τυπική βόλτα στα βιβλιοπωλεία στη θεσσαλονίκη. ήρθε ο μοσχάς από την αγγλία. πήγαμε να τον δούμε. ευτυχία. τυπικός μοσχάς. αλλά και σίμος και μπέλε. χαμός. και πάλι όμως.
αποφάσισα να μαζέψω ότι μπόρχες δεν έχω (δηλαδή ότι δεν υπάρχει στα μαζεμένα των ελληνικών γραμμάτων) και αφού ο ντέζερτνοτ μου χάρισε την τέχνη του στίχου, και αφού έπεσα στο βιβλίο των φανταστικών όντων, μάλλον όχι. δεν ήθελα να πω αυτό.
αποφάσισα να διαβάσω όσο πιό πολύ κυριακίδη μπορώ. αφού κατάλαβα ότι οι μεταφράσεις του μου άλλαξαν την ζωή (με όλη την κυριολεξία που μπορούν να κουβαλάν αυτές οι λέξεις, αλλά και από την άλλη, νιώθω ότι λέξεις και κυριολεξία μαζί είναι ήδη πλεονασμός), ναι, αργώ αργώ αργώ
επιτέλους! κατάλαβα ότι ταυτίζομαι με καλλιτέχνες και το έργο τους για πάντα όταν αρχίσω και βλέπω τον ενθουσιασμό τους για τις αναφορές τους. το ήξερα ότι ο κυριακίδης λάτρευε τον περέκ. το ήξερα ότι είναι τεράστιος σινεφίλ. τα ήξερα ότι όλα αυτά υπήρχαν. αλλά τώρα τα βλέπω γραμμένα, τα βλέπω εκεί, να κουνιούνται ρυθμικά με το κεφάλι μου την ώρα που τα διαβάζω, όλη την έξαρση χαράς να είναι εκεί.
αλλά κυρίως και πάνω από όλα, αυτό το συγκλονιστικό κείμενο, που υπήρξε με αφορμή την μετάφραση του στο "Ζωή οδηγίες χρήσης" από την ομιλία του στο γαλλικό ινστιτούτο το 1991, όταν και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ύψιλον ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ.
και τελειώνει για τον περέκ έτσι, και κάπου εκεί είναι που κοιτάς γύρω σου, βλέπεις τους φίλους, βλέπεις τον εαυτό σου, προσπαθείς να καταλάβεις γιατί κάποιος πεθαίνει, προσπαθείς να βρεις τα πάτερνς που θα σε οδηγούσαν στο επόμενο βήμα, αλλά αδυνατείς, γιατί απλά κλαίς σαν εφτάχρονος και πάλι από δέος και ανατριχίλα
"Μπορώ, τουλάχιστον, να κάνω μία έκκληση: σ'εκείνο τον χλωρό και ωραίο τόπο του μυαλού μας, εκεί όπου κατακάθονται τα πιό σπουδαία μας όνειρα, εκεί όπου ολοκληρώνονται όλα τα ημιτελή έργα τέχνης, από την Προσκύνηση των Μάγων του Da Vinci ώς την Αμερική του Kafka και τις 53 μέρες του Perec, ας φυλάξουμε έναν μικρό ιδιωτικό παράδεισο γι'αυτό το λαμπερό εβραιόπουλο· έναν παράδεισο με παζλ και βιβλία και πολλές, πολλές γατές, που θα διασταυρώνονται γουργουρίζοντας πάνω σε γιγαντιαία σταυρόλεξα."
δεν έχω διαβάσει πιό όμορφη παράγραφο στη ζωή μου, δεν πρέπει να έχει γραφτεί επικήδειος πιό συνταρακτικός από αυτόν.
κωστάντια πάρε με σε παρακαλώ μαζί σου, σε ικετεύω, πάρε με μαζί σου, νιώθω ότι θα διαλυθώ εντελώς στο τέλος. δεν μπορώ να συγκρατήσω τίποτα πάνω μου πιά, νιώθω πως είμαι σε ένα διαρκές μεταίχμιο θλίψης/κατάθλιψης/συγκίνησης/τρόμου.
μόνο ο αχιλλέας κυριακίδης με κρατάει στα λογικά μου.
29.3.11
16.3.11
12.3.11
κομπόστα
μου αρέσουν οι παραγωγές που είναι πηχτές, γεμάτες πληροφορία, χωρίς εφέ, απλά τίγκα στα όργανα και στις συχνότητες. δεν μπόρεσα ποτέ να είμαι καλός στο να μιξάρω σωστά 3 όργανα και να τα κάνω να ακούγονται ουσιώδη και όχι βαρετά. εκτός κι αν έχω να κάνω με ένα τραγούδι 1-2 λεπτών.
πιστεύω, βαθιά μέσα μου, ή μαλλον χωρίς να ψάξω βαθιά μέσα μου, ότι ο λόγος που αγαπάω αυτό τον τρόπο ηχογράφησης είναι το golden hours του eno, και το σοκ που έπαθα όταν άκουσα ότι υπήρχαν κανονικά ντραμς εκει μέσα, να παίζουν έναν κανονικότατο ροκ ρυθμό, αλλά ήταν ΤΟΣΟ χαμηλά στην μίξη, που απλά δεν τα έπαιρνες ποτέ χαμπάρι. και έτσι παραμένουν ένας τρόπος για να αλλάζει το perception σου ενώ ρέει το τραγούδι, αλλά χωρίς να ξέρεις γιατί.
είναι σαν το αιώνιο θέμα μου. ξυπνάω μέσα στον ύπνο μου από ένα θόρυβο, αλλά προφανώς όταν ανοίγω τα μάτια μου έχω πάψει να θυμάμαι τι θόρυβος ήταν αυτός. το γεγονός αυτό άλλαξε την τωρινή κατάσταση μου αλλά δεν μπορώ να το προσδιορίσω.
έτσι μου αρέσει και η μουσική μου. πηγμένη και βουτηγμένη σε μικρούς απριοσδιόριστους ήχους, που πολλές φορές ούτε καν ακούγονται. αλλά είναι εκεί, και μπορεί κάποιος κάποτε να τύχει και να τα ακούσει.
το πιό πιθανόν είναι ότι δεν θα θέλει κανένας να ακούσει ένα τραγούδι μου ιν δε φέρστ πλέϊς, αλλά αυτό είναι μία άλλη υπόθεση.
σε κάθε περίπτωση, ας πούμε ότι μία ακόμα αναφορά είναι τα εξής λόγια του παουλ κλεε, που είναι επίσης μέσα στον περέκ, στην αρχή-αρχή:
"The eye follows the paths that have been laid down for it in the work"
είμαι βέβαιος, πως αν δεν είχα διαβάσει αυτό το βιβλίο, θα ήμουν ένας άλλος άνθρωπος.
αλλά πότε σκότωθηκε ο ινδουιστής φοιτητής στον αλμουτάσιμ? κι εγώ που ήμουν?
πιστεύω, βαθιά μέσα μου, ή μαλλον χωρίς να ψάξω βαθιά μέσα μου, ότι ο λόγος που αγαπάω αυτό τον τρόπο ηχογράφησης είναι το golden hours του eno, και το σοκ που έπαθα όταν άκουσα ότι υπήρχαν κανονικά ντραμς εκει μέσα, να παίζουν έναν κανονικότατο ροκ ρυθμό, αλλά ήταν ΤΟΣΟ χαμηλά στην μίξη, που απλά δεν τα έπαιρνες ποτέ χαμπάρι. και έτσι παραμένουν ένας τρόπος για να αλλάζει το perception σου ενώ ρέει το τραγούδι, αλλά χωρίς να ξέρεις γιατί.
είναι σαν το αιώνιο θέμα μου. ξυπνάω μέσα στον ύπνο μου από ένα θόρυβο, αλλά προφανώς όταν ανοίγω τα μάτια μου έχω πάψει να θυμάμαι τι θόρυβος ήταν αυτός. το γεγονός αυτό άλλαξε την τωρινή κατάσταση μου αλλά δεν μπορώ να το προσδιορίσω.
έτσι μου αρέσει και η μουσική μου. πηγμένη και βουτηγμένη σε μικρούς απριοσδιόριστους ήχους, που πολλές φορές ούτε καν ακούγονται. αλλά είναι εκεί, και μπορεί κάποιος κάποτε να τύχει και να τα ακούσει.
το πιό πιθανόν είναι ότι δεν θα θέλει κανένας να ακούσει ένα τραγούδι μου ιν δε φέρστ πλέϊς, αλλά αυτό είναι μία άλλη υπόθεση.
σε κάθε περίπτωση, ας πούμε ότι μία ακόμα αναφορά είναι τα εξής λόγια του παουλ κλεε, που είναι επίσης μέσα στον περέκ, στην αρχή-αρχή:
"The eye follows the paths that have been laid down for it in the work"
είμαι βέβαιος, πως αν δεν είχα διαβάσει αυτό το βιβλίο, θα ήμουν ένας άλλος άνθρωπος.
αλλά πότε σκότωθηκε ο ινδουιστής φοιτητής στον αλμουτάσιμ? κι εγώ που ήμουν?
7.3.11
ριγκρέσουμ
και πάλι, για πάντα, από όλα τα πράγματα που μπορούν να σου συμβούν ο θάνατος είναι το χειρότερο, αλλά και πάλι, υπάρχουν φορές που δεν είμαι καν σίγουρος για αυτό. αλλά δεν ξέρω, ποτέ δεν θα είμαι σίγουρος. σε κάθε περίπτωση.
μετράω ανάποδα, προσπαθώ να τελειώνω, ακόμα δεν ξεκίνησα να βάζω φωνές, ούτε τα μπιτς, αλλά τελειώνουν τα τραγούδια τουλάχιστον. χαμός, πόνος μυαλού, και τελειώνουν οι κάρτες, τελείωσαν δηλαδή, και κάνω μπακαπ, σβήνω και γράφω από πάνω και συνεχίζω και κουράζομαι και χάνω χρόνο και κάνω διαλείμματα να διαβάσω τον μπόρχες και στην καλύτερη να πάω καμιά βόλτα με το αμάξι του στράτου, αν ο στράτος είναι εδώ, αλλιώς βόλτα με τα πόδια μόνος, και μετά πάλι σπίτι σπίτι σπίτι και δουλειά δουλειά δουλειά και πάλι το ίδιο και ξυπνάω και κοιμάμαι και δουλεύω ώρες εδώ ατελείωτες και παθαίνω τενοντίτιδα με το σαμπλερ και το γαμημένο το τράκπαντ, αλλά αν γινόταν αλλιώς θα το έκανα, αλλά δεν γίνεται.
υπάρχουν στιγμές, που όταν είμαι ξεάγχωτος νιώθω ευτυχισμένος, πραγματικά ευτυχισμένος, αλλά αυτές οι στιγμές κρατάνε τόσο ελάχιστο χρόνο, δεν προλαβαίνω καν να καταλάβω ότι δεν υπάρχουν πιά.
αλλά προχωράει, και υπάρχουν μέρες που το σιχαίνομαι, υπάρχουν μέρες που το ακούω και δεν το πιστεύω, αλλά κυρίως το σιχαίνομαι. και συνεχίζω να αρρωσταίνω στην σκέψη του λούτσιο, αλλά γενικά δεν ακούω μουσική, καθόλου μουσική, κατεβάζω δίσκους και τους έχω και κάθονται, και ότι μουσική είχα μαζεμένη από περσι τον γενάρη την πέρασα όλη μαζί σε έναν άλλον σκληρό για να αδειάσει λίγο το πισι. και εννοείται δεν έψαξα τίποτα και κανέναν δίσκο.
το μόνο πράγμα που κάνω είναι να κάθομαι μερικές στιγμές για να ξεχαστώ και βλέπω βιντεάκια από λάϊβ strokes. πόσο το αγαπάω αυτό το συγκρότημα. δεν έχω λόγια.
επίσης ακούω το ριανόν των φλίτγουντ μακ, και έχω συνέχεια δίπλα μου στο σπίτι τα βινύλια του άνιμα λατίνα και του μαντβιλένι να τα κοιτάω κάθε μέρα που ξυπνάω, μαζί με τον φάκελο και τον σκληρό για να μην ξεχνίεμαι.
αλλά και πάλι, ίσως να το σκότωσα και να τα σκάτωσα στην αρχή, και τζάμπα ψάχνω τις συνδέσεις των συνδέσεων για να με οδηγήσουν εκεί που δεν ξέρω πως θα είναι, και ποτέ δεν ήξερα, και απλά κουβαλάω ένα προαίσθημα. αλλά αν με ρωτούσε κάποιος θα έλεγα μόνο ένα πράγμα: "πετάξτε με στην πιόλα και παρατήστε με εκεί. από κει και πέρα θα βρώ την άκρη. φαντάζομαι"
μετράω ανάποδα, προσπαθώ να τελειώνω, ακόμα δεν ξεκίνησα να βάζω φωνές, ούτε τα μπιτς, αλλά τελειώνουν τα τραγούδια τουλάχιστον. χαμός, πόνος μυαλού, και τελειώνουν οι κάρτες, τελείωσαν δηλαδή, και κάνω μπακαπ, σβήνω και γράφω από πάνω και συνεχίζω και κουράζομαι και χάνω χρόνο και κάνω διαλείμματα να διαβάσω τον μπόρχες και στην καλύτερη να πάω καμιά βόλτα με το αμάξι του στράτου, αν ο στράτος είναι εδώ, αλλιώς βόλτα με τα πόδια μόνος, και μετά πάλι σπίτι σπίτι σπίτι και δουλειά δουλειά δουλειά και πάλι το ίδιο και ξυπνάω και κοιμάμαι και δουλεύω ώρες εδώ ατελείωτες και παθαίνω τενοντίτιδα με το σαμπλερ και το γαμημένο το τράκπαντ, αλλά αν γινόταν αλλιώς θα το έκανα, αλλά δεν γίνεται.
υπάρχουν στιγμές, που όταν είμαι ξεάγχωτος νιώθω ευτυχισμένος, πραγματικά ευτυχισμένος, αλλά αυτές οι στιγμές κρατάνε τόσο ελάχιστο χρόνο, δεν προλαβαίνω καν να καταλάβω ότι δεν υπάρχουν πιά.
αλλά προχωράει, και υπάρχουν μέρες που το σιχαίνομαι, υπάρχουν μέρες που το ακούω και δεν το πιστεύω, αλλά κυρίως το σιχαίνομαι. και συνεχίζω να αρρωσταίνω στην σκέψη του λούτσιο, αλλά γενικά δεν ακούω μουσική, καθόλου μουσική, κατεβάζω δίσκους και τους έχω και κάθονται, και ότι μουσική είχα μαζεμένη από περσι τον γενάρη την πέρασα όλη μαζί σε έναν άλλον σκληρό για να αδειάσει λίγο το πισι. και εννοείται δεν έψαξα τίποτα και κανέναν δίσκο.
το μόνο πράγμα που κάνω είναι να κάθομαι μερικές στιγμές για να ξεχαστώ και βλέπω βιντεάκια από λάϊβ strokes. πόσο το αγαπάω αυτό το συγκρότημα. δεν έχω λόγια.
επίσης ακούω το ριανόν των φλίτγουντ μακ, και έχω συνέχεια δίπλα μου στο σπίτι τα βινύλια του άνιμα λατίνα και του μαντβιλένι να τα κοιτάω κάθε μέρα που ξυπνάω, μαζί με τον φάκελο και τον σκληρό για να μην ξεχνίεμαι.
αλλά και πάλι, ίσως να το σκότωσα και να τα σκάτωσα στην αρχή, και τζάμπα ψάχνω τις συνδέσεις των συνδέσεων για να με οδηγήσουν εκεί που δεν ξέρω πως θα είναι, και ποτέ δεν ήξερα, και απλά κουβαλάω ένα προαίσθημα. αλλά αν με ρωτούσε κάποιος θα έλεγα μόνο ένα πράγμα: "πετάξτε με στην πιόλα και παρατήστε με εκεί. από κει και πέρα θα βρώ την άκρη. φαντάζομαι"
5.3.11
σύνοψη των όσων συμβαίνουν στην ζωή μου από τον άυγουστο και μετά
με μία φράση: a rather uncomfortable combination. συνεχίζοντας όμως στο ίδιο ύφος, θα μπορούσα κάλλιστα να πω ότι ψάχνω από τον αύγουστο το δικό μου αλ-μουτάσιμ, ακολουθώντας ένα προαίσθημα που φθάρθηκε, ξαναξέφτισε, αποχρωματίστηκε, και εξακολουθώ να τρέχω πίσω του, σκεφτόμενος ότι κάπου μπορεί να με βγάλει.
εκτός κι αν είναι ο "ινδουιστής" φοιτητής, που νόμιζα ότι σκότωσα, στην αρχή-αρχή.
εκτός κι αν είναι ο "ινδουιστής" φοιτητής, που νόμιζα ότι σκότωσα, στην αρχή-αρχή.
3.3.11
σελ 385, σημείωση 772
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIESUNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
μορέλ
"οι παρείσακτοι δεν ήρθαν να με αναζητήσουν. τους βλέπω να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται στις κορυφογραμμές του λόφου. ίσως εξαιτίας κάποιας ατέλειας της ψυχής (και της απειρίας των κουνουπιών) νοσταλγώ τα περασμένα. τα περασμένα, όταν ζούσα χωρίς την ελπίδα της φαουστίν και όχι μέσα σ'αυτή την αγωνία. νοσταλγώ εκείνη τη στιγμή που αισθάνθηκα πάλι εγκατεστημένος στο μουσείο, κύριος της πειθαρχημένης μοναξιάς"
1.3.11
24.2.11
επίδραση του ηλίου στην ομίχλη
έχω αυτό το ημερολόγιο του μονέ, που είναι ένας πίνακας για κάθε μέρα, σχεδόν για κάθε μέρα, γιατί έχει έναν για κάθε σουκού και όχι δύο, και κάθε βράδυ πριν να κοιμηθώ, και είναι αργά καθε βράδυ, σκέφτομαι, μήπως πρέπει να κόψω τώρα το φύλλο και να πάω στο επόμενο? αλλά κάθε βράδυ περιμένω να ξυπνήσω για να το κάνω. αλλά το ξεχνάω, και το κόβω το βράδυ. κούραστικος.
τις τελευταίες μέρες έχει στη σειρά πολλούς πίνακες που έκανε στην αγγλία, που απλά είναι η βουλή με ομίχλη σε διαφορετικές αποχρώσεις. πολύ θολό, πανέμορφο, σαν να έπαθες καταρράκτη. όλες τις φορές.
23.2.11
είναι ασύγκριτη η ευτυχία μου
-κάθε μέρα που ανοίγω το βιβλίο και έχω να διαβάσω κι άλλο κι άλλο κι άλλο. και σκέφτομαι ότι μετά θα ψάξω και αυτά που έγραψε με τον κασάρες, πωπω, χαμός. έχει πολύ πράμα ακόμα να με κάνει χαρούμενο.
-τώρα κάνω τράκινγκ αυτό το ρημαδιασμένο το βαλς που μου έχει φάει την ψυχή από τον ιούλιο ακόμα, μακάρι να βγει άκρη
-επίσης σκέφτομαι ότι γέμισα σημειώσεις, έκανα τόση δουλειά, κλπ κλπ, και θα έχει πλάκα αν θα χρειαστεί να την βάλω στον κώλο μου.
-σκέφτομαι όντως να την βάλω στον κώλο μου αν δεν χρειαστεί, αλήθεια
-αρχές απριλίου θα είμαι πάλι εκεί που ήμουν και πέρσι, με περισσή όρεξη να εντρυφήσω στην γλώσσα τους αυτή την φορά, ίσως να με βοηθήσει να διαβάσω μπόρχες στο πρωτότυπο.
-δεν βλέπω καμία άλλη χρήση των ισπανικών, αλήθεια.
-τώρα κάνω τράκινγκ αυτό το ρημαδιασμένο το βαλς που μου έχει φάει την ψυχή από τον ιούλιο ακόμα, μακάρι να βγει άκρη
-επίσης σκέφτομαι ότι γέμισα σημειώσεις, έκανα τόση δουλειά, κλπ κλπ, και θα έχει πλάκα αν θα χρειαστεί να την βάλω στον κώλο μου.
-σκέφτομαι όντως να την βάλω στον κώλο μου αν δεν χρειαστεί, αλήθεια
-αρχές απριλίου θα είμαι πάλι εκεί που ήμουν και πέρσι, με περισσή όρεξη να εντρυφήσω στην γλώσσα τους αυτή την φορά, ίσως να με βοηθήσει να διαβάσω μπόρχες στο πρωτότυπο.
-δεν βλέπω καμία άλλη χρήση των ισπανικών, αλήθεια.
22.2.11
στη συνέχεια
raymond scott με τρελοχτυπητά ντράμς και dolemite/φάνκ χαζαμάρα/galt fast r'n'r (angelos kyriou)/αφρικάνες τραγουδάνε, μπόγκος βαράνε(δημάκης τρανζίσιον)
19.2.11
25 αυγούστου 1983
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.
17.2.11
και όσο περνάνε οι μέρες
τόσο περισσότερο αρνούμαι να διαχειριστώ τον χρόνο μου διαφορετικά από το ιδεατό. και εννοείται πως γίνομαι δύστροπος, μονόχνωτος, κατσούφης, σιχαμένος, ιδιότροπος, ενοχλητικός, παράξενος.
θα περάσει, εύχομαι.
θα περάσει, εύχομαι.
αυτά είδα
-είδα να κλέβουν αυτοκίνητα μαζεμένα, να τα ανοίγουν με υπερφυσικές σωλήνες, και να έρχεται κόσμος αμέτρητος, με άπειρα κλειδιά που έχει βρει στο δρόμο και να δοκιμάζει αν ανοίγουν κάποιο αυτοκίνητο
-είδα έναν φίλο μου που έγινε πρεζάκι (ποτέ δεν ήταν φίλος μου και ποτέ δεν ασχολήθηκε με αυτά και εννοείται πως δεν θυμάμαι ποιόν είδα) και χάρηκα τόσο πολύ που τον είδα και ήταν καλά, ενώ ήταν χάλια
-είδα έναν μαύρο τύπο, μαυριδερό μάλλον, με μακριά μαλλιά, μέσα σε ένα μαγαζί που πουλούσε μόνο κάρτες για άλμπουμ του NBA και μου έλεγε ότι είναι φίλος των γονιών μου και να τους πω χαιρετίσματα και ότι θα έπρεπε να τον θυμάμαι κανονικά, αλλά εννοείται δεν θυμόμουν τίποτα
-είδα μία προβολή μίας ταινίας σε μία τεράστια αίθουσα, και ήθελα τόσο πολύ να κάτσω, αλλά ήταν όλοι άγνωστοι οι γύρω μου, αυτοί που υποτίθεται ήταν παρέα μου
-αλλά κυρίως είδα (πάλι) έντομα και ζωύφια. σκάλιζα την μύτη μου ως συνήθως, και δεν μπορούσα να ησυχάσω. έπειτα άρχισα να βγάζω μικρές σιχαμένες αραχνίτσες από εκεί μέσα.
-μάλλον είναι πολύ το άγχος για να το αντέξω.
-είδα έναν φίλο μου που έγινε πρεζάκι (ποτέ δεν ήταν φίλος μου και ποτέ δεν ασχολήθηκε με αυτά και εννοείται πως δεν θυμάμαι ποιόν είδα) και χάρηκα τόσο πολύ που τον είδα και ήταν καλά, ενώ ήταν χάλια
-είδα έναν μαύρο τύπο, μαυριδερό μάλλον, με μακριά μαλλιά, μέσα σε ένα μαγαζί που πουλούσε μόνο κάρτες για άλμπουμ του NBA και μου έλεγε ότι είναι φίλος των γονιών μου και να τους πω χαιρετίσματα και ότι θα έπρεπε να τον θυμάμαι κανονικά, αλλά εννοείται δεν θυμόμουν τίποτα
-είδα μία προβολή μίας ταινίας σε μία τεράστια αίθουσα, και ήθελα τόσο πολύ να κάτσω, αλλά ήταν όλοι άγνωστοι οι γύρω μου, αυτοί που υποτίθεται ήταν παρέα μου
-αλλά κυρίως είδα (πάλι) έντομα και ζωύφια. σκάλιζα την μύτη μου ως συνήθως, και δεν μπορούσα να ησυχάσω. έπειτα άρχισα να βγάζω μικρές σιχαμένες αραχνίτσες από εκεί μέσα.
-μάλλον είναι πολύ το άγχος για να το αντέξω.
16.2.11
μέχρι τώρα
φιγκερόα/good air/soul travel/καμπότζη τέκνο/samba/piano stomp/eric copeland funk/bass psych/φλώρικη ακουστική τέκνο/laidback loop (2 parts)
αναρρίχηση
"ο αξιωματικός υπηρεσίας τον υπηρέτησε απαξιωτικά, αντιμετοπίζοντάς τον δηλαδή σαν να'χε μπροστά του έναν ακόμα απ'αυτούς τους περιδεείς αστούς που τρομοκρατούνται με το παραμικρό ή, στην χειρότερη περίπτωση, με την αίσθηση ότι δικαιώνονται όταν το παραμικρό τους τρομοκρατεί, κι ότι το μέγεθος της επιτυχίας τους στην αναρρίχηση μετράται με το πόσοι επιχειρούν να τους κλαδέψουν"
από την νουβέλα "κωμωδία" του αχιλλέα κυριακίδη, εκδόσεις πόλις.
από την νουβέλα "κωμωδία" του αχιλλέα κυριακίδη, εκδόσεις πόλις.
14.2.11
αντίστροφα
και ξαναείδα έντομα, και είδα ζευγάρια, στον βόλο πάλι, και σινεμά στο λίντο, αλλά κυρίως είδα πεταλούδες που μεταμορφώνονταν σε κάμπιες. και τεράστιες σαρανταποδαρούσες-σκορπιούς. φακ. δεν ξέρω καν τι σημαίνουν αυτά κάθε μέρα.
13.2.11
κυριακή
σκέφτομαι ότι ποτέ δεν ήταν το πρόβλημα μου οι κυριακές, ποτέ, οπότε μάλλον μου φταίνε οι κυριακές της βέροιας. ίσως αυτό να έφτανε και να μην χρειαζόταν να συμπληρώσω κάτι άλλο, αλλά ίσως και να πρέπει.
σκάνε απότομα διαλυμένες κυριακές στο βόλο, κάπου το '02-'03, που κοιμόμουν στις 10 το πρωί και ξύπναγα στις έξι το απόγευμα, χωρίς κανένα πρόβλημα. το πρώτο που χάθηκε είναι η άνεση με τον ύπνο, το δεύτερο είναι η άνεση του σκατένιου απογευματινού κυριακάτικου ξυπνήματος. σηκωνόμουν, πήγαινα στον θηβαίο, καθόμουν κάνα δίωρο, πηγαίναμε σινεμά, κάναμε βόλτα στην θάλασσα, αυτό. όνειρο. όνειρο.
σήμερα ήμουν ενοχλημένος από το πρωί με την σιχαμένη σημερινή κυριακή. ο ύπνος ήταν άσχημος, ωραίος δηλαδή αλλά δεν τον ευχαριστήθηκα. το ραδιόφωνο έπαιζε ωραία μουσική αλλά την στιγμή που σκεφτόμουν τις μελωδίες της φωνής αποκοιμήθηκα. ξύπνησα και πήγαμε βόλτα με τον στράτο και μελαγχόλησα. γύρισα σπίτι και θα ξεκινήσω να δουλεύω και δεν θα το σκεφτώ. αλλά γιατί να είναι έτσι? πάντοτε την χαιρόμουν την κυριακάτικη σιχασιά. τι συνέβη? γιατί να μην έχει μια τεράστια διαδρομή μέσα στην πόλη και να περπατάω και να ξεχνάω που είμαι?
νιώθω αδύναμος να κάνω οτιδήποτε για αυτό. είναι τόσο παράξενο.
σκάνε απότομα διαλυμένες κυριακές στο βόλο, κάπου το '02-'03, που κοιμόμουν στις 10 το πρωί και ξύπναγα στις έξι το απόγευμα, χωρίς κανένα πρόβλημα. το πρώτο που χάθηκε είναι η άνεση με τον ύπνο, το δεύτερο είναι η άνεση του σκατένιου απογευματινού κυριακάτικου ξυπνήματος. σηκωνόμουν, πήγαινα στον θηβαίο, καθόμουν κάνα δίωρο, πηγαίναμε σινεμά, κάναμε βόλτα στην θάλασσα, αυτό. όνειρο. όνειρο.
σήμερα ήμουν ενοχλημένος από το πρωί με την σιχαμένη σημερινή κυριακή. ο ύπνος ήταν άσχημος, ωραίος δηλαδή αλλά δεν τον ευχαριστήθηκα. το ραδιόφωνο έπαιζε ωραία μουσική αλλά την στιγμή που σκεφτόμουν τις μελωδίες της φωνής αποκοιμήθηκα. ξύπνησα και πήγαμε βόλτα με τον στράτο και μελαγχόλησα. γύρισα σπίτι και θα ξεκινήσω να δουλεύω και δεν θα το σκεφτώ. αλλά γιατί να είναι έτσι? πάντοτε την χαιρόμουν την κυριακάτικη σιχασιά. τι συνέβη? γιατί να μην έχει μια τεράστια διαδρομή μέσα στην πόλη και να περπατάω και να ξεχνάω που είμαι?
νιώθω αδύναμος να κάνω οτιδήποτε για αυτό. είναι τόσο παράξενο.
σκηνή χαμηλή ασφυξία ακρίδα
είδα στον ύπνο μου τον παπαδάτο και ήταν σε μία σκηνή και κοιμόταν μέσα, και η σκηνή ήταν πολύ μικρή, και είχε βάλει και ένα προστατευτικό από μέσα για να μην μπαίνει νερό, μία ακόμα κουβέρτα στην ουσία, που ήταν κρεμασμένη από την οροφή της σκηνής, αλλά ήταν τόσο χαμηλά, που στην ουσία όλο αυτό έμοιαζε με έναν μεγάλο υπνόσακο. πήγα να δω μέσα τι γίνεται και ήταν ασφυκτικά και δίπλα στον παπαδάτο ήταν μια ακρίδα αρκετά μεγάλη.
ξύπνησα έντρομος και έψαχνα για έντομα στο κρεβάτι μου. δεν βρήκα κάποιο, ξανακοιμήθηκα.
ξύπνησα έντρομος και έψαχνα για έντομα στο κρεβάτι μου. δεν βρήκα κάποιο, ξανακοιμήθηκα.
έρημος
υπάρχουν μέρες που μπορώ να κάθομαι και να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω αυτό το μπλογκ από την αρχή και το τέλος και ανακατεμένα και πάλι και πάλι, προσπαθώντας να καταλάβω μερικές φορές, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσω τι είναι αυτό ακριβώς που θέλω να καταλάβω, σαν να βλέπω όλο το άγνωστο μαζεμένο μπροστά μου, ξέροντας πως είναι εκεί, ξέροντας ότι υπάρχει, αλλά συγχρόνως σαν να εξαφανίζεται από τα μάτια μου, ενώ είναι βέβαιο ότι δεν συνδέθηκε ποτέ μαζί μου. νιώθω σχεδόν σοκαρισμένος, και την ίδια στιγμή σχεδόν μικρός. και ξαναθυμάμαι, για πάντα μάλλον, την φράση από τον μαίτρ και την μαργαρίτα: "δεν υπάρχει χειρότερο ανθρώπινο ελάττωμα από την δειλία"
11.2.11
ατλάντα
υπάρχουν φορές που προσπαθώ να καταλάβω ποιά είναι τα όρια της μοναξιάς, πως είναι να τα κάνεις όλα μόνος σου. δεν είχα ποτέ αδέρφια, γι'αυτό μάλλον και δεν μου κακοφαινόταν ποτέ. για τις μισές φορές που σκέφτομαι ότι δεν αντέχω πάλι να βγω να περπατάω μόνος μου μέσα στο δρόμο, υπάρχουν άλλες τόσες που το ξέρω ότι φταίει η βέροια που είμαι ξενερωμένος και όχι κάτι άλλο. την αγαπάω την βέροια, αλλά δεν μπορείς να περπατήσεις σαν άνθρωπος. πάνω που παίρνεις φόρα σταματάς. πωπω, το χειρότερο είναι να σκεφτώ ότι μου λείπει η θάλασσα. επίσης, θυμάμαι όλα εκείνα τα βράδια στο βόλο που απλά έφευγα από το σπίτι (να σαν τώρα, τέτοια ώρα) μετά από δουλειά και περπάταγα μόνος και κατέβαινα στην παραλία, καθόμουν σε ένα παγκάκι, και μετά γύρναγα σπίτι.
όταν θα πεθάνω, οι λέξεις που θα πάρω μαζί μου είναι "επίσης, περίπτωση, σκέφτομαι, θυμάμαι, κατάλαβα, θυμήθηκα, συνειδητοποίησα, περπατάω". υποτίθεται ότι έχω συνειδητοποιήσει τόσα πράγματα, πως γίνεται και δεν αλλάζω ΟΥΤΕ ΕΝΑ από όλα αυτά?
όταν θα πεθάνω, οι λέξεις που θα πάρω μαζί μου είναι "επίσης, περίπτωση, σκέφτομαι, θυμάμαι, κατάλαβα, θυμήθηκα, συνειδητοποίησα, περπατάω". υποτίθεται ότι έχω συνειδητοποιήσει τόσα πράγματα, πως γίνεται και δεν αλλάζω ΟΥΤΕ ΕΝΑ από όλα αυτά?
10.2.11
μωβ και μπλε ιδρώτας
μου αρέσει όταν έστω και σπάνια κλείνω τα μάτια μου να κοιμηθώ και εμφανίζονται οι λύσεις στα προβλήματα μου. έστω κάποιες λύσεις. σε όποια προβλήματα.
αλλά μετά ξυπνάω, και τότε είναι που συνειδητοποιώ ότι δεν έβλεπα τις λύσεις στον ύπνο, αλλά τα προβλήματα μου ξανά και ξανά, μέχρι που έφτασα στο σημείο που δεν ήταν καν δικά μου προβλήματα.
αλλά μετά ξυπνάω, και τότε είναι που συνειδητοποιώ ότι δεν έβλεπα τις λύσεις στον ύπνο, αλλά τα προβλήματα μου ξανά και ξανά, μέχρι που έφτασα στο σημείο που δεν ήταν καν δικά μου προβλήματα.
υπάρχουν στιγμές που εύχομαι να είχα καθαρό μυαλό, να μπορούσα να έπαιρνα γρήγορες αποφάσεις, να μην ήμουν διστακτικός, να τελείωνα κάτι τη στιγμή που έπρεπε. μακάρι να μπορούσα να το κάνω.
σαν ένα σόλο του κολτρέϊν που θέλει να μου τρυπήσει με το ζόρι τον εγκέφαλο, που υπάρχουν φορές που το αισθάνομαι ότι είναι εκεί αυτοστιγμεί, και άλλες που νιώθω τις ατελείωτες ώρες εξάσκησης πάνω του. και πάλι όμως μου τρυπάει τον εγκέφαλο ούτως ή άλλως.
εκτόνωση. περιμένω την εκτόνωση.
σαν ένα σόλο του κολτρέϊν που θέλει να μου τρυπήσει με το ζόρι τον εγκέφαλο, που υπάρχουν φορές που το αισθάνομαι ότι είναι εκεί αυτοστιγμεί, και άλλες που νιώθω τις ατελείωτες ώρες εξάσκησης πάνω του. και πάλι όμως μου τρυπάει τον εγκέφαλο ούτως ή άλλως.
εκτόνωση. περιμένω την εκτόνωση.
9.2.11
χάνα
είναι μάλλον ο καλύτερος ηλεκτρονικός δίσκος που έχω ακούσει εδώ και μερικά χρόνια, δεν ξέρω, σκέφτομαι ότι το άκτρες ήταν δισκάρα, σκέφτομαι διάφορα, αλλά αυτό το διαλυμένο σπασμένο πράγμα που μία είναι τέκνο και μία είναι χιπχοπ και κόβει κομμάτια τον χρόνο και τον διαλύει δεν ξέρω αν το ξανάκουσα. είναι από την granny records, είναι μέλη των good luck mr gorsky και τα λάϊβ τους σε αφήνουν μαλάκα. ένα τραγούδι μπορείτε να ακούσετε εδώ, μέχρι να βγεί το δωδεκάρι και να πάθουμε κακό.
5.2.11
λαβύρινθος
και μετά αναρωτιέμαι, φωναχτά ή δεν ξέρω, δεν ξέρω. μάλλον δεν ξέρω. αλλά σκέφτομαι. πως ξεπερνάς το άγχος? πως μπορείς να είσαι σίγουρος ότι κάτι που έκανες είναι καλό? πως μπορείς να το πιστέψεις? πως μπορείς να ξεπεράσεις κάπως το σημείο που χαίρεσαι με το spontaneous και πρέπει να χαρείς και με αυτό που έχει υπάρξει process και ολόκληρη διαδικασία? πως μπορείς να το αγαπήσεις όταν έχεις σιχαθεί να δουλεύεις πάνω του? με τίποτα μάλλον με τίποτα.
υπάρχουν μετά όμως στιγμές που νιώθω ότι δεν θα ήθελα να έβλεπα το άλεφ, παρόλο που επι της ουσίας είναι το μόνο πράγμα που θα ήθελα να δω. όπως επίσης, δεν ξέρω να θα ήθελα να μπω σε εκείνο τον κήπο με τα διακλαδωτά μονοπάτια, ή μάλλον, όσες φορές μπήκα, δεν έβγαινα με τίποτα.
τελικά, αλήθεια, δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι που δεν έχει είπωθει. κι αν είχε μείνει κάτι, μάλλον το είπε και αυτό ο μπόρχες.
υπάρχουν μετά όμως στιγμές που νιώθω ότι δεν θα ήθελα να έβλεπα το άλεφ, παρόλο που επι της ουσίας είναι το μόνο πράγμα που θα ήθελα να δω. όπως επίσης, δεν ξέρω να θα ήθελα να μπω σε εκείνο τον κήπο με τα διακλαδωτά μονοπάτια, ή μάλλον, όσες φορές μπήκα, δεν έβγαινα με τίποτα.
τελικά, αλήθεια, δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι που δεν έχει είπωθει. κι αν είχε μείνει κάτι, μάλλον το είπε και αυτό ο μπόρχες.
4.2.11
3.2.11
ΝΑΡΙΤΑ ΒΕΡΟΙΑ ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ
αύριο στις 5 η ώρα θα είμαι στο σπίτι του ναρίτα και θα κάνουμε εκπομπή, δηλαδή αυτός θα κάνει, εγώ θα του κάνω παρέα, και θα μιλάμε κυρίως. ο ναρίτα μένει εδώ δίπλα, αλλά όχι και τόσο δίπλα, αλλά πιστεύω ότι το σπίτι του θα είναι ωραίο, και εύχομαι να με κεράσει τίποτα η μαμά του, κάνα προφιτερόλ και κάνα τσαγάκι. θα ακούσουμε μουσική φαντάζομαι (δεν ξέρω τι θα παίξει αυτός, εγώ πάντως θα παω εκεί μόνο με σαν ρα πάντως. με σαν ρα, μάντλιμπ και λούτσιο μπατίστι) και φαντάζομαι ότι θα είναι πολύ ωραία. στον ποπλάϊ, στις 5 η ώρα, εξάκτλι, μέχρι τις 7. αυτή είναι η αφίσα, το καπέλο λέει Cleveland, OHIO, κάτι σαν το Βέροια, ΗΜΑΘΙΑ δηλαδή.
2.2.11
είμαι στο χειρότερο σημείο, επισήμως
φτάνω, κοιτάω, αναλογίζομαι, προσπαθώ. δεν τελειώνω. σκέφτομαι ότι πρέπει να προσπαθήσω κι άλλο, ότι πρέπει να αγγίξω το άπειρο, ότι πρέπει να έχω την επιλογή να διαλέξω από άπειρες τέλειες εκδοχές. ότι δεν πρέπει να σταματήσω ακόμα, μάλλον δεν πρέπει να σταματήσω ποτέ, πρέπει να φτιάξω την μηχανή που γεννάει τραγούδια, και να κάθομαι να την κοιτάω, μέχρι να φτάσει στο σημείο που θα έχει η ίδια τελειοποιήσει τον εαυτό της.
κενό. κενός.
κενό. κενός.
1.2.11
μία κλανιά από τον κώλο του μάντλιμπ
αγόρασα πριν από 20 λεπτά το beat konducta around the world, και σκέφτομαι ότι αυτό θα ήθελα να είμαι μερικές φορές. μία κλανία από τον κώλο του, και τίποτα άλλο. ή έστω, μία τρίχα από τα αρχίδια του, μία μύξα από την μύτη του, ένα παντ στο σάμπλερ του. αυτό και τίποτα άλλο.
ουφ.
ουφ.
ξέρεις εσύ
"as all Marines are riflemen, all members of the Arkestra are percussionists"
από τα liner notes του space is the place
από τα liner notes του space is the place
31.1.11
είναι το rocket number nine το καλύτερο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ?
I hear you're buying a synthesizer and an arpeggiator and are throwing your computer out the window because you want to make something real.
I hear that you and your band have sold your guitars and bought turntables. I hear that you and your band have sold your turntables and bought guitars.
I hear everybody that you know is more relevant than everybody that I know.
But have you seen my records?
You don't know what you really want.
I hear that you and your band have sold your guitars and bought turntables. I hear that you and your band have sold your turntables and bought guitars.
I hear everybody that you know is more relevant than everybody that I know.
But have you seen my records?
You don't know what you really want.
αποφασιστικά
ευθεία. ούτε αρίστερά, ούτε δεξιά, ούτε τίποτα. ευθεία. απολύτως ευθεία. κανέναν, ούτε αριστερά, ούτε δεξιά.
στα ίχνη του μονόχερου
-"είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να κάνει την ζωή άξια για να υπάρχει εκτός από τον sun ra και τα free πνευστά?"
-"ναι. απλά εγώ θα έλεγα και το Άπειρο του Μπόρχες, το εξώφυλλο του Madvillainy, τους μονόχερους ανθρώπους, και την πολυκατοικία στο 11 της οδού Simon-Crubellier."
-"και τον γούντι άλεν"
-"μόνο τον γούντι άλεν"
-"και τον sun ra"
-"και τις κουβέντες για ψωλές"
-"κυρίως αυτές"
-"ναι. απλά εγώ θα έλεγα και το Άπειρο του Μπόρχες, το εξώφυλλο του Madvillainy, τους μονόχερους ανθρώπους, και την πολυκατοικία στο 11 της οδού Simon-Crubellier."
-"και τον γούντι άλεν"
-"μόνο τον γούντι άλεν"
-"και τον sun ra"
-"και τις κουβέντες για ψωλές"
-"κυρίως αυτές"
30.1.11
κοίτα
σαν να γίνεται ένα τσαφ και να ανοίγει ένας ολόκληρος κόσμος και να μπαίνεις μέσα και να χάνεις το κεφάλι σου, απλά, χωρίς τίποτα άλλο. να ανοίγεις ένα βιβλίο και να μπαίνεις μέσα, να ακούς ενάμιση λεπτό από ένα τραγούδι και να καταλαβαίνεις που βρίσκεσαι, οι αναφορές να πέφτουν η μία πάνω στην άλλη, αναδρομικά, σε άπειρο βάθος, συνεχόμενα. απλά βλέποντας μισό λεπτό, ακούγοντας μισό ήχο. σταματώντας να σκέφτεσαι και να προσπαθείς να το επιβάλλεις, όχι, δεν γίνεται πιά έτσι, αλλά πάρτο απόφαση. και φύγε. ή κάνε κάτι. αλλά όχι πιά όπως είναι.
αδυνατώ πιά να εξηγώ τα αυτονόητα, αδυνατώ να προσπαθώ να καταλάβω την κατανόηση των άλλων, έχει πάψει να με απασχολεί. απλά έπαψε, σαν να ακούστηκε ενα μικρό φσατ και να έκλεισε ο διακόπτης.
"and not a single fuck was given on that day"
αλλά σε κάθε περίπτωση, θέλω να κρατήσω δυό τρία πράγματα, σαν σκέψεις που μείνανε στην μέση, σαν βιβλία που δεν τελείωσαν.
ARMLEGS/ARMDANCE
"hothouse sense of time/no knowledge of life/and at the mercy of fortune"
ή αλλιώς
"a reminder of valued past events"
γαμώ τον χριστό σου.
--
εδώ όμως?
--
από την στιγμή που άνοιξα το ζωή οδηγίες χρήσεως του περέκ, έκλεισαν τα πάντα γύρω μου για πάντα. μόνο εσύ έμεινες, που μου το έλεγες από τότε να το διαβάσω και εγώ για κάποιο λόγο το απέφευγα. μάλλον ήξερα. ή μάλλον δεν ήξερα.
μόνο αυτό έχει νόημα πιά και τίποτα άλλο. ο ζορζ περέκ, ο κήπος με τα διακλαδωτά μονοπάτια, και το άπειρο, και όλες οι άπειρες εκδοχές, ο λαβύρινθος, όλα.
--
ναι
--
πόσο τραγικό είναι να νιώθεις το κεφάλι σου ότι θέλει να σκέφτεται και να χαίρεται και να γεννάει πράγματα και να πρέπει με το ζόρι να το βάλεις να σκέφτεται άλλα. τίποτα.
τίποτα απολύτως.
"αναζητώ ταυτόχρονα το αιώνιο και το εφήμερο"
γαμώ το χριστό σου.
αδυνατώ πιά να εξηγώ τα αυτονόητα, αδυνατώ να προσπαθώ να καταλάβω την κατανόηση των άλλων, έχει πάψει να με απασχολεί. απλά έπαψε, σαν να ακούστηκε ενα μικρό φσατ και να έκλεισε ο διακόπτης.
"and not a single fuck was given on that day"
αλλά σε κάθε περίπτωση, θέλω να κρατήσω δυό τρία πράγματα, σαν σκέψεις που μείνανε στην μέση, σαν βιβλία που δεν τελείωσαν.
ARMLEGS/ARMDANCE
"hothouse sense of time/no knowledge of life/and at the mercy of fortune"
ή αλλιώς
"a reminder of valued past events"
γαμώ τον χριστό σου.
--
εδώ όμως?
--
από την στιγμή που άνοιξα το ζωή οδηγίες χρήσεως του περέκ, έκλεισαν τα πάντα γύρω μου για πάντα. μόνο εσύ έμεινες, που μου το έλεγες από τότε να το διαβάσω και εγώ για κάποιο λόγο το απέφευγα. μάλλον ήξερα. ή μάλλον δεν ήξερα.
μόνο αυτό έχει νόημα πιά και τίποτα άλλο. ο ζορζ περέκ, ο κήπος με τα διακλαδωτά μονοπάτια, και το άπειρο, και όλες οι άπειρες εκδοχές, ο λαβύρινθος, όλα.
--
ναι
--
πόσο τραγικό είναι να νιώθεις το κεφάλι σου ότι θέλει να σκέφτεται και να χαίρεται και να γεννάει πράγματα και να πρέπει με το ζόρι να το βάλεις να σκέφτεται άλλα. τίποτα.
τίποτα απολύτως.
"αναζητώ ταυτόχρονα το αιώνιο και το εφήμερο"
γαμώ το χριστό σου.
25.1.11
ενάργεια
"αυτό που παρουσιάζεται εδώ -δεν παρουσιάζεται ούτε συμβολικά ούτε αλληγορικά, αλλά "αυτοπροσώπως"- είναι το Χάος, η Άβυσσος, το Απύθμενο. Και μέσα από αυτό το Χάος, μέσα από αυτή την Άβυσσο, αναδύεται ανεξήγητα, αλλά με πλήρη, ενάργεια μία τέλεια μορφή, η θριαμβευτική μελωδία[...]"
ο κορνήλιος καστοριάδης μιλάει για το πέρασμα από το τρίτο μέρος προς το φινάλε της τέταρτης και τελευταίας συμφωνίας του σούμαν, και εγώ ακούω σαν ρα ξανά και ξανά. και προσπαθώ να βρω συνδέσεις.
ο κορνήλιος καστοριάδης μιλάει για το πέρασμα από το τρίτο μέρος προς το φινάλε της τέταρτης και τελευταίας συμφωνίας του σούμαν, και εγώ ακούω σαν ρα ξανά και ξανά. και προσπαθώ να βρω συνδέσεις.
24.1.11
σκιές
"The Dead Past"
The civilizations of the past have been used as the foundation of the civilization of today. Because of this, the world keeps looking toward the past for guidance. Too many people are following the past. In this new space age, this is dangerous. The past is DEAD and those, who are following the past are doomed to die and be like the past. It is no accident that those who die are said to have passed since those who have PASSED are PAST.
The civilizations of the past have been used as the foundation of the civilization of today. Because of this, the world keeps looking toward the past for guidance. Too many people are following the past. In this new space age, this is dangerous. The past is DEAD and those, who are following the past are doomed to die and be like the past. It is no accident that those who die are said to have passed since those who have PASSED are PAST.
the abyss of machinery
τα κρουστά του σαν ρα, σαν τη συνείδηση να σου χτυπάει ρυθμικά τις φλέβες, σαν να βλέπεις ξανα και ξανά τον σάντι μπέϊτς να κάνει τα ίδια λάθη, σε όλες τις πιθανές περιπτώσεις, σαν να βλέπεις το χάος να ξεσπά μπροστά σου, σαν να προσπαθείς να μιλήσεις με την άβυσσο και το απύθμενο, σαν να χάνεται το μάτι σου εναλλάξ στην ομορφιά και την ασχήμια.
σαν να βλέπεις όλους τους ανθρώπους γύρω σου σαν χαρακτήρες που είναι όλοι ίδιοι και ολόιδιοι, όλοι τους το ίδιο, και συ να μην καταλαβαίνεις αν κοιτάς δεξιά και αριστερά, σαν να φοράς 15 ρουχά για να μην κρυώνεις, ενώ παλιά δεν κρύωνες ούτως ή άλλως. αλλά και πάλι περιμένεις περιμένεις περιμένεις περιμένεις να συμβούν τα πάντα, κάθεσαι στην μέση, όλες οι εκδοχές είναι μπροστά σου, αλλά πάντα διαλέγεις την λάθος, για πάντα την λάθος για πάντα.
σαν κρουστά σε δίσκο του σαν ρα, που χτυπάνε τα μηνίγγια με μίσος, σαν μικρές νότες που ακούγονται σαν ψεύτικες, ίσα ίσα για να χαρείς ότι κάτι γίνεται.
μόνο που δεν γίνεται τίποτα, ποτέ, για πάντα, ποτέ, αιώνια. τίποτα.
18.1.11
τι κοινό έχουν αυτοί οι δίσκοι?
byrds - younger than yesterday
slayer - reign in blood
nick drake - pink moon
ramones - ramones
creedence clearwater revival - green river
tim hardin – one
simon and garfunkel – bookends
serge gainsbourg – histoire de nelody nelson
mc5 - back in the USA
nico - desertshore
edan - echo party
the cure - japanese whispers
husker du - land speed record
slayer - reign in blood
nick drake - pink moon
ramones - ramones
creedence clearwater revival - green river
tim hardin – one
simon and garfunkel – bookends
serge gainsbourg – histoire de nelody nelson
mc5 - back in the USA
nico - desertshore
edan - echo party
the cure - japanese whispers
husker du - land speed record
tomorrow brings another way to lose you
σκέφτομαι πόσο πολύ αγαπάω τον tim hardin. πόσο πολύ λατρεύω τα τραγούδια του και την διαλυμένη φωνή του. σκέφτομαι ότι το never too far είναι στα 5 αγαπημένα μου τραγούδια, που με γονατίζουν με την απλότητα, τους στίχους, τα πάντα. η εκτέλεση των gandalf είναι εξίσου απίθανη και αδιανόητη, πανέμορφη με τα σκασίματα και τα κοπανήματα και το ατελείωτο κρεσέντο. σαν να πήραν το ανεκπλήρωτο και να στο χώσαν με το ζόρι μέσα στην καρδιά.
άρα σκέφτομαι ότι η καλύτερη μουσική που μπορεί να γραφτεί (ή έστω η καλύτερη που θα με κάνει για πάντα να είμαι μικρός) είναι οι μελωδίες του tim hardin, η παραγωγή των gandalf, τα φρι πνευστά του albert ayler και το groove των can.
σκέφτομαι ότι οι baby guru πρέπει να διασκευάσουν το never too far στα πρότυπα των gandalf. ίσως και να γίνει της καριόλας.
ακούς άξιε? ακούς καρρά? ακούς δημάκη?
άρα σκέφτομαι ότι η καλύτερη μουσική που μπορεί να γραφτεί (ή έστω η καλύτερη που θα με κάνει για πάντα να είμαι μικρός) είναι οι μελωδίες του tim hardin, η παραγωγή των gandalf, τα φρι πνευστά του albert ayler και το groove των can.
σκέφτομαι ότι οι baby guru πρέπει να διασκευάσουν το never too far στα πρότυπα των gandalf. ίσως και να γίνει της καριόλας.
ακούς άξιε? ακούς καρρά? ακούς δημάκη?
13.1.11
η συναυλία της χρονιάς
ο τζουσέπε ιελάσι είναι μιλανέζος και αυτός είναι ένας από τους λόγους που τον λατρεύω. οι άλλοι λόγοι είναι ότι το κολντ φανκ του γαμάει τα πάντα, αλλά κυρίως τα πικάπ. είναι ένας από αυτούς που θα ήθελα να μου κάνουν παρέα, φαίνεται ήρεμος τύπος και πρόσχαρος. θα μπορούσε να δουλεύει στο ιταλικό δημόσιο, ή θα μπορούσε να είναι και μάρκα σε καφετέρια. το aix, και τα stunts του είναι από τους δίσκους που μπορούν να σου αλλάξουν την ζωή.
την παρασκευή ο ιελάσι παίζει στην αθήνα στην knot και το σάββατο στην θεσσαλονίκη στην φάκτα. επίσης κάνουν καμπάκ και οι ιβέντλες, θα γίνει της καριόλας δηλαδή. εγώ πάντως θα τον δω στην αθήνα
για περισσότερες πληροφορίες αρκεί να πάτε στην KNOΤ και να τα δείτε όλα, όπως επίσης και στο NOISE BELOW για να δείτε τα υπόλοιπα.
μπορεί και να χεστώ από την χαρά μου.
την παρασκευή ο ιελάσι παίζει στην αθήνα στην knot και το σάββατο στην θεσσαλονίκη στην φάκτα. επίσης κάνουν καμπάκ και οι ιβέντλες, θα γίνει της καριόλας δηλαδή. εγώ πάντως θα τον δω στην αθήνα
για περισσότερες πληροφορίες αρκεί να πάτε στην KNOΤ και να τα δείτε όλα, όπως επίσης και στο NOISE BELOW για να δείτε τα υπόλοιπα.
μπορεί και να χεστώ από την χαρά μου.
12.1.11
9.1.11
7.1.11
ναι είναι αλήθεια
και επίσημο από μέρους μου: "ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΕΣ LOFI ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ, ΑΝ ΑΚΟΥΣΩ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΥΤΗ ΜΟΥ"
χμμ, μπορεί και όχι, αλλά σε κάθε περίπτωση.
χμμ, μπορεί και όχι, αλλά σε κάθε περίπτωση.
6.1.11
σιβηρία
η κρυστάλλινη μαλακία των σπαρκς, οι καλοί κάραβαν, η χαρά του καντερμπούρι, η χαρά της βρετανίας. μόνο από αμερικάνους μπορώ να ακούσω βρετανική μουσική, και απο κανέναν άλλον. το σκάσιμο κάπου εκεί μετά τα μισά, κάπου στα 3/4 του σιμπέριαν μπρέϊκς, αυτό το σκάσιμο, αυτές οι μελωδίες, και μετά αυτή η κρυστάλλινη μαλακία των σπαρκς. μακάρι να μπορούσα να τον παίζω και να χύνω κρυστάλλινο σπέρμα. και να γίνεται μελωδία μετά στα χέρια των mgmt.
δεν νιώθω ότι έχω αδικήσει πιό πολύ δίσκο στη ζωή μου, πραγματικά, τον είχα αδικήσει κατάφορα και είμαι τραγικός τραγικότατος. και εν τέλει, δεν έχω ακούσει πιό όμορφο ποπ δίσκο εδώ και δεν ξέρω πόσα χρόνια. και γιατί άλλαξα γνώμη? γιατί με έπεισε ο όμπι κυρίως, ο όμπι και ο νόα λένοξ.
έχει δύο βδομάδες που όταν περπατάω και έχω ακουστικά στα αυτιά μου, όταν είμαι σε λεωφορεία και τρένα και παραλίες, μόνο αυτό ακούω, αυτή την δισκάρα των mgmt, με τις αδιανόητες μελωδίες, τις πανέμορφες φωνές, και με κάνει να σκέφτομαι ότι ίσως να πρέπει να ακούσω και τον πρώτο μάλλον που το έχω σνομπάρει επίσης ανεπανόρθωτα.
η κρυστάλλινη μαλακία των σπαρκς, οι φωνές των ζόμπις, ο νιλ γιάνγκ, και το άπειρο.
δεν νιώθω ότι έχω αδικήσει πιό πολύ δίσκο στη ζωή μου, πραγματικά, τον είχα αδικήσει κατάφορα και είμαι τραγικός τραγικότατος. και εν τέλει, δεν έχω ακούσει πιό όμορφο ποπ δίσκο εδώ και δεν ξέρω πόσα χρόνια. και γιατί άλλαξα γνώμη? γιατί με έπεισε ο όμπι κυρίως, ο όμπι και ο νόα λένοξ.
έχει δύο βδομάδες που όταν περπατάω και έχω ακουστικά στα αυτιά μου, όταν είμαι σε λεωφορεία και τρένα και παραλίες, μόνο αυτό ακούω, αυτή την δισκάρα των mgmt, με τις αδιανόητες μελωδίες, τις πανέμορφες φωνές, και με κάνει να σκέφτομαι ότι ίσως να πρέπει να ακούσω και τον πρώτο μάλλον που το έχω σνομπάρει επίσης ανεπανόρθωτα.
η κρυστάλλινη μαλακία των σπαρκς, οι φωνές των ζόμπις, ο νιλ γιάνγκ, και το άπειρο.
τι έχω καταλάβει για τον εαυτό μου?
είναι δύσκολο που το βλέπω αλλά είναι και αλήθεια συγχρόνως.
-αρνούμαι να χάσω χρόνο σε οτιδήποτε νιώθω ότι δεν μου προσφέρει απόλυτη ευχαρίστηση. το οποίο σημαίνει, ότι δεν θα κούνηθω από το σπίτι όλη μέρα, ή μάλλον, δεν θα κουνηθώ να πάω πουθενά αν δεν νιώθω ότι θα περάσω τον χρόνο μου ακριβώς όπως το έχω στο μυαλό μου. δηλαδή κάτι σούπερ εγωϊστικό σαν να λέμε. αλλά μπορεί και όχι. πάντως σίγουρα δεν είναι αστείο, και σίγουρα προτιμώ να μένω σπίτι και να διαβάζω παρά ότιδήποτε άλλο.
-exhaustive. αυτό είναι που κάνω. μόνο που πρέπει να βρω μία λέξη η οποία να περιγράφει το εξής: σχολαστικότατος, λεπτομερέστατος, αλλά συγχρόνως και φυγόπονος, αλλά όχι με την έννοια της δουλειάς όσο με την έννοια του αναπόφευκτου. το οποίο δεν ξέρω τι ακριβώς είναι, αλλά μπορώ απλά να πω ότι έχω μπει σε αυτή την διαδικασία που δεν μπορώ να αφήσω τίποτα στην τύχη του αν δεν έχω σιγουρευτώ ότι έχω φροντίσει για όλα τα πίθανα σενάρια. τα κλαδιά του δέντρου των πιθανοτήτων δηλαδή. όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί, σε όλες τις πιθανές στιγμές. μάταιο. μάταιο.
-αρνούμαι να χάσω χρόνο σε οτιδήποτε νιώθω ότι δεν μου προσφέρει απόλυτη ευχαρίστηση. το οποίο σημαίνει, ότι δεν θα κούνηθω από το σπίτι όλη μέρα, ή μάλλον, δεν θα κουνηθώ να πάω πουθενά αν δεν νιώθω ότι θα περάσω τον χρόνο μου ακριβώς όπως το έχω στο μυαλό μου. δηλαδή κάτι σούπερ εγωϊστικό σαν να λέμε. αλλά μπορεί και όχι. πάντως σίγουρα δεν είναι αστείο, και σίγουρα προτιμώ να μένω σπίτι και να διαβάζω παρά ότιδήποτε άλλο.
-exhaustive. αυτό είναι που κάνω. μόνο που πρέπει να βρω μία λέξη η οποία να περιγράφει το εξής: σχολαστικότατος, λεπτομερέστατος, αλλά συγχρόνως και φυγόπονος, αλλά όχι με την έννοια της δουλειάς όσο με την έννοια του αναπόφευκτου. το οποίο δεν ξέρω τι ακριβώς είναι, αλλά μπορώ απλά να πω ότι έχω μπει σε αυτή την διαδικασία που δεν μπορώ να αφήσω τίποτα στην τύχη του αν δεν έχω σιγουρευτώ ότι έχω φροντίσει για όλα τα πίθανα σενάρια. τα κλαδιά του δέντρου των πιθανοτήτων δηλαδή. όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί, σε όλες τις πιθανές στιγμές. μάταιο. μάταιο.
και μάλλον ηλίθιο. σίγουρα ίσως.
4.1.11
όσα βιβλία κι αν διαβάσω
το ξέρω ότι θα θαυμάζω για πάντα τον βίνσεντ γκάλο σαν να μην υπάρχει αύριο.
1.1.11
με τα λόγια του σοπενχάουερ, πάλι
"στη σκεψη οτι μια μερα θα πεθανω, κανω αυτη την εξομολογηση: περιφρονω το γερμανικο εθνος εξαιτιας της απέραντης ηλιθιότητας του, και κοκκινίζω εξαιτίας του γεγονότος πως του ανήκω"
τα πάθη του κόσμου
ήθελα να γραψω για τους δισκους του 2010 και ολα αυτά αλλά τελικά μου έμειναν δύο πράγματα
-άλλαξα το χρόνο παρέα με τσιρλίντερς στην τουαλέτα και ήταν τέλειο
και δεύτερον
-ξεκίνησα να διαβάζω σοπενχάουερ σήμερα και μου έμεινε αυτό για την ώρα: "Στην ιδιωτική ζωή των ανθρώπων η Κυριακή αντιπροσωπεύει την πλήξη και οι έξι μέρες της εβδομάδας την κακομοιριά"
τι ωραίος τύπος.
27.12.10
ψαλίδια/πόσο δισκάρα
25.12.10
μέλλον, μέλλον μέλλον
συνήθως έτσι γίνεται. όταν θέλεις να κάνεις διάφορα πράγματα στο τέλος δεν κάνεις τίποτα. τώρα πχ, έχει μέρες που θέλω να στείλω μέϊλ σε διάφορους φίλους μου (ξέρετε ποιοί είστε, εκτός κι αν δεν ξέρετε ελληνικά, οπότε δεν ξέρετε ποιοί είστε, ή μαλλον ξέρετε, αλλά με την ακριβή έννοια και όχι κατα περίπου)
σε κάθε περίπτωση, έχει μέρες επίσης που θέλω να γράψω εδώ μερικά πράγματα. θέλω να γράψω ένα τεράστιο ανακεφαλαιωτικό για τον αγαπημένο μου δίσκο της χρονιάς (swim), θέλω να γράψω ένα τεράστιο μπλα μπλα για όλα τα υπόλοιπα που άκουσα φέτος και μου έμειναν κάπως ή μου έκαναν εντύπωση ή δεν ξέρω τι, και επίσης θέλω να γράψω για τα βιβλία που αγόρασα τελευταία, και για αυτά που μου έκανε δώρο ο ιλάν, που μάλλον είναι το πιό όμορφο δώρο που έχω δεχτεί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
σε κάθε περίπτωση άρα, ας ξεκινήσω από κάπου.
χμμμ.
δεν ξέρω από που.
το σουίμ το αγαπάω για διάφορους λόγους, αλλά μπορώ να τους αναφέρω σιγά σιγά, ή έστω να ξεκινήσω να τους αναφέρω και στην πορεία να φανεί αν μπορώ να συνεχίσω.
ΚΑΡΙΜΠΟΥ ΣΟΥΙΜ 2010
-το οντέσα το άκουσα την ημέρα που έγινε κάτι άρρωστο και υπερσημαντικό για μένα και έτσι το έχω συνδέσει με την ωραιότερη ψυχολογία όλων των εποχών
-όλος ο δίσκος, μου θυμίζει όσο τίποτα την βαρκελώνη και την άνοιξη μου εκεί, και την βόλτα στο περπινιάν με το αμάξι του ιμανόλ, και το σαν με τον αχμέτ, και το καιλί με τα πνευστά και τον φέλιξ, και το τζαμέλια στο σπίτι του παπιώτη και διάφορα πολλά πολλά. και το found out, στην ταράτσα του τζάμπιτατ και να μου λέει ποσο κομματάρα είναι και να νιώθω τα πάντα.
-και τις χιλιάδες βόλτες στην άδεια παραλία και να ακούω το χάνιμπαλ, και να ακούω ΑΥΤΟ το άδειασμα, αυτό το άδειασμα που η αξία του αγγίζει όλη την μουσική που έχει γραφτεί ποτέ, με την φωνή αυτή και αυτό το όνειρο
-και το bowls μέσα στο αμάξι του σίμου ενώ πηγαίναμε προς πήλιο και τα μπάσα που σκάγανε και εντελώς ξαφνικά όλα αποκτούσαν νόημα για άλλη μία φορά, για πάντα.
-και την εικόνα του καριμπού να κάνει τα διδακτορικά του και συγχρόνως να κάνει ανθρώπους να κλαίνε, και να ακούει ζόμπις, και μετα να ακούει τέν ράγκας όν ε ντίσκο μπίτ, και μετά να κλαίει και ο ίδιος, και μετά να κολυμπάει αυτός με τον ιωσηφίδη μαζί, και μετά να χορεύουν, και μετά να είναι και αυτός ένα με όλους αυτούς τους ανθρώπους που αποφάσισαν πως η ζωή τους είναι κενή και άδεια αν δεν ασχολούνται μόνο με αυτά που τους αρέσουν, και πως είμαι ελάχιστος μπροστά σε όλα αυτά. και ο γούντι άλεν που ξυπνάει κάθε μέρα και κάθεται μπροστά στην γραφομηχανή και γράφει, και ο κρίστιαν που δουλεύει 6 μήνες τον χρόνο και τους υπόλοιπους 6 κάνει περιοδείες στο εξώτερο σύμπαν και όλα αυτά μαζί. και πάντα ο καριμπού κάπου εκεί, με το άμπλετον και τα μαθηματικά του και την αγάπη του και να με κάνει να γίνομαι λιώμα στο πάτωμα από την στεναχώρια, μέχρι που αποφάσισα οτι όχι δεν πάει άλλο, όχι άλλη στεναχώρια, όχι άλλο άγνωστο, όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ, και το πολύ πολύ να φάμε μερικά σκατά ακόμα.
-αλλά τι πειράζει? όλα είναι εφικτά ούτως ή άλλως
-είχα πολλά χρόνια να ακούσω δίσκο τόσο πολυ όσο άκουσα αυτόν. πραγματικά. το σουίμ το έχω ακούσει πιό πολλές φορές από το μεριγουέδερ, πιό πολλές από το όντελέι, λίγο λιγότερες από το μαντβιλένι και το ιλινόιζ. είναι δισκάρα, και όλα αλλάξανε για πάντα το βράδυ που είδα το τζαμέλια στον ύπνο μου και ξύπνησα και ήμουν δυστυχισμένος χωρίς να ξέρω γιατί, αλλά μετά κατάλαβα, και μετά από μήνες έφτασε η ώρα και είπα τα συγγνώμη μου εκεί που έπρεπε και στον εαυτό μου και ακολούθησα το χάος και βούτηξα μέσα του.
-και κάθομαι τέτοια ώρα, εδώ στην βέροια(ΗΜΑΘΙΑ, όπως λέμε Κλίβελαντ, ΟΧΑΙΟ) και κοιτάω το σχολείο απέναντι, και σκέφτομαι ότι οι συγκυρίες μας έκαναν αυτό που είμαστε, αλλά όχι, δεν πρέπει να το πιστέψω. το μόνο που μας έκανε είναι τα λάθη μας, και μάλλον τα λάθη των άλλων, αλλά στην περίπτωση μου, εγώ εχω κάνει τα περισσότερα, αλλά και πάλι δεν ξέρω.
-αγόρασα ένα βιβλίο του τσινγκιζ αϊτματοβ που λέγεται τζαμίλια και "πρόκειται για την ιστορία της όμορφης, δυναμικής τζαμιλια που, αδιαφορώντας για τις παλιές, πατριαρχικές παραδόσεις του τόπου της, ακολουθεί τολμηρά το δρόμο της καρδιάς της, βέβαιη πως κατακτάει την ευτυχία της. η ηρωίδα συνδυάζει τη νεανική ορμή με την όρεξη για δουλειά, τη γυναικεία ευαισθησία με το ακατάβλητο ερωτικό πάθος."
-πήρα και τον καιρό και το παράθυρο στο χαος του καστοριάδη για να έρθω στα ίσα μου. επίσης πηραμε το συμπόσιο του πλάτωνα, την επικράτεια των σημείων του ρολαν μπαρτ, την ζαζί στο μετρό του κενώ, και κάτι σίγουρα ξεχνάω.
-ο ιλαν μου έστειλε το τελος της ζήλιας του προυστ (ΤΟΥ 1988 ΕΚΔΟΣΗ ΑΓΡΑΣ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΠΟΣΗ ΕΥΤΥΧΙΑ) και επίσης το "καποιος plume" του ανρί μισσώ. σκέφτομαι να του στείλω και τα δύο νεφρά μου για να ανταποδώσω
-θυμάμαι τον φέλιξ να μου λέει πόσο πολύ του αρέσουν οι φωνές στο καιλί και πόσο πολύ αρρωσταίνει με την παραγωγή, και εγώ καταλαβαίνω ότι όλα αυτά είναι επί πενήντα ίσως, αλλά μπορεί και περισσότερο.
-αλλά το μόνο σίγουρο έιναι ότι ο καριμπού είναι εκεί για να μας θυμίζει το πως όσοι μουσικοί γαμάνε επανεφευρίσκουν τον εαυτό τους όποτε τους πιάσει, και προφανώς κάποιοι γαμάνε γιατί είναι πάντα οι ίδιοι, αλλά ο καριμπού είναι ο θεός ο ίδιος, και είναι ένας από τους 3-4 λόγους που κάνανε όμορφο το 2010 μου, από όλες τις απόψεις. οι άλλοι δυο τρεις λόγοι είναι 1. αυνανισμός, 2. μπέργκερς, 3. σκληρός δίσκος.
-όλα είναι σχετικά μαζί τους, πρέπει να βρω αλυσίδες για μεθαύριο στην περίπτωση που χρειαστούν, έχω φάει πολύ αυτές τις μέρες, και κατάλαβα ότι την ευτυχία που παίρνω από τα βιβλιά δεν την παίρνω από ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ.
-χμμμ, ίσως από τα μπέργκερ και τον αυνανισμό.
σε κάθε περίπτωση, έχει μέρες επίσης που θέλω να γράψω εδώ μερικά πράγματα. θέλω να γράψω ένα τεράστιο ανακεφαλαιωτικό για τον αγαπημένο μου δίσκο της χρονιάς (swim), θέλω να γράψω ένα τεράστιο μπλα μπλα για όλα τα υπόλοιπα που άκουσα φέτος και μου έμειναν κάπως ή μου έκαναν εντύπωση ή δεν ξέρω τι, και επίσης θέλω να γράψω για τα βιβλία που αγόρασα τελευταία, και για αυτά που μου έκανε δώρο ο ιλάν, που μάλλον είναι το πιό όμορφο δώρο που έχω δεχτεί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
σε κάθε περίπτωση άρα, ας ξεκινήσω από κάπου.
χμμμ.
δεν ξέρω από που.
το σουίμ το αγαπάω για διάφορους λόγους, αλλά μπορώ να τους αναφέρω σιγά σιγά, ή έστω να ξεκινήσω να τους αναφέρω και στην πορεία να φανεί αν μπορώ να συνεχίσω.
ΚΑΡΙΜΠΟΥ ΣΟΥΙΜ 2010
-το οντέσα το άκουσα την ημέρα που έγινε κάτι άρρωστο και υπερσημαντικό για μένα και έτσι το έχω συνδέσει με την ωραιότερη ψυχολογία όλων των εποχών
-όλος ο δίσκος, μου θυμίζει όσο τίποτα την βαρκελώνη και την άνοιξη μου εκεί, και την βόλτα στο περπινιάν με το αμάξι του ιμανόλ, και το σαν με τον αχμέτ, και το καιλί με τα πνευστά και τον φέλιξ, και το τζαμέλια στο σπίτι του παπιώτη και διάφορα πολλά πολλά. και το found out, στην ταράτσα του τζάμπιτατ και να μου λέει ποσο κομματάρα είναι και να νιώθω τα πάντα.
-και τις χιλιάδες βόλτες στην άδεια παραλία και να ακούω το χάνιμπαλ, και να ακούω ΑΥΤΟ το άδειασμα, αυτό το άδειασμα που η αξία του αγγίζει όλη την μουσική που έχει γραφτεί ποτέ, με την φωνή αυτή και αυτό το όνειρο
-και το bowls μέσα στο αμάξι του σίμου ενώ πηγαίναμε προς πήλιο και τα μπάσα που σκάγανε και εντελώς ξαφνικά όλα αποκτούσαν νόημα για άλλη μία φορά, για πάντα.
-και την εικόνα του καριμπού να κάνει τα διδακτορικά του και συγχρόνως να κάνει ανθρώπους να κλαίνε, και να ακούει ζόμπις, και μετα να ακούει τέν ράγκας όν ε ντίσκο μπίτ, και μετά να κλαίει και ο ίδιος, και μετά να κολυμπάει αυτός με τον ιωσηφίδη μαζί, και μετά να χορεύουν, και μετά να είναι και αυτός ένα με όλους αυτούς τους ανθρώπους που αποφάσισαν πως η ζωή τους είναι κενή και άδεια αν δεν ασχολούνται μόνο με αυτά που τους αρέσουν, και πως είμαι ελάχιστος μπροστά σε όλα αυτά. και ο γούντι άλεν που ξυπνάει κάθε μέρα και κάθεται μπροστά στην γραφομηχανή και γράφει, και ο κρίστιαν που δουλεύει 6 μήνες τον χρόνο και τους υπόλοιπους 6 κάνει περιοδείες στο εξώτερο σύμπαν και όλα αυτά μαζί. και πάντα ο καριμπού κάπου εκεί, με το άμπλετον και τα μαθηματικά του και την αγάπη του και να με κάνει να γίνομαι λιώμα στο πάτωμα από την στεναχώρια, μέχρι που αποφάσισα οτι όχι δεν πάει άλλο, όχι άλλη στεναχώρια, όχι άλλο άγνωστο, όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ, και το πολύ πολύ να φάμε μερικά σκατά ακόμα.
-αλλά τι πειράζει? όλα είναι εφικτά ούτως ή άλλως
-είχα πολλά χρόνια να ακούσω δίσκο τόσο πολυ όσο άκουσα αυτόν. πραγματικά. το σουίμ το έχω ακούσει πιό πολλές φορές από το μεριγουέδερ, πιό πολλές από το όντελέι, λίγο λιγότερες από το μαντβιλένι και το ιλινόιζ. είναι δισκάρα, και όλα αλλάξανε για πάντα το βράδυ που είδα το τζαμέλια στον ύπνο μου και ξύπνησα και ήμουν δυστυχισμένος χωρίς να ξέρω γιατί, αλλά μετά κατάλαβα, και μετά από μήνες έφτασε η ώρα και είπα τα συγγνώμη μου εκεί που έπρεπε και στον εαυτό μου και ακολούθησα το χάος και βούτηξα μέσα του.
-και κάθομαι τέτοια ώρα, εδώ στην βέροια(ΗΜΑΘΙΑ, όπως λέμε Κλίβελαντ, ΟΧΑΙΟ) και κοιτάω το σχολείο απέναντι, και σκέφτομαι ότι οι συγκυρίες μας έκαναν αυτό που είμαστε, αλλά όχι, δεν πρέπει να το πιστέψω. το μόνο που μας έκανε είναι τα λάθη μας, και μάλλον τα λάθη των άλλων, αλλά στην περίπτωση μου, εγώ εχω κάνει τα περισσότερα, αλλά και πάλι δεν ξέρω.
-αγόρασα ένα βιβλίο του τσινγκιζ αϊτματοβ που λέγεται τζαμίλια και "πρόκειται για την ιστορία της όμορφης, δυναμικής τζαμιλια που, αδιαφορώντας για τις παλιές, πατριαρχικές παραδόσεις του τόπου της, ακολουθεί τολμηρά το δρόμο της καρδιάς της, βέβαιη πως κατακτάει την ευτυχία της. η ηρωίδα συνδυάζει τη νεανική ορμή με την όρεξη για δουλειά, τη γυναικεία ευαισθησία με το ακατάβλητο ερωτικό πάθος."
-πήρα και τον καιρό και το παράθυρο στο χαος του καστοριάδη για να έρθω στα ίσα μου. επίσης πηραμε το συμπόσιο του πλάτωνα, την επικράτεια των σημείων του ρολαν μπαρτ, την ζαζί στο μετρό του κενώ, και κάτι σίγουρα ξεχνάω.
-ο ιλαν μου έστειλε το τελος της ζήλιας του προυστ (ΤΟΥ 1988 ΕΚΔΟΣΗ ΑΓΡΑΣ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΠΟΣΗ ΕΥΤΥΧΙΑ) και επίσης το "καποιος plume" του ανρί μισσώ. σκέφτομαι να του στείλω και τα δύο νεφρά μου για να ανταποδώσω
-θυμάμαι τον φέλιξ να μου λέει πόσο πολύ του αρέσουν οι φωνές στο καιλί και πόσο πολύ αρρωσταίνει με την παραγωγή, και εγώ καταλαβαίνω ότι όλα αυτά είναι επί πενήντα ίσως, αλλά μπορεί και περισσότερο.
-αλλά το μόνο σίγουρο έιναι ότι ο καριμπού είναι εκεί για να μας θυμίζει το πως όσοι μουσικοί γαμάνε επανεφευρίσκουν τον εαυτό τους όποτε τους πιάσει, και προφανώς κάποιοι γαμάνε γιατί είναι πάντα οι ίδιοι, αλλά ο καριμπού είναι ο θεός ο ίδιος, και είναι ένας από τους 3-4 λόγους που κάνανε όμορφο το 2010 μου, από όλες τις απόψεις. οι άλλοι δυο τρεις λόγοι είναι 1. αυνανισμός, 2. μπέργκερς, 3. σκληρός δίσκος.
-όλα είναι σχετικά μαζί τους, πρέπει να βρω αλυσίδες για μεθαύριο στην περίπτωση που χρειαστούν, έχω φάει πολύ αυτές τις μέρες, και κατάλαβα ότι την ευτυχία που παίρνω από τα βιβλιά δεν την παίρνω από ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ.
-χμμμ, ίσως από τα μπέργκερ και τον αυνανισμό.
21.12.10
18.12.10
16.12.10
χιόνια
κατάλαβα ότι δεν μου αρέσει το χιόνι, μου φαίνεται αρκετά βαρετό. μου αρέσει μόνο το πουτσόκρυο και οι βροχές, και η δροσιά και οι βροχές και το καβλόκρυο και γενικά ότι έχει να κάνει με πράγματα που όσο πιο πολύ είναι το κρύο τόσο μικραίνουν.
με το χιόνι, δεν θέλω να κουνηθώ από το σπίτι, οπότε το πιό πιθανό είναι να είμαι πάνω από το 404 όλη την μέρα. τώρα που κούμπωσα και το microkorg επάνω και μπορώ να παίζω και samples από άλλα banks χωρίς προσπάθεια νιώθω πραγματικά εξαιρετικά. θα κάτσω σπίτι μέχρι να πέσει βροχή που θα λιώσει το χιόνι.
ε να, αυτό είναι το ωραίο. η σιχασιά στους δρόμους όταν βρέχει μετά από χιόνι και οι θειάτσες γκρινιάζουν γιατί γεμίζουν λάσπες τα παντελόνια τους. αλλά το κακό από την άλλη είναι οι διπλές και τριπλές ομπρέλες κάτω από τα υπόστεγα στον δρόμο. ΑΦΟΥ ΜΩΡΗ ΚΑΡΙΟΛΑ ΕΧΕΙΣ ΟΜΠΡΕΛΑ, ΓΙΑΤΙ ΠΑΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΕΣ? ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΒΡΑΧΕΙ Η ΟΜΠΡΕΛΑ ΣΟΥ?? ΠΟΣΑ ΜΑΤΙΑ ΕΧΕΙΣ ΒΓΑΛΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΟΝΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΜΩΡΗ ΘΕΙΕΓΚΑ??
(ο τόνος στο ε)
θα μπορούσα να σκοτώσω άνθρωπο, μάλλον μόνο για αυτό θα σκότωνα. επίσης θα σκότωνα όποιον με έβαζε να ακούσω arcade fire για πάνω από ένα τραγούδι (μόνο το πρώτο από το funeral μπορώ να ακούσω, ούτε ένα παραπάνω, ούτε μισό δευτερόλεπτο παραπάνω, με το που μπαίνει το επόμενο τραγούδι που είναι σαν πιξ λαξ παθαίνω καρδιακή προσβολή)
αλλά και αυτό είναι μία άλλη ιστορία μάλλον.
γαμώ τις θειές με τις ομπρέλες άρα.
με το χιόνι, δεν θέλω να κουνηθώ από το σπίτι, οπότε το πιό πιθανό είναι να είμαι πάνω από το 404 όλη την μέρα. τώρα που κούμπωσα και το microkorg επάνω και μπορώ να παίζω και samples από άλλα banks χωρίς προσπάθεια νιώθω πραγματικά εξαιρετικά. θα κάτσω σπίτι μέχρι να πέσει βροχή που θα λιώσει το χιόνι.
ε να, αυτό είναι το ωραίο. η σιχασιά στους δρόμους όταν βρέχει μετά από χιόνι και οι θειάτσες γκρινιάζουν γιατί γεμίζουν λάσπες τα παντελόνια τους. αλλά το κακό από την άλλη είναι οι διπλές και τριπλές ομπρέλες κάτω από τα υπόστεγα στον δρόμο. ΑΦΟΥ ΜΩΡΗ ΚΑΡΙΟΛΑ ΕΧΕΙΣ ΟΜΠΡΕΛΑ, ΓΙΑΤΙ ΠΑΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΕΣ? ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΒΡΑΧΕΙ Η ΟΜΠΡΕΛΑ ΣΟΥ?? ΠΟΣΑ ΜΑΤΙΑ ΕΧΕΙΣ ΒΓΑΛΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΟΝΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΜΩΡΗ ΘΕΙΕΓΚΑ??
(ο τόνος στο ε)
θα μπορούσα να σκοτώσω άνθρωπο, μάλλον μόνο για αυτό θα σκότωνα. επίσης θα σκότωνα όποιον με έβαζε να ακούσω arcade fire για πάνω από ένα τραγούδι (μόνο το πρώτο από το funeral μπορώ να ακούσω, ούτε ένα παραπάνω, ούτε μισό δευτερόλεπτο παραπάνω, με το που μπαίνει το επόμενο τραγούδι που είναι σαν πιξ λαξ παθαίνω καρδιακή προσβολή)
αλλά και αυτό είναι μία άλλη ιστορία μάλλον.
γαμώ τις θειές με τις ομπρέλες άρα.
σελίδες
αφού είδα τι ωραία που έχουν φτιάξει τα μπλογκ τους ο καρπαθάκης (που εύχομαι να τον δω στην θεσσαλονίκη), και ο κηλύμης, με τα soundcloud τους και όλα, ζήλεψα, και αποφάσισα να τους αντιγράψω. αργώ λίγο με το να προσθέτω πράγμα, αλλά προσπαθώ.
εύχομαι να γίνει το λάϊβ του κάρπα στην θεσσαλονίκη με τον άγγελο κυρίου, έυχομαι να μην είναι κακό που το αναφέρω, απλά είμαι πολύ χαρούμενος που θα τους δω, μόλις μία ώρα από το σπίτι μου. όνειρο.
επίσης, το πρώτο τραγούδι που απέκτησε τίτλο από τον δίσκο, τον απέκτησε κάπου εκεί τον σεπτέμβριο. ο τίτλος είναι "angelos kyriou" και δεν υπήρχε τίποτα πιό ταιριαστό από αυτό, αλήθεια.
εύχομαι να γίνει το λάϊβ του κάρπα στην θεσσαλονίκη με τον άγγελο κυρίου, έυχομαι να μην είναι κακό που το αναφέρω, απλά είμαι πολύ χαρούμενος που θα τους δω, μόλις μία ώρα από το σπίτι μου. όνειρο.
επίσης, το πρώτο τραγούδι που απέκτησε τίτλο από τον δίσκο, τον απέκτησε κάπου εκεί τον σεπτέμβριο. ο τίτλος είναι "angelos kyriou" και δεν υπήρχε τίποτα πιό ταιριαστό από αυτό, αλήθεια.
15.12.10
θα μπορούσα να ζω μια ζωή
-ακούγοντας μόνο την μουσική από τις ταινίες του γούντι άλεν και τα άπαντα του σίντνει μπεσέ και όλα αυτά τα προπολεμικά νιού όρλεανς τζάζ
-ξυπνώντας κάθε μέρα για να ανοίξω το σάμπλερ και να φέρω το μάϊκροκοργκ από το γκαράζ και να συνειδητοποιώ ότι ήρθε πραγματικά η ώρα που ξεκινάω να τελειώνω τον δίσκο μου
--
κατα τ'άλλα
--
-ίσως να έγραψα το πρώτο γκρούβ της ζωής μου σήμερα, αλλά δεν είμαι σίγουρος, θα το ξανακούσω για να σιγουρευτώ.
--
και τέλος, αντιγράφω από τον πέρεκ, και ίσως προσθέτω και κάτι εγώ
--
"το να διαβάζεις είναι μια πράξη/ το να οργανώνεις την ανάγνωση σού είναι μια πράξη/ το να οργανώνεις τα βιβλία σου μέσα στον χώρο είναι μια πράξη/ το να μπορείς να είσαι συγχρόνως ανοργάνωτος και οργανωμένος είναι ακόμα μία πράξη/ ίσως η σημαντικότερη"
-ξυπνώντας κάθε μέρα για να ανοίξω το σάμπλερ και να φέρω το μάϊκροκοργκ από το γκαράζ και να συνειδητοποιώ ότι ήρθε πραγματικά η ώρα που ξεκινάω να τελειώνω τον δίσκο μου
--
κατα τ'άλλα
--
-ίσως να έγραψα το πρώτο γκρούβ της ζωής μου σήμερα, αλλά δεν είμαι σίγουρος, θα το ξανακούσω για να σιγουρευτώ.
--
και τέλος, αντιγράφω από τον πέρεκ, και ίσως προσθέτω και κάτι εγώ
--
"το να διαβάζεις είναι μια πράξη/ το να οργανώνεις την ανάγνωση σού είναι μια πράξη/ το να οργανώνεις τα βιβλία σου μέσα στον χώρο είναι μια πράξη/ το να μπορείς να είσαι συγχρόνως ανοργάνωτος και οργανωμένος είναι ακόμα μία πράξη/ ίσως η σημαντικότερη"
"ο βαλμόν προς την κυρία προέδρου ντε Τουρβέλ: "ακόμα και το τραπέζι καταξιώνεται για πρώτη φορά. το τραπέζι απ΄όπου σας γράφω. γίνεται ιερός βωμός του έρωτα"
"η αναγωγή της ανάγνωσης σε αυτό που πρωτίστως είναι: "μία συγκεκριμένη δραστηριότητα του σώματος, η κινητοποίηση ορισμένων μυών, οργάνωση ποικίλων στάσεων, αλληλοδιάδοχες αποφάσεις, χρονικές επιλογές, ένα ολόκληρο σύνολο στρατηγικών που εντάσσονται στο συνεχές της κοινωνικής ζωής, και οι οποίες συντελούν ωστε να μην διαβάζουμε όπως λάχει, μήτε όποτε λάχει, μήτε όπου λάχει, ακόμα και αν διαβάζουμε ότι λάχει"
"ένας κύριος που διαβάζει στην πλάζ, βρίσκεται στην πλαζ για να διαβάσει, ή διαβάζει επειδή βρίσκεται στην πλαζ?"
"το πρόβλημα της βιβλιοθήκης προβάλλει ως πρόβλημα διττό: πρόβλημα χώρου καταρχάς και, στη συνέχεια, πρόβλημα τάξης."
14.12.10
I DON'T EVEN FEEL IT BUT LORD HOW I NEED IT, WHEN I'M NOT WITH HER I'M NOT ALL MYSELF
τον μάρτιο του 1997, κλείνω τα μάτια, και φαντάζομαι χιλιάδες σπίτια, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, να κάθονται με ένα άσπρο σιντι στο χέρι και να κοιτάνε το ταβάνι, να κοιτάνε το άπειρο με ανοιχτό το στόμα, να έχει κολλήσει το βλέμμα τους στο κενό, ανίκανοι να εκφράσουν έστω και μισό συναίσθημα.
έτσι είναι όταν σε πλημμυρίζουν όλα τα συναισθήματα μαζί, συνήθως δεν μπορείς να εξωτερικεύσεις ούτε ένα από όλα αυτά. αλλά όντως έτσι είναι, έτσι είναι όταν μόλις έχεις ακούσει τον καλύτερο δίσκο που βγήκε ποτέ, τον δίσκο που κάνει τα πάντα να φαίνονται μικρά, που κάνει την λύπη και την χαρά και την έκσταση να γίνονται ένα σε κάθε δευτερόλεπτο.
η αρχή του ladies and gentlemen we are floating in space, είναι ακριβώς το αντίθετο από τις αρχές δίσκων που με κάνουν να παθαίνω αμόκ. αλλά έτσι είναι. σαν να σου λέει ότι "δες, θα σε γαμήσω για 70 λεπτά. ας ξεκινήσουμε ήρεμα"
και μετά ακούς όλες τις φωνές του διαστήματος, όλο το σύμπαν να στέκεται μόνο του μέσα σε τέσσερα λεπτά. και το ακούω γαμώ τον χριστό μου, 13 χρόνια πριν, σαν να είμαι 15 και πάλι, και να μην ξέρω από που μου πρωτοέρχονται τα σοκ, δεν ξέρω από που να τα μαζέψω. γιατί κατάλαβα σήμερα ότι είναι όντως ο δίσκος που έχει γραφτεί μέσα μου, κατάλαβα σήμερα ότι ξέρω το κάθε γύρισμα του απέξω, κατάλαβα ότι όλες οι προσπάθειες μου να γράψω μελωδίες πάνω σε μία συγχορδία ξεκίνησαν από εκεί, χωρίς καν να το καταλάβω.
αλλά είμαι πολύ μικρός για να το καταλάβω, και πολύ λίγος για να μπορέσω να κάνω έστω και κάτι για αυτό.
το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να θυμηθώ τον εαυτό μου, τέλη του 1997, να ξυπνάω κάθε μέρα με το i think i'm in love, να ακούω τον υπέρτατο ντρόνο μέσα στον ύπνο μου ακόμα και να μην καταλαβαίνω τίποτα τίποτα, παρά μόνο έρωτα για ένα αύριο που δεν ήξερα πότε θα έρθει και για την αβεβαιότητα και το τίποτα, το τίποτα.
και όπως λέει ο όμπι, ο δίσκος γαμάει, γιατί έχει όλα τα όμορφα πράγματα μέσα του, όλα τα στοιχεία που σε αρρωσταίνουν. το κράουτ, τα φρι τζαζ ξεσπάσματα, τα άρρωστα μάντρα, το χάος, την απογοήτευση, τους βέλβετς, τον ντόκτορ τζόν, τον έλβις, την μία συγχορδία, τα γκόσπελ ξεσπάσματα, τις μουρλές αντιστίξεις στα σινθς, τις παύσεις, τους χαρτμπρέϊκιν στίχους. το έπος, το πανικό, τα χέρια στον ουρανό και συγχρόνως να πεθαίνεις από την στεναχώρια, την απόγνωση, τον πανικό, τον πανικό.
δεν έχω λόγια για να περιγράψω αυτό που νιώθω σήμερα που ξανακούω τον δίσκο. ήρθαν όλα και κλείδωσαν, σαν να αποκάλυψαν το νόημα τους, σαν να έπρεπε να γίνει έτσι, να περάσουν τόσα χρόνια για να νιώσω όλα αυτά που φαινόντουσαν ότι θα εμφανιστούν με τον καιρό.
και τώρα είναι εκεί, και είμαι εκεί μαζί τους. και ακουώ το home of the brave, και ακούω αυτή την φωνή, να τραγουδάει την πιό όμορφη μελωδία που έχω ακούσει στη ζωή μου, και σιγά σιγά να την σκεπάζει με αυτούς τους όγκους από λευκό θόρυβο και φρι πνευστά, και σκέφτομαι "ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΡΓΗΣΑ?"
πωπω, είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστεί αυτό, είναι πάρα πολύ δύσκολο. και ναι ρε μαλάκα, ο άνθρωπος το κυκλοφόρησε στα 32 του, πωπω, μάλλον τότε είναι η ηλικία που γίνονται τα πάντα, δεν ξέρω.
και αλήθεια, όποιος θέλει ας ακούσει την εκτέλεση του broken heart από το abbey road ep του 1998 και να νιώσει τον χρόνο να γίνεται κομμάτια μπροστά του και το κεφάλι του να γίνεται ελαφρύ και να φεύγει από το παράθυρο, κάπου μακριά, πολύ μακριά, εκεί που δεν έχει πόνο παρα μόνο γλυκές φωνές που σου τραγουδάνε στα αυτιά και κλείνουν οι πληγές σου με μαγικό τρόπο. δεν ξέρω τι άλλο να πω.
σοκ.
και αλήθεια, όποιος θέλει ας ακούσει την εκτέλεση του broken heart από το abbey road ep του 1998 και να νιώσει τον χρόνο να γίνεται κομμάτια μπροστά του και το κεφάλι του να γίνεται ελαφρύ και να φεύγει από το παράθυρο, κάπου μακριά, πολύ μακριά, εκεί που δεν έχει πόνο παρα μόνο γλυκές φωνές που σου τραγουδάνε στα αυτιά και κλείνουν οι πληγές σου με μαγικό τρόπο. δεν ξέρω τι άλλο να πω.
σοκ.
9.12.10
σάκλντ
πωπω, αλήθεια, γιατί είναι τόσο θεός ο σάκλετον? και επίσης, τι έχει η μουσική του που την κάνει συγχρόνως τόσο χιλιάδες φορές επίπεδη αλλά και πάναπλη? τι είναι αυτό? ειναι σαν όνειρο, σαν όνειρο που σε κουβαλάνε μέσα σε κόκκαλα νεκρών και ξυπνάς και είσαι ακόμα εκεί και σε έχουν βάλει στην μέση και σε κοιτάνε. δεν ξέρω. είναι πρωτόγνωρο συναίσθημα, και πάλι. πέρσι, τέτοιο καιρό (και λίγο πιό νωρίς) όταν άκουγα τα τρία ιπίς του σάκλετον στην περλόν, έκλανα με το ντιλέι, και το τρόπο που γινόταν το λέϊερινγκ. τώρα με τρυπάει απευθείας στον εγκέφαλο, ενώ συγχρόνως, βλέπω που έχει γίνει τσάνελ όλο το πνεύμα του liebezeit. εννοώ, όσο έχει μείνει ξέμπαρκο και δεν το χρησιμοποιεί ο ίδιος για τις δισκάρες του με τον φρίντμαν. χυσιές. χυσιές.
8.12.10
εσένσιαλ
αυτός ο δίσκος ή μάλλον αυτό το ep είναι ένας από τους λίγους λόγους που θα με κάναν να πάω στην λάρισα, εννοώ να μείνω για πάντα. bad karaoke.
ο άλλος λόγος είναι ότι είναι αρκετά κοντά στον βόλο. o άλλος λόγος είναι ότι έχει αρκετό φάϊ έτσι ώστε να ξέρω ότι κάθε βράδυ θα τρώω και διαφορετική σιχαμάρα. παράδεισος άρα.
σε κάθε περίπτωση, αλήθεια, εδώ μέσα ζουν πολλοί κόσμοι, και το rural περιβάλλον πραγματικά έχει βουτήξει στα πάντα εκεί μεσα. και πραγματικά, έχει πολλά ακόμα τραγούδια που γαμάνε, απλά πρέπει να ξεκινήσει να τα βγάζει ένα ένα με την σειρά. γαμώ άρα. ωραίο βράδυ.
ο άλλος λόγος είναι ότι είναι αρκετά κοντά στον βόλο. o άλλος λόγος είναι ότι έχει αρκετό φάϊ έτσι ώστε να ξέρω ότι κάθε βράδυ θα τρώω και διαφορετική σιχαμάρα. παράδεισος άρα.
σε κάθε περίπτωση, αλήθεια, εδώ μέσα ζουν πολλοί κόσμοι, και το rural περιβάλλον πραγματικά έχει βουτήξει στα πάντα εκεί μεσα. και πραγματικά, έχει πολλά ακόμα τραγούδια που γαμάνε, απλά πρέπει να ξεκινήσει να τα βγάζει ένα ένα με την σειρά. γαμώ άρα. ωραίο βράδυ.
κοσμός
μου αρέσει το λάρυγγας. εννοώ το larry gus. μου αρέσει να το κοιτάω. ακόμα και τώρα, μετά από 5 χρόνια σχεδόν, με κάνει ακόμα να απορώ με την βλακεία του. απευθείας μετά όμως θα μπορούσα να σκεφτώ ότι "τι, καθεσαι και ασχολείσαι με δυο λεξεις? με τον εαυτό σου? είσαι καθυστερημένος?".
αλλά δεν ξέρω αν θα είχα κάτι να απαντήσω, το πιό πιθανό είναι να μην έλεγα τίποτα.
πράγματα που μου αρέσουν ή που κατάλαβα ότι μου αρέσουν
-να κοιτάω ζευγάρια (να φασώνονται, να βγαίνουν από τα σπίτια τους στις 4 η ώρα το πρωί για να φάνε μετά το σεξ, να κάνουν βόλτες με το αυτοκίνητο, να τρώνε, όλα)
-η αμηχανία σε ερωτήσεις, που πέφτει απότομα, σαν να κόβεται ο χρόνος στα 2 και στα 3, ή μαλλον σαν να πολλαπλασιάζονται τα δευτερόλεπτα.
-η απειρία των εκδοχών, η βουτιά στην πολλαπλότητα των κλαδιών, το χάος της ταξινόμησης, οι χιλιάδες επιλογές, η κατηγοριοποίηση, τα constraints, η χαρά της ζωής
-τα ντραμς, και η σκέψη ότι ίσως να μπορέσω να παίξω κάποτε. και μόνο στη σκέψη της μορίν τάκερ θα το κάνω.
-το σίστερ ρέϊ, και ο ακυκλοφόρητος δίσκος του σίστερ όβερντραιβ
-ο άγγελος κυρίου
-ο λεωνίδας, ο φίλος του γιώργου και του νικόλα, που μου τα έχωσε γρήγορα γρήγορα, και ήταν τέλειο. και κουβαλαέι και έναν ωκεανό γνώσης
-όλοι οι άνθρωποι που κουβαλάνε θάλασσες από γνώσεις και σπίτια με άπειρα ράφια με βιβλία.
-το ableton live, αλλά πιό πολύ το σαμπλερ μου, και λίγο λιγότερο τα ντραμς.
-όσοι παίζουν με no input μίκτες, με ψαρώνουν, με ψαρώνουν. με κάνουν να θέλω να παρατήσω τα πάντα, τα πάντα, και να παίζω μόνο με ένα μικτη, πεταλια, και από πάνω φωνές.
-αυτοί που στα dj set τους παίζουν το trill των clipse και το movie finale του madlib. δεν θυμάμαι αν το λένε έτσι, αλλά είναι η απόλυτη μπιτάρα από το beat konducta in india.
-αυτά τα γλυκά που έφαγα, που ήταν σιροπιαστά και είχαν από πάνω νουτέλα και ήθελα να ζήσω εκει μέσα και να μην βγω ποτέ.
-ο τελευταίος δίσκος της joanna newsom, ο sun ra, το σπλας του ακτρες, οι hana (το νεο σχημα του θαναση και του θανου απο gorsky που ο δισκος τους ΓΑΜΑΕΙ) και το βιντεο του cristian marklay που ειδα στο sound of the eye και με εκανε να νιώσω για μιά ακόμα φορά μικρός και ποταπός και ταπεινός.
-το μιλάνο και τα υπερυψωμένα κρεβάτια. και ας αργήσουν λιγάκι, δεν με πειράζει. θα τα περιμένω με ανυπομονησία.
αλλά δεν ξέρω αν θα είχα κάτι να απαντήσω, το πιό πιθανό είναι να μην έλεγα τίποτα.
πράγματα που μου αρέσουν ή που κατάλαβα ότι μου αρέσουν
-να κοιτάω ζευγάρια (να φασώνονται, να βγαίνουν από τα σπίτια τους στις 4 η ώρα το πρωί για να φάνε μετά το σεξ, να κάνουν βόλτες με το αυτοκίνητο, να τρώνε, όλα)
-η αμηχανία σε ερωτήσεις, που πέφτει απότομα, σαν να κόβεται ο χρόνος στα 2 και στα 3, ή μαλλον σαν να πολλαπλασιάζονται τα δευτερόλεπτα.
-η απειρία των εκδοχών, η βουτιά στην πολλαπλότητα των κλαδιών, το χάος της ταξινόμησης, οι χιλιάδες επιλογές, η κατηγοριοποίηση, τα constraints, η χαρά της ζωής
-τα ντραμς, και η σκέψη ότι ίσως να μπορέσω να παίξω κάποτε. και μόνο στη σκέψη της μορίν τάκερ θα το κάνω.
-το σίστερ ρέϊ, και ο ακυκλοφόρητος δίσκος του σίστερ όβερντραιβ
-ο άγγελος κυρίου
-ο λεωνίδας, ο φίλος του γιώργου και του νικόλα, που μου τα έχωσε γρήγορα γρήγορα, και ήταν τέλειο. και κουβαλαέι και έναν ωκεανό γνώσης
-όλοι οι άνθρωποι που κουβαλάνε θάλασσες από γνώσεις και σπίτια με άπειρα ράφια με βιβλία.
-το ableton live, αλλά πιό πολύ το σαμπλερ μου, και λίγο λιγότερο τα ντραμς.
-όσοι παίζουν με no input μίκτες, με ψαρώνουν, με ψαρώνουν. με κάνουν να θέλω να παρατήσω τα πάντα, τα πάντα, και να παίζω μόνο με ένα μικτη, πεταλια, και από πάνω φωνές.
-αυτοί που στα dj set τους παίζουν το trill των clipse και το movie finale του madlib. δεν θυμάμαι αν το λένε έτσι, αλλά είναι η απόλυτη μπιτάρα από το beat konducta in india.
-αυτά τα γλυκά που έφαγα, που ήταν σιροπιαστά και είχαν από πάνω νουτέλα και ήθελα να ζήσω εκει μέσα και να μην βγω ποτέ.
-ο τελευταίος δίσκος της joanna newsom, ο sun ra, το σπλας του ακτρες, οι hana (το νεο σχημα του θαναση και του θανου απο gorsky που ο δισκος τους ΓΑΜΑΕΙ) και το βιντεο του cristian marklay που ειδα στο sound of the eye και με εκανε να νιώσω για μιά ακόμα φορά μικρός και ποταπός και ταπεινός.
-το μιλάνο και τα υπερυψωμένα κρεβάτια. και ας αργήσουν λιγάκι, δεν με πειράζει. θα τα περιμένω με ανυπομονησία.
2.12.10
πλησιάζοντας
-τα σπίτια που έμενα και τα σπίτια μου με διώξανε
-τα ονόματα που άλλαξα και οι φίλοι που ποτέ δεν είχα γιατί τους σιχαινόμουνα
-η ζωή που δεν έζησα, τα χρόνια που θα περάσουν, τα χρόνια που θα περνούσαν, τα σκατά που φαγώθηκαν και κατέβηκαν αμάσητα
-οι ταινίες του γούντι άλεν που είδα μόνος μου και έκλαιγα από τα γέλια και από την ευτυχία, από την χαρά και την μοναξιά
-οι μέρες που μικραίνανε και μετά μεγαλώνανε και μετά πάλι μικραίνανε και κοιμόμουν αργά και ξυπνούσα αργά
-τα απογεύματα που νύχτωνε νωρίς και ήμουν μόνος στα σκοτάδια και άκουγα το πάτωμα μόνο του χωρίς τίποτα άλλο
-και τα πατζούρια κλείναν και άνοιγαν σαν να μην άλλαζε τίποτα
-το σύνδρομο της βροχής και η κόκκινη κιθάρα μου, που τελικά ήταν καταραμένη
-οι βόλτες που έχω κάνει μόνος μου σε όλη μου τη ζωή και που τρομάζω στην ιδέα του να σταματήσουν, και τρομάζω πιό πολύ ακόμα να περπατάω χάνοντας τον χρόνο μου με ανθρώπους βαρετούς
-τα σπίτια που δεν κοιτούσα ποτέ, και οι πόλεις που δεν έδωσα ποτέ σημασία και όλα αυτά τα χιλιάδες μικρά πράγματα που απλά περνούσαν από μπροστά μου, και με αλλάζανε, και με αλλάξανε, αλλά δεν θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά
-τα εκατό χρόνια μοναξιά (πολλά δεν είναι μελίδη?)
-ο εαυτός μου μικρός και καθυστερημένος, να κοιτάω το άπειρο και να μην γεμίζει
-τα χέρια μου που είναι πιό άσχημα και από τον θάνατο, με τα χοντρά αυτά και σιχαμένα δάχτυλα που δεν αξίζουν για τίποτα απολύτως
-το gem αρμόνιο με τους αράβικους ήχους που το κοίταζα, έπαιζα, και δεν υπήρχε ποτέ καμία εξέλιξη
-το σπίτι του στράτου, το μεσάιο, η δροσιά μέσα στο καλοκαίρι, το ταξί που έπαιρνα με τον θωμά ντίνα και ο στράτος ο ίδιος
-τα βιβλία που δεν διάβασα και δεν θα τα διαβάσω ποτέ γιατί δεν μπορώ, γιατί είμαι λίγος για αυτά τελικά
-οι ταινίες που δεν θα δω ποτέ, αλλά τουλάχιστον θα χαίρομαι γιατί τις έχει δει ο καράμπελας
-όλοι οι αρχιτέκτονες γύρω μου, που με κάνουν να ξεχναώ το τι είμαι (δεν θέλω καν να το πω)
-η σελήνη των 20 ημερών (έ τον κατσούπη), η άθλια πολυκατοικία απέναντι από το σπίτι μου και ο λειβαδίτης από πάνω ως κάτω
-τελικά ο λειβαδίτης διάβαζε ΠΟΛΥ προυστ, αλλά άργησα να το καταλάβω
-η φάτσα του πέρεκ, να είναι εκεί και να μου θυμίζει το ΠΟΣΟ ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΥΠΗΡΞΑ ΟΠΟΤΕ ΤΟΛΜΗΣΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΣΟΒΑΡΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ
-τα ταξίδια που ποτέ δεν θα κάνω, τα μέρη που ποτέ δεν θα δω, οι δίσκοι που ποτέ δεν θα βγάλω, τα τραγούδια που δεν θα μπορέσω ποτέ να γράψω, οι στόχοι που απλά μείνανε στο πάτωμα, μαζί με το κενό
-που είναι το κενό?
-τα αυτοκίνητα που μπήκα μέσα και με κάναν βόλτες με τους φίλους μου και ήμουν άνετα και ήμουν όμορφα και ήταν οι πιό όμορφες στιγμές της ζωής μου
-αν ήταν να τα πέταγα όλα, θα κράταγα μόνο τις βόλτες με το αυτοκίνητο.
-και μάλλον αυτή την φωτογραφία
-η αδυναμία μου, το αδαές μυαλό μου, η έλλειψη συγκέντρωσης, η αναποφασιστηκότητα, η ΔΕΙΛΙΑ Η ΔΕΙΛΙΑ Η ΔΕΙΛΙΑ. "δεν υπάρχει χειρότερο ανθρώπινο ελάττωμα από την δειλία"
-οι στιγμές που ζήλεψα, οι στιγμές που δεν ήμουν ο εαυτός μου, οι ανασφάλειες μου, η γαμημένη η τύχη μου(όχι τελικά)
-ο γούντι άλεν και ο γούντι άλεν, και όταν πεθάνει θα αλλάξει ο κόσμος μου, θα αλλάξει η ζωή μου, θα ζούμε κάπου αλλού και όχι εδώ που είμαστε, θα είμαστε κάποιοι άλλοι. θα ειμαι δυστυχισμένος
-η ευτυχία του κερδισμένου χρόνου, η ευτυχία της ώρας που πηγαίνει εκεί που πρέπει και δεν πάει χαμένη. περπάτημα, μουσική, δουλειά, μουσική, φαγητό
-όλα αυτά τα φαγητά που έχω φάει, όλα αυτά τα κιλά που δεν αφήνουν το κορμί μου ήσυχο, όλοι αυτοί οι πειρασμοί (που δεν ειναι καβλιά, αλλά είναι ΦΑΓΗΤΟ), όλες αυτές οι σοκολάτες, οι γλυκιές σοκολάτες, που είναι χίλιες φορές πιό γλυκιές όταν ξυπνάς μετά τον μεσημεριανό ύπνο
-τα γερμανικά, η πιό ωραία γλώσσα στον κόσμο, και η γερμανία που θα μείνει εκεί να με κοιτάει, εκεί, μαζί με όλες τις λάθος αποφάσεις μου, και όλα τα τυχαία συμβάντα
-και όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε καλα, ΜΕΧΡΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΣΚΛΗΡΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΟ
-τα μπάνια που δεν μπόρεσα να κάνω, η θάλασσα που σιχαίνομαι, η ζέστη και η σίχλα στο κορμί μου, η μοναξιά μου, ο εαυτός μου, ο μικρός χαζός εαυτός μου.
-πρέπει να εκτυπώσω το εισιτήριο για αύριο.
-πόσο θα ήθελα να μπορούσα να ζωγραφίσω!
-είμαι μία μηχανή που παράγει ημιτελή ταλέντα, και τέλειες αποτυχίες
-τα ονόματα που άλλαξα και οι φίλοι που ποτέ δεν είχα γιατί τους σιχαινόμουνα
-η ζωή που δεν έζησα, τα χρόνια που θα περάσουν, τα χρόνια που θα περνούσαν, τα σκατά που φαγώθηκαν και κατέβηκαν αμάσητα
-οι ταινίες του γούντι άλεν που είδα μόνος μου και έκλαιγα από τα γέλια και από την ευτυχία, από την χαρά και την μοναξιά
-οι μέρες που μικραίνανε και μετά μεγαλώνανε και μετά πάλι μικραίνανε και κοιμόμουν αργά και ξυπνούσα αργά
-τα απογεύματα που νύχτωνε νωρίς και ήμουν μόνος στα σκοτάδια και άκουγα το πάτωμα μόνο του χωρίς τίποτα άλλο
-και τα πατζούρια κλείναν και άνοιγαν σαν να μην άλλαζε τίποτα
-το σύνδρομο της βροχής και η κόκκινη κιθάρα μου, που τελικά ήταν καταραμένη
-οι βόλτες που έχω κάνει μόνος μου σε όλη μου τη ζωή και που τρομάζω στην ιδέα του να σταματήσουν, και τρομάζω πιό πολύ ακόμα να περπατάω χάνοντας τον χρόνο μου με ανθρώπους βαρετούς
-τα σπίτια που δεν κοιτούσα ποτέ, και οι πόλεις που δεν έδωσα ποτέ σημασία και όλα αυτά τα χιλιάδες μικρά πράγματα που απλά περνούσαν από μπροστά μου, και με αλλάζανε, και με αλλάξανε, αλλά δεν θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά
-τα εκατό χρόνια μοναξιά (πολλά δεν είναι μελίδη?)
-ο εαυτός μου μικρός και καθυστερημένος, να κοιτάω το άπειρο και να μην γεμίζει
-τα χέρια μου που είναι πιό άσχημα και από τον θάνατο, με τα χοντρά αυτά και σιχαμένα δάχτυλα που δεν αξίζουν για τίποτα απολύτως
-το gem αρμόνιο με τους αράβικους ήχους που το κοίταζα, έπαιζα, και δεν υπήρχε ποτέ καμία εξέλιξη
-το σπίτι του στράτου, το μεσάιο, η δροσιά μέσα στο καλοκαίρι, το ταξί που έπαιρνα με τον θωμά ντίνα και ο στράτος ο ίδιος
-τα βιβλία που δεν διάβασα και δεν θα τα διαβάσω ποτέ γιατί δεν μπορώ, γιατί είμαι λίγος για αυτά τελικά
-οι ταινίες που δεν θα δω ποτέ, αλλά τουλάχιστον θα χαίρομαι γιατί τις έχει δει ο καράμπελας
-όλοι οι αρχιτέκτονες γύρω μου, που με κάνουν να ξεχναώ το τι είμαι (δεν θέλω καν να το πω)
-η σελήνη των 20 ημερών (έ τον κατσούπη), η άθλια πολυκατοικία απέναντι από το σπίτι μου και ο λειβαδίτης από πάνω ως κάτω
-τελικά ο λειβαδίτης διάβαζε ΠΟΛΥ προυστ, αλλά άργησα να το καταλάβω
-η φάτσα του πέρεκ, να είναι εκεί και να μου θυμίζει το ΠΟΣΟ ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΥΠΗΡΞΑ ΟΠΟΤΕ ΤΟΛΜΗΣΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΣΟΒΑΡΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ
-τα ταξίδια που ποτέ δεν θα κάνω, τα μέρη που ποτέ δεν θα δω, οι δίσκοι που ποτέ δεν θα βγάλω, τα τραγούδια που δεν θα μπορέσω ποτέ να γράψω, οι στόχοι που απλά μείνανε στο πάτωμα, μαζί με το κενό
-που είναι το κενό?
-τα αυτοκίνητα που μπήκα μέσα και με κάναν βόλτες με τους φίλους μου και ήμουν άνετα και ήμουν όμορφα και ήταν οι πιό όμορφες στιγμές της ζωής μου
-αν ήταν να τα πέταγα όλα, θα κράταγα μόνο τις βόλτες με το αυτοκίνητο.
-και μάλλον αυτή την φωτογραφία
-η αδυναμία μου, το αδαές μυαλό μου, η έλλειψη συγκέντρωσης, η αναποφασιστηκότητα, η ΔΕΙΛΙΑ Η ΔΕΙΛΙΑ Η ΔΕΙΛΙΑ. "δεν υπάρχει χειρότερο ανθρώπινο ελάττωμα από την δειλία"
-οι στιγμές που ζήλεψα, οι στιγμές που δεν ήμουν ο εαυτός μου, οι ανασφάλειες μου, η γαμημένη η τύχη μου(όχι τελικά)
-ο γούντι άλεν και ο γούντι άλεν, και όταν πεθάνει θα αλλάξει ο κόσμος μου, θα αλλάξει η ζωή μου, θα ζούμε κάπου αλλού και όχι εδώ που είμαστε, θα είμαστε κάποιοι άλλοι. θα ειμαι δυστυχισμένος
-η ευτυχία του κερδισμένου χρόνου, η ευτυχία της ώρας που πηγαίνει εκεί που πρέπει και δεν πάει χαμένη. περπάτημα, μουσική, δουλειά, μουσική, φαγητό
-όλα αυτά τα φαγητά που έχω φάει, όλα αυτά τα κιλά που δεν αφήνουν το κορμί μου ήσυχο, όλοι αυτοί οι πειρασμοί (που δεν ειναι καβλιά, αλλά είναι ΦΑΓΗΤΟ), όλες αυτές οι σοκολάτες, οι γλυκιές σοκολάτες, που είναι χίλιες φορές πιό γλυκιές όταν ξυπνάς μετά τον μεσημεριανό ύπνο
-τα γερμανικά, η πιό ωραία γλώσσα στον κόσμο, και η γερμανία που θα μείνει εκεί να με κοιτάει, εκεί, μαζί με όλες τις λάθος αποφάσεις μου, και όλα τα τυχαία συμβάντα
-και όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε καλα, ΜΕΧΡΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΣΚΛΗΡΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΟ
-τα μπάνια που δεν μπόρεσα να κάνω, η θάλασσα που σιχαίνομαι, η ζέστη και η σίχλα στο κορμί μου, η μοναξιά μου, ο εαυτός μου, ο μικρός χαζός εαυτός μου.
-πρέπει να εκτυπώσω το εισιτήριο για αύριο.
-πόσο θα ήθελα να μπορούσα να ζωγραφίσω!
-είμαι μία μηχανή που παράγει ημιτελή ταλέντα, και τέλειες αποτυχίες
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)