-αγαπησα το ροκφόρ με την μαρμελάδα φράουλα και δεν ένιωσα άσχημα
-περπάτησα και κοιμήθηκα και δεν έκανα τίποτα αλλά ένιωσα λίγο άσχημα
-γεννήθηκα 18 Δεκεμβρίου, την ημέρα που γιορτάζουν οι φλώρες. και οι φλώροι. χάου κουλ ιζ δάτ?
-προσπάθησα να καταλάβω τι βρίσκει ο κόσμος στον δίσκο των xx. από την πολλή προσπάθεια τον ερωτεύτηκα. maybe i had said something that was wrong; can i make it better with the lights turned on? μές στην κάβλα
-κατάλαβα ότι παθιάζομαι για κάποια πράγματα και μερικές φορές με υπερβολικό τρόπο. αλλά δεν έχω πάψει στιγμή να χαίρομαι για αυτό.
-επίσης κατάλαβα ότι έχω γίνει σνομπ βλάκας, αλλά υπάρχει ακόμα ένα κομμάτι του εαυτού μου που παρασύρεται. αλλά γενικά μπορώ να πω ότι μου αρέσει να είμαι λίγο σνομπ καθυστερημένος τύπος.
-σκέφτομαι το μέλλον μου και βλέπω λίγο ουρανό μπλε μερικές στιγμές. και θάλασσα από αυτές που δεν με πειράζει να βουτήξω μέσα. επίσης βλέπω μάυρα παντελόνια στενά σε ανθρώπους που τους πηγαίνουν και καταλαβαίνω ότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο στενεύουν τα παντελόνια και τόσο ομορφαίνουν οι άνθρωποι γύρω μου. και το κορίτσι μου κυρίως. ειδικά όταν περνάω χρόνο μαζί της που μετριέται με μέρες πιά.
-συνειδητοποίησα ότι είμαι σούπερ συναισθηματικός με τους φίλους μου και νιώθω κάθε ανάσα τους να ακούγεται πάνω και να κάνει θόρυβο και να με επηρεάζει. και είμαι πιό περήφανος για αυτούς παρά από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο.
-ακούω την καρδιά μου μερικά βράδια να χτυπάει πριν να πέσω για ύπνο και με τρομάζει. είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρω την άκρη που ορίζει το βραχυπρόθεσμο με το μακροπρόθεσμο χωρίς να ουρλιάξω από τον πόνο του μυαλού μου. ευτύχως τον παίζω και μετά κοιμάμαι σαν άνθρωπος.
-τις τελευταίες φορές που προσπάθησα να μιλήσω, φώναζα αλλά άκουγα ψιθύρους. είναι αλήθεια ότι είμαι αόρατος, και είναι αλήθεια ότι είμαι ανύπαρκτος.
-"σε έπαιρνα τηλέφωνο ρε χθες, 5 φορές"
-"το ξέρω"
-ο χρόνος που ξοδεύεις σε αδιάφορους ανθρώπους είναι ανάλογος με τον χρόνο που ξοδεύουν αυτοί με σένα. ίσως να είναι και ίσος. ίσως να είναι και ίσως.
-"κι αγάπησα τις λέξεις που με ταπείνωσαν γιατί με ανακαλούσαν σε μιαν άλλη παιδικότητα"
27.12.09
17.12.09
και το αστείο είναι ότι δεν έχω άσχημη διάθεση. κάθε άλλο.
είναι τόσο αργά και ήμουν τόσο έτοιμος να κοιμηθώ και τελείωνα μία διαφήμιση και σκεφτόμουν ότι θέλω απλά να καταλάβω τι έχω στο κεφάλι μου.
σήμερα σκεφτόμουν ότι όταν ήμουν στην αθήνα με το κορίτσι ήταν πολύ όμορφα. βλέπαμε ταινίες στο σινεμά και πηγαίναμε στις εκθέσεις κάθε κυριακή. ήταν πολύ πολύ όμορφα τελικά. αλλά δεν το καταλάβαινε κανείς.
"ώ μάταιες ελπίδες, πόσο σας αγαπήσαμε έναν καιρό"
πολύ παράξενο. παραμόρφωση. δεν ξέρεις τελικά τι γίνεται. και γιατί όμως πρέπει να μας διαλύει αυτό το ριεβαλιουέσιον για πάντα? επιρρεπής.
έμαθα διάφορα πράγματα αυτές τις μέρες. ανάμεσα σε άλλα έμαθα ότι το μυαλό όταν σκέφτεται πολύ, τελικά δεν σκέφτεται, αλλά επίσης θυμήθηκα ότι όταν πέφτεις για ύπνο, ο τρόμος είναι πάντα εκεί. σε εκείνα τα 10 δευτερόλεπτα πριν να κοιμηθείς.
εκεί είναι ο τρόμος. για πάντα εκεί θα είναι. δεν θα αλλάξει ποτέ αυτό πιστεύω.
"και τις νύχτες σχεδίαζα έκτακτα δρομολόγια τραίνων για κείνους που άργησαν ή ονειρευόμουν να ζήσω υπέροχα, απερίσπαστος από προσωπικές ευδαιμονίες"
νιώθω ότι εξανεμίζομαι και ότι γίνομαι σαν νερό μερικές φορές. και δεν ξέρω καν που θα πέσω. πόσο πιεσμένος ήμουν περσι. πόση πίεση μπορεί να κουβαλούσα. είμαι καλύτερα όμως?
είμαι? αφού νοσταλγώ ακόμα, είμαι καλύτερα?
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
σήμερα σκεφτόμουν ότι όταν ήμουν στην αθήνα με το κορίτσι ήταν πολύ όμορφα. βλέπαμε ταινίες στο σινεμά και πηγαίναμε στις εκθέσεις κάθε κυριακή. ήταν πολύ πολύ όμορφα τελικά. αλλά δεν το καταλάβαινε κανείς.
"ώ μάταιες ελπίδες, πόσο σας αγαπήσαμε έναν καιρό"
πολύ παράξενο. παραμόρφωση. δεν ξέρεις τελικά τι γίνεται. και γιατί όμως πρέπει να μας διαλύει αυτό το ριεβαλιουέσιον για πάντα? επιρρεπής.
έμαθα διάφορα πράγματα αυτές τις μέρες. ανάμεσα σε άλλα έμαθα ότι το μυαλό όταν σκέφτεται πολύ, τελικά δεν σκέφτεται, αλλά επίσης θυμήθηκα ότι όταν πέφτεις για ύπνο, ο τρόμος είναι πάντα εκεί. σε εκείνα τα 10 δευτερόλεπτα πριν να κοιμηθείς.
εκεί είναι ο τρόμος. για πάντα εκεί θα είναι. δεν θα αλλάξει ποτέ αυτό πιστεύω.
"και τις νύχτες σχεδίαζα έκτακτα δρομολόγια τραίνων για κείνους που άργησαν ή ονειρευόμουν να ζήσω υπέροχα, απερίσπαστος από προσωπικές ευδαιμονίες"
νιώθω ότι εξανεμίζομαι και ότι γίνομαι σαν νερό μερικές φορές. και δεν ξέρω καν που θα πέσω. πόσο πιεσμένος ήμουν περσι. πόση πίεση μπορεί να κουβαλούσα. είμαι καλύτερα όμως?
είμαι? αφού νοσταλγώ ακόμα, είμαι καλύτερα?
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
16.12.09
τι κατάλαβα μετά από έναν χρόνο?
μετά από έναν χρόνο που γράφω εδώ κατάλαβα ένα πράγμα και μόνο
ο μπράϊαν ίνο έχει κάνει τα πάντα. πριν από όλους. και τον μισώ για αυτό.
έχει δυο μέρες που το μόνο πράγμα που ακούω είναι το remain in light των talking heads και έχω καταλάβει ότι είναι ο καλύτερος δίσκος που έχει βγει ποτέ. ο καλύτερος. δεν πιστέυω ότι μπορεί να τον αγγίξει τίποτα. είναι αντικειμενικά (για μένα, χαχα) ο σημαντικότερος δίσκος που κυκλοφόρησε.
είναι σαν σε παίρνουν από τα αυτιά και να σε βουτάνε σε ένα τεράστιο χορό, που κρατάει μήνες και δεν μπορείς να πάρεις ανάσα, δεν μπορείς να κουνήσεις τα μάτια σου. μένουν ακίνητα και απλά χορεύεις. μέχρι να φύγει όλο το νερό από πάνω σου.
είναι ο μόνος δίσκος που με τον που τον βάζω τον ακούω ολόκληρο απευθείας και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα άλλο. τίποτα. μόνο ακούω μουσική. καμία άλλη δραστηριότητα. ακούω μουσική και κουνιέμαι σαν αυτιστικός.
ας σκεφτεί μόνο κάποιος ότι αυτό το διαστημικό πράγμα βγήκε το χίλια εννιακόσια γαμημένο ογδόντα. τριάντα χρόνια πριν.
θέλω να βγάλω το βρακί μου και να κρεμαστώ από το μπαλκόνι και να πέσω κάτω αργά αργά αργά αργά αργά.
και χορεύοντας.
ο μπράϊαν ίνο έχει κάνει τα πάντα. πριν από όλους. και τον μισώ για αυτό.
έχει δυο μέρες που το μόνο πράγμα που ακούω είναι το remain in light των talking heads και έχω καταλάβει ότι είναι ο καλύτερος δίσκος που έχει βγει ποτέ. ο καλύτερος. δεν πιστέυω ότι μπορεί να τον αγγίξει τίποτα. είναι αντικειμενικά (για μένα, χαχα) ο σημαντικότερος δίσκος που κυκλοφόρησε.
είναι σαν σε παίρνουν από τα αυτιά και να σε βουτάνε σε ένα τεράστιο χορό, που κρατάει μήνες και δεν μπορείς να πάρεις ανάσα, δεν μπορείς να κουνήσεις τα μάτια σου. μένουν ακίνητα και απλά χορεύεις. μέχρι να φύγει όλο το νερό από πάνω σου.
είναι ο μόνος δίσκος που με τον που τον βάζω τον ακούω ολόκληρο απευθείας και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα άλλο. τίποτα. μόνο ακούω μουσική. καμία άλλη δραστηριότητα. ακούω μουσική και κουνιέμαι σαν αυτιστικός.
ας σκεφτεί μόνο κάποιος ότι αυτό το διαστημικό πράγμα βγήκε το χίλια εννιακόσια γαμημένο ογδόντα. τριάντα χρόνια πριν.
θέλω να βγάλω το βρακί μου και να κρεμαστώ από το μπαλκόνι και να πέσω κάτω αργά αργά αργά αργά αργά.
και χορεύοντας.
13.12.09
χεχε
μου φαινόταν πάντα χαζό το "σκόρπιες σκέψεις" σαν εισαγωγή πριν να αρχίζω να διαβάζω κάτι. ακόμα μου φαίνεται.
αντιθέτως, όσο χαζή μου φαινόταν η τάϊμς νιού ρόμαν, τόσο έχω αρχίσει να την συμπαθώ. ίσως να χαζεύω εγώ. μαζί και οι σκέψεις μου.
--
κατα τ'άλλα
--
αγάπησα παράφορα τους jj τις τελευταίες 3 ώρες που ακούω τον δίσκο τους στο ριπίτ. μου αρέσει η φωνή αυτής της σουηδέζας και μου αρέσει αυτό το κόρνι πράγμα που ακούω ώρες ώρες. πιστεύω ότι ο μοσχάς (με την μουσική του εννοείται, δεν θέλω να δοκιμάσω κάτι άλλο) μπορεί να μου το μεταδώσει αυτό το συναίσθημα που νιώθω όταν ακούω jj: ζεστασιά, οικειότητα, και όμορφες στιγμές με τους φίλους μου. κι ας είμαι και μόνος.
--
επίσης
--
ανυπομονώ να έρθει η στιγμή να πάω στην βέροια για τα χριστούγεννα. βέβαια όσο πλησιάζει η ώρα, τόσο λιγότερο χαίρομαι, αλλά έτσι είναι συνήθως. όποτε φτάνω τόσο κοντά στις γιορτές, αρχίζει το οβερλάπ με το συναίσθημα που έχω μετά τις γιορτές, και νιώθω λίγο περίεργα.
εξηγείται πολύ απλά αυτό.
σκέφτομαι την βέροια τα χριστούγεννα και μελαγχολώ περίπου ένα μήνα πριν (περίπου 20 νοεμβρίου), οπότε τώρα που είναι ήδη σχεδόν μέσα δεκεμβρίου είναι πολύ λογικό να σκέφτομαι τα μέσα γενάρη.
ψυχαναγκασμός δεν λέγεται αυτό?
πωπω, περνάει πολύ γρήγορα ο καιρός πιά. και λίγα πράγματα μένουν ίδια.
τα όμορφα βιβλία, οι καλοί δίσκοι, και ο γούντι άλεν.
και τα κλισέ.
αντιθέτως, όσο χαζή μου φαινόταν η τάϊμς νιού ρόμαν, τόσο έχω αρχίσει να την συμπαθώ. ίσως να χαζεύω εγώ. μαζί και οι σκέψεις μου.
--
κατα τ'άλλα
--
αγάπησα παράφορα τους jj τις τελευταίες 3 ώρες που ακούω τον δίσκο τους στο ριπίτ. μου αρέσει η φωνή αυτής της σουηδέζας και μου αρέσει αυτό το κόρνι πράγμα που ακούω ώρες ώρες. πιστεύω ότι ο μοσχάς (με την μουσική του εννοείται, δεν θέλω να δοκιμάσω κάτι άλλο) μπορεί να μου το μεταδώσει αυτό το συναίσθημα που νιώθω όταν ακούω jj: ζεστασιά, οικειότητα, και όμορφες στιγμές με τους φίλους μου. κι ας είμαι και μόνος.
--
επίσης
--
ανυπομονώ να έρθει η στιγμή να πάω στην βέροια για τα χριστούγεννα. βέβαια όσο πλησιάζει η ώρα, τόσο λιγότερο χαίρομαι, αλλά έτσι είναι συνήθως. όποτε φτάνω τόσο κοντά στις γιορτές, αρχίζει το οβερλάπ με το συναίσθημα που έχω μετά τις γιορτές, και νιώθω λίγο περίεργα.
εξηγείται πολύ απλά αυτό.
σκέφτομαι την βέροια τα χριστούγεννα και μελαγχολώ περίπου ένα μήνα πριν (περίπου 20 νοεμβρίου), οπότε τώρα που είναι ήδη σχεδόν μέσα δεκεμβρίου είναι πολύ λογικό να σκέφτομαι τα μέσα γενάρη.
ψυχαναγκασμός δεν λέγεται αυτό?
πωπω, περνάει πολύ γρήγορα ο καιρός πιά. και λίγα πράγματα μένουν ίδια.
τα όμορφα βιβλία, οι καλοί δίσκοι, και ο γούντι άλεν.
και τα κλισέ.
10.12.09
είδα το γαμημένο φως
το είδα
το είδα
το είδα
πριν από 8 χρόνια ακριβώς, είχα στο σπίτι μου στον βόλο μία αφίσα πορτοκαλί, με το τζεογκάντι, να το κοιτάω. αλλά δεν μου άρεσε ο δίσκος. βαριόμουνα.
η αφίσα όμως γαμούσε. δεν την χόρταινα. την είχα πάρει από το παβάν (ή μήπως πάβαν?), μου την είχε χαρίσει η ιωάννα που δούλευε εκεί, γιατί αγόραζα συνέχεια σιντί και μάλλον με λυπότανε.
έχει δυο μέρες που ακούω μόνο τα δύο αυτά αδέρφια, μόνο το τζεογκάντι.
είναι μεγάλη δισκάρα, τεράστια δισκάρα, τεράστια.
το αγαπάω, όσο μπορώ να πω ότι πρόλαβα να το αγαπήσω σε δυό μέρες, γιατί δεν είναι φλώρικο και δεν είναι καθόλου μα καθόλου πάστοραλ. έχει αρχίδια τεράστια και μου αρέσει να τα κοιτάω.
σήμερα είδα στον δρόμο τον τύπο που έπαιζε στο αντίο λένιν και στους μπάσταρδους του ταραντίνο και ήταν πολύ όμορφος ο γαμημένος.
ακούω μπορντς οφ κάναντα και θυμάμαι για πάντα τον θηβαίο.
παναγιώτη γιαννιώτη αν διαβάζεις, σε παρακαλώ πες μία κουβέντα. μου λειπεις. θέλω να μπούμε σε ένα αμάξι και να κατέβουμε αθήνα και να ακούμε το τζεογκάντι σε κασέτα όπως τότε. και να μη στο καβατζώσει κανένας μέτα.
που είσαι? μου λείπεις, πολύ.
το είδα
το είδα
πριν από 8 χρόνια ακριβώς, είχα στο σπίτι μου στον βόλο μία αφίσα πορτοκαλί, με το τζεογκάντι, να το κοιτάω. αλλά δεν μου άρεσε ο δίσκος. βαριόμουνα.
η αφίσα όμως γαμούσε. δεν την χόρταινα. την είχα πάρει από το παβάν (ή μήπως πάβαν?), μου την είχε χαρίσει η ιωάννα που δούλευε εκεί, γιατί αγόραζα συνέχεια σιντί και μάλλον με λυπότανε.
έχει δυο μέρες που ακούω μόνο τα δύο αυτά αδέρφια, μόνο το τζεογκάντι.
είναι μεγάλη δισκάρα, τεράστια δισκάρα, τεράστια.
το αγαπάω, όσο μπορώ να πω ότι πρόλαβα να το αγαπήσω σε δυό μέρες, γιατί δεν είναι φλώρικο και δεν είναι καθόλου μα καθόλου πάστοραλ. έχει αρχίδια τεράστια και μου αρέσει να τα κοιτάω.
σήμερα είδα στον δρόμο τον τύπο που έπαιζε στο αντίο λένιν και στους μπάσταρδους του ταραντίνο και ήταν πολύ όμορφος ο γαμημένος.
ακούω μπορντς οφ κάναντα και θυμάμαι για πάντα τον θηβαίο.
παναγιώτη γιαννιώτη αν διαβάζεις, σε παρακαλώ πες μία κουβέντα. μου λειπεις. θέλω να μπούμε σε ένα αμάξι και να κατέβουμε αθήνα και να ακούμε το τζεογκάντι σε κασέτα όπως τότε. και να μη στο καβατζώσει κανένας μέτα.
που είσαι? μου λείπεις, πολύ.
8.12.09
7.12.09
5.12.09
ευτυχία
ντρέπομαι που το λέω. σήμερα αγάπησα την πόλη που ζω.
ξύπνησα, χθες ήταν γαμώ, και άκουγα νάϊφ και διασκευές άνιμαλ.
σκάει το ντέϊλι ρουτίν και με το που το ακούω πάω για τρέξιμο.
τρέχω σε όλη την παραλία και ακούω μεριγουέδερ, πιό καβλωμένος από ποτέ, και για μεριγουέδερ και για τρέξιμο.
τρέχω σαν χαζό παιδί για ώρα, ευτυχισμένος και χαρούμενος, φορούσα το ολντ σκουλ μπλε αντιανεμικό μου, σορτσάκι, χεσμένος από την χαρά μου.
και δεν ήξερα κάν ότι το καλύτερο δεν το είχα δει ακόμη!
στο νο μορ ράνινγκ σταμάτησα και έκανα ένα μπρέϊκ. κοιτούσα τα κύματα να σκάνε και τον κόσμο να λιάζεται, και χωρίς να το θέλω (ψέμα) το βλέμα που έπεσε πάνω σε μία πούτσα. μετά είδα και σε ποιόν ανήκε. ήταν ένας μπερμπάντης κομάντο, που έκοβε βόλτες στην παραλία με την πουτσάρα αμολημένη και λιαζόταν σαν να μην τρέχει τίποτα. και τι πουτσάρα ήταν αυτή, ήμουν τόσο μακριά και την έβλεπα να κουνιέται αναλυτικά, σαν παιδάκι στην κούνια σε παιδική χαρά!! ήμουν ευτυχισμένος!!! ΕΙΔΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΟΥΤΣΑ ΕΔΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ!!!! πόση ευτυχία να αντέξω??? μετά από λίγο έσκασε από πίσω κι άλλος ένας, αλλά δεν χάρηκα και τόσο όσο περίμενα, μάλλον την χαρά την παίρνεις μία φορά σε τέτοιες περιπτώσεις.
με το που έπεσε το μπράδερ σπορτ ξαναξεκίνησα να τρέχω, ενώ έβλεπα μικρά κοριτσάκια να κοιτάνε στην θάλασσα, ενώ οι γονείς νομίζανε ότι απλά ονειροπολούσανε και ταξιδεύανε. στην πραγματικότητα και τα δύο τα κάνανε, συν το γέγονος ότι φανταζόντουσαν ολόκληρα δέντρα και συστάδες από κλαδιά και κλωνάρια.
πόση χαρά...
μετά έφτασα στο τέλος, πήρα ποδήλατο να γυρίσω πίσω και άκουγα μαντβιλένι, αλλά το πρώτο το ντέμο πριν τον δίσκο. έκανα ποδήλατο, έβλεπα τουρίστες, χώθηκα στα στενά, και μετά από 40 λεπτά κατέληξα στους σκεϊταδες.
τελείωσε ο δίσκος.
και άκουσα το making planets από το beauty and the beat του edan, έκλαψα από την έκσταση του απίστευτου αυτού μπιτ, άνοίξα την είσοδο της πολυκατοικίας, και μπήκα μέσα.
ΠΟΣΗ ΧΑΡΑ ΝΑ ΑΝΤΕΞΩ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΙΑ?!!?!?
ξύπνησα, χθες ήταν γαμώ, και άκουγα νάϊφ και διασκευές άνιμαλ.
σκάει το ντέϊλι ρουτίν και με το που το ακούω πάω για τρέξιμο.
τρέχω σε όλη την παραλία και ακούω μεριγουέδερ, πιό καβλωμένος από ποτέ, και για μεριγουέδερ και για τρέξιμο.
τρέχω σαν χαζό παιδί για ώρα, ευτυχισμένος και χαρούμενος, φορούσα το ολντ σκουλ μπλε αντιανεμικό μου, σορτσάκι, χεσμένος από την χαρά μου.
και δεν ήξερα κάν ότι το καλύτερο δεν το είχα δει ακόμη!
στο νο μορ ράνινγκ σταμάτησα και έκανα ένα μπρέϊκ. κοιτούσα τα κύματα να σκάνε και τον κόσμο να λιάζεται, και χωρίς να το θέλω (ψέμα) το βλέμα που έπεσε πάνω σε μία πούτσα. μετά είδα και σε ποιόν ανήκε. ήταν ένας μπερμπάντης κομάντο, που έκοβε βόλτες στην παραλία με την πουτσάρα αμολημένη και λιαζόταν σαν να μην τρέχει τίποτα. και τι πουτσάρα ήταν αυτή, ήμουν τόσο μακριά και την έβλεπα να κουνιέται αναλυτικά, σαν παιδάκι στην κούνια σε παιδική χαρά!! ήμουν ευτυχισμένος!!! ΕΙΔΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΟΥΤΣΑ ΕΔΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ!!!! πόση ευτυχία να αντέξω??? μετά από λίγο έσκασε από πίσω κι άλλος ένας, αλλά δεν χάρηκα και τόσο όσο περίμενα, μάλλον την χαρά την παίρνεις μία φορά σε τέτοιες περιπτώσεις.
με το που έπεσε το μπράδερ σπορτ ξαναξεκίνησα να τρέχω, ενώ έβλεπα μικρά κοριτσάκια να κοιτάνε στην θάλασσα, ενώ οι γονείς νομίζανε ότι απλά ονειροπολούσανε και ταξιδεύανε. στην πραγματικότητα και τα δύο τα κάνανε, συν το γέγονος ότι φανταζόντουσαν ολόκληρα δέντρα και συστάδες από κλαδιά και κλωνάρια.
πόση χαρά...
μετά έφτασα στο τέλος, πήρα ποδήλατο να γυρίσω πίσω και άκουγα μαντβιλένι, αλλά το πρώτο το ντέμο πριν τον δίσκο. έκανα ποδήλατο, έβλεπα τουρίστες, χώθηκα στα στενά, και μετά από 40 λεπτά κατέληξα στους σκεϊταδες.
τελείωσε ο δίσκος.
και άκουσα το making planets από το beauty and the beat του edan, έκλαψα από την έκσταση του απίστευτου αυτού μπιτ, άνοίξα την είσοδο της πολυκατοικίας, και μπήκα μέσα.
ΠΟΣΗ ΧΑΡΑ ΝΑ ΑΝΤΕΞΩ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΙΑ?!!?!?
4.12.09
έκο πάρτι
το echo party του edan υπάρχει πολύ μεγάλη περίπτωση να είναι στα 3 καλύτερα πράγματα που άκουσα φέτος.
και δεν έχει καν σχέση με το beauty and the beat.
είναι πολύ μουρλός, και μου κάνει εντύπωση πως μπορεί να μου αρέσει κάτι με τόσο παράξενη παράθεση τεχνικών. είναι πολύ πρωτόλειο. μάλλον ακούγεται πρωτόλειο, αλλά έχει πέσει πολύ δουλειά από πίσω.
εκεί είναι μάλλον η διαφορά από τον average beat maker.
αλλά και πάλι δεν έχει καν μπιτς εκεί μέσα.
είναι όντως ένα μισάωρο πάρτυ.
χμμμ.
διαπίστωση.
3.12.09
μπεστ σονγκ έβερ
dreams/ fleetwood mac
τσίζι στίχοι, λουπάρα, φωνάρα, παρελθόν, νοσταλγία, έρωτας, σέξι άρθρωση, τρελά ντραμς, διαλυμένες σχέσεις, κραόυτ για αμερικάνικο m.o.r ραδιόφωνο, ανάποδες κιθάρες. σαν το song for ariel, αλλά καλύτερο και 30 χρόνια πριν και κλάμα και συγκίνηση και αυτός ο στίχος θα μπορούσε να είναι σε δίσκο του μπράϊαν ίνο οπότε όλα έχουν νόημα, είμαι ευτυχισμένος, περιτριγυρίζομαι από συνδεδεμένες έννοιες στα πάντα
in the stillness of remembering what you had and what you lost
1.12.09
πρέπει να πείσω τον εαυτό μου να μπει σε πρόγραμμα πάντως, σε κάθε περίπτωση
-δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ. πολύ. έχω πρόβλημα. επισήμως.
-αγόρασα αυτό το βιβλίο, προσπαθώντας να ξεχάσω το γεγονός ότι ένας πίθηκος είναι πιό ικανός από εμένα στο να χειριστεί ένα κολλητήρι
-τρία χιντς, καυτά χίντς. LES AUS, SUMMER RECREATION CAMP, JAHBITAT
-η εμμονή με τον ίνο συνεχίζεται, επίσης έφαγα πάλι σκάλωμα με το ριμέϊν ιν λάϊτ και ξεκίνησα παράλληλα να ακούω κινγκ κρίμσον πιό σοβαρά ακόμη.
-ίσως τελικά απλά να μου κάνει κακό το ίντερνετ, ή ακόμα πιό απλά να μην το αντέχω το μουλτιτάσκινγκ.
-διάβασα το βιβλίο με το σκυλί τη νύχτα και ήταν ακριβώς ότι είχα ανάγκη (ευχαριστώ λόπι!): ευκολοδιάβαστο, θλιβερό και με έξυπνο χίουμορ. σαν εμένα δηλαδή. μόνο που δεν έχω έξυπνο χιούμορ. και δεν είμαι βιβλίο.
-κατάλαβα πόσο, μα πόσο, μα πόσο πολύ αγαπάω τα μακντόναλντς. πολύ απλά, στην ιδέα και μόνο του μπίγκμακ το χαμόγελο στο κεφάλι μου αγγίζει όρια γωνίας πάνω από 180 μοίρες. και δεν είναι καν το αγαπημένο μου. αλλά δεν νιώθω τύψεις, ούτε με πειράζει αν θα πεθάνω νέος από το σκατοφαγητό που τρώω (οκέϊζοναλι). στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει πιό ευτυχισμένο πράγμα από το να πεθάνεις από φαγητό.
-κάποιος μου είπε ότι το μόνο που μου αρέσει να κάνω είναι να τρώω και να παίζω μουσική. και να κοιμάμαι το μεσημέρι αφού έχω φάει επίσης. εγώ θα συμπλήρωνα ότι μου αρέσει να μειώνω τον εαυτό μου τόσο πολύ ώστε οι προσδοκίες να εξανεμίζονται και επίσης μου αρέσει πολύ να κάνω ποδήλατο και να ενθουσιάζομαι για ασήμαντες αφορμές.
-αλλά, αν σκεφτώ τι έγραψα παραπάνω και τα συνδυάσω, μπορώ να πω το εξής: ενθουσιάζομαι τόσο συχνά που καταντάω θλιβερός.
-αλλά και πάλι, καλύτερα ενθουσιώδης, παρά δυσκοίλιος.
-αγόρασα αυτό το βιβλίο, προσπαθώντας να ξεχάσω το γεγονός ότι ένας πίθηκος είναι πιό ικανός από εμένα στο να χειριστεί ένα κολλητήρι
-τρία χιντς, καυτά χίντς. LES AUS, SUMMER RECREATION CAMP, JAHBITAT
-η εμμονή με τον ίνο συνεχίζεται, επίσης έφαγα πάλι σκάλωμα με το ριμέϊν ιν λάϊτ και ξεκίνησα παράλληλα να ακούω κινγκ κρίμσον πιό σοβαρά ακόμη.
-ίσως τελικά απλά να μου κάνει κακό το ίντερνετ, ή ακόμα πιό απλά να μην το αντέχω το μουλτιτάσκινγκ.
-διάβασα το βιβλίο με το σκυλί τη νύχτα και ήταν ακριβώς ότι είχα ανάγκη (ευχαριστώ λόπι!): ευκολοδιάβαστο, θλιβερό και με έξυπνο χίουμορ. σαν εμένα δηλαδή. μόνο που δεν έχω έξυπνο χιούμορ. και δεν είμαι βιβλίο.
-κατάλαβα πόσο, μα πόσο, μα πόσο πολύ αγαπάω τα μακντόναλντς. πολύ απλά, στην ιδέα και μόνο του μπίγκμακ το χαμόγελο στο κεφάλι μου αγγίζει όρια γωνίας πάνω από 180 μοίρες. και δεν είναι καν το αγαπημένο μου. αλλά δεν νιώθω τύψεις, ούτε με πειράζει αν θα πεθάνω νέος από το σκατοφαγητό που τρώω (οκέϊζοναλι). στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει πιό ευτυχισμένο πράγμα από το να πεθάνεις από φαγητό.
-κάποιος μου είπε ότι το μόνο που μου αρέσει να κάνω είναι να τρώω και να παίζω μουσική. και να κοιμάμαι το μεσημέρι αφού έχω φάει επίσης. εγώ θα συμπλήρωνα ότι μου αρέσει να μειώνω τον εαυτό μου τόσο πολύ ώστε οι προσδοκίες να εξανεμίζονται και επίσης μου αρέσει πολύ να κάνω ποδήλατο και να ενθουσιάζομαι για ασήμαντες αφορμές.
-αλλά, αν σκεφτώ τι έγραψα παραπάνω και τα συνδυάσω, μπορώ να πω το εξής: ενθουσιάζομαι τόσο συχνά που καταντάω θλιβερός.
-αλλά και πάλι, καλύτερα ενθουσιώδης, παρά δυσκοίλιος.
29.11.09
οι 20 (πλας) καλύτερες ταινίες της δεκαετίας
1. Melinda and Melinda - Woody Allen
2. The Curse of the Jade Scorpion - Woody Allen
3. Whatever Works - Woody Allen
4. Small Time Crooks - Woody Allen
5. Hollywood Ending - Woody Allen
6. Scoop - Woody Allen
7. Anything Else - Woody Allen
8. Vicky Cristina Barcelona - Woody Allen
9. Match Point - Woody Allen
10. Cassandra's Dream - Woody Allen
------
11. The Death of Mr Lazarescu - Cristi Puiu
12. Trolosa - Liv Ulmann
13. Yi Yi, a One and a Two - Edward Yang
14. In the Mood for Love - Wong Kar Wai
15. The Man Without a Past - Aki Kaurismaki
16. The Return - Andrei Zvyagintsev
17. The Royal Tenenbaums - Wes Anderson
18. Samaritan Girl - Kim Ki Duk
19. Spirited Away - Hayao Miyazaki
20. Songs From the Second Floor - Roy Anderson
-------
bubbling under(random order):
Das Leben Der Anderen - Florian Henckel von Donnersmarck
La Pianiste - Michael Haneke
Borat - Larry Charles
The Three Burials of Melquiades Estrada - Tommy Lee Jones
Dolls - Takeshi Kitano
Anchorman: The Legend of Ron Burgundy - Adam McKay
Nobody Knows - Hirokazu Koreeda
Adaptation - Spike Jonze
The Life Aquatic - Wes Anderson
The Darjeeling Limited - Wes Anderson
No Country for Old Men - Joel and Ethan Coen
2. The Curse of the Jade Scorpion - Woody Allen
3. Whatever Works - Woody Allen
4. Small Time Crooks - Woody Allen
5. Hollywood Ending - Woody Allen
6. Scoop - Woody Allen
7. Anything Else - Woody Allen
8. Vicky Cristina Barcelona - Woody Allen
9. Match Point - Woody Allen
10. Cassandra's Dream - Woody Allen
------
11. The Death of Mr Lazarescu - Cristi Puiu
12. Trolosa - Liv Ulmann
13. Yi Yi, a One and a Two - Edward Yang
14. In the Mood for Love - Wong Kar Wai
15. The Man Without a Past - Aki Kaurismaki
16. The Return - Andrei Zvyagintsev
17. The Royal Tenenbaums - Wes Anderson
18. Samaritan Girl - Kim Ki Duk
19. Spirited Away - Hayao Miyazaki
20. Songs From the Second Floor - Roy Anderson
-------
bubbling under(random order):
Das Leben Der Anderen - Florian Henckel von Donnersmarck
La Pianiste - Michael Haneke
Borat - Larry Charles
The Three Burials of Melquiades Estrada - Tommy Lee Jones
Dolls - Takeshi Kitano
Anchorman: The Legend of Ron Burgundy - Adam McKay
Nobody Knows - Hirokazu Koreeda
Adaptation - Spike Jonze
The Life Aquatic - Wes Anderson
The Darjeeling Limited - Wes Anderson
No Country for Old Men - Joel and Ethan Coen
27.11.09
25.11.09
έντονα συναισθήματα
μία από τις πιο όμορφες αναμνήσεις του καλοκαιριού που πέρασε, αν όχι η ομορφότερη, και βέβαια το καλοκαίρι έχει καιρό που πέρασε, αλλά και πάλι, είναι τόσο έντονο όλο αυτό που δεν μπορώ να το απομονώσω...
είχαμε πάει με την κωστάντια και το κόκκινο το φίατ για κάμπινγκ στην ιτέα. βασικά δεν ξέραμε οτι θα πάμε στην ιτέα γιατί ξεκινήσαμε για πελοπόννησο και απλά πηγαίναμε και περνούσαμε από ναύπακτο και τρώγαμε παξιμάδια και σταματήσαμε και στο γαλαξείδι και πηγαίναμε και πηγαίναμε.
ήταν πολύ όμορφο τριήμερο, είχα μαζί και έναν μουρακάμι, από τους φλώρικους μουρακάμι για την ακρίβεια, δεν θυμάμαι αυτή τι διάβαζε βέβαια, μάλλον τους καραμαζόφ, και επίσης ήταν η περίοδος που δούλευα τα βράδια και ήταν από τα πρώτα μου κενά τριήμερα και το περίμενα με χαρά.
επίσης κουβαλούσα συνέχεια αυτήν την σκατοδιάθεση, αυτό το πράγμα που είναι σαν να αιωρείσαι αλλά με την κακή έννοια, γιατί δεν το διάλεξες εσύ, και δεν ξέρεις που θα πέσεις. και κοιτάς κάτω και έχεις μία επιλογή που σε ενδιαφέρει και όλα τα άλλα φαίνονται ζοφερά και σιχαμένα. έτσι ήμουν.
αλλά τα βράδια, τα βράδια στο κάμπινγκ, εκεί γινόταν κάτι άλλο. αφού κάναμε ντουζ με 2 σε 1 αφρόλουτρο και σαμπουάν, και καθώς καθόμασταν για να καπνίσει το κορίτσι και να φύγουμε, έβαζα και άκουγα την δεύτερη πλευρά του before and after science, και καθόμασταν πάνω στο χώμα μπροστά στην σκηνή και μπροστά είχε δέντρα και έτσι δεν φαινόντουσαν αστέρια αλλά ίσα ίσα η θάλασσα ανάμεσα από τα δέντρα.
εκείνες τις στιγμές καταλάβαινα γιατί αγαπάω τον μπράϊαν ίνο. εκείνες ακριβώς τις στιγμές συνειδητοποιούσα τι πάει να πει idleness, τι πάει να πει αεργία και ένιωθα ολόκληρος να κουβαλάω συναισθήματα που δεν έχω λόγια να περιγράψω. ούτε τότε είχα λόγια, ούτε τώρα έχω.
και μετά το ποταπό μου το μυαλό, αυτό το τραγικό πράγμα που ονομάζεται εγκέφαλος μου, προσπαθεί να καταλάβει το μέγεθος της ιδιοφυίας του ίνο, και αδυνατεί.
γιατί έχει απέναντι του έναν άνθρωπο ο οποίος εκτός του ότι είναι τεράστιος θεωρητικός, και οι ιδέες του στην παραγωγή, και οι ιδέες του γενικότερα, και τα textures και το βάθος στον ήχο στα τραγούδια και στους δίσκους του, σε οδηγούν στο να ξεχνάς το πως έχει καταφέρει να μεταφέρει συναισθήματα απερίγραπτα, με την κυριολεκτικότατη σημασία της λέξης απερίγραπτος.
καθόμουν ανάσκελα, και άκουγα με την σειρά julie with, by this river, through hollow lands και spider and I στο ριπίτ και στο ριπίτ και στο ριπίτ, και απλά κοίταγα μπροστά μου και δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω ή να βουτήξω στην θάλασσα ή να αρχίσω να βγάζω τα ρούχα μου ή να μιλήσω για το παρελθόν και για το ποιός είμαι και το τι θα κάνω στην ζωή μου και τους έρωτες μου και την αγάπη μου και τα σκατά που έτρωγα και τίποτα μα τίποτα δεν σκεφτόμουν. τίποτα απολύτως. είναι σαν μία ζώνη που τίποτα δεν συμβαίνει, σαν μία μαύρη τρύπα που σε ρουφάει και μένεις άδειος, αλλά όχι άδειος όπως λέμε κενός, αλλά απλά δεν σου μένει τίποτα.
μακάρι να μπορούσα να το περιγράψω.
είναι τέσσερα τραγούδια, απλά τέσσερα τραγούδια. έχουν κιθάρες πιάνα και μερικά συνθ και φωνές. και με κάνουν να σκέφτομαι για πάντα αυτό που έβλεπα μπροστά μου στην ιτέα, σαν να θέλω να κοιτάξω μέσα μου αλλά να μην βλέπω τίποτα.
τίποτα απολύτως.
24.11.09
οι δέκα αγαπημένες μου ταινίες της δεκαετίας
1. melinda and melinda
2. the curse of jade scorpion
3. whatever works
4. small time crooks
5. hollywood ending
6. scoop
7. anything else
8. vicky cristina barcelona
9. match point
10. cassandras dream
εδώ τρέχει μία ωραία ψηφοφορία επί του θέματος.
2. the curse of jade scorpion
3. whatever works
4. small time crooks
5. hollywood ending
6. scoop
7. anything else
8. vicky cristina barcelona
9. match point
10. cassandras dream
εδώ τρέχει μία ωραία ψηφοφορία επί του θέματος.
18.11.09
συζήτηση
σήμερα, κατάλαβα ότι τα τελευταία χρόνια, ο δίσκος που ευχαριστιέμαι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι το odessey and oracle των zombies.
έτσι, θα πω ότι είναι ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει στην ζωή μου. είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει, και έχει τα πάντα μέσα. πειράματα, φωνές, στίχους, ενορχηστρώσεις, χορό, ένταση, κλάμα, νοσταλγία, έρωτα. πολύ έρωτα.
επειδή μου έχουν λείψει αυτές οι κουβέντες που βρίζομαι με τους φίλους μου για μουσική και μαλώνουμε, θα ήθελα όλοι όσοι διαβάζουν το μπλογκ (ναι, εσείς οι τέσσερις) να μου πούνε ποιός είναι ο αγαπημένος/καλύτερος δίσκος που έχουν ακούσει και να αρχίσουμε να μαλώνουμε από την χαρά μας.
έπειτα, θα το βάλω επάνω δεξιά αυτό το ποστ για να μαλώνουμε για πάντα!
άρα πείτε μου δίσκους, έναν ο καθένας, να μαζευτούνε μπόλικοι, να τους κοιτάμε και να χαιρόμαστε.
άρα εγώ: THE ZOMBIES - ODESSEY AND ORACLE (1968)
και τώρα κάτι εντελώς διαφορετικό
πάσχα στην βέροια, 8κάναλες μέρες, ντραμς στο υπόγειο και κάζιο και χαρά
χωρίς λόγο μάλλον
χωρίς λόγο μάλλον
με τρομάζει
-ο θόρυβος που κάνει το στομάχι μου μερικές φορές, δεν είναι ότι δεν τρώω, μια χαρά τρώω, αλλά γιατί κάνει θόρυβο
-ο τρόπος που το κεφάλι μου αλλάζει πράγματα τόσο γρήγορα και κάνει συγκρίσεις παράξενες και κοιτάει αλλού σε στιγμές παράξενες και κάνει το φόκους να είναι λίγο άγνωστο σαν λέξη
-να κοιμάμαι και μην με παίρνει ο ύπνος και να προσπαθώ να ξυπνήσω και να ξυπνάω τόσο έυκολα όσο την τελευταία φορά
-και μου προκαλεί άγχος ο χρόνος που φεύγει
-ο τρόπος που το κεφάλι μου αλλάζει πράγματα τόσο γρήγορα και κάνει συγκρίσεις παράξενες και κοιτάει αλλού σε στιγμές παράξενες και κάνει το φόκους να είναι λίγο άγνωστο σαν λέξη
-να κοιμάμαι και μην με παίρνει ο ύπνος και να προσπαθώ να ξυπνήσω και να ξυπνάω τόσο έυκολα όσο την τελευταία φορά
-και μου προκαλεί άγχος ο χρόνος που φεύγει
17.11.09
τυχαία σκέψη
με θυμάμαι να περπατάω σε έναν δρόμο για ώρες και να ακούω μουσική από το μίνιντισκ και να βρέχομαι και να φοράω ένα τεράστιο μπουφάν και να νιώθω λίγο όμορφα γιατί όλα μου φαινόντουσαν καινούρια και άγνωστα.
και η μουσική ακόμα.
και το μπουφάν μου ακόμα.
όσο άθλιο και αν ήταν.
και η μουσική ακόμα.
και το μπουφάν μου ακόμα.
όσο άθλιο και αν ήταν.
και προσπαθώ
να μαζέψω τις σκέψεις μου και να τις βάλω να κοιτάνε όλες μαζί σε μία κατεύθυνση και εξαφανίζονται σιγά σιγά.
είναι πολύ δύσκολο να βρίσκεις την σωστή κατεύθυνση σε στιγμές αποπροσανατολισμού.
το δωμάτιο μου είναι πολύ καθαρό και συμμαζεμένο.
ακούω και πάλι το περλ και σχεδόν ακούω τα πιάνα να χτυπάνε στους τοίχους και να γυρνάνε στα αυτιά μου.
και αυτό με αποπροσανατολίζει λίγο.
αλλά και κάπως με ηρεμεί.
είναι πολύ δύσκολο να βρίσκεις την σωστή κατεύθυνση σε στιγμές αποπροσανατολισμού.
το δωμάτιο μου είναι πολύ καθαρό και συμμαζεμένο.
ακούω και πάλι το περλ και σχεδόν ακούω τα πιάνα να χτυπάνε στους τοίχους και να γυρνάνε στα αυτιά μου.
και αυτό με αποπροσανατολίζει λίγο.
αλλά και κάπως με ηρεμεί.
16.11.09
ντανέλε
δεν μπορώ να πιάσω κιθάρα στα χέρια μου.
την ακουμπάω και πάω να παίξω και σιχαίνομαι τον εαυτό μου και την κιθάρα μου μαζί.
μου φαίνεται σιχαμένη εντελώς. δεν μπορώ καν να την κοιτάω.
κάποτε αγαπούσα πολύ την κιθάρα μου. έγραφα αρκετά τραγούδια.
μου φαίνεται σαν να περάσαν χίλια χρόνια από τότε.
το αστείο είναι ότι δεν έχω πρόβλημα με το να ακούω κιθαριστική μουσική.
κάθε άλλο.
την δικιά μου κιθάρα δεν μπορώ να ακούω.
έντιτ.
ίσως να έχω και ένα μικρό πρόβλημα με την κιθαριστική μουσική.
μάλλον και αυτή με μένα.
την ακουμπάω και πάω να παίξω και σιχαίνομαι τον εαυτό μου και την κιθάρα μου μαζί.
μου φαίνεται σιχαμένη εντελώς. δεν μπορώ καν να την κοιτάω.
κάποτε αγαπούσα πολύ την κιθάρα μου. έγραφα αρκετά τραγούδια.
μου φαίνεται σαν να περάσαν χίλια χρόνια από τότε.
το αστείο είναι ότι δεν έχω πρόβλημα με το να ακούω κιθαριστική μουσική.
κάθε άλλο.
την δικιά μου κιθάρα δεν μπορώ να ακούω.
έντιτ.
ίσως να έχω και ένα μικρό πρόβλημα με την κιθαριστική μουσική.
μάλλον και αυτή με μένα.
15.11.09
εδώ
με τον θωμά και τον κατσούπη, λέγαμε για χρόνια, ίσως το λέμε ακόμα, ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων.
αυτοί που αγαπάνε τον γουντι άλεν και όλοι οι υπόλοιποι.
και υπάρχει και κάποιος που αγαπάει τον γούντι άλεν, αλλά έχει γράψει και αυτόν τον στίχο:
από εκείνη την φορά που είχα να σε δω, μας τ'άλλαξες...
μου είπες: "ακούω καζαντζίδη, μόνο για να πονώ"
βγάλε άκρη εσύ από αυτό
είναι ο καλύτερος ελληνόφωνος δίσκος από τον πρώτο δίσκο γενιά του χάους.
13.11.09
μπράϊαν ίνο εντ χάρολντ μπαντ γουίθ ντανιέλ λανουά
δεν αν θα μπορέσω να το βάλω σε λόγια.
νιώθω σαν να γεννήθηκε ένα τέρας. που αλλάζει και πρόσωπα. ακούω το δε περλ εδώ και 5 ωρες αδιάκοπα και με επαναλήψεις αυτιστικές. μπορώ να πω ότι είναι οριακές οι στιγμές αυτές για τα κριτήρια μου αντίληψης της μουσικής.
νιώθω ότι έχει αλλάξει ο κόσμος γύρω μου.
σε αυτόν τον υπολογιστή με αυτά τα ηχεία και αυτά τα φώτα μέσα στο δωμάτιο και με αυτή την ζαλάδα και την πίεση και την φόρτιση και το άδειο το όλο το άδειο. ναι. αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει. νιώθω ότι έχω γίνει πολύ μικρά κομμάτια και έχω μπει εκεί μέσα.
και δεν ξέρω πως να γυρίσω πίσω και δυσκολεύομαι ακόμα και να εκφραστώ.
γράφω και βλέπω τα δάχτυλα μου να ακουμπάνε το πληκτρολόγιο αλλά νιώθω τις κλειδώσεις μου επάνω ψηλά στην ένωση του χεριού με τον ώμο να κάνουν κρακ κρακ.
αυτό το κρακ κρακ ακούγεται πιό δυνατά απο το δε περλ.
νιώθω σαν να είναι αυτός ο δίσκος. ναι. μάλλον ξέρω τι είναι.
σαν να είναι αυτό που έχει περισσέψει από όλους τους άλλους δίσκους.
μάλλον αυτό είναι.
σαν να απορροφά πράγματα και να τα εξαφανίζει.
νιώθω σαν να γεννήθηκε ένα τέρας. που αλλάζει και πρόσωπα. ακούω το δε περλ εδώ και 5 ωρες αδιάκοπα και με επαναλήψεις αυτιστικές. μπορώ να πω ότι είναι οριακές οι στιγμές αυτές για τα κριτήρια μου αντίληψης της μουσικής.
νιώθω ότι έχει αλλάξει ο κόσμος γύρω μου.
σε αυτόν τον υπολογιστή με αυτά τα ηχεία και αυτά τα φώτα μέσα στο δωμάτιο και με αυτή την ζαλάδα και την πίεση και την φόρτιση και το άδειο το όλο το άδειο. ναι. αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει. νιώθω ότι έχω γίνει πολύ μικρά κομμάτια και έχω μπει εκεί μέσα.
και δεν ξέρω πως να γυρίσω πίσω και δυσκολεύομαι ακόμα και να εκφραστώ.
γράφω και βλέπω τα δάχτυλα μου να ακουμπάνε το πληκτρολόγιο αλλά νιώθω τις κλειδώσεις μου επάνω ψηλά στην ένωση του χεριού με τον ώμο να κάνουν κρακ κρακ.
αυτό το κρακ κρακ ακούγεται πιό δυνατά απο το δε περλ.
νιώθω σαν να είναι αυτός ο δίσκος. ναι. μάλλον ξέρω τι είναι.
σαν να είναι αυτό που έχει περισσέψει από όλους τους άλλους δίσκους.
μάλλον αυτό είναι.
σαν να απορροφά πράγματα και να τα εξαφανίζει.
12.11.09
μόνο(ς)
έβαλα το χέρι μου στο βρακί μου (απλά αυτό, τίποτε άλλο), και πριν να συνεχίσω το διάβασμα έπρεπε να πάω να πλύνω τα χέρια μου.
πήγα στο μπάνιο, που είναι αρκετά μακριά από το δωμάτιο και άναψα το φως.
μέχρι να ανάψει το φως στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη, έτοιμος να ανοίξω την βρύση.
για μία στιγμή πίστεψα πως δεν ήταν ο εαυτός μου αυτό που έβλεπα.
άνοιξε το φως και πρόλαβα να δω τις κόρες των ματιών μου να κάνουν την κίνηση όταν τους σκάει ήλιος. μάλλον φως.
ήταν σαν μέδουσες που κολυμπάνε.
ένιωσα τον εαυτό μου να αφήνει το σώμα μου, άκουγα την παρέα στο διπλανό σπίτι να τρώνε και να χαίρονται. τους κοίταξα αλλά δεν πρόλαβαν ούτε καν να με κοιτάξουν.
δεν πρέπει να τους ένοιαζε.
σίγουρα δεν ενοχλήθηκαν, αλλά φάνηκαν πολύ ευτυχισμένοι. ένας άντρας όρθιος και άλλος κόσμος στο τραπέζι, χαμογελαστοί όλοι.
που είμαι? τι κάνω εδω?
το καλοκαίρι που δούλευα, το σκεφτόμουν συνέχεια αυτό. να κάνω αυτό που μου αρέσει.
το παράξενο είναι ότι ακόμα το σκέφτομαι.
μου αρέσει όταν φέυγει ο εαυτός μου από μένα, μακάρι να ήταν για πάντα έτσι. νιώθω σαν να κάθομαι και να κοιτάω ένα τεράστιο βάρος να πέφτει επάνω μου, και είναι τόσο παράξενο που απλά κάθομαι και το κοιτάω. είναι τόσο βαρύ που με κάνει να διαλύομαι, σαν να θέλω όμως να γίνει αυτό. νιώθω το κεφάλι μου ελαφρύ και τα χέρια μου ζεστά και μαλακά. νιώθω όλες τις αποφάσεις που πήρα να κάθονται από πάνω μου και να με πατάνε μέσα στην θάλασσα, μέχρι να μην μπορώ να πάρω ανάσα. έχει τόσες μέρες, βδομάδες που κοιμάμαι πολύ λίγο. νιώθω περήφανος γι' αυτό. πιό πολύ από πολλά άλλα. έχω ξεχάσει πως είναι να θυμάμαι τα όνειρα που βλέπω όταν κοιμάμαι. κάποτε κοιμόμουν πολλές ώρες και έβλεπα πολλά, παράξενα όνειρα. δεν ξέρω ποιός είμαι πιά.
ξαναέκλεισα το φως και γύρισα στο δωμάτιο.
δεν πρόλαβα να σκουπίστω.
είναι πολύ κουραστικό αυτό με τα χέρια μου και τα βρακιά μου πάντως.
μου φαίνεται πως κάτι χάνω. σιγά σιγά σιγά. κάτι χάνω.
πήγα στο μπάνιο, που είναι αρκετά μακριά από το δωμάτιο και άναψα το φως.
μέχρι να ανάψει το φως στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη, έτοιμος να ανοίξω την βρύση.
για μία στιγμή πίστεψα πως δεν ήταν ο εαυτός μου αυτό που έβλεπα.
άνοιξε το φως και πρόλαβα να δω τις κόρες των ματιών μου να κάνουν την κίνηση όταν τους σκάει ήλιος. μάλλον φως.
ήταν σαν μέδουσες που κολυμπάνε.
ένιωσα τον εαυτό μου να αφήνει το σώμα μου, άκουγα την παρέα στο διπλανό σπίτι να τρώνε και να χαίρονται. τους κοίταξα αλλά δεν πρόλαβαν ούτε καν να με κοιτάξουν.
δεν πρέπει να τους ένοιαζε.
σίγουρα δεν ενοχλήθηκαν, αλλά φάνηκαν πολύ ευτυχισμένοι. ένας άντρας όρθιος και άλλος κόσμος στο τραπέζι, χαμογελαστοί όλοι.
που είμαι? τι κάνω εδω?
το καλοκαίρι που δούλευα, το σκεφτόμουν συνέχεια αυτό. να κάνω αυτό που μου αρέσει.
το παράξενο είναι ότι ακόμα το σκέφτομαι.
μου αρέσει όταν φέυγει ο εαυτός μου από μένα, μακάρι να ήταν για πάντα έτσι. νιώθω σαν να κάθομαι και να κοιτάω ένα τεράστιο βάρος να πέφτει επάνω μου, και είναι τόσο παράξενο που απλά κάθομαι και το κοιτάω. είναι τόσο βαρύ που με κάνει να διαλύομαι, σαν να θέλω όμως να γίνει αυτό. νιώθω το κεφάλι μου ελαφρύ και τα χέρια μου ζεστά και μαλακά. νιώθω όλες τις αποφάσεις που πήρα να κάθονται από πάνω μου και να με πατάνε μέσα στην θάλασσα, μέχρι να μην μπορώ να πάρω ανάσα. έχει τόσες μέρες, βδομάδες που κοιμάμαι πολύ λίγο. νιώθω περήφανος γι' αυτό. πιό πολύ από πολλά άλλα. έχω ξεχάσει πως είναι να θυμάμαι τα όνειρα που βλέπω όταν κοιμάμαι. κάποτε κοιμόμουν πολλές ώρες και έβλεπα πολλά, παράξενα όνειρα. δεν ξέρω ποιός είμαι πιά.
ξαναέκλεισα το φως και γύρισα στο δωμάτιο.
δεν πρόλαβα να σκουπίστω.
είναι πολύ κουραστικό αυτό με τα χέρια μου και τα βρακιά μου πάντως.
μου φαίνεται πως κάτι χάνω. σιγά σιγά σιγά. κάτι χάνω.
11.11.09
και την ίδια περίοδο
αγόρασα σε βινύλιο δύο ακόμα υπέρδισκάρες.
-3 feet high and rising
-aja
τώρα που ξανακούω ντελασόουλ κλάνω λίγο πάνω μου.
βραδιάτικα.
-3 feet high and rising
-aja
τώρα που ξανακούω ντελασόουλ κλάνω λίγο πάνω μου.
βραδιάτικα.
10.11.09
ναι ναι ναι
πωπω
τώρα φάνηκαν όλα ξεκάθαρα. μιά ζωή προσπαθώ να αντιγράψω αυτόν τον δίσκο.
μιά ζωή. εδώ και τόσα χρόνια.
τώρα το κατάλαβα.
απίστευτο.
είναι η μεγαλύτερη μου επιρροή. κατευθείαν στο υποσυνείδητο.
χωρίς να πάρω ανάσα.
είναι τόσο όμορφος δίσκος.
τον αγόρασα όταν ήμουν στην χειρότερη ψυχολογική κατάσταση έβερ, ήμουν ένα ράκος, μικρός και βλάκας και ράκος.
και από την πρώτη νότα, από την πρώτη κιθάρα, έπαθα κακό μεγάλο.
για μήνες, γυρνούσα σπίτι ξημερώματα και το άκουγα ολόκληρο και μετά κοιμόμουν.
ένα ολόκληρο καλοκαίρι. με έπαιρνε και με σήκωνε.
και το αστείο είναι οτι ποτέ δεν κάθησα να ασχοληθώ να καταλάβω τι γίνεται ακριβώς με την παραγωγή του. απλά άκουγα ένα συνοθύλευμα από γυναικεία φωνητικά και βιολιά. και ολντ σκουλ μπιτς.
πωπω.
σας ευχαριστώ αβαλάνσις. είστε ότι καλύτερο συνέβη στην ζωή μου.
για πάντα.
και τι εξώφυλλο.
αχ.
2001.
πάρανταϊς
ΠΟΣΟ ΔΙΣΚΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ SINCE I LEFT YOU??? ΠΟΣΟ ΔΙΣΚΑΡΑ ΕΙΝΑΙ??? ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΒΟΛΟ???? ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΟ ΒΑΖΩ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΘΑΙΝΩ ΑΜΟΚ!!??
ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΣΑΜΠΛΑΡΙΣΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ
TI ΑΛΛΟ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΔΙΣΚΟ???
ΤΙ ΧΑΡΑ
ΤΙ ΔΙΣΚΑΡΑ
ΤΙ ΧΑΡΑ
ΤΙ ΔΙΣΚΑΡΑ
ΠΟΣΟ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΔΙΣΚΑΡΑ
ΤΙ ΧΑΡΑ
ΠΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΑΖΕΜΕΝΑ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ???
ΠΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΑΖΕΜΕΝΑ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ???
γύρισα
και είμαι λίγο σκατένιος, και πρέπει να ξυριστώ, αλλά η βδομάδα είναι πολύ δύσκολη και μου φαίνεται λίγο δύσκολο να ανταπεξέλθω.
η μόνη χαρά που παίρνω είναι τώρα που ακούω διάφορα παλιά beat tapes του ντίλα και με κάνει να χαίρομαι και να ανυπομονώ να πάρω το σαμπλερ στα χέρια μου.
αλλά αργεί αυτή η μέρα μάλλον.
παράξενο.
ποιό είναι το νόημα της ζωής τελικά? νιώθω ότι χάνομαι σε διφορούμενα νοήματα και σε υπερανάλυση μερικές φορές. και πάλι, έχω την αίσθηση ότι η λέξη ambiguity περιγράφει καλύτερα το μπέρδεμα.
ένα πικαπ κι ένα σαμπλερ. αλλά πότε?
η μόνη χαρά που παίρνω είναι τώρα που ακούω διάφορα παλιά beat tapes του ντίλα και με κάνει να χαίρομαι και να ανυπομονώ να πάρω το σαμπλερ στα χέρια μου.
αλλά αργεί αυτή η μέρα μάλλον.
παράξενο.
ποιό είναι το νόημα της ζωής τελικά? νιώθω ότι χάνομαι σε διφορούμενα νοήματα και σε υπερανάλυση μερικές φορές. και πάλι, έχω την αίσθηση ότι η λέξη ambiguity περιγράφει καλύτερα το μπέρδεμα.
ένα πικαπ κι ένα σαμπλερ. αλλά πότε?
8.11.09
σήμερα ξύπνησα
και θυμήθηκα ότι το καλύτερο τραγούδι που είχα ακούσει στη ζωή μου για πολλά πολλά χρόνια είναι η διασκευή των byrds στο my back pages του dylan.
για πολλά πολλά χρόνια όμως
7.11.09
5.11.09
τέτοιες ώρες
ξαναγαπάω την μουσική.
είχα στο ριπίτ για δύο ώρες το chocolate cherry των black dice (2009 tour 7") και τώρα ξανακούω το god's money των gang gang dance και μένω με το στόμα ανοιχτό χάσκοντας το κενό σκεφτόμενος το πόσο μπαντάρα είναι. αυτή η δισκάρα βγήκε το 2005. αν είναι δυνατόν.
το ακούω τώρα και μου τα σκάει όπως ακριβώς πρέπει.
είναι 2.30 η ώρα και θέλω να αρχίσω να χτυπάω το κεφάλι μου στο τοίχο. με πολύ δύναμη.
είχα στο ριπίτ για δύο ώρες το chocolate cherry των black dice (2009 tour 7") και τώρα ξανακούω το god's money των gang gang dance και μένω με το στόμα ανοιχτό χάσκοντας το κενό σκεφτόμενος το πόσο μπαντάρα είναι. αυτή η δισκάρα βγήκε το 2005. αν είναι δυνατόν.
το ακούω τώρα και μου τα σκάει όπως ακριβώς πρέπει.
είναι 2.30 η ώρα και θέλω να αρχίσω να χτυπάω το κεφάλι μου στο τοίχο. με πολύ δύναμη.
μερικοί
σκόρπιοι δίσκοι που γαμήσανε το 2009.
1. animal collective - merriweather post pavillion
και σε τυχαία σειρά και με πρώτη ανάγνωση:
black dice - repo
doom - born like this
oh no - vs now again
giussepe ielasi - (another) stunt
ducktails - s/t
prefuse 73 - everything she touched turned ampexian
javelin - jamz 'n' jemz
jj - jj no2
julian plenti - ...is the skyscraper
sun araw - heavy deeds
shackleton - the three ep's
zomby - where were you in '92
flaming lips - embryonic
και η χαρά που έφαγα όταν άκουσα το teasers του gaslamp killer νομίζοντας ότι είναι 2009. αλλά ήταν 2007. μαλακία. τεράστια δισκάρα.
αλλά ο "νέος" δίσκος που άκουσα πιό πολύ από οτιδήποτε το 2009 (μετά το μεριγουέδερ) ήταν το you and me των walkmen.
--
edit: το ρέπο είναι ο καλύτερος χιπχοπ δίσκος του 2009
1. animal collective - merriweather post pavillion
και σε τυχαία σειρά και με πρώτη ανάγνωση:
black dice - repo
doom - born like this
oh no - vs now again
giussepe ielasi - (another) stunt
ducktails - s/t
prefuse 73 - everything she touched turned ampexian
javelin - jamz 'n' jemz
jj - jj no2
julian plenti - ...is the skyscraper
sun araw - heavy deeds
shackleton - the three ep's
zomby - where were you in '92
flaming lips - embryonic
και η χαρά που έφαγα όταν άκουσα το teasers του gaslamp killer νομίζοντας ότι είναι 2009. αλλά ήταν 2007. μαλακία. τεράστια δισκάρα.
αλλά ο "νέος" δίσκος που άκουσα πιό πολύ από οτιδήποτε το 2009 (μετά το μεριγουέδερ) ήταν το you and me των walkmen.
--
edit: το ρέπο είναι ο καλύτερος χιπχοπ δίσκος του 2009
4.11.09
διαπιστώσεις
i. είναι πολύ δύσκολο να βρεις σε τι είσαι καλός όταν υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που είναι τόσο καλύτεροι από σένα, ακόμα και σε τομείς που πίστευες ότι είσαι κι εσύ καλός.
ii. η φορά που ευχαριστήθηκα πιο πολύ το music for 18 musicians του steve reich ήταν όταν ανέβαινα με το ποδήλατο στα χάνια πριν από μερικά χρόνια και το άκουσα περίπου 5 φορές μέχρι να φτάσω. άνοιγε ο ουρανός μπροστά μου, τα βουνά και τα δάση και τα σύννεφα και τα γρασίδια και τα σκυλιά. ήταν τρανσέντινγκ. σκέφτομαι ότι λίγες φορές έχω ευχαριστηθεί τόσο πολύ την μουσική σαν μουσική, σε οποιαδήποτε μορφή της. όποτε το ξανακούω πια, σκέφτομαι πάντα τα βουνά και τους ουρανούς. χάου κουλ ιζ δάτ?
iii. δεν ξέρω ποια είναι η πιο κοντινή μετάφραση του φλώρου στα αγγλικά. το πούσι που χρησιμοποιώ μερικές φορές (αϊ αμ σατσ ε πούσι), δεν πιστεύω ότι ταιριάζει. χμμμ.
3.11.09
χάϊμβε
όλη η ψυχολογία μου είναι αυτό εδώ ακριβώς.
δεν αντέχω άλλη ζέστη, με φαντάζομαι μερικές φορές αλλού από εδώ που είμαι, νιώθω ότι είμαι σε μία μόνιμη κατάσταση μετάβασης (το προς τα που δεν το ξέρω), υπάρχουν στιγμές που σχεδόν αισθάνομαι τα ίδια μου τα όργανα να νιώθουν συγκίνηση/αναπόληση. ίσως να είμαι ανίκανος να κάνω οτιδήποτε.
και δεν ξέρω, ακούω αυτό το πράγμα, και είναι σαν να μου ανοίγουν την σπλήνα και το στομάχι και να ρίχνουν την στεναχώρια με μπουκάλι.
και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, και με φαντάζομαι να είμαι σε βουνά και σε βόρεια μέρη και να έχει κρύο και να μην μπορώ να σκεφτώ από το κρύο. να, αυτό μου λείπει. το κρύο και η βροχή.
επίσης είμαι έτοιμος να ξαναδώ τον άνθρωπο χωρίς παρελθόν του καουρισμάκι, μετά από (πέντε?έξι?) χρόνια και να ξαναθυμηθώ τις προβολές στη νέα ιωνία, και να αρχίσω πάλι να τηλεμεταφέρομαι και να αλλάζω υπόσταση μέσα στο κεφάλι μου.
με το ζόρι.
και αμέσως μετά συνειδητοποιώ το κακό που κάνω στον εαυτό μου με όλο αυτό το πράγμα. ίσως εγώ ο ίδιος να το προκαλώ.
και πάλι όμως, δεν είμαι σίγουρος.
ουφ.
έχω κουραστεί πιά με όλο αυτό. πίστευα ότι θα σταματούσε.
κάπως.
δεν αντέχω άλλη ζέστη, με φαντάζομαι μερικές φορές αλλού από εδώ που είμαι, νιώθω ότι είμαι σε μία μόνιμη κατάσταση μετάβασης (το προς τα που δεν το ξέρω), υπάρχουν στιγμές που σχεδόν αισθάνομαι τα ίδια μου τα όργανα να νιώθουν συγκίνηση/αναπόληση. ίσως να είμαι ανίκανος να κάνω οτιδήποτε.
και δεν ξέρω, ακούω αυτό το πράγμα, και είναι σαν να μου ανοίγουν την σπλήνα και το στομάχι και να ρίχνουν την στεναχώρια με μπουκάλι.
και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, και με φαντάζομαι να είμαι σε βουνά και σε βόρεια μέρη και να έχει κρύο και να μην μπορώ να σκεφτώ από το κρύο. να, αυτό μου λείπει. το κρύο και η βροχή.
επίσης είμαι έτοιμος να ξαναδώ τον άνθρωπο χωρίς παρελθόν του καουρισμάκι, μετά από (πέντε?έξι?) χρόνια και να ξαναθυμηθώ τις προβολές στη νέα ιωνία, και να αρχίσω πάλι να τηλεμεταφέρομαι και να αλλάζω υπόσταση μέσα στο κεφάλι μου.
με το ζόρι.
και αμέσως μετά συνειδητοποιώ το κακό που κάνω στον εαυτό μου με όλο αυτό το πράγμα. ίσως εγώ ο ίδιος να το προκαλώ.
και πάλι όμως, δεν είμαι σίγουρος.
ουφ.
έχω κουραστεί πιά με όλο αυτό. πίστευα ότι θα σταματούσε.
κάπως.
2.11.09
αύριο στο βάϊνιλ
παίζει λάϊβ η καλύτερη νέα μπάντα της αθήνας.
bazooka
κανονικά θα έπρεπε να ήταν ήδη σε περιοδεία στο γουέστ κόουστ και να τους ανοίγει ο wavves.
αλλά αν είσαι από τον βόλο τα βήματα αυτά γίνονται πιό αργά φαντάζομαι.
σε κάθε περίπτωση, είμαι στεναχωρημένος που το χάνω αυτό, καθώς και όλα τα υπόλοιπα γιούργια. εύχομαι ο κασάπης να μην ομόρφυνε κι άλλο. δεν θα το αντέξω.
γαμώ τον χριστό.
bazooka
κανονικά θα έπρεπε να ήταν ήδη σε περιοδεία στο γουέστ κόουστ και να τους ανοίγει ο wavves.
αλλά αν είσαι από τον βόλο τα βήματα αυτά γίνονται πιό αργά φαντάζομαι.
σε κάθε περίπτωση, είμαι στεναχωρημένος που το χάνω αυτό, καθώς και όλα τα υπόλοιπα γιούργια. εύχομαι ο κασάπης να μην ομόρφυνε κι άλλο. δεν θα το αντέξω.
γαμώ τον χριστό.
1.11.09
ιδιαίτερα
με το που ξύπνησα είδα αυτό.
από μόνο του ήταν αρκετό για να μου φτιάξει την μέρα. όχι να την φτιάξει με την κανονική έννοια του όρου φτιάχνω, όσο με την έννοια του κάτι μπορεί να σε οδηγήσει σε κάτι διαφορετικό από αυτό που μπορεί να περίμενες από μία κυριακή μέσα στο σπίτι.
σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν φορές που σκέφτομαι ότι, σε απόλυτα άμεση επιρροή, οι καλλιτέχνες που με επηρέασαν είναι ελάχιστοι. όταν μιλάω για άμεση επιρροή, δεν εννοώ ότι ψοφάω για το σόλο πιάνο του μίνγκους, αλλά για το ότι όταν άκουσα φορ τετ άρχισα να τον αντιγράφω. (πχ, κάποιες από τις τεράστιες επιρροές μου, αλλά σε κονσεπτικά επίπεδα κυρίως, είναι ο brian eno, o woody allen, η joni mitchell, ο albert ayler, o vincent gallo και το it takes a nation of millions των public enemy. αλλά δεν μπορώ όυτε καν να αντιγράψω μισό από τα μπιτ του.)
άρα, οι 5 μεγαλύτερες μου άμεσες επιρροές υπήρξαν/είναι:
1. ο moondog
2. ο madlib
3. ο four tet
4. ο dj shadow
5. ο panda bear και
6. οι black dice
(επίσης, neptunes, red snapper, fennesz, sufjan stevens)
πιστεύω ότι έχω αποβάλλει τον φορτέτ από πάνω μου πιά. όπως και τον σάντοου(εδώ και μερικά χρόνια). τον πάντα μπέαρ πιστεύω ότι είμαι στο όριο αυτόν τον καιρό, αλλά δεν είμαι σίγουρος. τον μάντλιμπ δεν θέλω. ούτε τους μπλακ ντάϊς.
και κύριως όχι τον μούντογκ.
ο μούντογκ, λόγω συγκεκριμένων συγκυριών, ήταν ότι σημαντικότερο μου συνέβη μουσικά. ξεκάθαρα. τον άκουσα την πιό κρίσιμη στιγμή, τότε που ξεκινούσα να παίζω μόνος μου. και απλά αντέγραφα ότι άκουγα. τίποτα άλλο.
έχω την αίσθηση ότι ίσως είναι πιό εποικοδομητικό να ξοδέψεις μία ζωή αντιγράφοντας τον μούντογκ, παρά να κάνεις οτιδήποτε άλλο.
αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση
--
κατα τ' άλλα
--
μου συνέβη το πιό εντυπωσιακό. από αυτά που δεν έχω λόγια να το περιγράψω ή να πω οτιδήποτε.
ξεκίνησα να πηγαίνω για τρέξιμο.
τελευταία φορά που θυμάμαι τον εαυτό μου να τρέχει ήταν όταν με κυνηγούσαν να μου κλέψουν τα λεφτά από τα κάλαντα, κάπου πριν το '92.
από μόνο του ήταν αρκετό για να μου φτιάξει την μέρα. όχι να την φτιάξει με την κανονική έννοια του όρου φτιάχνω, όσο με την έννοια του κάτι μπορεί να σε οδηγήσει σε κάτι διαφορετικό από αυτό που μπορεί να περίμενες από μία κυριακή μέσα στο σπίτι.
σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν φορές που σκέφτομαι ότι, σε απόλυτα άμεση επιρροή, οι καλλιτέχνες που με επηρέασαν είναι ελάχιστοι. όταν μιλάω για άμεση επιρροή, δεν εννοώ ότι ψοφάω για το σόλο πιάνο του μίνγκους, αλλά για το ότι όταν άκουσα φορ τετ άρχισα να τον αντιγράφω. (πχ, κάποιες από τις τεράστιες επιρροές μου, αλλά σε κονσεπτικά επίπεδα κυρίως, είναι ο brian eno, o woody allen, η joni mitchell, ο albert ayler, o vincent gallo και το it takes a nation of millions των public enemy. αλλά δεν μπορώ όυτε καν να αντιγράψω μισό από τα μπιτ του.)
άρα, οι 5 μεγαλύτερες μου άμεσες επιρροές υπήρξαν/είναι:
1. ο moondog
2. ο madlib
3. ο four tet
4. ο dj shadow
5. ο panda bear και
6. οι black dice
(επίσης, neptunes, red snapper, fennesz, sufjan stevens)
πιστεύω ότι έχω αποβάλλει τον φορτέτ από πάνω μου πιά. όπως και τον σάντοου(εδώ και μερικά χρόνια). τον πάντα μπέαρ πιστεύω ότι είμαι στο όριο αυτόν τον καιρό, αλλά δεν είμαι σίγουρος. τον μάντλιμπ δεν θέλω. ούτε τους μπλακ ντάϊς.
και κύριως όχι τον μούντογκ.
ο μούντογκ, λόγω συγκεκριμένων συγκυριών, ήταν ότι σημαντικότερο μου συνέβη μουσικά. ξεκάθαρα. τον άκουσα την πιό κρίσιμη στιγμή, τότε που ξεκινούσα να παίζω μόνος μου. και απλά αντέγραφα ότι άκουγα. τίποτα άλλο.
έχω την αίσθηση ότι ίσως είναι πιό εποικοδομητικό να ξοδέψεις μία ζωή αντιγράφοντας τον μούντογκ, παρά να κάνεις οτιδήποτε άλλο.
αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση
--
κατα τ' άλλα
--
μου συνέβη το πιό εντυπωσιακό. από αυτά που δεν έχω λόγια να το περιγράψω ή να πω οτιδήποτε.
ξεκίνησα να πηγαίνω για τρέξιμο.
τελευταία φορά που θυμάμαι τον εαυτό μου να τρέχει ήταν όταν με κυνηγούσαν να μου κλέψουν τα λεφτά από τα κάλαντα, κάπου πριν το '92.
30.10.09
είναι πολύ λίγες οι φορές
που πραγματικά σκέφτομαι ότι νιώθω όμορφα για τον εαυτό μου. σήμερα ήταν ένα υπέροχο βράδυ, πήγαμε στο πάρτυ του βάϊς και ήταν τέλεια, την πέσανε στον φίλιξ (άντρες κυρίως) και γύρισα σπίτι μόλις και έχω ένα γαμημένο χαμόγελο μέχρι το ταβάνι μέχρι το γαμημένο ταβάνι και σκέφτομαι ότι το αύριο μου ίσως να είναι πιο ενδιαφέρον από το χθες μου, ίσως και πρώτη φορά στην ζωή μου, είναι απίστευτο. φτάνει να μπορούσα να τηλεμεταφέρομαι στο μιλάνο συχνότερα, κατα τ'άλλα έιμαι τόσο χαρούμενος που δεν έχω λόγια να το περιγράψω.
κατούρησα και στον δρόμο σήμερα, τόσο χαρούμενος ήμουν, και ήπια και 5 ποτά, αν είναι δυνατόν, και νιώθω ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε τόσο μα τόσο καλά πιά, νιώθω τόση χαρά, αν είναι δυνατόν.
μόλις γύρισα σπίτι, και νιώθω το κεφάλι μου να γυρίζει λιγάκι (πόσο καιρό έχω να πιώ κωστάντια? γάμησε τα) και σκέφτομαι τι να ακούσω και το μυαλό μου καταλήγει μόνο στους στρόουκς και σε τίποτα άλλο, τόσο καθυστερημένος.
με φαντάζομαι να κοιμάμαι και να βλέπω όμορφα όνειρα και να νιώθω καλά για τον εαυτό μου ενώ κοιμάμαι (αν δεν ξυπνήσω από τα ξερατά μου βέβαια, 5 ποτά είναι πολλά αν είσαι τόσο φλώρος) και σκέφτομαι ότι είμαι τόσο τυχερός μερικές φορες, δεν ξέρω τι άλλο να πω.
εντ όλ τουγκέδερ ίτ γουέντ γουέλ.
μακάρι να είχε έναν κριαρά έδω να πήγαινα να φάω κάτι τώρα πριν να κοιμηθώ. μόνο αυτό μου λείπει πραγματικά.
--
έλσγουερ
--
αυτό ήταν παράξενο
κατούρησα και στον δρόμο σήμερα, τόσο χαρούμενος ήμουν, και ήπια και 5 ποτά, αν είναι δυνατόν, και νιώθω ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε τόσο μα τόσο καλά πιά, νιώθω τόση χαρά, αν είναι δυνατόν.
μόλις γύρισα σπίτι, και νιώθω το κεφάλι μου να γυρίζει λιγάκι (πόσο καιρό έχω να πιώ κωστάντια? γάμησε τα) και σκέφτομαι τι να ακούσω και το μυαλό μου καταλήγει μόνο στους στρόουκς και σε τίποτα άλλο, τόσο καθυστερημένος.
με φαντάζομαι να κοιμάμαι και να βλέπω όμορφα όνειρα και να νιώθω καλά για τον εαυτό μου ενώ κοιμάμαι (αν δεν ξυπνήσω από τα ξερατά μου βέβαια, 5 ποτά είναι πολλά αν είσαι τόσο φλώρος) και σκέφτομαι ότι είμαι τόσο τυχερός μερικές φορες, δεν ξέρω τι άλλο να πω.
εντ όλ τουγκέδερ ίτ γουέντ γουέλ.
μακάρι να είχε έναν κριαρά έδω να πήγαινα να φάω κάτι τώρα πριν να κοιμηθώ. μόνο αυτό μου λείπει πραγματικά.
--
έλσγουερ
--
αυτό ήταν παράξενο
29.10.09
ακόμα
έχει τουλάχιστον μία βδομάδα που όσο κάθομαι στο σπίτι (και δεν μαλακίζομαι) ακούω στο ριπίτ και για ώρες αυτόν τον δίσκο. μέχρι και το εξώφυλλο, αυτό το άμορφο νιού έϊτζ πράμα μου φαίνεται πανέμορφο. και μπορώ να κάθομαι να το κοιτάω για ώρες.
είχα πολύ καιρό να νιώσω "ουδέτερα" ακούγοντας μουσική και να νιώθω ζεστά συγχρόνως. νιώθω πως είμαι σε μία κατάσταση που είναι αποκλειστικά παροντική, χωρίς να εμπλέκονται ούτε οι νοσταλγίες μου αλλά ούτε και οι (αλλοπρόσαλλες πολλές φορές) προσδοκίες μου.
ίσως να έχω ξεχάσει πως είναι αυτό το συναίσθημα. ίσως γιατί ποτέ δεν ασχολιόμουν τόσο πολύ με κάτι όσο αυτό τον καιρό που έχω πολύ διάβασμα και γενικά πολλά πράγματα που πρέπει να ασχοληθώ μαζί τους κάθε μέρα.
ακούω αυτά τα τόσο ανύπαρκτα πιάνα και τις τόσο τίποτα κιθάρες και είναι σαν να ακούω απλά την φωνή μου να μιλάει δίνοντας σημασία στη χροιά της αλλά όχι στα λόγια της.
και το αστείο είναι ότι γενικά δεν πολυγούσταρα τους άμπιεντ δίσκους του ίνο.
πόσος βλάκας αποδεικνύομαι εν τέλει, για άλλη μία φορά.
...και αυτή ήταν η μοναδική σύνδεση με το παρελθόν για σήμερα.
α! επίσης, είναι σοκαριστικό το πως μπορεί να συνδεθείς με έναν δίσκο που δεν θυμάσαι ούτε μία μελωδία μετά. ίσως αυτό το διφορούμενο να ήταν και το ζητούμενο όταν τον γράφανε, δεν ξέρω. αλλά πραγματικά, αλήθεια, τον έχω ακούσει τουλάχιστον 100 φορές αυτες τις μέρες (και δεν υπερβάλλω αυτην την φορά) και δεν θυμάμαι τίποτα, τίποτα τίποτα τίποτα από τις μελωδίες και τους ρυθμούς. μόνο αμυδρούς ήχους και χροιές.
και δεν νιώθω τίποτα. ούτε χαρούμενος, ούτε λυπημένος, ούτε άδειος, ούτε γεμάτος, ούτε να κλάψω, ούτε να γελάσω, ούτε να πεινάσω, ούτε να θέλω να βλέπω τους ουρανούς και τα βουνά. τίποτα τίποτα τίποτα.
τίποτα.
πόσο τέλειο.
είχα πολύ καιρό να νιώσω "ουδέτερα" ακούγοντας μουσική και να νιώθω ζεστά συγχρόνως. νιώθω πως είμαι σε μία κατάσταση που είναι αποκλειστικά παροντική, χωρίς να εμπλέκονται ούτε οι νοσταλγίες μου αλλά ούτε και οι (αλλοπρόσαλλες πολλές φορές) προσδοκίες μου.
ίσως να έχω ξεχάσει πως είναι αυτό το συναίσθημα. ίσως γιατί ποτέ δεν ασχολιόμουν τόσο πολύ με κάτι όσο αυτό τον καιρό που έχω πολύ διάβασμα και γενικά πολλά πράγματα που πρέπει να ασχοληθώ μαζί τους κάθε μέρα.
ακούω αυτά τα τόσο ανύπαρκτα πιάνα και τις τόσο τίποτα κιθάρες και είναι σαν να ακούω απλά την φωνή μου να μιλάει δίνοντας σημασία στη χροιά της αλλά όχι στα λόγια της.
και το αστείο είναι ότι γενικά δεν πολυγούσταρα τους άμπιεντ δίσκους του ίνο.
πόσος βλάκας αποδεικνύομαι εν τέλει, για άλλη μία φορά.
...και αυτή ήταν η μοναδική σύνδεση με το παρελθόν για σήμερα.
α! επίσης, είναι σοκαριστικό το πως μπορεί να συνδεθείς με έναν δίσκο που δεν θυμάσαι ούτε μία μελωδία μετά. ίσως αυτό το διφορούμενο να ήταν και το ζητούμενο όταν τον γράφανε, δεν ξέρω. αλλά πραγματικά, αλήθεια, τον έχω ακούσει τουλάχιστον 100 φορές αυτες τις μέρες (και δεν υπερβάλλω αυτην την φορά) και δεν θυμάμαι τίποτα, τίποτα τίποτα τίποτα από τις μελωδίες και τους ρυθμούς. μόνο αμυδρούς ήχους και χροιές.
και δεν νιώθω τίποτα. ούτε χαρούμενος, ούτε λυπημένος, ούτε άδειος, ούτε γεμάτος, ούτε να κλάψω, ούτε να γελάσω, ούτε να πεινάσω, ούτε να θέλω να βλέπω τους ουρανούς και τα βουνά. τίποτα τίποτα τίποτα.
τίποτα.
πόσο τέλειο.
27.10.09
αυτό θα το γράψω σίγουρα στα ελληνικά
για κάποιο λόγο έπεσα πάνω σε αυτό το τραγούδι (έπεσα πάνω: έκανα σερτς στο γιουτιούμπ) και τηλεμεταφέρθηκα στην βέροια το '98 να τελειώνω το φροντιστήριο και να περπατάω την μητροπόλεως και να ακούω 88.5 στο ραδιόφωνο και να έχει σκατόκρυο και να βρέχει και να είμαι 16 χρονών και για κάποιο λόγο μονίμως στεναχωρημένος. επίσης κατάλαβα ότι μου φαινόταν αρκετά μεγάλη η μητροπόλεως τότε και επίσης θυμήθηκα ότι πραγματικά άκουγα τότε σαν τρελός νίκο κομνηνό/ μέμα μπινοπούλου/ χρήστο πορτοκάλογλου. και πετρίδη.
και μετά σκέφτηκα πάλι τον εαυτό μου στην βέροια να περπατάει και να περπατάει και να περπατάει μόνος του και πραγματικά μου έπεσε λίγο βαρύ όλο αυτό.
μπορώ να πω ότι μιά ζωή με θυμάμαι να περπατάω.
και μετά σκέφτηκα πάλι τον εαυτό μου στην βέροια να περπατάει και να περπατάει και να περπατάει μόνος του και πραγματικά μου έπεσε λίγο βαρύ όλο αυτό.
μπορώ να πω ότι μιά ζωή με θυμάμαι να περπατάω.
26.10.09
i am afraid
i will eventually have to start writing my blog in english. which kinda sucks because my english suck. and i cant even make one decent joke in english, or even a fuckin' wordplay.
i am confused.
the biggest problem is that although in greek i have a clue of what to avoid when i try to write down my thoughts, i cant even imagine what is a cliche when writing in english.
apart from that, i find that the text above is so boring it hurts.
decisions.
(was that a cliche too, or what?)
:(
i am confused.
the biggest problem is that although in greek i have a clue of what to avoid when i try to write down my thoughts, i cant even imagine what is a cliche when writing in english.
apart from that, i find that the text above is so boring it hurts.
decisions.
(was that a cliche too, or what?)
:(
συνεχίζοντας
την προσπάθεια μου να φανώ όσο πιό ανκούλ γίνεται, θα πω ότι από τους δίσκους που έχω ακούσει πιό πολύ στην ζωή μου είναι το άντικς των ίντερπολ. και επίσης είναι παράξενο γιατί έχει τρεις μέρες που ακούω δύο πράγματα. brian eno & harold budd - the pearl (όταν είμαι σπίτι) και interpol - the specialist όταν είμαι θέλω να σηκωθώ να φύγω.
ναι, μπορώ να πω ότι μου αρέσουν πολύ οι ίντερπολ.
ναι, μπορώ να πω ότι μου αρέσουν πολύ οι ίντερπολ.
25.10.09
φαμπρίτσιο μορέτι
ή αλλιώς: η πρώτη φορά στη ζωή μου που συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι λεπτος
------
το 2001 υπήρξα πολλά πράγματα, αλλά κυρίως χαζός 18χρονος. λίγοι άνθρωποι έχουν υπάρξει πιό χαζοί από εμένα στα 18 μου. ίσως και κανένας. κατέβηκα με τον φραγγογιάννη(που μπορεί να χάθηκες?) στην αθήνα, με πάπια από το βόλο, άκουγα "πρωτοποριάκο" χιπχοπ/άρενμπι(ρόντνει τζέρκινς, τίμπαλαντ, νέπτιουνς, τιελσί, ντέστινις τσάϊλντ, κελίς), κοιμόμουνα μετά τις 7 το πρωί και προσπαθούσα να ξεκινήσω τις προσπάθειες να αρχίσω να βάζω αλκόολ στο στόμα μου (κομμάτια μετά από μισό ποτό)
γενικά ήμουν ευτυχισμένος, ήμουν δεύτερο έτος, δεν ήμουν παιδί χωρισμένων γονιών, είχα όλοκληρη τη ζωή μπροστά μου.
και διάβαζα ΝΜΕ. κάθε βδομάδα. με χαρά. με χαζή χαρά.
τότε κατεβάζαμε μουσική από το όντιογκάλαξι. χαμός.
θα μπορούσα να μιλήσω πολλές ώρες για την ζωή μου τότε αλλά δεν θα το κάνω. το ξέρω ότι θα περάσω καλά αν μπω σε αυτήν την διαδικασία, αλλά το θέμα είναι οτι δεν περνάς καλά αν χαίρεσαι για πράγματα που συνέβησαν παλιά και νιώθεις γεμάτος όταν τα σκέφτεσαι. είσαι καθυστερημένος (με απόλυτη κυριολεξία όμως)
σε κάθε περίπτωση (χμμμ, αυτό με τον καθυστερημένο το έχω παίξει πολλές φόρες, κουραστικός γίνομαι), όταν ακούω το ις διζ ιτ, σκέφτομαι μόνο εκείνη την περίοδο. ακριβώς εκείνες τις όμορφες ημέρες που πίστευα ότι έχω όλες τις επιλογές μπροστά μου. άκουγα το ις διζ ιτ περίπου 75 φορές την μέρα (χωρίς υπερβολή, είχα πάθει ψύχωση σοβαρή) και κοιτούσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη να δοκιμάζει τα σακάκια του πατέρα μου και να ψάχνει για κουλ χαμηλά και λεπτά παπούτσια (μέχρι τότε φορούσα μόνο βανς χοντρά σκεϊτάδικα σαν γουαναμπί σκεϊτας που ήμουν) και τελικά αγόρασα κόκκινα γκαζέλ.
όταν άκουγα μπλερ ήμουν πάρα πολύ μικρότερος για να καταλάβω το στιλ και να με επηρεάσει (στο γυμνάσιο φορούσα τζιν και μάλλινη μπλούζα πάνω από φούτερ ζιβάγκο, πάντα είχε κρυο στην βέροια τότε. και σταν σμιθ). οι ρέντιοχεντ ντυνόντουσαν πάντα άθλια και απαράδεκτα και ας μην αναφερθώ καν στον μόρισι. αν είναι δυνατόν.
η μόνη στιλιστική επιρροή που είχα από μουσικούς πριν τους στρόουκς ήταν τα καρώ πουκάμισα του κομπέϊν και τα φαρδιά παντελόνια του ντι τζει σάντοου. αλλά ΚΑΙ φαρδύ παντελόνι ΚΑΙ καρώ πουκάμισο συγχρόνως? ατρόσιτι εξχιμπίσιον. τουλάχιστον.
ναι.
αλλά όταν είδα αυτήν και αυτήν την φωτογραφία τα χρειάστηκα. κατάλαβα τα πάντα. κατάλαβα ότι ΠΟΤΕ δεν θα μπορέσω να γίνω τόσο κουλ σαν αυτόυς. κανένας τους δεν ήταν χοντρός. κανένας. ήταν όλοι τόσο όμορφοι και τόσο άψογοι και ήμουν τόσο μικρός και τόσο εύπλαστος για να επηρεαστώ και να αρχίσω να προσπαθώ.
το μόνο σίγουρο είναι ότι το ις διζ ιτ το ακούω ακόμα και σήμερα (για την ακρίβεια τώρα) με εξαιρετικά γαμημένη άνεση και το κωλοευχαριστιέμαι ΧΩΡΙΣ να κάνω νοσταλγικές αναφορές.
ναι, όντως, το κάνω και αυτό καμιά φορά.
και είναι ανάμεσα στους 5 δίσκους που έχω παίξει πιό πολύ στην ζωή μου. δεν είναι στους 5 σημαντικότερους ή καλύτερους ή επιδραστικότερους, αλλά και πάλι, πολύ λίγα σιντι μου χαλάσανε από την άπειρη χρήση. ντρέπομαι πιά να πω τα υπόλοιπα ίσως γιατί είμαι κομπλεξικός. αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.
το θέμα ότι ο φαμπρίτσιο μορέτι είναι ο πιό όμορφος άντρας που είχα δει στην ζωή μου.
------
το 2001 υπήρξα πολλά πράγματα, αλλά κυρίως χαζός 18χρονος. λίγοι άνθρωποι έχουν υπάρξει πιό χαζοί από εμένα στα 18 μου. ίσως και κανένας. κατέβηκα με τον φραγγογιάννη(που μπορεί να χάθηκες?) στην αθήνα, με πάπια από το βόλο, άκουγα "πρωτοποριάκο" χιπχοπ/άρενμπι(ρόντνει τζέρκινς, τίμπαλαντ, νέπτιουνς, τιελσί, ντέστινις τσάϊλντ, κελίς), κοιμόμουνα μετά τις 7 το πρωί και προσπαθούσα να ξεκινήσω τις προσπάθειες να αρχίσω να βάζω αλκόολ στο στόμα μου (κομμάτια μετά από μισό ποτό)
γενικά ήμουν ευτυχισμένος, ήμουν δεύτερο έτος, δεν ήμουν παιδί χωρισμένων γονιών, είχα όλοκληρη τη ζωή μπροστά μου.
και διάβαζα ΝΜΕ. κάθε βδομάδα. με χαρά. με χαζή χαρά.
τότε κατεβάζαμε μουσική από το όντιογκάλαξι. χαμός.
θα μπορούσα να μιλήσω πολλές ώρες για την ζωή μου τότε αλλά δεν θα το κάνω. το ξέρω ότι θα περάσω καλά αν μπω σε αυτήν την διαδικασία, αλλά το θέμα είναι οτι δεν περνάς καλά αν χαίρεσαι για πράγματα που συνέβησαν παλιά και νιώθεις γεμάτος όταν τα σκέφτεσαι. είσαι καθυστερημένος (με απόλυτη κυριολεξία όμως)
σε κάθε περίπτωση (χμμμ, αυτό με τον καθυστερημένο το έχω παίξει πολλές φόρες, κουραστικός γίνομαι), όταν ακούω το ις διζ ιτ, σκέφτομαι μόνο εκείνη την περίοδο. ακριβώς εκείνες τις όμορφες ημέρες που πίστευα ότι έχω όλες τις επιλογές μπροστά μου. άκουγα το ις διζ ιτ περίπου 75 φορές την μέρα (χωρίς υπερβολή, είχα πάθει ψύχωση σοβαρή) και κοιτούσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη να δοκιμάζει τα σακάκια του πατέρα μου και να ψάχνει για κουλ χαμηλά και λεπτά παπούτσια (μέχρι τότε φορούσα μόνο βανς χοντρά σκεϊτάδικα σαν γουαναμπί σκεϊτας που ήμουν) και τελικά αγόρασα κόκκινα γκαζέλ.
όταν άκουγα μπλερ ήμουν πάρα πολύ μικρότερος για να καταλάβω το στιλ και να με επηρεάσει (στο γυμνάσιο φορούσα τζιν και μάλλινη μπλούζα πάνω από φούτερ ζιβάγκο, πάντα είχε κρυο στην βέροια τότε. και σταν σμιθ). οι ρέντιοχεντ ντυνόντουσαν πάντα άθλια και απαράδεκτα και ας μην αναφερθώ καν στον μόρισι. αν είναι δυνατόν.
η μόνη στιλιστική επιρροή που είχα από μουσικούς πριν τους στρόουκς ήταν τα καρώ πουκάμισα του κομπέϊν και τα φαρδιά παντελόνια του ντι τζει σάντοου. αλλά ΚΑΙ φαρδύ παντελόνι ΚΑΙ καρώ πουκάμισο συγχρόνως? ατρόσιτι εξχιμπίσιον. τουλάχιστον.
ναι.
αλλά όταν είδα αυτήν και αυτήν την φωτογραφία τα χρειάστηκα. κατάλαβα τα πάντα. κατάλαβα ότι ΠΟΤΕ δεν θα μπορέσω να γίνω τόσο κουλ σαν αυτόυς. κανένας τους δεν ήταν χοντρός. κανένας. ήταν όλοι τόσο όμορφοι και τόσο άψογοι και ήμουν τόσο μικρός και τόσο εύπλαστος για να επηρεαστώ και να αρχίσω να προσπαθώ.
το μόνο σίγουρο είναι ότι το ις διζ ιτ το ακούω ακόμα και σήμερα (για την ακρίβεια τώρα) με εξαιρετικά γαμημένη άνεση και το κωλοευχαριστιέμαι ΧΩΡΙΣ να κάνω νοσταλγικές αναφορές.
ναι, όντως, το κάνω και αυτό καμιά φορά.
και είναι ανάμεσα στους 5 δίσκους που έχω παίξει πιό πολύ στην ζωή μου. δεν είναι στους 5 σημαντικότερους ή καλύτερους ή επιδραστικότερους, αλλά και πάλι, πολύ λίγα σιντι μου χαλάσανε από την άπειρη χρήση. ντρέπομαι πιά να πω τα υπόλοιπα ίσως γιατί είμαι κομπλεξικός. αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.
το θέμα ότι ο φαμπρίτσιο μορέτι είναι ο πιό όμορφος άντρας που είχα δει στην ζωή μου.
23.10.09
μπρόκολι
and just a few things are related to the old times
its not my words that you should follow, it is your insides
μπορώ να σκεφτώ λίγους ανθρώπους που είναι πιο προβληματικοί με το παρελθόν τους από ότι είμαι εγώ.
ίσως και κανέναν.
αλλά για κάποιο λόγο νιώθω αισιόδοξος.
αδαής αλλά αισιόδοξος.
22.10.09
σάμθινγκ ινσάϊντ μι
το μόνο που θυμάμαι από την ημέρα που έφυγα για να έρθω εδώ είναι κυρίως το αεροπλάνο και το παράξενο κρύο που είχε εκεί μέσα. πολύ κρύο. ταξίδευα στο κλισέ άγνωστο και δεν ήξερα που πήγαινα και πως ήμουν και ποιός ήμουν και ποιόν άφηνα και γιατί καλά-καλά έφευγα δεν ήξερα. ούτε ακόμα είμαι σίγουρος. έχω βέβαια κάποιες υποψίες, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.
το θέμα είναι ότι όταν ταξίδευα σε εκείνο το σιχαμένο αεροπλάνο, έβαλα ένα τραγούδι και έπαιζε στο ριπίτ για ώρες ατελείωτες ώρες και εκεί που ήθελα να κλάψω με έκοβε το κρύο και η νύστα. μετά ξυπνούσα, δεν καταλάβαινα που ήμουν και ξανακοιμόμουν. και το τραγούδι έπαιζε.
μετά έφτασα, έκανα βόλτες μόνος μου για να καταλάβω που είμαι, και το μόνο πράγμα που με ένοιαζε ήταν να έχω το τραγούδι να παίζει. περπάταγα σαν χαμένος, με βαρούσε η ζέστη και η υγρασία και δεν ήξερα που πήγαινα.
σχεδόν σαράντα μέρες μετά, άϋπνος και (αρκετά) αγχωμένος, το έχω στο ριπίτ και με φαντάζομαι να πετάω στα σύννεφα και να με χτυπάει λίγος ήλιος στο μέτωπο. σαν να περπατάω σε ένα τεράστιο πάρκο και να βλέπω τα δέντρα και να είναι όμορφα, αλλά να μην έχει κάπου να κάτσω. και να συνεχίζω να περπατάω. και να χορεύει κάποιος τριγύρω μου μαζί με πολύ κόσμο, αλλά να χορεύουν όλοι και να κλαίνε συγχρόνως. όχι απο στεναχώρια, ούτε από χαρά όμως.
δεν μπορώ να καταλάβω.
νιώθω να μην ανήκω πουθενά. σαν να είμαι σε ένα καράβι και να παίζουν το άβενιου των σεντ ετιέν στο ριπίτ για ώρες.
για ώρες ατελείωτες μοσχά, για ώρες ατελείωτες.
είναι το καλύτερο τραγούδι που έχω ακούσει εδώ και μήνες.
τι όμορφη φωνή. μου προκαλεί ένα πραγματικά πρωτόγνωρο συναίσθημα. είναι από τις λίγες φορές στην ζωή μου που δεν μπορώ να περιγράψω αυτό που νιώθω. νιώθω πως πέφτουν οι λέξεις μου στο πάτωμα. θα έπαιρνα όρκο ότι τις άκουσα να κάνουν κρακ.
το θέμα είναι ότι όταν ταξίδευα σε εκείνο το σιχαμένο αεροπλάνο, έβαλα ένα τραγούδι και έπαιζε στο ριπίτ για ώρες ατελείωτες ώρες και εκεί που ήθελα να κλάψω με έκοβε το κρύο και η νύστα. μετά ξυπνούσα, δεν καταλάβαινα που ήμουν και ξανακοιμόμουν. και το τραγούδι έπαιζε.
μετά έφτασα, έκανα βόλτες μόνος μου για να καταλάβω που είμαι, και το μόνο πράγμα που με ένοιαζε ήταν να έχω το τραγούδι να παίζει. περπάταγα σαν χαμένος, με βαρούσε η ζέστη και η υγρασία και δεν ήξερα που πήγαινα.
σχεδόν σαράντα μέρες μετά, άϋπνος και (αρκετά) αγχωμένος, το έχω στο ριπίτ και με φαντάζομαι να πετάω στα σύννεφα και να με χτυπάει λίγος ήλιος στο μέτωπο. σαν να περπατάω σε ένα τεράστιο πάρκο και να βλέπω τα δέντρα και να είναι όμορφα, αλλά να μην έχει κάπου να κάτσω. και να συνεχίζω να περπατάω. και να χορεύει κάποιος τριγύρω μου μαζί με πολύ κόσμο, αλλά να χορεύουν όλοι και να κλαίνε συγχρόνως. όχι απο στεναχώρια, ούτε από χαρά όμως.
δεν μπορώ να καταλάβω.
νιώθω να μην ανήκω πουθενά. σαν να είμαι σε ένα καράβι και να παίζουν το άβενιου των σεντ ετιέν στο ριπίτ για ώρες.
για ώρες ατελείωτες μοσχά, για ώρες ατελείωτες.
είναι το καλύτερο τραγούδι που έχω ακούσει εδώ και μήνες.
τι όμορφη φωνή. μου προκαλεί ένα πραγματικά πρωτόγνωρο συναίσθημα. είναι από τις λίγες φορές στην ζωή μου που δεν μπορώ να περιγράψω αυτό που νιώθω. νιώθω πως πέφτουν οι λέξεις μου στο πάτωμα. θα έπαιρνα όρκο ότι τις άκουσα να κάνουν κρακ.
21.10.09
πάπλωμα
ξύπνησα και βρέχει. βρέχει πολύ. δεν το κατάλαβα το βράδυ που κοιμόμουν, προφανώς δεν το κατάλαβα, αλλιώς μπορεί να σηκωνόμουν και να χαιρόμουν με την βροχή λιγάκι. κοιμήθηκα με το πάπλωμα χτες, γεγονός που αποδείχτηκε χαζομάρα, γιατί δεν είχε τόσο κρύο όσο πίστευα. πολλές πολυκατοικίες εδώ δεν έχουν καλοριφέρ (και όπως είναι φυσικό και η δικιά μου ανάμεσα τους) και τρομοκρατούμαι λίγο που το σκέφτομαι. αλλά αφού αντέχουν όλοι γιατί να μην αντέξω κι εγώ?
δυσκολεύομαι λιγάκι που είμαι μόνος μου. είναι λίγο δύσκολο που είμαι μόνος μου εδώ, αλλά λίτεραλι μόνος. δεν είναι ότι δεν μου αρέσει, ίσα ίσα, απλά είναι παράξενο και υπάρχουν στιγμές που με πιάνουν τα νοστάλγικα μου και όλα τα κλισέ και παρανοώ.
βέβαια, συνεχίζω να ακούω στο ριπίτ τον δίσκο του ο νο (και τίποτα άλλο) και όσο αφήνω το μυαλό μου να σκέφτεται μαύρους σε δισκάδικα και σε σπίτια να ακούνε μουσική και να συζητάνε για τον ρασίντ αλί, νιώθω καλύτερα.
πόσο αγαπάω αυτόν τον δίσκο.
δυσκολεύομαι λιγάκι που είμαι μόνος μου. είναι λίγο δύσκολο που είμαι μόνος μου εδώ, αλλά λίτεραλι μόνος. δεν είναι ότι δεν μου αρέσει, ίσα ίσα, απλά είναι παράξενο και υπάρχουν στιγμές που με πιάνουν τα νοστάλγικα μου και όλα τα κλισέ και παρανοώ.
βέβαια, συνεχίζω να ακούω στο ριπίτ τον δίσκο του ο νο (και τίποτα άλλο) και όσο αφήνω το μυαλό μου να σκέφτεται μαύρους σε δισκάδικα και σε σπίτια να ακούνε μουσική και να συζητάνε για τον ρασίντ αλί, νιώθω καλύτερα.
πόσο αγαπάω αυτόν τον δίσκο.
20.10.09
19.10.09
ο νόόόόόόόό
μπορώ να υπερβάλλω, αλλά θα το πω. και πιστεύω ότι δεν το λέω υπερβολικά.
το "oh no vs. now again" είναι ανάμεσα στους τρεις καλύτερους δίσκους που άκουσα το 2009. δεν ξέρω πόσες φορές το έχω ακούσει απο χθες. απλά δεν ξέρω.
είναι τόσο καλό και τόσο άρτιο και τόσο η μουσική που χαίρομαι να ακούω. είναι ακριβώς η μουσική που θέλω να ακούω. και να παίζω. είναι από τους δίσκους που με κάνουν να θέλω να γράψω μουσική αλλά και να με κάνουν να βγω και να περπατάω για 27 ώρες ασταμάτητα, μόνο και μόνο για να τους δίνω προστιθέμενη αξία από τις βόλτες μου.
σαν να θέλω σώνει και καλά να τους κάνω κομμάτι του εγώ μου.
με το ζόρι.
είναι τόσο καλός δίσκος. ίσως και καλύτερος ακόμα.
αλλά κυρίως είναι αυτό.
το "oh no vs. now again" είναι ανάμεσα στους τρεις καλύτερους δίσκους που άκουσα το 2009. δεν ξέρω πόσες φορές το έχω ακούσει απο χθες. απλά δεν ξέρω.
είναι τόσο καλό και τόσο άρτιο και τόσο η μουσική που χαίρομαι να ακούω. είναι ακριβώς η μουσική που θέλω να ακούω. και να παίζω. είναι από τους δίσκους που με κάνουν να θέλω να γράψω μουσική αλλά και να με κάνουν να βγω και να περπατάω για 27 ώρες ασταμάτητα, μόνο και μόνο για να τους δίνω προστιθέμενη αξία από τις βόλτες μου.
σαν να θέλω σώνει και καλά να τους κάνω κομμάτι του εγώ μου.
με το ζόρι.
είναι τόσο καλός δίσκος. ίσως και καλύτερος ακόμα.
αλλά κυρίως είναι αυτό.
πάτερν
--
διάλογος, χθες σε μαγαζί:
--
άγνωστος: έχεις φωτιά?
εγώ: μισό λεπτό
<του δίνω φωτιά>
άγνωστος: ντου γιου γουόντ σταφ ορ ένιθινγκ?
εγώ: όχι όχι, ευχαριστώ, να΄σαι καλά.
--
διάλογος, σήμερα στη μέση του δρόμου:
--
άλλος άγνωστος: έχεις ώρα?
εγώ: μισό λεπτό
<του λέω την ώρα>
άλλος άγνωστος: ντου γιου γουόντ τσόκο? ντου γιου γουόντ κόκα?
εγώ: όχι όχι, ευχαριστώ, να΄σαι καλά.
--
αύριο τι? τι με περιμένει? τι μπορεί να με περιμένει? ένα μήνα είμαι εδώ. μόλις.
διάλογος, χθες σε μαγαζί:
--
άγνωστος: έχεις φωτιά?
εγώ: μισό λεπτό
<του δίνω φωτιά>
άγνωστος: ντου γιου γουόντ σταφ ορ ένιθινγκ?
εγώ: όχι όχι, ευχαριστώ, να΄σαι καλά.
--
διάλογος, σήμερα στη μέση του δρόμου:
--
άλλος άγνωστος: έχεις ώρα?
εγώ: μισό λεπτό
<του λέω την ώρα>
άλλος άγνωστος: ντου γιου γουόντ τσόκο? ντου γιου γουόντ κόκα?
εγώ: όχι όχι, ευχαριστώ, να΄σαι καλά.
--
αύριο τι? τι με περιμένει? τι μπορεί να με περιμένει? ένα μήνα είμαι εδώ. μόλις.
18.10.09
λέβελ απ
χθες είδα τον μπάϊτον. θα ήταν πολύ καλύτερα αν δεν ήταν 500 αούγκανοι τριγύρω μου οι οποίοι απλά περνούσαν από μπροστά μου σαν να ήμουν αόρατος.
το παράξενο δεν είναι εκεί(έχω συνηθίσει να είμαι αόρατος στα κλαμπ, μια φορά είχε έρθει ένας και κρέμασε το μπουφάν του επάνω μου), το παράξενο είναι ότι ήρθε τύπος να με ρωτήσει αν θέλω ναρκωτικά (ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙ ΕΜΕΝΑ!!!!ΧΑΧΑΧΑ!!!ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ 500 ΥΠΕΡΔΙΑΛΥΜΕΝΟΥΣ ΗΡΘΕ ΣΕ ΜΕΝΑ!!!ΧΑΧΑΧ) και εκτός του ότι κατάλαβα ότι δεν φαίνομαι και τόσο φλώρος τελικά (ή μήπως απλά είμαι τόσο φλώρος που είμαι το τάργκετ γκρουπ?), αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι είχα συνηθίσει να έρχονται να μου ζητάνε λεφτά για να πάρουν ναρκωτικά.
οπότε απλά εντυπωσιάστηκα, πήγα σπίτι, άκουσα εφτακόσιες τριανταπέντε φορές αυτόν τον δίσκο και κοιμήθηκα.
και λίγες μου φαίνονται τώρα που το σκέφτομαι.
--
ξύπνησα. είχα βάλει το ραδιόφωνο για ξυπνητήρι. το τραγούδι που με ξύπνησε ήταν το μπάμπα ορίλεϊ των χου.
πολλά κλισέ μαζί.
εκείνη την στιγμή είχα όσα χρειαζόμουν. το πρωινό φως να μου σκάει στο κεφάλι και τα παιδικά μου χρόνια να περνάνε μπροστά μου τρέχοντας. όλα φάνηκαν τόσο καθαρά εκείνες τις στιγμές.
ακούς?
το παράξενο δεν είναι εκεί(έχω συνηθίσει να είμαι αόρατος στα κλαμπ, μια φορά είχε έρθει ένας και κρέμασε το μπουφάν του επάνω μου), το παράξενο είναι ότι ήρθε τύπος να με ρωτήσει αν θέλω ναρκωτικά (ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙ ΕΜΕΝΑ!!!!ΧΑΧΑΧΑ!!!ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ 500 ΥΠΕΡΔΙΑΛΥΜΕΝΟΥΣ ΗΡΘΕ ΣΕ ΜΕΝΑ!!!ΧΑΧΑΧ) και εκτός του ότι κατάλαβα ότι δεν φαίνομαι και τόσο φλώρος τελικά (ή μήπως απλά είμαι τόσο φλώρος που είμαι το τάργκετ γκρουπ?), αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι είχα συνηθίσει να έρχονται να μου ζητάνε λεφτά για να πάρουν ναρκωτικά.
οπότε απλά εντυπωσιάστηκα, πήγα σπίτι, άκουσα εφτακόσιες τριανταπέντε φορές αυτόν τον δίσκο και κοιμήθηκα.
και λίγες μου φαίνονται τώρα που το σκέφτομαι.
--
ξύπνησα. είχα βάλει το ραδιόφωνο για ξυπνητήρι. το τραγούδι που με ξύπνησε ήταν το μπάμπα ορίλεϊ των χου.
πολλά κλισέ μαζί.
εκείνη την στιγμή είχα όσα χρειαζόμουν. το πρωινό φως να μου σκάει στο κεφάλι και τα παιδικά μου χρόνια να περνάνε μπροστά μου τρέχοντας. όλα φάνηκαν τόσο καθαρά εκείνες τις στιγμές.
ακούς?
17.10.09
σάμπλς
ψύχωση. δίσκοι για σαμπλάρισμα. και μόνο για σαμπλάρισμα, και ας είναι σκατά.
αλλά δεν ξέρω.
προσπαθώ να διαβάσω όσα περισσότερα μπορώ για την χιπχοπ κουλτούρα γενικότερα, και όταν ανοίγω να διαβάσω βιβλία όπως αυτό πχ, παθαίνω αυτό που παθαίνεις μερικές φορές και θέλεις να ανοίξεις μία τρύπα στο κεφάλι σου για να μπορείς να χώνεις όλη την πληροφοριά μέσα κατευθείαν χωρίς μάσημα και χωρίς τίποτα. ίσως να είναι απλά χαζαμάρα μου, αλλά όταν διαβάζω δοκίμια για χιπ χοπ έθικς και κρέϊτ ντίγκιν κλπ κλπ, ραγίζουν τρία τέσσερα κόκκαλα στην σπονδυλική μου στήλη και ακούω την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά και γρήγορα
επίσης είδα σήμερα ένα βιβλίο σε ένα βιβλιοπωλείο (πλεονασμός) που είχε ΜΟΝΟ φωτογραφίες από νεουορκέζους πρωτοράπερς και πρώιμα κρουζ του 1978,79,80,81 και καθόμουν και τις κοίταγα με ανοιχτό το στόμα μπορεί και για κάνα δυο ώρες τουλάχιστον, μπορεί να έκατσα και μισή μέρα εκεί μέσα για να κοιτάω τα παπούτσια τους και το στάϊλ τους.
δεν συναρπάζομαι με τίποτα περισσότερο από την χιπ χοπ κουλτούρα. θα ήθελα να είμαι και γκραφιτάς και εμσί και ντιτζέϊ και μπρέϊκντάνσερ. όλα.
τώρα ετοιμάζομαι να ξαναδώ το wild style, και μετά θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω και να είμαι μαύρος το 1981.
τώρα που το σκέφτομαι, και μαύρος το 2009 θα ήθελα να ήμουν. είναι μακράν το πιο κούλ πράγμα που μπορεί να υπάρχει. με διαφορά.
ωωωωωωωω
μαύρος και σκεϊτας.
πωπω.
μαύρος και σκεϊτας και ντίγκερ όμως??
δεν πρέπει να υπάρχουν, θα ήταν τόσο κουλ που θα πέθαναν απευθείας με το που εφευρέθηκαν μάλλον. και δικαίως. γιατί όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης.
αλλά δεν ξέρω.
προσπαθώ να διαβάσω όσα περισσότερα μπορώ για την χιπχοπ κουλτούρα γενικότερα, και όταν ανοίγω να διαβάσω βιβλία όπως αυτό πχ, παθαίνω αυτό που παθαίνεις μερικές φορές και θέλεις να ανοίξεις μία τρύπα στο κεφάλι σου για να μπορείς να χώνεις όλη την πληροφοριά μέσα κατευθείαν χωρίς μάσημα και χωρίς τίποτα. ίσως να είναι απλά χαζαμάρα μου, αλλά όταν διαβάζω δοκίμια για χιπ χοπ έθικς και κρέϊτ ντίγκιν κλπ κλπ, ραγίζουν τρία τέσσερα κόκκαλα στην σπονδυλική μου στήλη και ακούω την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά και γρήγορα
επίσης είδα σήμερα ένα βιβλίο σε ένα βιβλιοπωλείο (πλεονασμός) που είχε ΜΟΝΟ φωτογραφίες από νεουορκέζους πρωτοράπερς και πρώιμα κρουζ του 1978,79,80,81 και καθόμουν και τις κοίταγα με ανοιχτό το στόμα μπορεί και για κάνα δυο ώρες τουλάχιστον, μπορεί να έκατσα και μισή μέρα εκεί μέσα για να κοιτάω τα παπούτσια τους και το στάϊλ τους.
δεν συναρπάζομαι με τίποτα περισσότερο από την χιπ χοπ κουλτούρα. θα ήθελα να είμαι και γκραφιτάς και εμσί και ντιτζέϊ και μπρέϊκντάνσερ. όλα.
τώρα ετοιμάζομαι να ξαναδώ το wild style, και μετά θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω και να είμαι μαύρος το 1981.
τώρα που το σκέφτομαι, και μαύρος το 2009 θα ήθελα να ήμουν. είναι μακράν το πιο κούλ πράγμα που μπορεί να υπάρχει. με διαφορά.
ωωωωωωωω
μαύρος και σκεϊτας.
πωπω.
μαύρος και σκεϊτας και ντίγκερ όμως??
δεν πρέπει να υπάρχουν, θα ήταν τόσο κουλ που θα πέθαναν απευθείας με το που εφευρέθηκαν μάλλον. και δικαίως. γιατί όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης.
16.10.09
15.10.09
ντεντ φλάϊ
While half of my fingers are dipped in the sand
You progress in letters, but you're used to cooking broccoli
The other side of take out is mildew on rice
And an obsession with the past is like a dead fly
And just a few things are related to the "old times"
Then we did believe in magic and we did die
It's not my words that you should follow, it's your insides
παρανοώ με την αλήθεια
--
ξύπνησα νωρίς, κοιμήθηκα πολύ αργά χθες. είναι τέλειος ο καιρός, όταν έρχεται το γαμημένο το κρύο είναι οι πιο όμορφες μέρες. θυμάμαι τον εαυτό μου στο σπίτι μου στην γαλλίας στον βόλο και να κάθομαι με δυο μαξιλάρια στο πάτωμα και να ακούω τα μαζεμένα ρεμίξ του άφεξ και να χαίρομαι το πρωί. το πρωί του φθινοπώρου.
και επίσης, σκέφτομαι ότι το στρόμπερι τζαμ ίσως να είναι καλύτερο από το μεριγουέδερ.
ψέματα.
μπορεί και όχι όμως.
μπόνφις, ανσόλβντ μίστερις, τσόρς, φορ ρέβερεντ γκριν, φάϊργουορκς.
απανωτά σοκ.
ασύλληπτο ποπ συγκρότημα. το απόλυτο ποπ συγκρότημα.
πωπω, πόσο καιρό είχα να ακούσω το στρόμπερι τζαμ. τι υπερδίσκαρος είναι. έχει δυο χρόνια που βγήκε. τον είχα λιώσει όταν ήμουν φαντάρος στην βέροια, άκουγα κάθε πρωί το φάϊργουορκς, έκλαιγα, και έμπαινα στο στρατόπεδο.
άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.άνιμαλ κολέκτιβ.
οι άνιμαλ κολέκτιβ είναι το μεγαλύτερο συγκρότημα της δεκαετίας για μένα, είναι αυτό που θα ξέρω ότι μου άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι τα πράγματα.
ότι συνέβη με τους μάϊνορ θρετ στα 13 μου, τον σάντοου στα 15 μου, τον άλμπερτ άιλερ στα 20 μου και τον ντίλα και τον μάντλιμπ στα 23 μου. κάπου εκεί ανάμεσα πρέπει να είναι και όλα τα υπόλοιπα υπερεπιδραστικά. όπως το no scrubs των tlc, οι nerd, οι πρωτες παραγωγές του τίμπαλαντ και του ρόντνει τζέρκινς, οι στρόουκς, οι αβαλάνσις, οι πάμπλικ ένεμι, οι κιούρ, ο τίμ μπάκλεϊ, ο γκραμ πάρσονς, ο νιλ γιάνγκ, το ντιγκ γιορ όουν χόουλ των κέμικαλς, ι άλις κολτρέϊν, οι σλέϊερ, το στρόμπερι φιλντς φορέβερ (το καλύτερο τραγούδι που έχω ακούσει στη ζωή μου, μαζί με το γουίτσιτα λάϊνμαν του γκλεν κάμπελ),το μπίκαπ φίσ των άντεργουορλντ, το άβενιου των σεντ ετιέν,τα πρώτα τεύχη του γουάϊρ που αγόρασα στην ζωή μου, το όλ ιζ ντριμ των μέρκιουρι ρεβ, η τζόνι μίτσελ, ο στίβ ράϊχ, ο μούντογκ, οι ντε λα σολ, ο μπερτ μπάκαρα και το qloop των quadrant. και ο λούτσιο μπατίστι. και το σοφτ μπούλετιν και το σοφτγουερ σλαμπ. και ο άριελ πινκ, ο μανιτόμπα, ο φορ τετ, ο σιντ μπάρετ, το άτομ χαρτ μάδερ, οι πέϊβμεντ, το έγκε μπαμγιάσι των καν, οι νο μπάλανς, το πρινς μπλάϊμι, οι μπλακ ντάϊς, ο πρινς, ο μπομπ ντίλαν πριν το ατύχημα, η ερίκα μπαντού, οι ρουτς, το πολς μπουτικ, o μπράϊαν τζόνσον, το άντικς των ίντερπολ, το μπίτλμπαμ, οι κιθάρες του φέλα κούτι, το γκαντ όνλι νόουζ, το ιλινόιζ, το όντελεϊ και οι κρίντενς κλίργουοτερ ριβάϊβαλ.
αλλά κυρίως οι κρίντενς. το πρώτο σιντί που αγόρασα στην ζωή μου.
μπορώ να κοιτάζω αυτήν την φωτογραφία και να γράψω ένα βιβλίο λίγο μεγαλύτερο από το αναζητώντας τον χαμένο χρόνο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)