουμε"

είναι ο καλύτερος τίτλος.

έβερ.

ντραμς

τέκνο

χιπ/χοπ

ντι-σι χάρντκορ

φρι τζαζ

και μπομπ ντίλαν

η φωνή του τζέϊσον λιτλ μου ραγίζει την καρδιά...

...και την σπονδυλική στήλη.

όταν έδινα πανελλήνιες άκουγα όλη την μέρα το σόφτγουερ σλαμπ.

έχει τόσο όμορφη φωνή.

είναι λίγο καλύτερη από την φωνή του νιλ γιάνγκ.

άδειος

κενό κενό κενό

η απειρία των εκδοχών έγινε μία μόνο εκδοχή.

το πολύ δύο.

αρχιτέκτονας

παναγιώτης μελίδης, αρχιτέκτονας μηχανικός.

πωπω, τι ωραίο που ακούγεται.

όταν ήμουν 18 και έκανα μηχανογραφικό όμως, τον έπαιζα.

άραγε ξέρω να κάνω κάτι άλλο καλύτερα από αυτό?

χμμμ.

μάλλον όχι.

γιατί τον παίζω απο τόσο μικρός?

αφού μεγάλωσα μόνος, χωρίς αδέρφια.

έπρεπε να το είχα καταλάβει νωρίτερα.

μια ζωή αγαπάω όλα τα μοναχικά χόμπι:

μουσική, ποδήλατο, περπάτημα, σινεμά

χμμμ.

και ξαφνικά

όλα φάνηκαν σκατά.

και σκοτεινά.

γεπ βέροια 2008

όταν ήμουν στην βέροια φαντάρος, είχα στις υπηρεσίες το λάπτοπ μαζί μου. το ξέρω οτι υπάρχουν πολλοί που θα πουν οτι δεν κατάλαβα στρατό, αλλά εγώ θα πω ότι κατάλαβα, ειδικά αν δω και άλλους που δεν κατάλαβαν τίποτα απολύτως.

αλλά και αυτοί αντίστοιχα μπορούν να πουν οτι κατάλαβαν, οπότε αυτή η κουβέντα δεν ανήκει σε αυτές που έχουν και τόσο νόημα να γίνονται.

σε κάθε περίπτωση, μία μέρα στην υπηρεσία, έπαιζα με το όντιομαλτς, και για την ακρίβεια πρέπει να ήταν από τις τελευταίες φορές που ασχολιόμουν μαζί του, αν όχι η τελευταία.

είναι απλά ένα λάϊβ τέϊκ με ένα έντιτ.

όσο το ακούω μου φαίνεται λίγο αδιάφορο.

αλλά το έχω ήδη ανεβάσει.

οπότε...

χάουζ

χθες ήμουν σε ένα σπίτι και έπαιζε μουσικούλα ότι να' ναι γενικά. σε κάποια φάση κάποιος έβαλε να ακούσει το my girls, από το βίντεο στο youtube. αν προσπεράσω το πραγματικά άθλιο βίντεο-κλιπ, μπορώ να πω οτι σοκαρίστηκα, και συνεχίζω να σοκάρομαι, γιατί το άκουσα σαν να είναι πρώτη φορά.

είναι τελικά μεγάλος δίσκος, πολύ μεγαλύτερος απ'ότι μου φαινόταν στην αρχή.

αλήθεια.

ρεβελέϊσον

ω ναι

μουσική

πήγα σινεμά σήμερα και είδα τον ράσελ κρόου και ίσως και να μου αρέσει τελικά. οι μόνοι ρόλοι που παίζει πιά είναι χοντρός δημοσιογράφος, χοντρός αστυνομικός, χοντρός δικηγόρος. μπορώ εύκολα να ταυτιστώ. και δεν είμαι ούτε δημοσιογράφος, ούτε αστυνομικός, ούτε δικηγόρος.

στο διάλειμμα πήγα στην τουαλέτα (ή δεν πήγα και απλά έτρωγα ποπ κορν?) και σκεφτόμουν τι μουσική άκουγα όταν ήμουν στο γυμνάσιο. είναι βαρετή ανάλυση, δεν χρειάζεται να την κάνω. (κυρίως νιρβάνα)

μου λείπει μερικές φορές η βέροια, αλλά όχι και τόσο. είναι αρκετά παράξενο. αλλά όχι και τόσο.

το μόνο που θυμάμαι από το γυμνάσιο και το λύκειο έντονα ήταν ότι έπαιρνα εφημερίδα κάθε μέρα, και κάθε παρασκευή (ή τετάρτη? ή πέμπτη) έπαιρνα ΝΜΕ και ανέβαινα όλην την μητροπόλεως και συνήθως έβρεχε. και είχα το γουόκμαν και άκουγα το ίζεντ ένιθινγκ των μάϊ μπλάντι βάλεντάϊν και πήγαινα να κάνω φροντιστήριο φυσική.

μόλις θυμήθηκα γιατί τα γράφω όλα αυτά. σκεφτόμουν ότι όποιος ξέρω έβλεπε μπάσκετ σήμερα, γιατί είχε αγώνα, και κυρίως αναριωτόμουν γιατί μπορεί να βαριέμαι τόσο πολύ να βλέπω αθλητικά. η τελευταία φορά που είδα ολόκληρο παιχνίδι πρέπει να ήταν ο τελικός του τσάμπιονς λιγκ το ΄99 στο σπίτι του τσιγκογιάννη.

πόσο βαρετό πράγμα το ποδόσφαιρο. εννοώ να βλέπεις. πόσο μα πόσο βαρετό.

μου αρέσει να παίζω όμως, παρόλο που τρέχω σαν πίθηκας.

σαν χοντρός πίθηκας.

πότε βγαίνει η ταινία του ράσελ κρόου που παίζει τον χοντρό ποδοσφαιριστή είπαμε?

μπακ

τέλικα πρέπει να άκουσα μουσική το πολύ κάνα δίωρο

απέναντι από το δημαρχείο/για ώρες

φεύγω για ταξίδι με τον λεωνίδα άυριο.

έγραψα στο κινητό μου τα εξής και μόνο:

- zombies/odessey and oracle
- madvillain/madvillainy
- luomo/vocalcity
- άκης πάνου/τα μεγάλα τραγούδια
- a mountain of one/institute of joy
- cLOUDDEAD/cLOUDDEAD

πλας, δύο τραγούδια που δεν έχουν φύγει από το κινητο μου εδώ και μήνες.

- dean martin/sway
- fleet foxes/mykonos


--
έλσγουερ
--

είδα το synecdoche,new york χθες και έφαγα δυο-τρια κιλά σκατά. για πλάκα.

επίσης στην βέροια πέρασα τέλεια, και ο στράτος ο φίλος μου, είναι ωραίος τύπος τελικά, και με ωραίο σπίτι(πιά).

αχ

πόσο νιώθω με άκη πάνου?

αχ.

πόσο μπορεί να νιώθω με άκη πάνου?

ω ναί...

και σίμο έχω, και μπέλε έχω, και τσιπουρλιάνο έχω.

και δεν φοβάμαι τίποτα.

και αγάπη έχω.

αχ.

βέροια για πάσχα

είμαι χαζός γιατί θα φτάσω 27 και ακόμα θα θέλω να έρχομαι το πάσχα στην βέροια, σαν κανένας καθυστερημένος.

άρα το ερώτημα είναι τελικά, χαζός ή καθυστερημένος?

θα διάλεγα το καθυστερημένος, ένι ντέϊ.

είναι τέλεια το πάσχα εδώ, χωρίς κανέναν προφανή λόγο. και τα χριστούγεννα τα λάτρεύω στην βέροια (και όπως και το πάσχα, μου είναι απλά αδιάφορα οπουδήποτε αλλού) και ώρες ώρες αισθάνομαι πως αυτή η υποθάλπουσα εξάρτηση από το σπίτι μου μόνο κακό μπορεί να μου προκαλέσει.

αλλά από την άλλη, τόσο καιρό στην αθήνα δεν έχω καταλάβει χριστό από άνοιξη, αν εξαιρέσεις το ότι μυρίζουν κάνα δυο δέντρα στην πλατεία στην φωκίωνος, αλλά και πάλι δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, μπορεί απλά να είναι άθλιο αρωματικό χώρου, από εκείνο που κάνει φστ κάθε ένα τέταρτο (και συνήθως αυτό το ίντερβαλ είναι αρκετό για να τύχει να περνάς από μπροστά του και να σου σκάει στα μούτρα όλος ο καρκίνος). αλλά και πάλι, και κανονική να είναι η μυρωδιά από τα δέντρα, πάλι είναι λίγη. μου θυμίζει μία κουβέντα του γούντι άλεν, που έλεγε ότι του φαίνεται αστείο να ζει σε μία πόλη που το μόνο ανθρωπιστικό της επίτευγμα είναι να μπορείς να στρίβεις δεξιά όταν το φανάρι είναι κόκκινο. (ή κάπως έτσι)

είναι όμως πραγμάτικα παράξενο. έφαγα τόσα χρόνια στον βόλο να σκέφτομαι πόσο πολύ θα ήθελα να κατέβω στην αθήνα, και όταν ήμουν φαντάρος απλά μια μέρα μου την βάρεσε στο κεφάλι και αποφάσισα ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αέρα, ποδηλατάκι και πράσινα.

δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. είναι παράλογο.

--
έλσγουερ
--

χθες ήμουν θεσσαλονίκη με τον στράτο και ήταν τέλεια γιατί είδα και τον σίμο. επίσης το πιο τέλειο ήταν ότι έκανα και την απόλυτη διαδρομή με τρένο (που διαρκεί μία ώρα && όταν είναι απρίλιος) και είναι η βέροια-θεσσαλονίκη. άκουσα γκάνταλφ και πλάστικμαν και φρόντισα να κοιμηθώ μετά το άδενδρο. κανείς δεν θέλει να έχει ανοιχτά μάτια εκείνες τις στιγμές που το τρένο περνάει από τον σταθμό της σίνδου. εκτός από αυτούς που κατεβαίνουν εκεί μάλλον.

χμμμ.

είναι όντως τελικά ο απρίλης ο πιο όμορφος μήνας του χρόνου, με διαφορά, και μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο πιό όμορφος τσίζι τίτλος για μπάντα είναι (και θα είναι και για πάντα λογικά) το last days of april. (όχι, δεν έχω ακούσει ούτε ένα τραγούδι, δεν θα το έκανα ποτέ αυτό στον εαυτό μου)

από την θεσσαλονίκη βρήκα και αγόρασα την έκδοση του '55 του goldberg variations του bach με τον glenn gould καθώς επίσης και ένα σιντί με ένα έργο του Messiaen, το οποίο έχει και αυτό την μικρή του ιστορία:

διαβάζω ένα βιβλίο με κείμενα του ξενάκη αυτές τις μέρες, και στην αρχή λέει για το πόσο λάτρευε τον μεσιάν και πόσο πρωτοπόρος ήταν και έλεγε για ένα έργο του για πιάνο που ήταν πραγματικό επίτευγμα σειραϊκής μουσικής, και πως όλοι το αντιγράφανε τότε, και διάφορα άλλα τέτοια πομπώδη. από αυτά που σε κάνουν να τρέχεις να αγοράζεις δίσκους. αλλά δεν είχα το βιβλίο μαζί μου στην θεσσαλονίκη και δεν θυμόμουν τον τίτλο του έργου. και έτσι εκεί που κοιτούσα τα σιντί του μεσιάν, απλά πήρα ένα το οποίο φανταζόμουν ότι θα είναι αυτό που διάβασα.

τελικά γύρισα στην βέροια και άνοιξα το βιβλίο και απλά ο ξενάκης έλεγε για ένα άλλο.

δεν ξέρω αν θα βάλω να ακούσω το σιντί που αγόρασα. τουλάχιστον όχι σήμερα ή αύριο.

τελικά, χαζός ή (απλά) καθυστερημένος?

κώστας "μπριτ" χαλιώτης = <3

σήμερα στεκόμουν τόσο πολύ όρθιος όλη μέρα που το αριστερό μου πόδι υπέφερε. το αριστερό μου πέλμα. και πάλι φορούσα τα ασίκς μου. φαγώνονται στην φτέρνα σιγά σιγά. και τα προηγούμενα ασίκς μου το ίδιο πάθανε. αλλά αλήθεια, δεν έχω φορέσει πιό πολύ παπούτσια στη ζωή μου από εκείνα τα ασίκς. και το πραγμάτικα τέλειο είναι ότι ήταν πολύ ελαφριά και μπορούσα και τα κουβαλούσα πάντα μαζί μου. θυμάμαι τα φορούσα κάθε φορά που κατέβαινα στην αθήνα αυθημερόν από τον βόλο για να δω καμιά συναυλία.

τότε είχα δει τους σίγκουρ ρος και ήταν ωραία συναυλία. ήταν 2003. δεν ήταν τέλεια, αλλά ήταν σίγουρα ωραία. με τον θηβαίο είχαμε κατέβει, ίσα ίσα για το λάϊβ. αλλά αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο από το ταξίδι είναι ότι στο αμάξι που κατεβαίναμε ακούγαμε το geogaddi των boards of canada σε κασέτα και έτσι όπως με βάραγε ο ήλιος στο πίσω κάθισμα και ίδρωνα και με έπαιρνε ο ύπνος και ξύπναγα ακόμα πιο ιδρωμένος και διψασμένος, το τζεογκάντι ακουγόταν απλά ΤΕΛΕΙΟ. τίποτα λιγότερο. ΤΕΛΕΙΟ. σαν να έλιωσε ο ήλιος την ταινία.

το κακό είναι ότι όταν το αγόρασα, χεσμένος από την χαρά μου ήταν πολύ πιο μέτριο απ' ότι το φανταζόμουν.

έπρεπε να το έγραφα κατευθείαν σε κασέτα και να περίμενα να καλοκαιριάσει.

χμμμ.

τελικά όντως το σημαντικότερο κριτήριο για το αν θα λατρέψεις εν τέλει ένα δίσκο ή όχι, είναι το κόντεξτ μέσα στο οποίο τον έχεις τοποθετήσει, από την πρώτη στιγμή.

οκ.

λίγο πιό κλισέ και μετά μου αξίζει να πεθάνω.

η ζωή μου στην αθήνα

σαν να γεμίζω το πορτ μπαγκάζ με πράγματα και να το γεμίζω και να το γεμίζω και στο τέλος να μένει λίγος χώρος αλλά και μία βαλίτσα ακόμα που είναι λίγο μεγαλύτερη από τον χώρο που έμεινε.

και μετά αδειάζω όλο το πορτ μπαγκάζ και ξαναξεκινάω να το γεμίζω.

πόνος μυαλού. και μόνο

Remember what the dormouse said:
"Feed your head"

μπα

ούτε καν.

μειονεκτικά

όλοι μου οι φίλοι είναι σούπερ ήρωες, και ο καθένας από αυτούς κουβαλάει τουλάχιστον μία απίθανη υπερδύναμη.

εγω πάλι όχι.

(εκτός και αν θεωρήσω υπερδύναμη το ότι μπορώ και ξεχωρίζω το πρωινό από το βραδινό. αλλά και πάλι, καμιά φορά μπερδεύομαι)

αλήθεια

δίνω όσα λεφτά χρειάζεται για να μάθει ο άρτιεμ αγγλικά

και είδα και θάλασσα προχθές

στο φάληρο, αλλά το ξέχασα ήδη.

ξαναερωτεύτηκα

το σάμπλερ μου. και όχι μόνο.

πήρα σιντί

την τέταρτη συμφωνία του μάλερ.

το έλεγε ο γούντι άλεν στον εβριουαν σέϊζ άϊ λαβ γιου.

όχι, δεν έχω δική μου άποψη.

ούτε καν.

τίποτα δεν συγκρίνεται

με το αρέστιντ ντιβέλοπμεντ τελικά.

χαχα

ανέκδοτο

γιατί κοιμάσαι πολλές φορές με το σάμπλερ σου δίπλα στο κρεβάτι?

το μαντβιλένι άργησα πάρα πολύ να το ακούσω σε σχέση με το πότε κυκλοφόρησε. το αστείο είναι ότι μέσα σε διάστημα τριών μηνών άκουσα για πρώτη φορά και τους τρεις αγαπημένους μου δίσκους της δεκαετίας μαζί (μαντβιλένι, ντόνατς, ιλινόϊζ).

τα χριστούγεννα του 2005. έφαγα τόσα πολλά σκατά με τους μαντβίλεν εκείνες τις μέρες. όταν πρωτοαγόρασα το σιντί δεν μου είχε κάτσει και τόσο καλά. μου ακουγόταν αρκετά ωμό, πολύ πρόχειρο, και δεν μπορούσα με τίποτα να κάνω φόκους στα σάμπλς. κάτι δεν μου καθόταν καλά. αλλά σιγά σιγά, όπως παθαίνω με όλους τους δίσκους που υπερλατρεύω, μου τα έσκασε ΠΟΛΥ άσχημα. μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είναι ανάμεσα στα 2-3 σιντί που έχω ακούσει πιο πολύ στη ζωή μου, με μεγάλη διαφορά από τα άλλα δύο (ή από το άλλο ένα, αν η επιλογή ήταν το 2 και όχι το 3)

λόγω του μάντλιμπ, αποφάσισα να αγοράσω το σαμπλερ μου. ήθελα να πάρω το boss sp-303, γιατί είχα δει και τον φορτέτ να παίζει με τρία από δαύτα, και τα εμπισί παραήταν ακριβά τότε.

πάντα είχα κόλλημα με το σάμπλερ σαν έννοια. θυμάμαι όταν ήμουν παιδάκι και δεν ένιωθα, νόμιζα ότι αν αγόραζα ένα σαμπλερ θα μπορούσα να ξεχωριζώ τα ντραμς από τις κιθάρες στα τραγούδια και να κάνω τις δικές μου ακαπελα εκτελέσεις.

τόσο χαζός.

κατάλαβα τι είναι σαμπλερ όταν έφαγα το σκάλωμα με τον ντίτζει σάντοου, το πολς μπουτίκ των μπίστι μπόϊς, μα κυρίως με το ιτ τέϊκς ε νέϊσον οφ μίλιονς. αυτό κι αν ήταν σοκ. τότε άρχισα να νιώθω σιγά σιγά σιγά.

όταν άρχισα να παίζω στο πισί και να χαίρομαι, έκοβα σημεία από κομμάτια και έκανα δυο τρεις αηδίες, αλλά επειδή ήταν πισι και όχι σάμπλερ που το παίρνεις δίπλα σου στο μπαλκόνι και κάθεσαι, όλα μου βγαίναν πολυ δήθεν. και σιχαινόμουν τον εαυτό μου για αυτό. άκουγα τόσο πολύ φορ τετ και πίστευα ότι αν ένα μπρέϊκ με ντραμς δεν έχει κοπεί σε 64 στεπς δεν έχει νόημα.

ναι, τόσο χαζός.

μέχρι που άκουσα το μαντβιλένι. μέχρι που έπεσα με τα μούτρα μέσα στο μανβιλένι, και άκουγα το ΠΟΣΟ κακά ήταν κομένες οι λούπες, και πόσο πολύ αρρώσταινα που το άκουγα. τότε κατάλαβα ότι σημασία δεν έχουν τα σκιλζ, αλλά απλά το πόσο όρεξη έχεις να ακούσεις μουσικούλα και να κλέψεις, αλλά κυρίως το ΠΩΣ θα την κλεψεις και πως θα κόψεις το σαμπλ. (μετά άκουσα λίγο περισσότερο ντίλα και κατάλαβα ότι υπάρχουν και άδερ θίνγκς ινβόλβντ αζ γουέλ. αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση)

έτσι, αφού το 303 έβγαινε σε απόσυρση, αποφάσισα να πάρω το roland sp 404. ήταν πολύ άσχημο εμφανισιακά, αλλά δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς. συνέφερε πολύ περισσότερο, και με την τόση χαρά που είχα από την πρώτη μου διαφήμιση αποφάσισα να το πάρω, χωρις να χρειαστεί να ψάχνω σε ιμπέϊ και αηδίες. και το σημαντικότερο άσετ του? έπαιρνε και μπαταρίες.

ήταν ιούλιος του 2006. ήρθε στο σπίτι μου στο βόλο και ήταν σαν να μαθαίνω να περπατάω απο την αρχή. σταδιακά σταμάτησα να χρησιμοποιώ το γαμοπισί για την μουσική μου. το μόνο που ήθελα ήταν το σάμπλερ μου και ακουστικά. και ώρες χαράς και διασκέδασης και παιχνιδιού. η αγορά του 404 είναι η σημαντικότερη στιγμή στην μουσική ζωή μου. το σημείο μηδέν. δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο ακραίο από αυτό. αλήθεια. έχω φάει πιο πολύ χρόνο πάνω του παρά σε οποιοδήποτε άλλο όργανο έχει πέσει στα χέρια μου. έχω κάτσει μέρες ατελείωτες στην βέροια να περνάω και να ξαναπερνάω την δισκοθήκη του πατέρα μου και να βάζω κάτι λούπες των 3 δευτερολέπτων στο ριπίτ για 7 ώρες. γιατί πάντα ψοφούσα για τις αυτιστικές επαναλήψεις. τώρα τις είχα στα δάχτυλα μου. κυριολεκτικά. έρωτας. ακουστικά μέσα στο λεωφορείο και σίντι πλέϊερ με τζαζ δίσκους και κλέψιμο. ανελέητο σάμπλινγκ. ο εαυτός μου του 1996 θα ήταν σίγουρα χαρούμενος για μένα.

τώρα που το σκέφτομαι, όντως αυτή ακριβώς η φωτογραφία του μάντλιμπ στο ξενοδοχείο του στη βραζιλία, θα μπορούσε να περιγράψει όλα τα παραπάνω χωρίς καν να ανοίξω το γεμάτο κλισέ στόμα μου.

αν με ρωτούσαν, τι θα προτιμούσες, να σβηστεί από το κεφάλι σου ότι μουσική έχεις ακούσει εδώ και 23 χρόνια, ή να σβηστεί αυτή η φωτογραφία από τις αναμνήσεις σου, είμαι σίγουρος ότι θα προτιμούσα να εξαφανιστούν όλα τα μουσικά από το κεφάλι μου.

θα τα ξαναβρώ όλα από την αρχή με αυτό.

για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα

έβριουαν σέϊζ

άϊ λαβ γιου.

αμπσέρντ

πως γίνεται να μου αρέσει το λοστ? γιατί ασχολούμαι? δεν είναι λογικό.

το 2003

άκυρο

πήγα να γράψω κάτι αλλά δεν θέλω τελικά.

δεν νιώθω.

μάντλιμπ σεντ σο

Q: So that's all you need: Your tiny little sampler, a cheep turntable and a stereo system?

A: Yeah, some records. That's where Hip-Hop is from anyway: Records and sampling. That's what I do, you know what I'm sayin'?

οράϊτ!

σκρου γιου γκάϊζ, αμ γκόϊν χόουμ...

φερστ θινγκς φερστ

παλιά είχα ένα συγκρότημα και παίζαμε ντραμς και μπάσο μόνο και γράφαμε διάφορα τραγούδια. κάναμε πρόβες για 45 λεπτά αλλά στα λάϊβ, παίζαμε τα ίδια τραγούδια σε 25 λεπτά. ήταν ωραίες εποχές