Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τρακς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τρακς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

5.10.12

end-of-end-of-line mix

στα αγγλικά για λόγους ευκολίας:

i just uploaded a mix for pig mag containing lots of unreleased music, mostly from the stitches era. plus some other shit. these nice people asked me to do a mix, and I was thinking about doing it with records that i bought while living here in milan. but then i thought that this is good opportunity to gather some of my unreleased tracks.

in fact, the last few months were quite intense, because i was literally struggling to finish my thesis. but now the new academic year has started, and milan is about to get super cold, and that makes me extremely happy and excited.

also, here is the soundcloud link. plus some updates are coming up in the next few days. 

4.1.12

24 Beats (July '11)

Free download here through Waaga Records (many thanks to Matt Kilbourne and Matt Halverson)  
(One of the single most inspiring things I have ever seen in my life is this picture)

My first album (Stitches) was released on December 2009, while Ι was still in Barcelona. It was mainly an SP-404 affair, with some vocals on top. Soon after that, i started working on my next album (Years Not Living) on April 2010, trying to change my sound a little bit: more drums, more layers, more vocals, more percussion, more brass sections and more sophomore typicalities. By August, I decided to move back to my hometown in Greece (Veria, Imathia), to focus properly on that, and Ι was working exhaustively until June 2011. Then I moved to Milan (where my girlfriend lives), putting some effort to calm down after all those months of super intense work.

For weeks I was spending my days in the exact same way: Buying records from flea markets, reading Chesterton, Stevenson and James, going for groceries, listening to Madlib while jogging round the public gardens and deciding not to mess things up with infinite complexities. I was just sampling on my SP-404, deliberately and intentionally trying to copy Madlib.

As anyone would guess, I totally failed. (But there were quite some joyful moments involved)

24 Beats (July '11) is the exact document of this failure.

more info here (via XLR8R)
and an older post in greek regarding the Madlib days in Milan.

(συγγνώμη για τα αγγλικά, αλήθεια)

15.4.11

Film feat. Hildur Kristín Stefánsdóttir - Halmur Fuglsins (Larry Gus Remix)

το σεπτέμβριο το 2010, έκανα αυτό το ρεμιξ για τους film, για το τραγούδι τους με την ισλανδή.

μπορείτε να το ακούσετε και να το κατεβάσετε, μαζί και με άλλα τραγούδια από το σαμπλερ της inner ear.

12.11.10

εισαγωγή

σήμερα, έπεσα πάνω στην εισαγωγή του sweet jane των velvet underground, από το loaded του 1970. είχα περίπου 7 χρόνια να ακούσω και αυτόν τον δίσκο. σοκαρίστηκα. αδιανόητες κιθάρες, ασύλληπτη ευρηματικότητα, απίθανο ύφος! την είχα στο ριπίτ για 30 λεπτά περίπου, μέχρι που την έκοψα κομμάτια.

18.11.09

και τώρα κάτι εντελώς διαφορετικό

πάσχα στην βέροια, 8κάναλες μέρες, ντραμς στο υπόγειο και κάζιο και χαρά

χωρίς λόγο μάλλον

22.10.09

σάμθινγκ ινσάϊντ μι

το μόνο που θυμάμαι από την ημέρα που έφυγα για να έρθω εδώ είναι κυρίως το αεροπλάνο και το παράξενο κρύο που είχε εκεί μέσα. πολύ κρύο. ταξίδευα στο κλισέ άγνωστο και δεν ήξερα που πήγαινα και πως ήμουν και ποιός ήμουν και ποιόν άφηνα και γιατί καλά-καλά έφευγα δεν ήξερα. ούτε ακόμα είμαι σίγουρος. έχω βέβαια κάποιες υποψίες, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.

το θέμα είναι ότι όταν ταξίδευα σε εκείνο το σιχαμένο αεροπλάνο, έβαλα ένα τραγούδι και έπαιζε στο ριπίτ για ώρες ατελείωτες ώρες και εκεί που ήθελα να κλάψω με έκοβε το κρύο και η νύστα. μετά ξυπνούσα, δεν καταλάβαινα που ήμουν και ξανακοιμόμουν. και το τραγούδι έπαιζε.

μετά έφτασα, έκανα βόλτες μόνος μου για να καταλάβω που είμαι, και το μόνο πράγμα που με ένοιαζε ήταν να έχω το τραγούδι να παίζει. περπάταγα σαν χαμένος, με βαρούσε η ζέστη και η υγρασία και δεν ήξερα που πήγαινα.

σχεδόν σαράντα μέρες μετά, άϋπνος και (αρκετά) αγχωμένος, το έχω στο ριπίτ και με φαντάζομαι να πετάω στα σύννεφα και να με χτυπάει λίγος ήλιος στο μέτωπο. σαν να περπατάω σε ένα τεράστιο πάρκο και να βλέπω τα δέντρα και να είναι όμορφα, αλλά να μην έχει κάπου να κάτσω. και να συνεχίζω να περπατάω. και να χορεύει κάποιος τριγύρω μου μαζί με πολύ κόσμο, αλλά να χορεύουν όλοι και να κλαίνε συγχρόνως. όχι απο στεναχώρια, ούτε από χαρά όμως.

δεν μπορώ να καταλάβω.

νιώθω να μην ανήκω πουθενά. σαν να είμαι σε ένα καράβι και να παίζουν το άβενιου των σεντ ετιέν στο ριπίτ για ώρες.

για ώρες ατελείωτες μοσχά, για ώρες ατελείωτες.

είναι το καλύτερο τραγούδι που έχω ακούσει εδώ και μήνες.

τι όμορφη φωνή.
μου προκαλεί ένα πραγματικά πρωτόγνωρο συναίσθημα. είναι από τις λίγες φορές στην ζωή μου που δεν μπορώ να περιγράψω αυτό που νιώθω. νιώθω πως πέφτουν οι λέξεις μου στο πάτωμα. θα έπαιρνα όρκο ότι τις άκουσα να κάνουν κρακ.

17.7.09

οκο ρέκορντς

εν τω μεταξύ, είμαι τόσο καθυστερημένος που ξέχασα αυτό.

και εδώ.

όποιος θέλει σιντι ας επικοινωνήσει μαζί μου.

συγγνώμη μιχάλη που άργησα.

είμαι βλάκας.

4.5.09

γεπ βέροια 2008

όταν ήμουν στην βέροια φαντάρος, είχα στις υπηρεσίες το λάπτοπ μαζί μου. το ξέρω οτι υπάρχουν πολλοί που θα πουν οτι δεν κατάλαβα στρατό, αλλά εγώ θα πω ότι κατάλαβα, ειδικά αν δω και άλλους που δεν κατάλαβαν τίποτα απολύτως.

αλλά και αυτοί αντίστοιχα μπορούν να πουν οτι κατάλαβαν, οπότε αυτή η κουβέντα δεν ανήκει σε αυτές που έχουν και τόσο νόημα να γίνονται.

σε κάθε περίπτωση, μία μέρα στην υπηρεσία, έπαιζα με το όντιομαλτς, και για την ακρίβεια πρέπει να ήταν από τις τελευταίες φορές που ασχολιόμουν μαζί του, αν όχι η τελευταία.

είναι απλά ένα λάϊβ τέϊκ με ένα έντιτ.

όσο το ακούω μου φαίνεται λίγο αδιάφορο.

αλλά το έχω ήδη ανεβάσει.

οπότε...

3.4.09

φερστ θινγκς φερστ

παλιά είχα ένα συγκρότημα και παίζαμε ντραμς και μπάσο μόνο και γράφαμε διάφορα τραγούδια. κάναμε πρόβες για 45 λεπτά αλλά στα λάϊβ, παίζαμε τα ίδια τραγούδια σε 25 λεπτά. ήταν ωραίες εποχές. φορούσα και μπλούζα ντέϊσαϊντ.

μετά ο ντράμερ ξενέρωσε και έμεινα μόνος. με είχε πιάσει κατάθλιψη, και σιγά σιγά ξεκίνησα να γράφω. απλά είχα μάθει να τελειώνω με άλλον τα τραγούδια. δεν μπορούσα μόνος. (σε αντίθεση με άλλα πράγματα που δεν έχω και τόσο πρόβλημα)

μαζεύτηκαν κάποια από αυτά, και λόγω κάποιας πολύ ιδιαίτερης συγκυρίας, πήρα το θάρρος να τα στείλω στο synch, μπας και παίξω.

τον δεκέμβριο του 2006.

το ντέμο ήταν αυτό εδώ ακριβώς, και στην ουσία αντιπροσωπεύει όλη την μέτα-ginger και προ-λάρυγγας περίοδο.

επίσης, μου άρεσε πολύ και το the chocolate grinder σαν όνομα.

αλλά παραήταν σοβαρό.

29.3.09

γόνατα

ενώ γράφω για τις απίθανες στιγμές που έζησα στην πάτρα (χαλάζι, περπάτημα, φαγητό) θυμήθηκα ένα τραγούδι που έγραψα ενώ έκανα πρόβες το 2007.

παραήταν λυπητερό όμως...


είχε μόνο λουπαρισμένα μπάσα.

20.3.09

άνετα

ο φανταστικός κάϊτ πήρε ένα μέτριο τραγούδι μου and he gave it the fantastikoi hxoi treatment.

ή μήπως δε κάϊτ τρίτμεντ?

σε κάθε περίπτωση, το μόνο σίγουρο είναι ότι το ρεμίξ είναι περίπου εφτά χιλιάδες φορές καλύτερο από το κανονικό.

τουλάχιστον.

11.2.09

μια βδομάδα πριν

γράψαμε λίγη μουσικούλα με τον μοσχά και είχε αρκετή πλάκα. το τραγούδι αυτό είναι αρκετά σιροπιαστό σαν προσέγγιση, αλλά με την φωνούλα του μοσχά είναι κάπως αλλιώς.

έτσι

τραγουδάω κι εγώ λιγάκι. μπάσα και χαμηλόφωνα. πόσο κλισέ.

10.2.09

στην χώρα

δεκέμβριος του 08 στη βέροια, από τις χειρότερες μέρες ίσως.
δεν θέλω ούτε καν να τις σκέφτομαι. η νοσταλγία πεθαίνει κάπου εκεί.

σε κάθε περίπτωση, αυτό ήταν καημένο χιπχοπ.

σίγουρα.

12.1.09

μεταξουργείο, νέα ιωνία, απρίλιος.

ξεκίνησα να ξεκαθαρίζω τις ηχογραφήσεις που έχω από τον απρίλιο και έπειτα.

(στο ένα ποστ μιλάω για το πόσο βαρέθηκα να νοσταλγώ και να μελαγχολώ και μετά από 4 λεπτά μιλάω για τον απρίλιο του 08.

ντιφάϊν άϊρονι.)

σε κάθε περίπτωση, η άρσις, είναι μία ομάδα στο βόλο που ασχολείται με πολύ ωραία πράγματα, και έιναι υπερδραστήριοι και συνήθως ότι διοργανώνουν έχει αυτές τις τρεις τέλειες λεξούλες μέσα: μετανάστες, νέοι, ένταξη.

διοργάνωσαν μία συναυλιούλα στο αφορμένσιοντ μεταξουργείο της νέας ιωνίας στο βόλο και τους παρακάλεσα να παίξω κι εγώ.

ήμουν φουλ φαντάρος, σε άδεια για το πάσχα, και ήταν το πρώτο λάϊβ μου που έπαιξα σε φουλ ιμπροβάιζ μόουντ. διήρκησε 17 λεπτά, στέφθηκε με απόλυτη αποτυχία και μου έμειναν 2 τραγουδάκια.

δις εν δατ

εσπί φόροφορ, μοβ γιαμάχα, ντίτζιντιλέι και εσεμ πενήντα εφτά.

3.1.09

κλισέ

το 5ο τραγούδι του 2009 είναι εδώ και έχει πλάκα.

δατς ολ δατ ιζ.

α! βρήκα σανκυο ολντ σκουλένιο ντεκοκασσετόφωνο, τα μυαλά μου πονάνε και κάνω άθλιες τέιπ λουπς 6 δευτερολέπτων.

χιχι.

27.12.08

φίβερ

νοσοκομείο χθες, στομάχι ευαίσθητο, πόσο αδερφή μπορεί να είμαι τελικά?

σάουθ παρκ όλη μέρα, κρεβάτι, ύπνος, άμπιεντ με το εσπί και το κάος και το ντίτζιντιλέι και έκανα και ένα μπάουνς ένα παλιό ότιναναι πολυρρυθμικό από το τερακάναλο με πλαστικά ντραμάκια, παλαμάκια και νάϊλον κιθαρίτσες.

αχ, το είχα χαρεί πολύ, αλλά δεν μπορώ να το κάνω και τίποτα έχω την αίσθηση.

να το

22.12.08

στην ξάνθη

ήμουν φαντάρος για 5 μήνες σχεδόν. είχα το σάμπλερ μαζί μου και έκανα σε κάποια φάση αυτό

εδώ

το οποίο είναι πρόχειρο, γρήγορο, λάιβ και απαράδεκτο. όπως πάντα.

τύπικαλ μι

18.12.08

τραγουδάς?

ντρεπόμουν πάρα πολύ να τραγουδήσω, για πολλά χρόνια, για πάρα πολλά χρόνια. σε κάνα δυο τζιντζερολάϊβ είχα τραγουδήσει, αλλά με τεράστια αποθέματα κόμπλεξ μέσα μου, που μου τα προκαλούσαν οι τριγύρω μου, μπορεί και σωστά βέβαια, γιατί είναι παράξενο που τώρα τραγουδάω και δεν ντρέπομαι. ενώ στην πραγματικότηα θα έπρεπε απλά να ντρέπομαι.

χεχε.

σε κάθε περίπτωση.

πριν το πάσχα του 2007, έγραφα την μουσική για μιά διαφήμιση για αυγά με πρωταγωνιστή ένα κουνέλι με ρέϊμπαν. εεεε, για βαφή αυγών για την ακρίβεια(...αφού ήταν και πάσχα) και το αρχικό πιτς ήταν ένα τυπικό τζινγκλ, με σαμπλαρισμένες άρπες και τζενέρικ ρυθμικά.

αυτό.

το έστειλα, μίλησα με τον κατσουπάκο, όλα φαινόντουσαν οκ. χάρηκα.
αλλά ο πελάτης δεν είχε χαρεί και πάρα πολύ. του φάνηκε πολύ μοντερνιζέ και ψυχρό, και ήθελε κάτι σαν "μάγος του οζ, λίγο θεατρικό, και λίγο κωμικό, με μία 50'ς-60'ς αίσθηση". ήταν 6 η ώρα το απόγευμα, και το ήθελε μέχρι τις 9 γιατί είχαν και άλλη προβολή. το κακό ήταν ότι εγώ εκείνες τις μερούλες είχα πάει στη βέροια να δω την αγγελική, οπότε δεν είχα ούτε όργανα, ούτε το λάπτοπ μου, ούτε τίποτα.

ήταν πολύ αγχωτικό. είχα μόνο το λάπτοπ της αγγελικής, ένα μεταλλόφωνο, και την κλασσική κιθάρα του στράτου. οπότε τυραννήθηκα για λίγο, σαμπλάρισα κάτι μπάσα και κάτι πνευστά, και είχα έτοιμο κάτι, το οποίο ήταν τα πάντα, αλλά όχι κωμικό.

τότε αποφάσισα να τραγουδήσω. φάλτσο φαλτσέτο ήταν.

αυτό.

και δεν ντράπηκα.

παραδόξως τους άρεσε, το πουλήσαμε, και εντελώς ξαφνικά απέκτησα αυτοπεποίθηση για την φωνή μου. άουτ οφ δε μπλού!!

την επόμενη μέρα έστειλα μέσατζ στον τύπο που διοργάνωνε το μπέρντ φέστιβαλ το οποίο είχε καθαρό σονγκράιτινγκ και τραγουδιστικό οριεντέισον και είπα με άνεση "ναι τραγουδάω, εννοείται"! ήθελα πολύ να κλείσω διάφορα λάιβ πριν το σινκ για να έχω μία υποτυπώδη εμπειρία, και έτσι δεν το σκέφτηκα ότι απλά δεν είχα τραγουδήσει ποτέ σοβαρά σε λάιβ. ο κωστής από τους νάϊτ ον ερθ (αυτός ήταν ο τύπος τελικά) μου απάντησε μετά από μερικές ώρες και μου έιπε, οκ γιατί όχι?

χέστηκα πάνω μου και ξεκίνησα πρόβες σαν να μην υπάρχει άυριο.


σήμερα είναι τα γενέθλια μου και επειδή δεν είμαι και στην καλύτερη κατάσταση αυτές τις μέρες είπα να θυμηθώ κάτι που πίστεψα ότι θα με κάνει καλύτερα. προς το παρόν δεν δουλεύει. χμμμ.

17.12.08

μαξιλάρι

πρώτες μέρες του εσπιφοροφορ, μασάπ με όντιομαλτς, στρέϊτ αχέντ. λίγο μαλτς στην αρχη, μετά μόνο εσπι.

ε και?


θέλω να κοιμηθώ. με έχουν διαλύσει αυτές οι μέρες της αναμονής. από την ημέρα που απολύθηκα περιμένω. θα ανατιναχτεί ο εγκεφαλός μου σε λίγο. είμαι ανίκανος για οτιδήποτε.

έιτς πι

σε δημοσιογραφικό κασσετοφωνάκι, στην κουζίνα του νίκου στην λεμεσό το φεβρουάριο του 2005. εποχές τζίντζερ, το κάζιο του στράτου, και ο θόρυβος από το παλιό διαλυμένο λάπτοπ. μερικές φορές η νοσταλγία στον εγκέφαλο μου υπερκαλύπτει οτιδήποτε άλλο. γελοίος νιώθω.

σε κάθε περίπτωση