-πρέπει να κάνω μπάνιο κάθε γαμημένη μέρα, γιατί ιδρώνω συνέχεια και γεμίζει σίχλα το σώμα μου. και όταν βγαίνω από το μπάνιο όμως, ΓΑΜΩΤΟΧΡΙΣΤΟΤΟΥ, ιδρώνω τόσο γρήγορα, που η μόνη σωτηρία είναι να έχω τον ανεμιστήρα να με φυσάει κάπου εκεί, ανάμεσα στα κωλομέρια
-ξυπνάω το βράδυ μούσκεμα, με περίπου 27 κουνούπια πάνω από το κεφάλι μου, κρύβομαι στα σεντόνια, ζεσταίνομαι πιό πολύ, κοιμάμαι με το ζόρι, σηκώνομαι το πρωί και έχω ήδη κουραστεί πριν να κάνω ότιδήποτε. δοκιμάζω να πάω στην κουζίνα και έχω ήδη ξεράσει το φαγητό της προηγούμενης νύχτας, και η συγκάτοικος έχει χέσει και το σπίτι μυρίζει χειρότερα κι από τουαλέτα στο κέντρο στην κόρινθο
-όλα τα ρούχα φαίνονται άθλια, η κολώνια σε κάνει να ξύνεσαι, μπαίνουν πέτρες στα πόδια σου, το ρολόϊ κολλάει στο δέρμα σου, μπαίνεις στα σουπερμάρκετ και ιδρώνεις, οι σκύλοι κατουράνε πάνω σου γιατί από την πολύ ζέστη δεν καταλαβαίνουν αν είσαι κολώνα ή άνθρωπος.
-δεν μπορείς να φας ούτε ένα ωραίο φαγητό γιατί τα πάντα σε κάνουν να ιδρώνεις ακόμα περισσότερο και αναγκάζεσαι να τρως κρύες σίχλες και αηδίες που κάνουν τον γύρο στα αστικά στην βέροια να μοιάζει όαση και παράδεισος συγχρόνως. και αν προσπαθήσεις να μαγειρέψεις κάτι ζεσταίνεσαι και ιδρώνεις, πλένεις τα πιάτα και ιδρώνεις, ο ιδρώτας πέφτει στα μάτια, γαμώ την χριστιανοσύνη του ιούλιου και του ιούνιου και του άυγουστου, θέλω να πέφτω σε νάρκη με το που φεύγει ο μάϊος και να ξυπνάω τον οκτώβριο.
---
χμμμ
---
οι μόνες καλές αναμνήσεις που έχω από καλοκαίρια έχουν να κάνουν ΜΟΝΟ με νύχτες που λίγο δρόσιζε δίπλα σε μέρη που έχουν θάλασσα. προφανώς και σιχαίνομαι την θάλασσα με όσο μίσος μπορώ να έχω στην ψυχή μου για κάτι και ακόμα περισσότερο ίσως. ακόμα πιό πολύ. οι μόνες καλές στιγμές είναι όταν φέυγουμε με το αυτοκίνητο και ανεβαίνουμε προς το πήλιο και είναι όμορφα που βλέπεις τα δέντρα. αλλά με το που φτάνεις στην παραλία αρχίζει πάλι η σιχαμάρα. δεν είναι τυχαίο πως όποτε πάω στην θάλασσα, συνέχεια λέω στον οποιονδήποτε είναι μαζί μου: "ρε εδώ δεν είναι ωραία, πάμε κάπου αλλού?", και στο ριπίτ μέχρι να ελαχιστοποιήσω τον χρόνο στην παραλία μεγιστοποιώντας παράλληλα τον χρόνο μέσα στο αμάξι ακούγοντας μπομπ ντίλαν κατα προτίμηση.
επίσης, όμορφη καλοκαιρινή ανάμνηση είναι ο ύπνος στο δερβένι (μονο ο νυχτερινός) (και όλοι οι καλοκαιρινοί ύπνοι που τους βρίσκεις ή σε βρίσκουν γυμνό με ανοιχτά παράθυρα και να παίρνουν αέρα τα αρχιδάκια) και τα σουβλάκια στην ακτή χατζηβαγγέλη. και προφανώς όλα μου τα καλοκαίρια στην βέροια που απλά κάθομαι στον στράτο και την πέφτουμε πίνοντας κοκα κολά με παγωτό βανίλια μέσα στην κοκα κόλα ή ακόμα όταν είμαι στους γιωργιανούς και με βρίζει η μάνα μου γιατί πάλι κάτι έκανα (ίσως να ανέπνεα δυνατά). αξέχαστες στιγμές ευτυχίας μακρία από την θάλασσα και κοντά στα κρύο βέρμιο. επίσης, οι βόλτες με το ποδήλατο στο πήλιο μόνος ολομόναχος (ή με τον γιομπλιάκη) όπου και ο ιδρώτας αποκτάει νόημα συνοδευόμενος από στιβ ράϊχ και μπριζόλα στα χάνια ή δεν ξέρω που.
να πάει να γαμηθεί το καλοκαίρι, θα ήθελα να ξυπνάω για πάντα και να ειναι νοέμβριος και μονο νοέμβριος, ο αγαπημένος μου μήνας σε όλο το σύμπαν. ο σεπτέμβριος ειναι καλοκαίρι, ο οκτώβριος ειναι αναποφάσιστος και δεν ξέρει τι του γίνεται αλλά τον νοέμβριο αρχίζουν και γκρινιάζουν όλοι οι κάθυστερ και οι θειές ότι κρύωσε και βγαίνουν με τις ομπρέλες και γεμίζουν λάσπες τα χοντροπόδαρα τους και ευτυχία κατακλύζει το κορμί μου, ευτυχία μακρία από θάλασσες και αλάτια, ευτυχισμένος να περπατάω μόνος μου με το μπουφάν και την μουσική μου και να σκέφτομαι τον ατελείωτο χειμώνα που έρχεται και να μην μπορώ να κρατήσω τα δάκρυα από την χαρά μου.
28.6.11
αχ, ούτε μία τρίχα από τα αρχίδια των black dice
με αφορμή το χθεσινό νεύρο, σήμερα θα πάω για τρέξιμο και θα έχω μαζί μου τον καλύτερο δίσκο της δεκαετίας που πέρασε. το load blown των black dice. εκεί που το μέλλον είναι μέλλον, οι ρυθμοί διαλύουν το σύμπαν και τα αναλογικά σύνθια δεν είναι κλανιές πάνω σε χαζοφτιαγμένα μπιτς. όλη η δισκογραφία όλων των συγκροτημάτων μαζί δεν μπορεί να αγγίξει αυτόν τον δίσκο, αυτή την μπαντάρα. επίσης θα έχω μαζί μου τον begin των millenium για να νιώσω λίγο αέρα του '68 όπως πρέπει. αφορμή είναι το karmic dream sequence mixtape που δίνει ο φανταστικός εδώ και μερικές μέρες.
σκέφτομαι τι άλλο να πάρω να ακούσω μαζί μου, παρόλο που είμαι σίγουρος πως ότι και να έχω, θα ακούγεται φλώρικο μπροστά σε αυτούς τους δύο ογκόλιθους.
σκέφτομαι τι άλλο να πάρω να ακούσω μαζί μου, παρόλο που είμαι σίγουρος πως ότι και να έχω, θα ακούγεται φλώρικο μπροστά σε αυτούς τους δύο ογκόλιθους.
27.6.11
πάρκο
το πρόβλημα με το τρέξιμο είναι ότι όσο τρέχεις και δεν το σκέφτεσαι ότι τρέχεις, τόσο πιό άνετα συνεχίζεις. και στο σεξ έχω την αίσθηση ότι κάπως έτσι είναι, για μένα σίγουρα δηλαδή, που τελευταία φορά που κράτησα περισσότερο από 3 λεπτά ήταν το 2001. και ήμουν μόνος μου.
άρα, μάλλον το μυστικό είναι ότι για να κάνεις κάτι καλά, δεν πρέπει να το σκέφτεσαι ότι το κάνεις. ή κάτι τέτοιο μάλλον, δεν τα πάω πολύ καλά με τις γενικεύσεις, ακούγονται πάντα αστείες.
σε κάθε περίπτωση, περνάω καλά όταν πάω για τρέξιμο και ακούω και δίσκους, οι περισσότεροι είναι πίπες βέβαια. πχ, αυτός ο σάμιαμ, πωπω, τι καημένος που θα νιώθει που αντιγράφει ακόμα το λος άντζελες του φλάϊλο τρία χρόνια μετά. και γενικά, όλοι αυτοί οι "μπιτμέϊκερς" από το λος άντζελες και όχι μόνο, δεν νιώθουν λίγο άσχημα που είναι όλοι τους ίδιοι και δεν καταλαβαίνεις ποιός είναι ποιός? γιατί συνεχίζουν να βγάζουν δίσκους? σαν τις κυκλοφορίες της νοτ νοτ φαν (κασέτα και ηλιοκαμένες μελωδίες) και της χιπος ιν τανκς (ρετροφουτουρισμός και αρχιδίες αν εξαιρέσεις τους χάϊπ γουίλιαμς) που ότι βγάζουν είναι ίδια ολόϊδια. πφφφφ, ποιός τα ακούει αυτά αλήθεια, δεν βαριούνται? και δεν αισθάνονται όλοι αυτοί παράξενα που σε 5 χρόνια θα είναι όλα ήχος του 2010-2011. σαν τον καημένο τον γουόσντ άουτ και τον νέον ίντιαν, που ο ήχος τους θα είναι για πάντα 2009. και τελειώνοντας το κράξιμο, ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΕΛΕΚΤΡΟΠΟΠ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΣΑΣ, κάντε καμιά βόλτα και παίξτε βόλεϊ με τα αρχίδια σας, πιό ενδιαφέρον θα είναι. ή μπορεί και όχι, δεν ξέρω. ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΣΙΝΘΙΑ ΚΑΙ ΝΤΡΑΜ ΜΑΣΙΝ ΚΑΙ ΚΟΜΠΡΕΣΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΕΤΡΑΚΑΝΑΛΑ ΚΑΙ ΑΙΘΕΡΙΕΣ ΦΩΝΕΣ. ΓΥΡΙΣΤΕ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΕΙΤΙΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΑΙΝΤΙΣ ΚΑΙ ΤΡΑΒΗΞΤΕ ΜΑΛΑΚΙΑ ΣΕ ΚΑΝΑΝ ΓΕΡΟ
πωπω, είμαι τόσο παράξενος αυτές τις μέρες, παράξενος και δυσκοίλιος. το μόνο πράγμα που άκουσα και το χάρηκα είναι το μιξ του μπιπλάς για την μπρέϊνφίντερ με κομμάτια του τζόρτζ ντιούκ. επίσης πιστεύω ότι ο δίσκος του θάντερκατ θα είναι ωραίος. το σαμπαζ πάλασις το έχω ακούσει 5 φορές μέχρι τώρα, και κάποια κομμάτια μου αρέσουν, κάποια μου ακούγονται αδιάφορα, αλλά πιέζομαι να το ξανακούσω, δεν ξέρω τι γίνεται. το έρικ κοπλαντ το παρήγγειλα ήδη και το περιμένω να έρθει, αλλά λίγο που άκουσα είναι συγκλονιστικό όπως πάντα. επίσης, θα πάω να δω ερίκα μπαντού τέλη ιουλίου, πιστεύω θα είναι ωραία δεν ξέρω. χμμμ, τι άλλο άκουσα? δεν θυμάμαι. κι αν το άκουσα, το πιό πιθανόν είναι να νευρίασα και να το έσβησα απευθείας ή να πέταξα το σιντί στον δρόμο να το πατήσει κάνα μηχανάκι και να πέσει στο πάτωμα ο οδηγός και να πάω να τον κατουρήσω μετά μπας και περάσω λίγο καλύτερα.
γαμώ το χριστό μου, ούτε βιβλίο δεν μπορώ να διαβάσω.
I AM PATIENT BOY
I WAIT I WAIT I WAIT I WAIT
MY TIME IS LIKE WATER DOWN A DRAIN
άρα, μάλλον το μυστικό είναι ότι για να κάνεις κάτι καλά, δεν πρέπει να το σκέφτεσαι ότι το κάνεις. ή κάτι τέτοιο μάλλον, δεν τα πάω πολύ καλά με τις γενικεύσεις, ακούγονται πάντα αστείες.
σε κάθε περίπτωση, περνάω καλά όταν πάω για τρέξιμο και ακούω και δίσκους, οι περισσότεροι είναι πίπες βέβαια. πχ, αυτός ο σάμιαμ, πωπω, τι καημένος που θα νιώθει που αντιγράφει ακόμα το λος άντζελες του φλάϊλο τρία χρόνια μετά. και γενικά, όλοι αυτοί οι "μπιτμέϊκερς" από το λος άντζελες και όχι μόνο, δεν νιώθουν λίγο άσχημα που είναι όλοι τους ίδιοι και δεν καταλαβαίνεις ποιός είναι ποιός? γιατί συνεχίζουν να βγάζουν δίσκους? σαν τις κυκλοφορίες της νοτ νοτ φαν (κασέτα και ηλιοκαμένες μελωδίες) και της χιπος ιν τανκς (ρετροφουτουρισμός και αρχιδίες αν εξαιρέσεις τους χάϊπ γουίλιαμς) που ότι βγάζουν είναι ίδια ολόϊδια. πφφφφ, ποιός τα ακούει αυτά αλήθεια, δεν βαριούνται? και δεν αισθάνονται όλοι αυτοί παράξενα που σε 5 χρόνια θα είναι όλα ήχος του 2010-2011. σαν τον καημένο τον γουόσντ άουτ και τον νέον ίντιαν, που ο ήχος τους θα είναι για πάντα 2009. και τελειώνοντας το κράξιμο, ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΕΛΕΚΤΡΟΠΟΠ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΣΑΣ, κάντε καμιά βόλτα και παίξτε βόλεϊ με τα αρχίδια σας, πιό ενδιαφέρον θα είναι. ή μπορεί και όχι, δεν ξέρω. ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΣΙΝΘΙΑ ΚΑΙ ΝΤΡΑΜ ΜΑΣΙΝ ΚΑΙ ΚΟΜΠΡΕΣΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΕΤΡΑΚΑΝΑΛΑ ΚΑΙ ΑΙΘΕΡΙΕΣ ΦΩΝΕΣ. ΓΥΡΙΣΤΕ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΕΙΤΙΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΑΙΝΤΙΣ ΚΑΙ ΤΡΑΒΗΞΤΕ ΜΑΛΑΚΙΑ ΣΕ ΚΑΝΑΝ ΓΕΡΟ
πωπω, είμαι τόσο παράξενος αυτές τις μέρες, παράξενος και δυσκοίλιος. το μόνο πράγμα που άκουσα και το χάρηκα είναι το μιξ του μπιπλάς για την μπρέϊνφίντερ με κομμάτια του τζόρτζ ντιούκ. επίσης πιστεύω ότι ο δίσκος του θάντερκατ θα είναι ωραίος. το σαμπαζ πάλασις το έχω ακούσει 5 φορές μέχρι τώρα, και κάποια κομμάτια μου αρέσουν, κάποια μου ακούγονται αδιάφορα, αλλά πιέζομαι να το ξανακούσω, δεν ξέρω τι γίνεται. το έρικ κοπλαντ το παρήγγειλα ήδη και το περιμένω να έρθει, αλλά λίγο που άκουσα είναι συγκλονιστικό όπως πάντα. επίσης, θα πάω να δω ερίκα μπαντού τέλη ιουλίου, πιστεύω θα είναι ωραία δεν ξέρω. χμμμ, τι άλλο άκουσα? δεν θυμάμαι. κι αν το άκουσα, το πιό πιθανόν είναι να νευρίασα και να το έσβησα απευθείας ή να πέταξα το σιντί στον δρόμο να το πατήσει κάνα μηχανάκι και να πέσει στο πάτωμα ο οδηγός και να πάω να τον κατουρήσω μετά μπας και περάσω λίγο καλύτερα.
γαμώ το χριστό μου, ούτε βιβλίο δεν μπορώ να διαβάσω.
I AM PATIENT BOY
I WAIT I WAIT I WAIT I WAIT
MY TIME IS LIKE WATER DOWN A DRAIN
26.6.11
positively 4th street
you got a lotta nerve
to say you are my friend
when I was down
you just stood there grinning
/
you got a lotta nerve
to say you got a helping hand to lend
you just want to be on
the side that’s winning
/
you say I let you down
you know it’s not like that
if you’re so hurt
why then don’t you show it
/
you say you lost your faith
but that’s not where it’s at
you had no faith to lose
and you know it
/
i know the reason
that you talk behind my back
i used to be among the crowd
you’re in with
/
do you take me for such a fool
to think I’d make contact
with the one who tries to hide
what he don’t know to begin with
/
you see me on the street
you always act surprised
you say, “How are you?” “Good luck”
but you don’t mean it
/
when you know as well as me
you’d rather see me paralyzed
why don’t you just come out once
and scream it
/
no, I do not feel that good
when I see the heartbreaks you embrace
if I was a master thief
perhaps I’d rob them
/
and now I know you’re dissatisfied
with your position and your place
don’t you understand
it’s not my problem
/
i wish that for just one time
you could stand inside my shoes
and just for that one moment
i could be you
/
yes, I wish that for just one time
you could stand inside my shoes
you’d know what a drag it is
to see you
to say you are my friend
when I was down
you just stood there grinning
/
you got a lotta nerve
to say you got a helping hand to lend
you just want to be on
the side that’s winning
/
you say I let you down
you know it’s not like that
if you’re so hurt
why then don’t you show it
/
you say you lost your faith
but that’s not where it’s at
you had no faith to lose
and you know it
/
i know the reason
that you talk behind my back
i used to be among the crowd
you’re in with
/
do you take me for such a fool
to think I’d make contact
with the one who tries to hide
what he don’t know to begin with
/
you see me on the street
you always act surprised
you say, “How are you?” “Good luck”
but you don’t mean it
/
when you know as well as me
you’d rather see me paralyzed
why don’t you just come out once
and scream it
/
no, I do not feel that good
when I see the heartbreaks you embrace
if I was a master thief
perhaps I’d rob them
/
and now I know you’re dissatisfied
with your position and your place
don’t you understand
it’s not my problem
/
i wish that for just one time
you could stand inside my shoes
and just for that one moment
i could be you
/
yes, I wish that for just one time
you could stand inside my shoes
you’d know what a drag it is
to see you
25.6.11
όχι
το καλοκαίρι του 2003, και πριν από αυτό, δηλαδή τον μάϊο, δεν ξέρω, η πιό έντονη ανάμνηση που έχω είναι τα βράδια στο σπίτι του θηβαίου (παναγιώτης γιαννιώτης) και όχι μόνο τα βράδια. επίσης θυμάμαι διαλυμένα ζεστά απογεύματα που κατεβαίναμε στην παραλία και μας πονούσε το μυαλό από την ζέστη και παίρναμε γύρο από τον μάκη και εγώ έπινα και κοκα-κόλα βανίλια.
βασικά, θα έδινα τα πάντα για να έβρισκα πάλι αυτή την υπέροχη βανίλια κοκα κόλα, ότι πιό νόστιμο μου έχει συμβεί. ο μανόλης, ο αδερφός του στρατουλένιου, από πάντα έβαζε παγωτό μέσα στην κοκα κόλα του. πραγματικός οραματιστής. όταν κυκλοφόρησε αυτό το συναρπαστικό προϊόν οι μόνοι που το αγκαλιάσαμε ήμασταν εγώ και ο μανόλης. συνήθως προσπαθούσα να αγκαλιάσω και τον μανόλη αλλά αυτός δεν το δεχόταν. εγώ όμως συνέχιζα να προσπαθώ και προσπαθώ ακόμα και τώρα, αλλα είναι δύσκολο να προσπαθείς να αγκαλιάζεις και να πιάνεις το κωλαρίνο σε ομοφοβικούς άντρες. η αγάπη είναι εκεί όμως.
θα ήθελα να εφευρεθεί μία μηχανή που από τον μάϊο μέχρι και τον σεπτέμβριο θα με βάζει σε hibernation και δεν θα με κουνάει καθόλου παρα μόνο θα μου διαβάζει βιβλία κοροϊδεύοντας με ότι βρίσκομαι σε πολικά ψύχη και κλίματα. δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα που να με κάνει να νιώθω περισσότερο άσχημα από την αίσθηση του καλοκαιριού και της ζέστης, πρέπει να φύγω για πάντα και να μείνω στην ρωσία και μετά να κοροϊδεύω όσους τολμάνε και πάθαινουν κρυοπαγήματα στους μείον πέντε.
οι μήνες είναι εκεί για να περνάνε και το καλοκαίρι εφευρέθηκε για να μου προκαλεί δυστυχία και πόνο.
βασικά, θα έδινα τα πάντα για να έβρισκα πάλι αυτή την υπέροχη βανίλια κοκα κόλα, ότι πιό νόστιμο μου έχει συμβεί. ο μανόλης, ο αδερφός του στρατουλένιου, από πάντα έβαζε παγωτό μέσα στην κοκα κόλα του. πραγματικός οραματιστής. όταν κυκλοφόρησε αυτό το συναρπαστικό προϊόν οι μόνοι που το αγκαλιάσαμε ήμασταν εγώ και ο μανόλης. συνήθως προσπαθούσα να αγκαλιάσω και τον μανόλη αλλά αυτός δεν το δεχόταν. εγώ όμως συνέχιζα να προσπαθώ και προσπαθώ ακόμα και τώρα, αλλα είναι δύσκολο να προσπαθείς να αγκαλιάζεις και να πιάνεις το κωλαρίνο σε ομοφοβικούς άντρες. η αγάπη είναι εκεί όμως.
θα ήθελα να εφευρεθεί μία μηχανή που από τον μάϊο μέχρι και τον σεπτέμβριο θα με βάζει σε hibernation και δεν θα με κουνάει καθόλου παρα μόνο θα μου διαβάζει βιβλία κοροϊδεύοντας με ότι βρίσκομαι σε πολικά ψύχη και κλίματα. δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα που να με κάνει να νιώθω περισσότερο άσχημα από την αίσθηση του καλοκαιριού και της ζέστης, πρέπει να φύγω για πάντα και να μείνω στην ρωσία και μετά να κοροϊδεύω όσους τολμάνε και πάθαινουν κρυοπαγήματα στους μείον πέντε.
οι μήνες είναι εκεί για να περνάνε και το καλοκαίρι εφευρέθηκε για να μου προκαλεί δυστυχία και πόνο.
24.6.11
εκεί
-ότι ακούω μου φαίνεται σκατό σκατά σκατό
-ότι διαβάζω δεν μπορεί να με κρατήσει
-ο κώλος μου έχει ξεκινήσει και διαμαρτύρεται
-η κοιλιά μου έχει επεκταθεί σε περιβάλλοντα που δεν πίστευα ότι θα μπορούσε
-τα νέυρα μου νιώθω να ακουμπάνε το πάτωμα και να ξανανεβαίνουν με μίσος
-τα χέρια μου είναι πιο σιχαμένα από ποτέ
-οι μέρες είναι ζεστές, οι νύχτες άθλιες
-το φαγητό είναι ή βαρύ ή αδιάφορο
-ότι διαβάζω δεν μπορεί να με κρατήσει
-ο κώλος μου έχει ξεκινήσει και διαμαρτύρεται
-η κοιλιά μου έχει επεκταθεί σε περιβάλλοντα που δεν πίστευα ότι θα μπορούσε
-τα νέυρα μου νιώθω να ακουμπάνε το πάτωμα και να ξανανεβαίνουν με μίσος
-τα χέρια μου είναι πιο σιχαμένα από ποτέ
-οι μέρες είναι ζεστές, οι νύχτες άθλιες
-το φαγητό είναι ή βαρύ ή αδιάφορο
τα πάντα είναι κάπως, τα πάντα είναι παράξενα. και σκέφτομαι ότι σίγουρα φταίει ΤΟ ΓΑΜΩΚΑΛΟΚΑΙΡΙ που ήρθε και το σιχαίνομαι όσο θα το σιχαίνομαι για πάντα, γαμώ την ζέστη και τις υψηλές θερμοκρασίες και εννοείται πως όταν τελειώσει όλο αυτό, μαζί με το καλοκαίρι, θα βουτήξω το κεφάλι μου στο καζανάκι και θα το πατήσω και εύχομαι να φύγουν τα σκατά μιά για πάντα.
φοβάμαι τι θα γίνει στην άλλη περίπτωση.
φοβάμαι τι θα γίνει στην άλλη περίπτωση.
22.6.11
μανόλη τσιπουρλιάνε
γιατί δεν με πήρες να πάμε για ποδήλατο εκείνη την μέρα? δεν το μετάνιωσες? εγώ το ξέχασα πάντως, αλλά δεν ξέρω γιατί το θυμήθηκα τώρα. μάλλον γιατί μου έλειψε η στραβωμένη φάτσα σου όταν σου ζητούσα να πάμε καμιά βόλτα με το αμάξι.
δις ορ δατ
ωραία, και γιατί ξυπνάω κάθε μέρα από τις 8 έως τις 9? και γιατί δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω? όλες αυτές τις μέρες, νιώθω σαν εκείνη την πρόταση του γούντι άλεν "να παντρευτώ άραγε την γ.? κι αν δεν μου αποκαλύψει τα υπόλοιπα γράμματα του ονόματος της?"
βαρέθηκα την σημειολογία, ακόμα και εδώ. ουφ. πρέπει κάπως να προσπαθήσω να αλλάξω τόνο μάλλον, έτσι φαίνεται, αλλά δεν είναι και ότι πιό εύκολο.
εδώ έφαγα μάλλον την πιό συκλονιστική πίτσα που έχω φάει ποτέ, σε μαγκαζί που έχει μόνο αυτήν και τίποτα άλλο. μπαίνεις μέσα και σε ρωτάνε "μεγάλο κομμάτι ή μικρό?". τίποτα άλλο. ούτε σαλάτες, ούτε αλλες πίτσες, τίποτα απολύτως. τέλεια φάση. σαν το κοτόπουλο του περικλή δεν είναι βέβαια αλλά δεν πειράζει. ούτε εννοείται σαν το παγωτό του λίντο.
επίσης, μου αρέσει να κοιτάω τα ακουστικά μου, να κοιτάω τα βιβλία μου, να κοιτάω τα δέντρα στους δρόμους, να ονειρεύομαι ένα άλλο σάμπλερ, να τρέχω στο πάρκο (έστω και τώρα, με προσπάθεια), να τρώω στο σπίτι, να τρώω εκτός σπιτιού.
βαρέθηκα την σημειολογία, ακόμα και εδώ. ουφ. πρέπει κάπως να προσπαθήσω να αλλάξω τόνο μάλλον, έτσι φαίνεται, αλλά δεν είναι και ότι πιό εύκολο.
εδώ έφαγα μάλλον την πιό συκλονιστική πίτσα που έχω φάει ποτέ, σε μαγκαζί που έχει μόνο αυτήν και τίποτα άλλο. μπαίνεις μέσα και σε ρωτάνε "μεγάλο κομμάτι ή μικρό?". τίποτα άλλο. ούτε σαλάτες, ούτε αλλες πίτσες, τίποτα απολύτως. τέλεια φάση. σαν το κοτόπουλο του περικλή δεν είναι βέβαια αλλά δεν πειράζει. ούτε εννοείται σαν το παγωτό του λίντο.
επίσης, μου αρέσει να κοιτάω τα ακουστικά μου, να κοιτάω τα βιβλία μου, να κοιτάω τα δέντρα στους δρόμους, να ονειρεύομαι ένα άλλο σάμπλερ, να τρέχω στο πάρκο (έστω και τώρα, με προσπάθεια), να τρώω στο σπίτι, να τρώω εκτός σπιτιού.
21.6.11
ναι, το πρόβλημα όμως που είναι?
εκτός από την νοσταλγία?
δεν ξέρω, μάλλον πουθενά, αλλά και πάλι, πότε θα είσαι σίγουρος? έχει εδώ και 7 μέρες, οι μάλλον 20 μέρες, που το μόνο πράγμα που κάνω είναι ανανέωση, προσπαθώντας συγχρόνως να ελαχιστοποιήσω την σημειολογική ανάλυση που αναπόφευκτα έρχομαι στο σημείο καθημερινά να κυλήσω. αλλά κρατιέμαι. για πόσο ακόμα όμως δεν ξέρω.
δεν είναι με ενοχλεί, αλήθεια δεν με ενοχλεί. και τελικά, τίποτα δεν με ενοχλεί περισσότερο από τον εαυτό μου. διακρίνω μία ακόμα δυσκολία να διαβάσω αυτές τις μέρες, αλλά από την άλλη ξεκίνησα να βλέπω κομιούνιτι (εκτιμώντας την κρίση του πανταζή, με μερικά χρόνια καθυστέρηση), ξοδεύω χρόνο κάνοντας τίποτα (είχα ξεχάσει πως είναι). αλλά δεν ξέρω, δεν νιώθω άνετα.
είναι σαν μετά από 15 μήνες δουλειάς να έχει ανοιχτεί ένας κόσμος ολόκληρος μπροστά μου, αλλά και πάλι, συνεχίζω να αισθάνομαι πως είμαι μπροστά σε ένα εξωφρενικά μικρό παραθυράκι και τον βλέπω όλο από εκεί μέσα.
είμαι στο μιλάνο, περπατάω στα πάρκα, αλλά ακόμα και τώρα νιώθω ότι δεν είναι σωστό που είμαι έξω και πρέπει να γυρίσω σπίτι τρέχοντας για να δουλέψω. νιώθω πως δεν ευχαριστιέμαι τίποτα. γι'αυτό μάλλον ξεκίνησα απευθείας να ξαναγράφω, δεν ξέρω γιατί το κάνω, πίστευα ότι θα περνούσαν τουλάχιστον 3-4 μήνες.
ουφ.
16.6.11
ουφ ρε ουφ
ναι ρε λούτσιο, συνέχισε να μου καις τον εγκέφαλο, μετά από τόσα χρόνια, πάλι και πάλι και πάλι, να τα ξανακούω και να ξαναπαθαίνω κακό
για πάντα
για πάντα
15.6.11
φρεντερίκο λούγκερ
διαβάζω την άνοδο της ασημαντότητας, μακρία, και προσπαθώ να καταλάβω που θα καταλήξει όλο αυτό. προσπαθώ να κοιτάω από εδώ και από εκεί και να βλέπω κάτι. αλλά δεν ξέρω, πάντα γίνεται τρόμος και τρόμος και δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω.
σε κάθε περίπτωση, νιώθω πως ήδη μου λείπει η βέροια, και πολύ συγκεκριμένα πράγματα αυτής. αλλά από την άλλη, εδώ θέλω να είμαι, και δεν το σκέφτομαι και πολύ. αλλά έχει πλάκα, ούτως ή άλλως.
ακούγοντας το γιουνιβέρσαλ κόνσιουσνες της άλις, και πάλι και πάλι και πάλι, προσπαθώ να ηρεμήσω από τον χειμώνα που πέρασε. δεν ειναι οτι κουράστηκα, αλλά μάλλον μπούχτισε το κεφάλι μου από την υπερανάλυση, όλων των πραγμάτων. χρησιμοποιώ μια φράση αυτές τις μέρες, καθημερινά σχεδόν, και μου αρέσει αρκετά: "ήπια αναμονή"
ακούω έρικ ντόλφι (άϊρον μαν), σαμπλάρω ανελέητα λούτσιο (νεξτ προτζεκτ ιζ ον), απαντάω μαζεμένα σε ιμέϊλ που είναι ξεχασμένα στο χρόνο, σκέφτομαι το μέλλον, χαίρομαι το φαγητό, παίζω κέϊβ στόρι, κοιτάω τα σπίτια, κοιτιέμαι στον καθρέφτη, ακούω κι άλλο λούτσιο, κι άλλο ακόμα, αδειάζω το πισί μου από την σκατίλα που έχει μαζέψει. και συνέχεια προσπαθώ να αναμένω με ηρεμία, ήπια αναμονή, κοιτάζοντας έξω από το σπίτι και όχι πιό μακριά. για καλό δικό μου.
gently hold/mild waiting
και πωπω αυτό το τρακ του τζόντι στην στόουνς θρόου κάνει τα βρακιά μου να ανατριχιάζουν, και συγχρόνως νιώθω μικρός και τιποτένιος.
όπως πάντα έτσι και τώρα.
σε κάθε περίπτωση, νιώθω πως ήδη μου λείπει η βέροια, και πολύ συγκεκριμένα πράγματα αυτής. αλλά από την άλλη, εδώ θέλω να είμαι, και δεν το σκέφτομαι και πολύ. αλλά έχει πλάκα, ούτως ή άλλως.
ακούγοντας το γιουνιβέρσαλ κόνσιουσνες της άλις, και πάλι και πάλι και πάλι, προσπαθώ να ηρεμήσω από τον χειμώνα που πέρασε. δεν ειναι οτι κουράστηκα, αλλά μάλλον μπούχτισε το κεφάλι μου από την υπερανάλυση, όλων των πραγμάτων. χρησιμοποιώ μια φράση αυτές τις μέρες, καθημερινά σχεδόν, και μου αρέσει αρκετά: "ήπια αναμονή"
ακούω έρικ ντόλφι (άϊρον μαν), σαμπλάρω ανελέητα λούτσιο (νεξτ προτζεκτ ιζ ον), απαντάω μαζεμένα σε ιμέϊλ που είναι ξεχασμένα στο χρόνο, σκέφτομαι το μέλλον, χαίρομαι το φαγητό, παίζω κέϊβ στόρι, κοιτάω τα σπίτια, κοιτιέμαι στον καθρέφτη, ακούω κι άλλο λούτσιο, κι άλλο ακόμα, αδειάζω το πισί μου από την σκατίλα που έχει μαζέψει. και συνέχεια προσπαθώ να αναμένω με ηρεμία, ήπια αναμονή, κοιτάζοντας έξω από το σπίτι και όχι πιό μακριά. για καλό δικό μου.
gently hold/mild waiting
και πωπω αυτό το τρακ του τζόντι στην στόουνς θρόου κάνει τα βρακιά μου να ανατριχιάζουν, και συγχρόνως νιώθω μικρός και τιποτένιος.
όπως πάντα έτσι και τώρα.
12.6.11
λίστα από τις 1.3.10 έως τις 1.6.11 (και λίγο παραπάνω)
όλα τα βιβλία που διάβασα από την στιγμή που ξεκίνησα τις ηχογραφήσεις,μέχρι την στιγμή που "τελείωσα", για την ώρα δηλαδή. γιατί σίγουρα γίναν μαλακίες που πρέπει να διορθωθούν. και ίσως να διορθώνονται.
(με σειρά αμυδρά χρονολογική)
1. Ζωή Οδηγίες Χρήσεως - Ζωρζ Περέκ
2. V. - Thomas Pynchon (το οποίο και άφησα στην μέση γιατί είχα ήδη δανειστεί από την κωστάντια το επόμενο βιβλίο, και έπρεπε να της το δώσω πίσω όσο πιό γρήγορα γινόταν, καθώς στήθηκε συνομωσία μικρής κλίμακας για να έρθει στα χέρια μου, και ένιωθα ήδη αρκετά άσχημα)
3. Ο Μαίτρ και η Μαργαρίτα - Μιχαήλ Μπουλγκακοφ
4. Η Νύχτα των Χρησμών - Πολ Όστερ
5. Φυγή στο Σκοτάδι - Αρθουρ Σνίτσλερ
6. Το Κουτσό - Χούλιο Κορτάσαρ (με το οποίο και άφησα πάλι ανοιχτούς λογαριασμούς γιατί δεν του άξιζε η συμπεριφορά μου. τελείωσε μέσα σε 1 βδομαδα, τρέχοντας και λαχανιάζοντας. ντροπή μου)
7. Ασκήσεις Ύφους - Ρεϊμόν Κενώ
8. Σκέψη/Ταξινόμηση - Ζωρζ Περέκ
9. Ποιό Παπάκι με Νικελένιο Τιμόνι στο Προαύλιο? - Ζωρζ Περέκ
10. Η Αύξηση - Ζωρζ Περέκ
11. Ο Προυστ και τα Σημεία - Ζιλ Ντελέζ
12. Τα Γαλάζια Άνθη - Ρεϊμον Κενώ
13. Ο Μύθος του Σίσυφου - Αλμπέρ Καμί
14. Πληθυντικός Μονόλογος - Αχιλλέας Κυριακίδης
15. 'Ολα τα Μανιτάρια τρώγονται (αν και ορισμένα μόνο μια φορά) - Ερβέ Λε Τελιέρ
16. Καιρός - Κορνήλιος Καστοριάδης
17. Τα Πάθη του Κόσμου - Αρθουρ Σοπενχάουερ
18. Στοιχειώδης Αισθητική - Βασίλης Ραφαηλίδης
19. Άπαντα Πεζά - Χόρχε Λουίς Μπόρχες
20. Κωμωδία - Αχιλλέας Κυριακίδης
21. Παράθυρο στο Χάος - Κορνήλιος Καστοριάδης
22. Τα Πράγματα - Ζωρζ Περέκ
23. Η Επικράτεια των Σημείων - Ρολάν Μπαρτ
24. Fables - Aesop
25. The New York Trilogy - Paul Auster
26. Δοκίμια - Χόρχε Λουίς Μπόρχες
27. Ο Καθρέφτης του Τυφλού - Αχιλλέας Κυριακίδης
28. Τελεία και Παύλα - Μαργκερίτ Ντιράς
29. Ψευδομαρτυρίες - Αχιλλέας Κυριακίδης
30. Ιδιωτική Πινακοθήκη - Ζωρζ Περέκ
31. Τεχνητές Αναπνοές - Αχιλλέας Κυριακίδης
32. Η Εφεύρεση Του Μορέλ - Αδόλφο Μπίοϊ Κασάρες
33. Το Τοπίο - Georg Simmel, Joachim Ritter, Ernst H. Gombrich
34. The Crying of Lot 49 - Thomas Pynchon
και αυτές τις μέρες τα επόμενα τα οποία δεν τελείωσαν ακόμα, αλλά είναι μέσα στις ηχογραφήσεις όλα τους.
35. Το Λεξικό των Χαζάρων - Μίλοραντ Πάβιτς
36. Η Άνοδος της Ασημαντότητας - Κορνήλιος Καστοριάδης
37. Το Στρίψιμο της Βίδας - Χένρι Τζέϊμς
38. The Magic Paint - Primo Levi
απέφυγα το να αναφέρω στα άπαντα του μπόρχες ποιά βιβλία ήταν μέσα, γιατί θα ήμουν ακόμα πιό γελοίος από όσο είμαι ήδη.
σε κάθε περίπτωση, αυτή η λίστα είναι εκεί που είναι για να την κοιτάω και να χαίρομαι, και να νιώθω ότι και τίποτα να μην γίνει με τα τραγούδια, τουλάχιστον διάβασα με την ησυχία μου αυτά τα βιβλία και τα χάρηκα, ένα ένα από αυτά, με μαζεμένα αποθέματα ευτυχίας για το καθένα. ίσως και περισσότερο ακόμα.
και κυρίως κατάλαβα το πόσο οι συγγραφείς και οι μεταφραστές είναι πάνω από όλα, σε όλες τις περιπτώσεις. πάνω από τα πάντα. και ο "πιέρ μενάρ, συγγραφέας του δον κιχώτη"
αιώνιος θαυμασμός/ απέραντος.
(με σειρά αμυδρά χρονολογική)
1. Ζωή Οδηγίες Χρήσεως - Ζωρζ Περέκ
2. V. - Thomas Pynchon (το οποίο και άφησα στην μέση γιατί είχα ήδη δανειστεί από την κωστάντια το επόμενο βιβλίο, και έπρεπε να της το δώσω πίσω όσο πιό γρήγορα γινόταν, καθώς στήθηκε συνομωσία μικρής κλίμακας για να έρθει στα χέρια μου, και ένιωθα ήδη αρκετά άσχημα)
3. Ο Μαίτρ και η Μαργαρίτα - Μιχαήλ Μπουλγκακοφ
4. Η Νύχτα των Χρησμών - Πολ Όστερ
5. Φυγή στο Σκοτάδι - Αρθουρ Σνίτσλερ
6. Το Κουτσό - Χούλιο Κορτάσαρ (με το οποίο και άφησα πάλι ανοιχτούς λογαριασμούς γιατί δεν του άξιζε η συμπεριφορά μου. τελείωσε μέσα σε 1 βδομαδα, τρέχοντας και λαχανιάζοντας. ντροπή μου)
7. Ασκήσεις Ύφους - Ρεϊμόν Κενώ
8. Σκέψη/Ταξινόμηση - Ζωρζ Περέκ
9. Ποιό Παπάκι με Νικελένιο Τιμόνι στο Προαύλιο? - Ζωρζ Περέκ
10. Η Αύξηση - Ζωρζ Περέκ
11. Ο Προυστ και τα Σημεία - Ζιλ Ντελέζ
12. Τα Γαλάζια Άνθη - Ρεϊμον Κενώ
13. Ο Μύθος του Σίσυφου - Αλμπέρ Καμί
14. Πληθυντικός Μονόλογος - Αχιλλέας Κυριακίδης
15. 'Ολα τα Μανιτάρια τρώγονται (αν και ορισμένα μόνο μια φορά) - Ερβέ Λε Τελιέρ
16. Καιρός - Κορνήλιος Καστοριάδης
17. Τα Πάθη του Κόσμου - Αρθουρ Σοπενχάουερ
18. Στοιχειώδης Αισθητική - Βασίλης Ραφαηλίδης
19. Άπαντα Πεζά - Χόρχε Λουίς Μπόρχες
20. Κωμωδία - Αχιλλέας Κυριακίδης
21. Παράθυρο στο Χάος - Κορνήλιος Καστοριάδης
22. Τα Πράγματα - Ζωρζ Περέκ
23. Η Επικράτεια των Σημείων - Ρολάν Μπαρτ
24. Fables - Aesop
25. The New York Trilogy - Paul Auster
26. Δοκίμια - Χόρχε Λουίς Μπόρχες
27. Ο Καθρέφτης του Τυφλού - Αχιλλέας Κυριακίδης
28. Τελεία και Παύλα - Μαργκερίτ Ντιράς
29. Ψευδομαρτυρίες - Αχιλλέας Κυριακίδης
30. Ιδιωτική Πινακοθήκη - Ζωρζ Περέκ
31. Τεχνητές Αναπνοές - Αχιλλέας Κυριακίδης
32. Η Εφεύρεση Του Μορέλ - Αδόλφο Μπίοϊ Κασάρες
33. Το Τοπίο - Georg Simmel, Joachim Ritter, Ernst H. Gombrich
34. The Crying of Lot 49 - Thomas Pynchon
και αυτές τις μέρες τα επόμενα τα οποία δεν τελείωσαν ακόμα, αλλά είναι μέσα στις ηχογραφήσεις όλα τους.
35. Το Λεξικό των Χαζάρων - Μίλοραντ Πάβιτς
36. Η Άνοδος της Ασημαντότητας - Κορνήλιος Καστοριάδης
37. Το Στρίψιμο της Βίδας - Χένρι Τζέϊμς
38. The Magic Paint - Primo Levi
απέφυγα το να αναφέρω στα άπαντα του μπόρχες ποιά βιβλία ήταν μέσα, γιατί θα ήμουν ακόμα πιό γελοίος από όσο είμαι ήδη.
σε κάθε περίπτωση, αυτή η λίστα είναι εκεί που είναι για να την κοιτάω και να χαίρομαι, και να νιώθω ότι και τίποτα να μην γίνει με τα τραγούδια, τουλάχιστον διάβασα με την ησυχία μου αυτά τα βιβλία και τα χάρηκα, ένα ένα από αυτά, με μαζεμένα αποθέματα ευτυχίας για το καθένα. ίσως και περισσότερο ακόμα.
και κυρίως κατάλαβα το πόσο οι συγγραφείς και οι μεταφραστές είναι πάνω από όλα, σε όλες τις περιπτώσεις. πάνω από τα πάντα. και ο "πιέρ μενάρ, συγγραφέας του δον κιχώτη"
αιώνιος θαυμασμός/ απέραντος.
30.5.11
Σουκ, Δρ Ισάϊλο (15.3.1930 - 2.10.1982)
"όταν βγήκε στο δρόμο το μεσημέρι ήταν άρρωστο, μία πανούκλα φωτός κατέτρωγε την λάμψη του ήλιου, τα εξανθήματα και τα αποστήματα του αέρα ξαπλώνονταν και εκρήγνυντο στον ουρανό, σε μία επιδημία που είχε καταλάβει τα σύννεφα, έτσι που εκείνα σάπιζαν και χαμήλωναν όλο και πιο αργά.
η βδομάδα είχε μηνιαία περίοδο και η Κυριακή τής βρωμούσε ήδη προκαταβολικά και απόβαλλε αέρια σαν ασθενής που αναρρώνει. και εκεί στο βάθος του ψειριασμένου ορίζοντα φαίνονταν γαλανές οι φαγωμένες μέρες του Σουκ, μικρές και υγιέστατες από μακριά, στερημένες από τα ημερολογιακά τους ονόματα, σε κοπάδι που απομακρύνεται εύθυμα, απελευθερωμένο απ'αυτόν και τις φροντίδες του, αφήνοντας σκόνη πίσω του..."
από το Λεξικό των Χαζάρων του Μίλοραντ Πάβιτς, μετάφραση Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη, από το Κόκκινο Βιβλίο (οι χριστιανικές πηγές για το χαζάρικο πρόβλημα)
αυτές είναι οι δευτέρες μου, αυτές ακριβώς, από πάντα, αυτό ακριβώς το συναίσθημα. νιώθω ευτυχισμένος που καταλάθος έπεσα πάνω στην απόλυτη αποτύπωση των όσων νιώθω. και συγκλονισμένος συγχρόνως.
"μία πανούκλα φωτός κατέτρωγε την λάμψη του ήλιου"
η βδομάδα είχε μηνιαία περίοδο και η Κυριακή τής βρωμούσε ήδη προκαταβολικά και απόβαλλε αέρια σαν ασθενής που αναρρώνει. και εκεί στο βάθος του ψειριασμένου ορίζοντα φαίνονταν γαλανές οι φαγωμένες μέρες του Σουκ, μικρές και υγιέστατες από μακριά, στερημένες από τα ημερολογιακά τους ονόματα, σε κοπάδι που απομακρύνεται εύθυμα, απελευθερωμένο απ'αυτόν και τις φροντίδες του, αφήνοντας σκόνη πίσω του..."
από το Λεξικό των Χαζάρων του Μίλοραντ Πάβιτς, μετάφραση Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη, από το Κόκκινο Βιβλίο (οι χριστιανικές πηγές για το χαζάρικο πρόβλημα)
αυτές είναι οι δευτέρες μου, αυτές ακριβώς, από πάντα, αυτό ακριβώς το συναίσθημα. νιώθω ευτυχισμένος που καταλάθος έπεσα πάνω στην απόλυτη αποτύπωση των όσων νιώθω. και συγκλονισμένος συγχρόνως.
"μία πανούκλα φωτός κατέτρωγε την λάμψη του ήλιου"
21.5.11
Βέροια, ΗΜΑΘΙΑ
να ξυπνάς κάθε μέρα και να μη θυμάσαι τι ώρα κοιμήθηκες την προηγούμενη. να διαβάζεις αυτό το βιβλίο για τους χαζάρους και τους σέρβους δηλαδή, και τα όνειρα που μπλέκονται μέσα σε αρρώστιες και διαλυμένες ζωές, κάπου μακριά, και να ξεχνάς πότε το διάβασες. να ξεχνάς αν ήσουν καν εκεί. να περιμένεις κάθε βράδυ, με την ίδια διάλυση, να πέσεις στο κρεβάτι, και να διαλύεται ο εγκέφαλος από τις εκδοχές, όπως παλιά, ή μάλλον όπως πάντα. να προσπαθείς να βρεις άκρες στην απειρία των πιθανοτήτων, να προσπαθείς να βάλεις constraints ακόμα και στο κάθε παραμικρό τελείωμα της κάθε μικρότατης και υπεράσκοπης πράξης, να κοιτάς αυτές τις γυναίκες που βλέπει η oedipa maas, ενώ δουλεύουν "πλέκοντας τον μανδύα της γης", terrestrial tapestries, να στέκεσαι πιά πάνω στο άπειρο, και πάλι και πάλι και να κοιτάς και να μην ξέρεις, απλά να μην ξέρεις.
και να ξυπνάς και να ξεχνάς που είσαι, να κόβεις τις μπανάνες και τις φράουλες, να τρως τα κορνφλέικς, να πίνεις το γάλα, να κοιτάς τον εαυτό σου, να κοιτάς τον υπολογιστή, να ανοίγεις το άμπλετον, να κοιτάς το χάος, και πάλι το χάος, και πάλι το άπειρο.
να βλέπεις μέσα από όλα τα πρίσματα το άλεφ, και μέσα στο άλεφ τη γη, και μέσα από τη γη το άλεφ, και να προσπαθείς να χαρείς, χωρίς να ξέρεις γιατί χαίρεσαι, μάλλον απλά στην σκέψη ότι ένας όγκος είναι όμορφος απλά κοιτώντας τον. ένας όγκος πληροφορίας, ένας όγκος δουλειάς, και να σκέφτεσαι πόσο ωραία θα ήταν να χάνονταν ξαφνικά τα πάντα. και οι κάρτες του σαμπλερ, και τα εφέ, και τα αρχεία του άμπλετον, και ο σκληρός με το μπακάπ, και το πισί και όλα. να διαλύονταν κατα λάθος, και να μην είχες καν να πας από ακτή σε ακτή αναδρομικά να τα πετάς όλα μέσα.
να σκέφτεσαι ότι θα μπορούσες να μην είχες κάνει τίποτα απολύτως για ένα χρόνο, παρα μόνο να διάβαζες κάθε μέρα, συνέχεια, τη "ζωή οδηγίες χρήσεως", επαναλαμβανόμενα, κοιτώντας κάθε μέρα και προσπαθώντας να καταλάβεις γιατί απέτυχε ο μπάρτλμπουθ, μία ζωή αφοσιωμένη στον μηδενισμό των αναμνήσεων, που απέτυχε.
να σκέφτεσαι πως ότι κι αν γίνει, δεν θα ξαναγυρίσεις ποτέ στην βέροια υπό τέτοιες συνθήκες, και πως το δωμάτιο και το σπίτι θα μείνουν μάλλον άδεια. και θυμάσαι μετά εκείνη τη σημείωση του κυριακίδη, πως ο περέκ αγαπάει τα αντικείμενα, όλα τα αντικείμενα, γιατί οι άνθρωποι τα αγάπησαν πρώτα απ' όλα, αυτοί. και ας μείνουν εκεί που είναι.
και σκέφτεσαι ότι μια ζωή αφοσιωμένη στην αποτυχία, θα καταλήξει και πάλι στην αποτυχία, και πως η πραγματικότητα πάντα θα σου δείχνει στο τέλος το αληθινό σκληρό της πρόσωπο, και δεν ξέρεις αν σε νοιάζει, μάλλον γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
και το βλέπεις ότι τελειώνει, αλλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. κι αν έγινε ένα λάθος από την αρχή, και σκότωσες κατα λάθος τον ινδουιστή φοιτητη, πάλι δεν θα μπορείς να κάνεις τίποτα.
αλλά ναι, ποτέ δεν μπορούσες, ποτέ δεν έκανες, τίποτα ποτέ. κενό.
και να ξυπνάς και να ξεχνάς που είσαι, να κόβεις τις μπανάνες και τις φράουλες, να τρως τα κορνφλέικς, να πίνεις το γάλα, να κοιτάς τον εαυτό σου, να κοιτάς τον υπολογιστή, να ανοίγεις το άμπλετον, να κοιτάς το χάος, και πάλι το χάος, και πάλι το άπειρο.
να βλέπεις μέσα από όλα τα πρίσματα το άλεφ, και μέσα στο άλεφ τη γη, και μέσα από τη γη το άλεφ, και να προσπαθείς να χαρείς, χωρίς να ξέρεις γιατί χαίρεσαι, μάλλον απλά στην σκέψη ότι ένας όγκος είναι όμορφος απλά κοιτώντας τον. ένας όγκος πληροφορίας, ένας όγκος δουλειάς, και να σκέφτεσαι πόσο ωραία θα ήταν να χάνονταν ξαφνικά τα πάντα. και οι κάρτες του σαμπλερ, και τα εφέ, και τα αρχεία του άμπλετον, και ο σκληρός με το μπακάπ, και το πισί και όλα. να διαλύονταν κατα λάθος, και να μην είχες καν να πας από ακτή σε ακτή αναδρομικά να τα πετάς όλα μέσα.
να σκέφτεσαι ότι θα μπορούσες να μην είχες κάνει τίποτα απολύτως για ένα χρόνο, παρα μόνο να διάβαζες κάθε μέρα, συνέχεια, τη "ζωή οδηγίες χρήσεως", επαναλαμβανόμενα, κοιτώντας κάθε μέρα και προσπαθώντας να καταλάβεις γιατί απέτυχε ο μπάρτλμπουθ, μία ζωή αφοσιωμένη στον μηδενισμό των αναμνήσεων, που απέτυχε.
να σκέφτεσαι πως ότι κι αν γίνει, δεν θα ξαναγυρίσεις ποτέ στην βέροια υπό τέτοιες συνθήκες, και πως το δωμάτιο και το σπίτι θα μείνουν μάλλον άδεια. και θυμάσαι μετά εκείνη τη σημείωση του κυριακίδη, πως ο περέκ αγαπάει τα αντικείμενα, όλα τα αντικείμενα, γιατί οι άνθρωποι τα αγάπησαν πρώτα απ' όλα, αυτοί. και ας μείνουν εκεί που είναι.
και σκέφτεσαι ότι μια ζωή αφοσιωμένη στην αποτυχία, θα καταλήξει και πάλι στην αποτυχία, και πως η πραγματικότητα πάντα θα σου δείχνει στο τέλος το αληθινό σκληρό της πρόσωπο, και δεν ξέρεις αν σε νοιάζει, μάλλον γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
και το βλέπεις ότι τελειώνει, αλλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. κι αν έγινε ένα λάθος από την αρχή, και σκότωσες κατα λάθος τον ινδουιστή φοιτητη, πάλι δεν θα μπορείς να κάνεις τίποτα.
αλλά ναι, ποτέ δεν μπορούσες, ποτέ δεν έκανες, τίποτα ποτέ. κενό.
4.5.11
ανασκόπηση
το φετινό πάσχα ήταν φουλ παράξενο, μάλλον πρωτόγνωρο είναι η λέξη, αλλά και πάλι δεν ξέρω αν έχει νόημα να το θέσω έτσι.
ανάσα.
και πάλι όμως δεν είμαι σίγουρος για τίποτα. η λίστα μικραίνει απειλητικά, μετά έχει φωνές (και όχι σε όλα). τρόμος πλησιάζει.
σε κάθε περίπτωση όμως, εδώ, αδυνατώντας να πω κάτι άλλο, είναι το πάσχα μου, τουλάχιστον στο άψυχο κομμάτι του. βέβαια, λείπουν τα φαγητά, αλλά και πάλι, όταν τρώω ξεχνάω να βγάζω φωτογραφίες.
μου αρέσει να βλέπω το σαμπλερ και τα όργανα μαζεμένα, σε διαφορετικά μέρη κάθε φορά.
ανάσα.
και πάλι όμως δεν είμαι σίγουρος για τίποτα. η λίστα μικραίνει απειλητικά, μετά έχει φωνές (και όχι σε όλα). τρόμος πλησιάζει.
σε κάθε περίπτωση όμως, εδώ, αδυνατώντας να πω κάτι άλλο, είναι το πάσχα μου, τουλάχιστον στο άψυχο κομμάτι του. βέβαια, λείπουν τα φαγητά, αλλά και πάλι, όταν τρώω ξεχνάω να βγάζω φωτογραφίες.
μου αρέσει να βλέπω το σαμπλερ και τα όργανα μαζεμένα, σε διαφορετικά μέρη κάθε φορά.
21.4.11
15.4.11
Film feat. Hildur Kristín Stefánsdóttir - Halmur Fuglsins (Larry Gus Remix)
το σεπτέμβριο το 2010, έκανα αυτό το ρεμιξ για τους film, για το τραγούδι τους με την ισλανδή.
μπορείτε να το ακούσετε και να το κατεβάσετε, μαζί και με άλλα τραγούδια από το σαμπλερ της inner ear.
μπορείτε να το ακούσετε και να το κατεβάσετε, μαζί και με άλλα τραγούδια από το σαμπλερ της inner ear.
14.4.11
νταμν!
και την στιγμή που όλα πήγαιναν προς τα εκεί που έπρεπε, ξαφνικά άλλαξαν κατεύθυνση. θα έπρεπε να έχω ήδη φύγει, αλλά ακόμα δεν τα καταφέρνω, και δεν είμαι σίγουρος ότι το καταφέρνω είναι η σωστή λέξη.
επίσης, προσπαθώ να καταλάβω τα προβλήματα που συνεχίζω να αποκτώ με την επικοινωνία, γιατί υποτίθεται απλώς είχα πρόβλημα με τα κινητά. τελευταία αποκτώ πρόβλημα και με τα μέϊλ, παρόλο που για μία μεγάλη περίοδο με είχε πείσει ο ιωσηφίδης ότι ο ασύγχρονος τρόπος μετάδοσης μηνυμάτων είναι πάντα ο καλύτερος. όχι όμως όταν το πεδίο δράσης είναι το ίνμποξ μου, που όλα χάνονται εκεί μέσα, ένας μεγάλος κουβάς από υποχρεώσεις και υπενθυμίσεις που σβήνονται, ιεραρχημένες αναβολές και φόβους μαζεμένους.
πολλές φορές, υπάρχουν μέϊλ που δεν τα διαβάζω καν. όταν ξέρω ότι έχω αργήσει να απαντήσω σε κάποιον, ή όταν ξέρω ότι αυτό που θα διαβάσω θα μου προκαλέσει αμηχανία, δεν το ανοίγω καν. του βάζω ένα αστεράκι από δίπλα, και το ξεχνάω ότι υπάρχει.
αυτή τη στιγμή, το gmail notifier λέει ότι έχω 1996 αδιάβαστα μέϊλ. σκέφτομαι, αν είχα βρει τρόπο να μπορώ να απαντάω ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ σε κάθε μέϊλ που λαμβάνω, θα ήμουν πιό σωστός? απέναντι στα πάντα?
υπάρχουν μέρες που όσο το σκέφτομαι, τόσο πιό πολύ το καταλαβαίνω, πως ο μόνος λόγος για τον οποίο είμαι ζωντανός είναι για να αυξάνω τις στιγμές αμηχανίας που αναγκάζομαι να περάσω καθημερινά.
χμμμ, ήδη, νιώθω ότι έχω τύψεις τώρα, αυτή την στιγμή που τα γράφω αυτά, και αλήθεια, προσπαθώ να θυμηθώ γιατί. προσπαθώ, κάθε φορά να διαγράψω καθαρά, την διαδρομή που ξεκινάει από το confrontation, συνεχίζει στον ενθουσιασμό, προχωράει στο casualty και καταλήγει πάντα πάντα πάντα στην αμηχανία. αφού στο ενδιάμεσο έχει κάνει καμία 50ρια κύκλους γύρω από την αβεβαιότητα και την ήπια αδιαφορία.
γαλήνια αδιαφορία, σαν να διαβάζεις μισό βιβλίο και να μην σε νοιάζει τι θα γίνει μετά και απλά να το παρατάς. αλλά χωρίς τύψεις.
το πρόβλημα μου είναι όμως ότι έχω πάρει απόφαση να τελειώνω ΟΛΑ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τα βιβλία που ξεκινάω, ακόμα και αν χρειάζεται να το διαβάζω και να μην είμαι εκεί.
καταλήγοντας, νιώθω ότι ο απολογητικός τόνος πρέπει να καταλήξει σε μία ρητά δοσμένη απολογία. άρα:
-αν είσαι κάποιος που έπρεπε να σου έχω απαντήσει σε ένα μέϊλ που μου έστειλες και το ξέχασα, (αν είσαι ξένος την πάτησες γιατί χάνεις την συγγνώμη που έρχεται σε λίγο)
-αν είσαι κάποιος που όπως τα έφεραν τα πράγματα θα έπρεπε να σου στείλω ενα μέϊλ για να σου ξεκαθαρίσω τα τεκταινόμενα, αλλά το αναβάλλω σε βαθμό αηδίας,
-αν είσαι φίλος μου και έχω κάνει μαλακία στον τρόπο που κατανέμω τον χρόνο μου,
-αν διοργανώνεις συναυλίες και έχω κάνει μαλακία στον τρόπο που οργανώνω τον χρόνο μου μακροπρόθεσμα και θα έπρεπε να σου έχω πει ναι αλλά σου είπα όχι, ή απλά δεν απάντησα σε μέϊλ σου
-αν μου έχεις ζητήσει οτιδήποτε και δεν έχω ανταπεξέλθει
θέλω ειλικρινά, να ζητήσω συγγνώμη σε κάθε έναν από εσας, και να πω ότι θέλω όσο τίποτα να αλλάξω αυτό το σιχαμένο κομμάτι του εαυτού μου που δεν θέλει να απαντάει τηλέφωνα, μέϊλ και εσεμες.
επίσης, θέλω να ζητήσω συγγνώμη σε οποιονδήποτε νιώθει να ανεβαίνει το φαϊ του στο λαιμό του με το δεύτερο πρόσωπο που διαβάζει εδώ και μερικές γραμμές.
δεν ξέρω γιατί το κάνω. νιώθω τύψεις. και απλά πρέπει να στείλω ενα μέϊλ και δεν ξέρω τι να γράψω.
επίσης, προσπαθώ να καταλάβω τα προβλήματα που συνεχίζω να αποκτώ με την επικοινωνία, γιατί υποτίθεται απλώς είχα πρόβλημα με τα κινητά. τελευταία αποκτώ πρόβλημα και με τα μέϊλ, παρόλο που για μία μεγάλη περίοδο με είχε πείσει ο ιωσηφίδης ότι ο ασύγχρονος τρόπος μετάδοσης μηνυμάτων είναι πάντα ο καλύτερος. όχι όμως όταν το πεδίο δράσης είναι το ίνμποξ μου, που όλα χάνονται εκεί μέσα, ένας μεγάλος κουβάς από υποχρεώσεις και υπενθυμίσεις που σβήνονται, ιεραρχημένες αναβολές και φόβους μαζεμένους.
πολλές φορές, υπάρχουν μέϊλ που δεν τα διαβάζω καν. όταν ξέρω ότι έχω αργήσει να απαντήσω σε κάποιον, ή όταν ξέρω ότι αυτό που θα διαβάσω θα μου προκαλέσει αμηχανία, δεν το ανοίγω καν. του βάζω ένα αστεράκι από δίπλα, και το ξεχνάω ότι υπάρχει.
αυτή τη στιγμή, το gmail notifier λέει ότι έχω 1996 αδιάβαστα μέϊλ. σκέφτομαι, αν είχα βρει τρόπο να μπορώ να απαντάω ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ σε κάθε μέϊλ που λαμβάνω, θα ήμουν πιό σωστός? απέναντι στα πάντα?
υπάρχουν μέρες που όσο το σκέφτομαι, τόσο πιό πολύ το καταλαβαίνω, πως ο μόνος λόγος για τον οποίο είμαι ζωντανός είναι για να αυξάνω τις στιγμές αμηχανίας που αναγκάζομαι να περάσω καθημερινά.
χμμμ, ήδη, νιώθω ότι έχω τύψεις τώρα, αυτή την στιγμή που τα γράφω αυτά, και αλήθεια, προσπαθώ να θυμηθώ γιατί. προσπαθώ, κάθε φορά να διαγράψω καθαρά, την διαδρομή που ξεκινάει από το confrontation, συνεχίζει στον ενθουσιασμό, προχωράει στο casualty και καταλήγει πάντα πάντα πάντα στην αμηχανία. αφού στο ενδιάμεσο έχει κάνει καμία 50ρια κύκλους γύρω από την αβεβαιότητα και την ήπια αδιαφορία.
γαλήνια αδιαφορία, σαν να διαβάζεις μισό βιβλίο και να μην σε νοιάζει τι θα γίνει μετά και απλά να το παρατάς. αλλά χωρίς τύψεις.
το πρόβλημα μου είναι όμως ότι έχω πάρει απόφαση να τελειώνω ΟΛΑ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τα βιβλία που ξεκινάω, ακόμα και αν χρειάζεται να το διαβάζω και να μην είμαι εκεί.
καταλήγοντας, νιώθω ότι ο απολογητικός τόνος πρέπει να καταλήξει σε μία ρητά δοσμένη απολογία. άρα:
-αν είσαι κάποιος που έπρεπε να σου έχω απαντήσει σε ένα μέϊλ που μου έστειλες και το ξέχασα, (αν είσαι ξένος την πάτησες γιατί χάνεις την συγγνώμη που έρχεται σε λίγο)
-αν είσαι κάποιος που όπως τα έφεραν τα πράγματα θα έπρεπε να σου στείλω ενα μέϊλ για να σου ξεκαθαρίσω τα τεκταινόμενα, αλλά το αναβάλλω σε βαθμό αηδίας,
-αν είσαι φίλος μου και έχω κάνει μαλακία στον τρόπο που κατανέμω τον χρόνο μου,
-αν διοργανώνεις συναυλίες και έχω κάνει μαλακία στον τρόπο που οργανώνω τον χρόνο μου μακροπρόθεσμα και θα έπρεπε να σου έχω πει ναι αλλά σου είπα όχι, ή απλά δεν απάντησα σε μέϊλ σου
-αν μου έχεις ζητήσει οτιδήποτε και δεν έχω ανταπεξέλθει
θέλω ειλικρινά, να ζητήσω συγγνώμη σε κάθε έναν από εσας, και να πω ότι θέλω όσο τίποτα να αλλάξω αυτό το σιχαμένο κομμάτι του εαυτού μου που δεν θέλει να απαντάει τηλέφωνα, μέϊλ και εσεμες.
επίσης, θέλω να ζητήσω συγγνώμη σε οποιονδήποτε νιώθει να ανεβαίνει το φαϊ του στο λαιμό του με το δεύτερο πρόσωπο που διαβάζει εδώ και μερικές γραμμές.
δεν ξέρω γιατί το κάνω. νιώθω τύψεις. και απλά πρέπει να στείλω ενα μέϊλ και δεν ξέρω τι να γράψω.
13.4.11
όλα είναι εδώ
"Ας φανταστούμε, σε μία βιβλιοθήκη της Ανατολής, ένα χαρακτικό πολλών αιώνων. Μπορεί να είναι αραβική, και μας λένε ότι μέσα εκεί εικονίζονται όλες οι ιστορίες των Χιλίων και μίας Νυχτών· μπορεί να είναι κινέζικη και ξέρουμε ότι απεικονίζει ένα μυθιστόρημα με εκατοντάδες ή χιλιάδες πρόσωπα. Μέσα στο συρφετό των μορφών που απεικονίζει, μία από αυτές -ένα δέντρο που μοιάζει με αντεστραμμένο κώνο, κόκκινα τζάμια πάνω σ' ένα μπρούτζινο τείχος, τραβάει την προσοχή μας, κι απ' αυτήν περνάμε σε άλλες. Η μέρα πέφτει, το φως εξαντλείται, κι εμείς όσο πιο πολύ εμβαθύνουμε στο χαρακτικό, τόσο καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα στη Γη που να μην εμφανίζεται εκεί. Ό,τι υπήρξε, ό,τι υπάρχει κι ό,τι θα υπάρξει, η ιστορία του παρελθόντος και η ιστορία του μέλλοντος, τα πράγματα που είχα και τα πράγματα που θα έχω - όλα αυτά μας περιμένουν σε κάποιο σημείο αυτού του γαλήνιου λαβυρίνθου... Έχω φανταστεί ένα έργο μαγικό, ένα χαρακτικό που θα ήταν κι ένας μικρόκοσμος·[..]"
Χόρχε Λουίς Μπόρχες, από τον Πρόλογο των Εννέα Δαντικών Δοκιμίων (1982), μετάφραση Αχιλλέα Κυριακίδη.
Χόρχε Λουίς Μπόρχες, από τον Πρόλογο των Εννέα Δαντικών Δοκιμίων (1982), μετάφραση Αχιλλέα Κυριακίδη.
11.4.11
9.4.11
ακούς?
"Γιατί τι άλλο είναι η ζωή? Γέννηση, γηρατειά, αρρώστεια, θάνατος -χώρια τ' άλλα βάσανα, περιλαμβανόμενου και αυτού, που για τον Βούδα, είναι το πιό αξιολύπητο: να είσαι μακριά απο τους αγαπημένους σου."
από το δοκίμιο (προφορικό) του μπόρχες "Βουδισμός", μετάφραση αχιλλέα κυριακίδη, από τις εφτά νύχτες.
το πιό αξιολύπητο.
αξιολύπητο.
από το δοκίμιο (προφορικό) του μπόρχες "Βουδισμός", μετάφραση αχιλλέα κυριακίδη, από τις εφτά νύχτες.
το πιό αξιολύπητο.
αξιολύπητο.
γαμώ το χριστό σας ζώα/μητροπολιτικό wi-fi βέροιας
το να κόβουν τα πορνοσάϊτ το καταλαβαίνω. αλλά γιατί μπορεί να κόβουν το streetpanthers.gr σαν criminal activity? μουνί παναγίας.
σκρίνσοτ
σκρίνσοτ
8.4.11
μόνο σέβεντις άρα
κάθε χρόνο, όταν μπαίνει ο απρίλιος και αρχίζω να σκέφτομαι την άνοιξη, κάθε χρόνο, από το 1996 και εκείνο το cd στο ΖΟΟ, ξαναερωτεύομαι το winter wine των caravan, που όταν αραδιάζω τα αγαπημένα μου τραγούδια πάντα το ξεχνάω, αλλά κάθε φορά που έρχεται η ώρα και βγαίνω να περπατήσω στην βέροια, ή όπου είμαι, και αφήνω το μπουφαν στην ντουλάπα, πάντα το θυμάμαι, και πάντα συγκλονίζομαι με την αδιανόητη ομορφιά του. παρόλο που μιλάει για χειμώνα, πάντα οι παιδικές συνδέσεις είναι εκεί, περπατώντας και πάλι με το γουοκμαν, πάνω κάτω την μητροπόλεως, μόνος και μόνος και μόνος.
ίσως γι'αυτό να μου αρέσει τόσο πολύ ο δίσκος των fleet foxes ο καινούριος, γιατί κάπως, χωρίς να καταλάβω γιατί, μου φέρνει στο μυαλό λίγο canterbury, και λίγο από την ανοιξιάτικη ευτυχία των early 70s.
για την ώρα έχει όμως μόνο in the land of grey and pink.
ίσως γι'αυτό να μου αρέσει τόσο πολύ ο δίσκος των fleet foxes ο καινούριος, γιατί κάπως, χωρίς να καταλάβω γιατί, μου φέρνει στο μυαλό λίγο canterbury, και λίγο από την ανοιξιάτικη ευτυχία των early 70s.
για την ώρα έχει όμως μόνο in the land of grey and pink.
5.4.11
ωωωωω όλο αυτό το χαμένο ποτένσιαλ!!
τα προβλήματα με το tomboy είναι κάπως συγκεκριμένα. δεν είναι ότι δεν έχει κομματάρες. έχει αδιανόητα τραγούδια εκεί μέσα, αλλά το θέμα είναι ότι έχουμε να κάνουμε με ΔΙΣΚΟ ΤΟΥ 2010 γαμώ τον χριστό. δεν μπορείς να ακούσεις ούτε ένα τραγούδι και να μην σκεφτείς ότι είτε το έπαιζε στις περσινές περιοδείες, ή ακόμα χειρότερα έχει ήδη βγει σε σαρανταπεντάρι. οπότε το πρόβλημα στη ρίζα του είναι νοσταλγικό. πως μπορείς να χαρείς με έναν "καινούριο" δίσκο όταν απευθείας σε πιάνει νοσταλγία για την χρονιά που πέρασε?
ίσως και να μην το θέτω και πάρα πολύ συγκροτημένα, αλλά προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν μπορώ με ΤΙΠΟΤΑ να χαρώ τον δίσκο. υπάρχουν βέβαια και θέματα αρκετά τεχνικά (φουλ μπουκωμένη παραγωγή, αμήχανα πολλοί τόνοι ριβέρμπ, τεράστια διάρκεια του δίσκου, βαρετές ερμηνείες, με την έννοια του σωστού τέϊκ και όχι της έντασης. δες πχ το good girl και σύγκρινε. κάποτε το έβγαζε από τα συκώτια του, τώρα είναι απλά ο panda και ούτε τον απασχολεί)
αλλά και πάλι, δεν έχω ακούσει καλύτερο τραγούδι από το alsatian darn, παρόλο που το ξανακούω μετά το εφτάϊντσο you can count on me . σε κάθε περίπτωση όμως δεν μπορώ να νιώσω. και το πρόβλημα μου γίνεται συγκεκριμένο. σκέφτομαι τον γενάρη του 10, τον μάϊο στην βαρκελώνη που διέλυα τα bootlegs του panda ξανά και ξανά, και ανυπομονούσα να ακούσω τις κομματάρες. το bullseye (που εγινε afterburner) και γαμάει, το king tubby sample (που εγινε σεχραζάτ και δεν έχει την σαμπλάρα), την benfica που νιώθω σαν να της κόψανε τον κώλο χωρίς το πλήθος να ουρλιάζει. και νευριάζω γιατί ο νόα στην αρχή έλεγε "μικρές διάρκειες, κιθάρες, φωνές και μπιτ). και στο τέλος το πίτωσε στην μαλακία. αλλά ακούς το ακυκλοφόρητο preakness και νιώθεις τι θα γινόταν ο δίσκος αν γινόταν ΟΠΩΣ ΤΕΘΗΚΕ ΕΞΑΡΧΗΣ.
ακούω το alsatian darn και σκέφτομαι τον οκτώβριο στο μιλάνο, που έτρεχα σαν τρελός πάνω κάτω με τα φωνητικά, και τα σκέφτομαι όλα αυτά και ξανά και ξανά, και δεν ακούω δίσκο, ακούω ήδη τις αναμνήσεις μου.
αϊ γαμήσου δηλαδή. έχετε γαμήσει τους κύκλους των άλμπουμ με όλα αυτά. πως είναι δυνατόν δίσκος που ανακοινώνεται το γενάρη του 2010 να κυκλοφορεί ΑΠΡΙΛΙΟ του '11? προφανώς, προφανώς, δεν γίνεται να σκέφτονται τους φανς των ανιμαλ που τρέχουν να ακούν τα πάντα, δεν γίνεται και δεν πάει έτσι.
αλλά και πάλι, γιατί γαμώ το χριστό σας δεν το κυκλοφορήσατε όταν ήταν έτοιμο και έπρεπε να περιμένετε 8 μήνες να χτίσετε το μομέντουμ με απανωτό κλιμάκωμα. σαν να περιμένεις 8 μήνες για να τον παίξεις, και να τον παίζεις, και να μην τελειώνεις, γιατι κατάλαβες ότι κάποιος ερχόταν και στον έπαιζε λίγο λίγο ενώ κοιμόσουν. εσύ δεν ήσουν ακριβώς εκεί για να το θυμάσαι, αλλά η αίσθηση του ανολοκλήρωτου είναι εκεί.
ΜΠΡΑΒΟ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΑΣ ΓΑΜΩ ΤΗΝ PAW TRACKS ΓΑΜΩ. ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΑΤΕ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΧΥΝΑ ΤΑ ΒΡΑΚΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ.
παρόλα αυτά, δεν ξεχνάω τα εξής: -όποιος δεν άκουσε ΤΙΠΟΤΑ εδώ και ενάμιση χρόνο από τα τραγούδια και τα singles ίσως και να χαρεί την ζωή του (μπορεί και όχι όμως γιατί θα νευριάσει με την παραγωγή) και κυρίως
-εύχομαι σε 6 μήνες που θα τον ακούσω τον δίσκο πάλι (γιατί απλά θα τον σβήσω. αφού αγοράσω τα 320ρια μου mp3 βέβαια, γιατί το rip που παίζει αυτές τις μέρες δεν είναι και ότι καλύτερο) να με χτυπήσει εκεί που πρέπει να με χτυπήσει.
-για την ώρα όμως, κρατάω τα εξής: SHACKLETON και JOANNA NEWSOM στο σπίτι του σπύρου γκόρσκι και το νέο FLEET FOXES στο δρόμο περπατώντας στο άπειρο. και δεν με νοιάζει αν είναι καλό ή όχι. τουλάχιστον είναι καινούριο.
ίσως και να μην το θέτω και πάρα πολύ συγκροτημένα, αλλά προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν μπορώ με ΤΙΠΟΤΑ να χαρώ τον δίσκο. υπάρχουν βέβαια και θέματα αρκετά τεχνικά (φουλ μπουκωμένη παραγωγή, αμήχανα πολλοί τόνοι ριβέρμπ, τεράστια διάρκεια του δίσκου, βαρετές ερμηνείες, με την έννοια του σωστού τέϊκ και όχι της έντασης. δες πχ το good girl και σύγκρινε. κάποτε το έβγαζε από τα συκώτια του, τώρα είναι απλά ο panda και ούτε τον απασχολεί)
αλλά και πάλι, δεν έχω ακούσει καλύτερο τραγούδι από το alsatian darn, παρόλο που το ξανακούω μετά το εφτάϊντσο you can count on me . σε κάθε περίπτωση όμως δεν μπορώ να νιώσω. και το πρόβλημα μου γίνεται συγκεκριμένο. σκέφτομαι τον γενάρη του 10, τον μάϊο στην βαρκελώνη που διέλυα τα bootlegs του panda ξανά και ξανά, και ανυπομονούσα να ακούσω τις κομματάρες. το bullseye (που εγινε afterburner) και γαμάει, το king tubby sample (που εγινε σεχραζάτ και δεν έχει την σαμπλάρα), την benfica που νιώθω σαν να της κόψανε τον κώλο χωρίς το πλήθος να ουρλιάζει. και νευριάζω γιατί ο νόα στην αρχή έλεγε "μικρές διάρκειες, κιθάρες, φωνές και μπιτ). και στο τέλος το πίτωσε στην μαλακία. αλλά ακούς το ακυκλοφόρητο preakness και νιώθεις τι θα γινόταν ο δίσκος αν γινόταν ΟΠΩΣ ΤΕΘΗΚΕ ΕΞΑΡΧΗΣ.
ακούω το alsatian darn και σκέφτομαι τον οκτώβριο στο μιλάνο, που έτρεχα σαν τρελός πάνω κάτω με τα φωνητικά, και τα σκέφτομαι όλα αυτά και ξανά και ξανά, και δεν ακούω δίσκο, ακούω ήδη τις αναμνήσεις μου.
αϊ γαμήσου δηλαδή. έχετε γαμήσει τους κύκλους των άλμπουμ με όλα αυτά. πως είναι δυνατόν δίσκος που ανακοινώνεται το γενάρη του 2010 να κυκλοφορεί ΑΠΡΙΛΙΟ του '11? προφανώς, προφανώς, δεν γίνεται να σκέφτονται τους φανς των ανιμαλ που τρέχουν να ακούν τα πάντα, δεν γίνεται και δεν πάει έτσι.
αλλά και πάλι, γιατί γαμώ το χριστό σας δεν το κυκλοφορήσατε όταν ήταν έτοιμο και έπρεπε να περιμένετε 8 μήνες να χτίσετε το μομέντουμ με απανωτό κλιμάκωμα. σαν να περιμένεις 8 μήνες για να τον παίξεις, και να τον παίζεις, και να μην τελειώνεις, γιατι κατάλαβες ότι κάποιος ερχόταν και στον έπαιζε λίγο λίγο ενώ κοιμόσουν. εσύ δεν ήσουν ακριβώς εκεί για να το θυμάσαι, αλλά η αίσθηση του ανολοκλήρωτου είναι εκεί.
ΜΠΡΑΒΟ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΑΣ ΓΑΜΩ ΤΗΝ PAW TRACKS ΓΑΜΩ. ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΑΤΕ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΧΥΝΑ ΤΑ ΒΡΑΚΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ.
παρόλα αυτά, δεν ξεχνάω τα εξής: -όποιος δεν άκουσε ΤΙΠΟΤΑ εδώ και ενάμιση χρόνο από τα τραγούδια και τα singles ίσως και να χαρεί την ζωή του (μπορεί και όχι όμως γιατί θα νευριάσει με την παραγωγή) και κυρίως
-εύχομαι σε 6 μήνες που θα τον ακούσω τον δίσκο πάλι (γιατί απλά θα τον σβήσω. αφού αγοράσω τα 320ρια μου mp3 βέβαια, γιατί το rip που παίζει αυτές τις μέρες δεν είναι και ότι καλύτερο) να με χτυπήσει εκεί που πρέπει να με χτυπήσει.
-για την ώρα όμως, κρατάω τα εξής: SHACKLETON και JOANNA NEWSOM στο σπίτι του σπύρου γκόρσκι και το νέο FLEET FOXES στο δρόμο περπατώντας στο άπειρο. και δεν με νοιάζει αν είναι καλό ή όχι. τουλάχιστον είναι καινούριο.
2.4.11
σιωπηλά κόνγκας
συνεχίζοντας, διαλυμένος, χάος, θόρυβος, η αγγελική στην χαλκιδική, ο μπόρχες στο κρεβάτι, η αναλυτική γλώσσα, τα αναλυτικά ντράμς
τα αναλυτικά ντραμς
τα αναλυτικά ντραμς
31.3.11
ψευδομαρτυρίες/απέραντος θαυμασμός
τυπική βόλτα στα βιβλιοπωλεία στη θεσσαλονίκη. ήρθε ο μοσχάς από την αγγλία. πήγαμε να τον δούμε. ευτυχία. τυπικός μοσχάς. αλλά και σίμος και μπέλε. χαμός. και πάλι όμως.
αποφάσισα να μαζέψω ότι μπόρχες δεν έχω (δηλαδή ότι δεν υπάρχει στα μαζεμένα των ελληνικών γραμμάτων) και αφού ο ντέζερτνοτ μου χάρισε την τέχνη του στίχου, και αφού έπεσα στο βιβλίο των φανταστικών όντων, μάλλον όχι. δεν ήθελα να πω αυτό.
αποφάσισα να διαβάσω όσο πιό πολύ κυριακίδη μπορώ. αφού κατάλαβα ότι οι μεταφράσεις του μου άλλαξαν την ζωή (με όλη την κυριολεξία που μπορούν να κουβαλάν αυτές οι λέξεις, αλλά και από την άλλη, νιώθω ότι λέξεις και κυριολεξία μαζί είναι ήδη πλεονασμός), ναι, αργώ αργώ αργώ
επιτέλους! κατάλαβα ότι ταυτίζομαι με καλλιτέχνες και το έργο τους για πάντα όταν αρχίσω και βλέπω τον ενθουσιασμό τους για τις αναφορές τους. το ήξερα ότι ο κυριακίδης λάτρευε τον περέκ. το ήξερα ότι είναι τεράστιος σινεφίλ. τα ήξερα ότι όλα αυτά υπήρχαν. αλλά τώρα τα βλέπω γραμμένα, τα βλέπω εκεί, να κουνιούνται ρυθμικά με το κεφάλι μου την ώρα που τα διαβάζω, όλη την έξαρση χαράς να είναι εκεί.
αλλά κυρίως και πάνω από όλα, αυτό το συγκλονιστικό κείμενο, που υπήρξε με αφορμή την μετάφραση του στο "Ζωή οδηγίες χρήσης" από την ομιλία του στο γαλλικό ινστιτούτο το 1991, όταν και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ύψιλον ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ.
και τελειώνει για τον περέκ έτσι, και κάπου εκεί είναι που κοιτάς γύρω σου, βλέπεις τους φίλους, βλέπεις τον εαυτό σου, προσπαθείς να καταλάβεις γιατί κάποιος πεθαίνει, προσπαθείς να βρεις τα πάτερνς που θα σε οδηγούσαν στο επόμενο βήμα, αλλά αδυνατείς, γιατί απλά κλαίς σαν εφτάχρονος και πάλι από δέος και ανατριχίλα
"Μπορώ, τουλάχιστον, να κάνω μία έκκληση: σ'εκείνο τον χλωρό και ωραίο τόπο του μυαλού μας, εκεί όπου κατακάθονται τα πιό σπουδαία μας όνειρα, εκεί όπου ολοκληρώνονται όλα τα ημιτελή έργα τέχνης, από την Προσκύνηση των Μάγων του Da Vinci ώς την Αμερική του Kafka και τις 53 μέρες του Perec, ας φυλάξουμε έναν μικρό ιδιωτικό παράδεισο γι'αυτό το λαμπερό εβραιόπουλο· έναν παράδεισο με παζλ και βιβλία και πολλές, πολλές γατές, που θα διασταυρώνονται γουργουρίζοντας πάνω σε γιγαντιαία σταυρόλεξα."
δεν έχω διαβάσει πιό όμορφη παράγραφο στη ζωή μου, δεν πρέπει να έχει γραφτεί επικήδειος πιό συνταρακτικός από αυτόν.
κωστάντια πάρε με σε παρακαλώ μαζί σου, σε ικετεύω, πάρε με μαζί σου, νιώθω ότι θα διαλυθώ εντελώς στο τέλος. δεν μπορώ να συγκρατήσω τίποτα πάνω μου πιά, νιώθω πως είμαι σε ένα διαρκές μεταίχμιο θλίψης/κατάθλιψης/συγκίνησης/τρόμου.
μόνο ο αχιλλέας κυριακίδης με κρατάει στα λογικά μου.
αποφάσισα να μαζέψω ότι μπόρχες δεν έχω (δηλαδή ότι δεν υπάρχει στα μαζεμένα των ελληνικών γραμμάτων) και αφού ο ντέζερτνοτ μου χάρισε την τέχνη του στίχου, και αφού έπεσα στο βιβλίο των φανταστικών όντων, μάλλον όχι. δεν ήθελα να πω αυτό.
αποφάσισα να διαβάσω όσο πιό πολύ κυριακίδη μπορώ. αφού κατάλαβα ότι οι μεταφράσεις του μου άλλαξαν την ζωή (με όλη την κυριολεξία που μπορούν να κουβαλάν αυτές οι λέξεις, αλλά και από την άλλη, νιώθω ότι λέξεις και κυριολεξία μαζί είναι ήδη πλεονασμός), ναι, αργώ αργώ αργώ
επιτέλους! κατάλαβα ότι ταυτίζομαι με καλλιτέχνες και το έργο τους για πάντα όταν αρχίσω και βλέπω τον ενθουσιασμό τους για τις αναφορές τους. το ήξερα ότι ο κυριακίδης λάτρευε τον περέκ. το ήξερα ότι είναι τεράστιος σινεφίλ. τα ήξερα ότι όλα αυτά υπήρχαν. αλλά τώρα τα βλέπω γραμμένα, τα βλέπω εκεί, να κουνιούνται ρυθμικά με το κεφάλι μου την ώρα που τα διαβάζω, όλη την έξαρση χαράς να είναι εκεί.
αλλά κυρίως και πάνω από όλα, αυτό το συγκλονιστικό κείμενο, που υπήρξε με αφορμή την μετάφραση του στο "Ζωή οδηγίες χρήσης" από την ομιλία του στο γαλλικό ινστιτούτο το 1991, όταν και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ύψιλον ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ.
και τελειώνει για τον περέκ έτσι, και κάπου εκεί είναι που κοιτάς γύρω σου, βλέπεις τους φίλους, βλέπεις τον εαυτό σου, προσπαθείς να καταλάβεις γιατί κάποιος πεθαίνει, προσπαθείς να βρεις τα πάτερνς που θα σε οδηγούσαν στο επόμενο βήμα, αλλά αδυνατείς, γιατί απλά κλαίς σαν εφτάχρονος και πάλι από δέος και ανατριχίλα
"Μπορώ, τουλάχιστον, να κάνω μία έκκληση: σ'εκείνο τον χλωρό και ωραίο τόπο του μυαλού μας, εκεί όπου κατακάθονται τα πιό σπουδαία μας όνειρα, εκεί όπου ολοκληρώνονται όλα τα ημιτελή έργα τέχνης, από την Προσκύνηση των Μάγων του Da Vinci ώς την Αμερική του Kafka και τις 53 μέρες του Perec, ας φυλάξουμε έναν μικρό ιδιωτικό παράδεισο γι'αυτό το λαμπερό εβραιόπουλο· έναν παράδεισο με παζλ και βιβλία και πολλές, πολλές γατές, που θα διασταυρώνονται γουργουρίζοντας πάνω σε γιγαντιαία σταυρόλεξα."
δεν έχω διαβάσει πιό όμορφη παράγραφο στη ζωή μου, δεν πρέπει να έχει γραφτεί επικήδειος πιό συνταρακτικός από αυτόν.
κωστάντια πάρε με σε παρακαλώ μαζί σου, σε ικετεύω, πάρε με μαζί σου, νιώθω ότι θα διαλυθώ εντελώς στο τέλος. δεν μπορώ να συγκρατήσω τίποτα πάνω μου πιά, νιώθω πως είμαι σε ένα διαρκές μεταίχμιο θλίψης/κατάθλιψης/συγκίνησης/τρόμου.
μόνο ο αχιλλέας κυριακίδης με κρατάει στα λογικά μου.
29.3.11
16.3.11
12.3.11
κομπόστα
μου αρέσουν οι παραγωγές που είναι πηχτές, γεμάτες πληροφορία, χωρίς εφέ, απλά τίγκα στα όργανα και στις συχνότητες. δεν μπόρεσα ποτέ να είμαι καλός στο να μιξάρω σωστά 3 όργανα και να τα κάνω να ακούγονται ουσιώδη και όχι βαρετά. εκτός κι αν έχω να κάνω με ένα τραγούδι 1-2 λεπτών.
πιστεύω, βαθιά μέσα μου, ή μαλλον χωρίς να ψάξω βαθιά μέσα μου, ότι ο λόγος που αγαπάω αυτό τον τρόπο ηχογράφησης είναι το golden hours του eno, και το σοκ που έπαθα όταν άκουσα ότι υπήρχαν κανονικά ντραμς εκει μέσα, να παίζουν έναν κανονικότατο ροκ ρυθμό, αλλά ήταν ΤΟΣΟ χαμηλά στην μίξη, που απλά δεν τα έπαιρνες ποτέ χαμπάρι. και έτσι παραμένουν ένας τρόπος για να αλλάζει το perception σου ενώ ρέει το τραγούδι, αλλά χωρίς να ξέρεις γιατί.
είναι σαν το αιώνιο θέμα μου. ξυπνάω μέσα στον ύπνο μου από ένα θόρυβο, αλλά προφανώς όταν ανοίγω τα μάτια μου έχω πάψει να θυμάμαι τι θόρυβος ήταν αυτός. το γεγονός αυτό άλλαξε την τωρινή κατάσταση μου αλλά δεν μπορώ να το προσδιορίσω.
έτσι μου αρέσει και η μουσική μου. πηγμένη και βουτηγμένη σε μικρούς απριοσδιόριστους ήχους, που πολλές φορές ούτε καν ακούγονται. αλλά είναι εκεί, και μπορεί κάποιος κάποτε να τύχει και να τα ακούσει.
το πιό πιθανόν είναι ότι δεν θα θέλει κανένας να ακούσει ένα τραγούδι μου ιν δε φέρστ πλέϊς, αλλά αυτό είναι μία άλλη υπόθεση.
σε κάθε περίπτωση, ας πούμε ότι μία ακόμα αναφορά είναι τα εξής λόγια του παουλ κλεε, που είναι επίσης μέσα στον περέκ, στην αρχή-αρχή:
"The eye follows the paths that have been laid down for it in the work"
είμαι βέβαιος, πως αν δεν είχα διαβάσει αυτό το βιβλίο, θα ήμουν ένας άλλος άνθρωπος.
αλλά πότε σκότωθηκε ο ινδουιστής φοιτητής στον αλμουτάσιμ? κι εγώ που ήμουν?
πιστεύω, βαθιά μέσα μου, ή μαλλον χωρίς να ψάξω βαθιά μέσα μου, ότι ο λόγος που αγαπάω αυτό τον τρόπο ηχογράφησης είναι το golden hours του eno, και το σοκ που έπαθα όταν άκουσα ότι υπήρχαν κανονικά ντραμς εκει μέσα, να παίζουν έναν κανονικότατο ροκ ρυθμό, αλλά ήταν ΤΟΣΟ χαμηλά στην μίξη, που απλά δεν τα έπαιρνες ποτέ χαμπάρι. και έτσι παραμένουν ένας τρόπος για να αλλάζει το perception σου ενώ ρέει το τραγούδι, αλλά χωρίς να ξέρεις γιατί.
είναι σαν το αιώνιο θέμα μου. ξυπνάω μέσα στον ύπνο μου από ένα θόρυβο, αλλά προφανώς όταν ανοίγω τα μάτια μου έχω πάψει να θυμάμαι τι θόρυβος ήταν αυτός. το γεγονός αυτό άλλαξε την τωρινή κατάσταση μου αλλά δεν μπορώ να το προσδιορίσω.
έτσι μου αρέσει και η μουσική μου. πηγμένη και βουτηγμένη σε μικρούς απριοσδιόριστους ήχους, που πολλές φορές ούτε καν ακούγονται. αλλά είναι εκεί, και μπορεί κάποιος κάποτε να τύχει και να τα ακούσει.
το πιό πιθανόν είναι ότι δεν θα θέλει κανένας να ακούσει ένα τραγούδι μου ιν δε φέρστ πλέϊς, αλλά αυτό είναι μία άλλη υπόθεση.
σε κάθε περίπτωση, ας πούμε ότι μία ακόμα αναφορά είναι τα εξής λόγια του παουλ κλεε, που είναι επίσης μέσα στον περέκ, στην αρχή-αρχή:
"The eye follows the paths that have been laid down for it in the work"
είμαι βέβαιος, πως αν δεν είχα διαβάσει αυτό το βιβλίο, θα ήμουν ένας άλλος άνθρωπος.
αλλά πότε σκότωθηκε ο ινδουιστής φοιτητής στον αλμουτάσιμ? κι εγώ που ήμουν?
7.3.11
ριγκρέσουμ
και πάλι, για πάντα, από όλα τα πράγματα που μπορούν να σου συμβούν ο θάνατος είναι το χειρότερο, αλλά και πάλι, υπάρχουν φορές που δεν είμαι καν σίγουρος για αυτό. αλλά δεν ξέρω, ποτέ δεν θα είμαι σίγουρος. σε κάθε περίπτωση.
μετράω ανάποδα, προσπαθώ να τελειώνω, ακόμα δεν ξεκίνησα να βάζω φωνές, ούτε τα μπιτς, αλλά τελειώνουν τα τραγούδια τουλάχιστον. χαμός, πόνος μυαλού, και τελειώνουν οι κάρτες, τελείωσαν δηλαδή, και κάνω μπακαπ, σβήνω και γράφω από πάνω και συνεχίζω και κουράζομαι και χάνω χρόνο και κάνω διαλείμματα να διαβάσω τον μπόρχες και στην καλύτερη να πάω καμιά βόλτα με το αμάξι του στράτου, αν ο στράτος είναι εδώ, αλλιώς βόλτα με τα πόδια μόνος, και μετά πάλι σπίτι σπίτι σπίτι και δουλειά δουλειά δουλειά και πάλι το ίδιο και ξυπνάω και κοιμάμαι και δουλεύω ώρες εδώ ατελείωτες και παθαίνω τενοντίτιδα με το σαμπλερ και το γαμημένο το τράκπαντ, αλλά αν γινόταν αλλιώς θα το έκανα, αλλά δεν γίνεται.
υπάρχουν στιγμές, που όταν είμαι ξεάγχωτος νιώθω ευτυχισμένος, πραγματικά ευτυχισμένος, αλλά αυτές οι στιγμές κρατάνε τόσο ελάχιστο χρόνο, δεν προλαβαίνω καν να καταλάβω ότι δεν υπάρχουν πιά.
αλλά προχωράει, και υπάρχουν μέρες που το σιχαίνομαι, υπάρχουν μέρες που το ακούω και δεν το πιστεύω, αλλά κυρίως το σιχαίνομαι. και συνεχίζω να αρρωσταίνω στην σκέψη του λούτσιο, αλλά γενικά δεν ακούω μουσική, καθόλου μουσική, κατεβάζω δίσκους και τους έχω και κάθονται, και ότι μουσική είχα μαζεμένη από περσι τον γενάρη την πέρασα όλη μαζί σε έναν άλλον σκληρό για να αδειάσει λίγο το πισι. και εννοείται δεν έψαξα τίποτα και κανέναν δίσκο.
το μόνο πράγμα που κάνω είναι να κάθομαι μερικές στιγμές για να ξεχαστώ και βλέπω βιντεάκια από λάϊβ strokes. πόσο το αγαπάω αυτό το συγκρότημα. δεν έχω λόγια.
επίσης ακούω το ριανόν των φλίτγουντ μακ, και έχω συνέχεια δίπλα μου στο σπίτι τα βινύλια του άνιμα λατίνα και του μαντβιλένι να τα κοιτάω κάθε μέρα που ξυπνάω, μαζί με τον φάκελο και τον σκληρό για να μην ξεχνίεμαι.
αλλά και πάλι, ίσως να το σκότωσα και να τα σκάτωσα στην αρχή, και τζάμπα ψάχνω τις συνδέσεις των συνδέσεων για να με οδηγήσουν εκεί που δεν ξέρω πως θα είναι, και ποτέ δεν ήξερα, και απλά κουβαλάω ένα προαίσθημα. αλλά αν με ρωτούσε κάποιος θα έλεγα μόνο ένα πράγμα: "πετάξτε με στην πιόλα και παρατήστε με εκεί. από κει και πέρα θα βρώ την άκρη. φαντάζομαι"
μετράω ανάποδα, προσπαθώ να τελειώνω, ακόμα δεν ξεκίνησα να βάζω φωνές, ούτε τα μπιτς, αλλά τελειώνουν τα τραγούδια τουλάχιστον. χαμός, πόνος μυαλού, και τελειώνουν οι κάρτες, τελείωσαν δηλαδή, και κάνω μπακαπ, σβήνω και γράφω από πάνω και συνεχίζω και κουράζομαι και χάνω χρόνο και κάνω διαλείμματα να διαβάσω τον μπόρχες και στην καλύτερη να πάω καμιά βόλτα με το αμάξι του στράτου, αν ο στράτος είναι εδώ, αλλιώς βόλτα με τα πόδια μόνος, και μετά πάλι σπίτι σπίτι σπίτι και δουλειά δουλειά δουλειά και πάλι το ίδιο και ξυπνάω και κοιμάμαι και δουλεύω ώρες εδώ ατελείωτες και παθαίνω τενοντίτιδα με το σαμπλερ και το γαμημένο το τράκπαντ, αλλά αν γινόταν αλλιώς θα το έκανα, αλλά δεν γίνεται.
υπάρχουν στιγμές, που όταν είμαι ξεάγχωτος νιώθω ευτυχισμένος, πραγματικά ευτυχισμένος, αλλά αυτές οι στιγμές κρατάνε τόσο ελάχιστο χρόνο, δεν προλαβαίνω καν να καταλάβω ότι δεν υπάρχουν πιά.
αλλά προχωράει, και υπάρχουν μέρες που το σιχαίνομαι, υπάρχουν μέρες που το ακούω και δεν το πιστεύω, αλλά κυρίως το σιχαίνομαι. και συνεχίζω να αρρωσταίνω στην σκέψη του λούτσιο, αλλά γενικά δεν ακούω μουσική, καθόλου μουσική, κατεβάζω δίσκους και τους έχω και κάθονται, και ότι μουσική είχα μαζεμένη από περσι τον γενάρη την πέρασα όλη μαζί σε έναν άλλον σκληρό για να αδειάσει λίγο το πισι. και εννοείται δεν έψαξα τίποτα και κανέναν δίσκο.
το μόνο πράγμα που κάνω είναι να κάθομαι μερικές στιγμές για να ξεχαστώ και βλέπω βιντεάκια από λάϊβ strokes. πόσο το αγαπάω αυτό το συγκρότημα. δεν έχω λόγια.
επίσης ακούω το ριανόν των φλίτγουντ μακ, και έχω συνέχεια δίπλα μου στο σπίτι τα βινύλια του άνιμα λατίνα και του μαντβιλένι να τα κοιτάω κάθε μέρα που ξυπνάω, μαζί με τον φάκελο και τον σκληρό για να μην ξεχνίεμαι.
αλλά και πάλι, ίσως να το σκότωσα και να τα σκάτωσα στην αρχή, και τζάμπα ψάχνω τις συνδέσεις των συνδέσεων για να με οδηγήσουν εκεί που δεν ξέρω πως θα είναι, και ποτέ δεν ήξερα, και απλά κουβαλάω ένα προαίσθημα. αλλά αν με ρωτούσε κάποιος θα έλεγα μόνο ένα πράγμα: "πετάξτε με στην πιόλα και παρατήστε με εκεί. από κει και πέρα θα βρώ την άκρη. φαντάζομαι"
5.3.11
σύνοψη των όσων συμβαίνουν στην ζωή μου από τον άυγουστο και μετά
με μία φράση: a rather uncomfortable combination. συνεχίζοντας όμως στο ίδιο ύφος, θα μπορούσα κάλλιστα να πω ότι ψάχνω από τον αύγουστο το δικό μου αλ-μουτάσιμ, ακολουθώντας ένα προαίσθημα που φθάρθηκε, ξαναξέφτισε, αποχρωματίστηκε, και εξακολουθώ να τρέχω πίσω του, σκεφτόμενος ότι κάπου μπορεί να με βγάλει.
εκτός κι αν είναι ο "ινδουιστής" φοιτητής, που νόμιζα ότι σκότωσα, στην αρχή-αρχή.
εκτός κι αν είναι ο "ινδουιστής" φοιτητής, που νόμιζα ότι σκότωσα, στην αρχή-αρχή.
3.3.11
σελ 385, σημείωση 772
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
μορέλ
"οι παρείσακτοι δεν ήρθαν να με αναζητήσουν. τους βλέπω να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται στις κορυφογραμμές του λόφου. ίσως εξαιτίας κάποιας ατέλειας της ψυχής (και της απειρίας των κουνουπιών) νοσταλγώ τα περασμένα. τα περασμένα, όταν ζούσα χωρίς την ελπίδα της φαουστίν και όχι μέσα σ'αυτή την αγωνία. νοσταλγώ εκείνη τη στιγμή που αισθάνθηκα πάλι εγκατεστημένος στο μουσείο, κύριος της πειθαρχημένης μοναξιάς"
1.3.11
24.2.11
επίδραση του ηλίου στην ομίχλη
έχω αυτό το ημερολόγιο του μονέ, που είναι ένας πίνακας για κάθε μέρα, σχεδόν για κάθε μέρα, γιατί έχει έναν για κάθε σουκού και όχι δύο, και κάθε βράδυ πριν να κοιμηθώ, και είναι αργά καθε βράδυ, σκέφτομαι, μήπως πρέπει να κόψω τώρα το φύλλο και να πάω στο επόμενο? αλλά κάθε βράδυ περιμένω να ξυπνήσω για να το κάνω. αλλά το ξεχνάω, και το κόβω το βράδυ. κούραστικος.
τις τελευταίες μέρες έχει στη σειρά πολλούς πίνακες που έκανε στην αγγλία, που απλά είναι η βουλή με ομίχλη σε διαφορετικές αποχρώσεις. πολύ θολό, πανέμορφο, σαν να έπαθες καταρράκτη. όλες τις φορές.
23.2.11
είναι ασύγκριτη η ευτυχία μου
-κάθε μέρα που ανοίγω το βιβλίο και έχω να διαβάσω κι άλλο κι άλλο κι άλλο. και σκέφτομαι ότι μετά θα ψάξω και αυτά που έγραψε με τον κασάρες, πωπω, χαμός. έχει πολύ πράμα ακόμα να με κάνει χαρούμενο.
-τώρα κάνω τράκινγκ αυτό το ρημαδιασμένο το βαλς που μου έχει φάει την ψυχή από τον ιούλιο ακόμα, μακάρι να βγει άκρη
-επίσης σκέφτομαι ότι γέμισα σημειώσεις, έκανα τόση δουλειά, κλπ κλπ, και θα έχει πλάκα αν θα χρειαστεί να την βάλω στον κώλο μου.
-σκέφτομαι όντως να την βάλω στον κώλο μου αν δεν χρειαστεί, αλήθεια
-αρχές απριλίου θα είμαι πάλι εκεί που ήμουν και πέρσι, με περισσή όρεξη να εντρυφήσω στην γλώσσα τους αυτή την φορά, ίσως να με βοηθήσει να διαβάσω μπόρχες στο πρωτότυπο.
-δεν βλέπω καμία άλλη χρήση των ισπανικών, αλήθεια.
-τώρα κάνω τράκινγκ αυτό το ρημαδιασμένο το βαλς που μου έχει φάει την ψυχή από τον ιούλιο ακόμα, μακάρι να βγει άκρη
-επίσης σκέφτομαι ότι γέμισα σημειώσεις, έκανα τόση δουλειά, κλπ κλπ, και θα έχει πλάκα αν θα χρειαστεί να την βάλω στον κώλο μου.
-σκέφτομαι όντως να την βάλω στον κώλο μου αν δεν χρειαστεί, αλήθεια
-αρχές απριλίου θα είμαι πάλι εκεί που ήμουν και πέρσι, με περισσή όρεξη να εντρυφήσω στην γλώσσα τους αυτή την φορά, ίσως να με βοηθήσει να διαβάσω μπόρχες στο πρωτότυπο.
-δεν βλέπω καμία άλλη χρήση των ισπανικών, αλήθεια.
22.2.11
στη συνέχεια
raymond scott με τρελοχτυπητά ντράμς και dolemite/φάνκ χαζαμάρα/galt fast r'n'r (angelos kyriou)/αφρικάνες τραγουδάνε, μπόγκος βαράνε(δημάκης τρανζίσιον)
19.2.11
25 αυγούστου 1983
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
17.2.11
και όσο περνάνε οι μέρες
τόσο περισσότερο αρνούμαι να διαχειριστώ τον χρόνο μου διαφορετικά από το ιδεατό. και εννοείται πως γίνομαι δύστροπος, μονόχνωτος, κατσούφης, σιχαμένος, ιδιότροπος, ενοχλητικός, παράξενος.
θα περάσει, εύχομαι.
θα περάσει, εύχομαι.
αυτά είδα
-είδα να κλέβουν αυτοκίνητα μαζεμένα, να τα ανοίγουν με υπερφυσικές σωλήνες, και να έρχεται κόσμος αμέτρητος, με άπειρα κλειδιά που έχει βρει στο δρόμο και να δοκιμάζει αν ανοίγουν κάποιο αυτοκίνητο
-είδα έναν φίλο μου που έγινε πρεζάκι (ποτέ δεν ήταν φίλος μου και ποτέ δεν ασχολήθηκε με αυτά και εννοείται πως δεν θυμάμαι ποιόν είδα) και χάρηκα τόσο πολύ που τον είδα και ήταν καλά, ενώ ήταν χάλια
-είδα έναν μαύρο τύπο, μαυριδερό μάλλον, με μακριά μαλλιά, μέσα σε ένα μαγαζί που πουλούσε μόνο κάρτες για άλμπουμ του NBA και μου έλεγε ότι είναι φίλος των γονιών μου και να τους πω χαιρετίσματα και ότι θα έπρεπε να τον θυμάμαι κανονικά, αλλά εννοείται δεν θυμόμουν τίποτα
-είδα μία προβολή μίας ταινίας σε μία τεράστια αίθουσα, και ήθελα τόσο πολύ να κάτσω, αλλά ήταν όλοι άγνωστοι οι γύρω μου, αυτοί που υποτίθεται ήταν παρέα μου
-αλλά κυρίως είδα (πάλι) έντομα και ζωύφια. σκάλιζα την μύτη μου ως συνήθως, και δεν μπορούσα να ησυχάσω. έπειτα άρχισα να βγάζω μικρές σιχαμένες αραχνίτσες από εκεί μέσα.
-μάλλον είναι πολύ το άγχος για να το αντέξω.
-είδα έναν φίλο μου που έγινε πρεζάκι (ποτέ δεν ήταν φίλος μου και ποτέ δεν ασχολήθηκε με αυτά και εννοείται πως δεν θυμάμαι ποιόν είδα) και χάρηκα τόσο πολύ που τον είδα και ήταν καλά, ενώ ήταν χάλια
-είδα έναν μαύρο τύπο, μαυριδερό μάλλον, με μακριά μαλλιά, μέσα σε ένα μαγαζί που πουλούσε μόνο κάρτες για άλμπουμ του NBA και μου έλεγε ότι είναι φίλος των γονιών μου και να τους πω χαιρετίσματα και ότι θα έπρεπε να τον θυμάμαι κανονικά, αλλά εννοείται δεν θυμόμουν τίποτα
-είδα μία προβολή μίας ταινίας σε μία τεράστια αίθουσα, και ήθελα τόσο πολύ να κάτσω, αλλά ήταν όλοι άγνωστοι οι γύρω μου, αυτοί που υποτίθεται ήταν παρέα μου
-αλλά κυρίως είδα (πάλι) έντομα και ζωύφια. σκάλιζα την μύτη μου ως συνήθως, και δεν μπορούσα να ησυχάσω. έπειτα άρχισα να βγάζω μικρές σιχαμένες αραχνίτσες από εκεί μέσα.
-μάλλον είναι πολύ το άγχος για να το αντέξω.
16.2.11
μέχρι τώρα
φιγκερόα/good air/soul travel/καμπότζη τέκνο/samba/piano stomp/eric copeland funk/bass psych/φλώρικη ακουστική τέκνο/laidback loop (2 parts)
αναρρίχηση
"ο αξιωματικός υπηρεσίας τον υπηρέτησε απαξιωτικά, αντιμετοπίζοντάς τον δηλαδή σαν να'χε μπροστά του έναν ακόμα απ'αυτούς τους περιδεείς αστούς που τρομοκρατούνται με το παραμικρό ή, στην χειρότερη περίπτωση, με την αίσθηση ότι δικαιώνονται όταν το παραμικρό τους τρομοκρατεί, κι ότι το μέγεθος της επιτυχίας τους στην αναρρίχηση μετράται με το πόσοι επιχειρούν να τους κλαδέψουν"
από την νουβέλα "κωμωδία" του αχιλλέα κυριακίδη, εκδόσεις πόλις.
από την νουβέλα "κωμωδία" του αχιλλέα κυριακίδη, εκδόσεις πόλις.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)