δύο και τρείς φορές ή ακόμα και περίσσοτερες.
--
ίντρο
--
ακούω το () μετά από καμπόσα χρόνια και νιώθω πάλι να φεύγει το κεφάλι μου προς τα πίσω και να περπατάω από τον άγιο κωνσταντίνο προς το πανεπιστήμιο με τα πόδια και να χιονίζει και να ακούω το () με το ντίσκμαν και να ακούω αυτή τη φωνή και να μη ξέρω γιατί μου διαλύει τα μυαλά και γιατί νιώθω ότι ο εγκέφαλος μου κάνει την ίδια διαδρομή με το υπόλοιπο κεφάλι μου. προς τα μέσα.
--
σήμερα όμως, ή μάλλον τώρα όμως: 1979
--
στο ριπίτ, σαν να είμαι στο 1995, και να βλέπω εμτιβί. το 1979 είναι αρρωστημένος τρόπος για να πεθάνεις γρήγορα. με πιάνει νοσταλγία, για ένα τραγούδι που μιλάει ήδη για τη νοσταλγία. ίσως κάποιος πρέπει να γράψει ένα τραγούδι για το 1979 και μετά να το ακούω και να θυμάμαι και το 1979 αλλά και αυτά που γράφω τώρα, αλλά και το 1995 αλλά και το 1979. όλα μαζί. να μην λείπει τίποτα.
το τραγούδι είναι τέλειο, υπάρχουν φορές που σκέφτομαι ότι ειναι το αγαπημένο μου τραγούδι από πάμπκινς. για την ακρίβεια, σταμάτησα να ακούω παμπκινς το 2000, το τελευταίο τραγούδι που μου τα έσκασε ήταν στο stand inside your love. αλλα το 95, το 96, το 97, το 98... πωπω, το κεφάλι μου μόνο διαλυόταν με παμπκινς.
στο σχολείο οι κουλ τύποι ακούγανε REM, Nirvana, Pumpkins, KORN, RATM, Στέρεο Νόβα. Εγώ άκουγα μόνο Floyd τότε, και το πέρασμα στο αλτέρνατιβ ήταν το K των Kula Shaker. χα χαχα.
Αλλά πριν από αυτό, κάποιος γύρναγε το διπλό δίσκο των παμπκινς, κάπου ανάμεσα σε συζητήσεις για το τρεινσπότιν (εγώ πήγα με την μάνα μου να το δω παντως, την ανάγκασα να το δει δευτερη φορά. όταν είχα δει την αφίσα του τρεινσπότιν πρώτη φορά, νόμιζα οτι ο γιούαν μακγκρέγκορ ήταν ο τζόρτζογλου. πωπω, ευτυχώς περάσανε εκείνα τα χρόνια)
δεν μου λείπει καθολου το σχολείο. καθόλου. μηδέν. το σιχαινόμαι. τα σιχαίνομαι εκείνα τα χρόνια. δεν έχω ούτε μία καλή ανάμνηση. θυμάμαι μόνο να νιώθω άσχημα, συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια. μπορώ να ανακαλέσω τουλάχιστον 150 περιπτώσεις που ένιωσα άσχημα με συγκεκριμένο τρόπο. έτρωγα bullying, έτρωγα αδιαφορία, έτρωγα μοναξιά. απανωτά και συνεχόμενα.
λίγα πράγματα μου έχουν μείνει. τα ξενύχτια μου για να ακούσω ένα δυό τραγούδια από το adore, το διάβασμα στο σπίτι ακούγοντας ανταπόκριση από το λάϊβ των παμπκινς στην αθήνα (την άλλη μέρα έδινα ανθρωπολογία, ήμουν 1η λυκείου). και δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την τριήμερη στην ιτέα, που είχα μόνο το siamese dream μαζί μου, και το άκουγα χιλιάδες φορές, και ήταν χειμώνας προς άνοιξη, και είχε σύννεφα, και άκουγα όλη την μελαγχολία του σύμπαντος να έρχεται καταπάνω μου και να μην με αφήνει να πάρω ανάσα.
και τώρα ακούω το 1979, και νιώθω. ακούω αυτό το μοτόρικ πράγμα να μου τα σκάει, θυμάμαι τον κόργκαν μέσα στο αμάξι να τραγουδάει, θυμάμαι και πάλι το εμτιβί, θυμάμαι την βέροια, με θυμάμαι να περπατάω μόνος μόνος μόνος μόνος και να ακούω μουσική (τελικά γαμώ τον χριστό μου μιά ζωή περπατάω και ακούω μουσική, δεν ξερω αν θα αφήσω τίποτα άλλο πίσω μου παρα μόνο διαλυμένα παπούτσια και χαλασμένα ακουστικά).
και ακούω ακόμα την φωνή του κόργκαν, ακούω αυτό το κάτι σαν λούπα και είμαι έτοιμος να κλάψω. γιατί δεν ξέρω αν είμαι χαρούμενος που μεγάλωσα, και δεν ξέρω αν το παρελθόν μου με σιχαίνεται και με εκδικείται, ενώ εγώ απλά προσπαθώ να το αγαπήσω. αλήθεια δεν ξέρω.
τhe street heats the urgency of now, as you can see there is no-one around.
28.2.10
27.2.10
άνετα
πήγαινα στο φαρμακείο του θωμά στο βόλο και καθόμουν για ώρες. και μιλούσαμε ασταμάτητα. ήταν υπέροχες στιγμές. αλλά, η καλύτερη στιγμή ήταν όταν ο θωμάς μου είπε το εξής:
"μία φορά, έπαιζε ο λουδοβίκος των ανωγείων στην κρήτη, σε εκείνο το θέατρο, που είχανε κτίσει για έναν έλληνα θεό του έρωτα. η συναυλία είχε κρατήσει πάρα πολύ ώρα. σε κάποια φάση, κάποιος έπεσε από τα βράχια και σκοτώθηκε. απλά τον είχε πάρει ο ύπνος.
θα μπορούσα άνετα να ήμουν εγώ αυτός."
ή και εγώ, συμπληρώνω.
--
διόρθωση
--
πάνω από όλα, θα μπορούσα απλά να έδινα αυτό και και να μην έλεγα τίποτα άλλο.
ότι καλύτερο έχω δει στη ζωή μου. για πάντα.
"μία φορά, έπαιζε ο λουδοβίκος των ανωγείων στην κρήτη, σε εκείνο το θέατρο, που είχανε κτίσει για έναν έλληνα θεό του έρωτα. η συναυλία είχε κρατήσει πάρα πολύ ώρα. σε κάποια φάση, κάποιος έπεσε από τα βράχια και σκοτώθηκε. απλά τον είχε πάρει ο ύπνος.
θα μπορούσα άνετα να ήμουν εγώ αυτός."
ή και εγώ, συμπληρώνω.
--
διόρθωση
--
πάνω από όλα, θα μπορούσα απλά να έδινα αυτό και και να μην έλεγα τίποτα άλλο.
ότι καλύτερο έχω δει στη ζωή μου. για πάντα.
25.2.10
μπράς
σκεφτόμουν, ξεκάθαρα, τί μπορεί να γαμάει πιό πολύ από τον κολτρέϊν? αλήθεια. τι μπορεί να σταθεί δίπλα στον κολτρέϊν? ο ορνέτ? ο άλμπερτ άϊλερ? ο άντονι μπράξτον? η άλις κολτρέϊν? οι αρτ ανσάμπλ? ο έρικ ντόλφι? τι? ο μίνγκους?
μετά σκέφτηκα τα χρόνια στον βόλο που είχα διαλύσει τον εγκέφαλο μου με την ίμπαλς, για χρόνια ολόκληρα άκουγα μόνο ίμπαλς και φρί τζαζ και τζό χέντερσον και σαμ ρίβερς και μάζευα σιντί άπειρα άπειρα άπειρα
χθες άκουγα όλη μέρα το άφρικα/μπρας του κολτρέϊν, με τον έλβιν τζόουνς να ανατινάζει το ράϊντ και τα τόμ με ανεπανόρθωτα ριμσοτς, και τον αρτ ντέϊβις να παίζει τον κώλο του και τον έρικ ντόλφι να σκάει τόσο σωστά, που δεν απορείς μετά γιατί έχει πει ο μπίφχαρτ ότι στο τράουτ μασκ ρέπλικα απλά αντέγραφε το άουτ του λάντς. τι ενορχήστρωση έχει αυτός ο δίσκος, τι αδιανόητη ενορχήστρωση....και ο μακόϊ τάϊνερ, πωπω, τον καρκίνο, τον ακούς και νομίζει ότι παίζει πιάνο στην τύχη μερικές φορές, σαν να παίζει τις συγχορδίες στο άκυρο, αλλά τα φέρνει όλα και δένουν. πωπω. τι δισκάρα, τι αδιανόητος δίσκος, σαν να κατέβηκε από το διάστημα.
σκέφτομαι άρα, με βεβαιότητα πιά, ότι τα μεγαλύτερα μουσικά σοκ στην ζωή μου είναι δύο: η ίμπαλς και το χιπχοπ. και δεν είναι τυχαίο που μου ήρθανε και τα δύο συγχρόνως, κάπου ανάμεσα στην γαλλίας και στον άναυρο.
πραγματικά, υπάρχουν φορές που κοιτάω τον κατάλογο της ίμπαλς και τα πάντα μοιάζουν με μία τσιχλόφουσκα μπροστά του.
μετά σκέφτηκα τα χρόνια στον βόλο που είχα διαλύσει τον εγκέφαλο μου με την ίμπαλς, για χρόνια ολόκληρα άκουγα μόνο ίμπαλς και φρί τζαζ και τζό χέντερσον και σαμ ρίβερς και μάζευα σιντί άπειρα άπειρα άπειρα
χθες άκουγα όλη μέρα το άφρικα/μπρας του κολτρέϊν, με τον έλβιν τζόουνς να ανατινάζει το ράϊντ και τα τόμ με ανεπανόρθωτα ριμσοτς, και τον αρτ ντέϊβις να παίζει τον κώλο του και τον έρικ ντόλφι να σκάει τόσο σωστά, που δεν απορείς μετά γιατί έχει πει ο μπίφχαρτ ότι στο τράουτ μασκ ρέπλικα απλά αντέγραφε το άουτ του λάντς. τι ενορχήστρωση έχει αυτός ο δίσκος, τι αδιανόητη ενορχήστρωση....και ο μακόϊ τάϊνερ, πωπω, τον καρκίνο, τον ακούς και νομίζει ότι παίζει πιάνο στην τύχη μερικές φορές, σαν να παίζει τις συγχορδίες στο άκυρο, αλλά τα φέρνει όλα και δένουν. πωπω. τι δισκάρα, τι αδιανόητος δίσκος, σαν να κατέβηκε από το διάστημα.
σκέφτομαι άρα, με βεβαιότητα πιά, ότι τα μεγαλύτερα μουσικά σοκ στην ζωή μου είναι δύο: η ίμπαλς και το χιπχοπ. και δεν είναι τυχαίο που μου ήρθανε και τα δύο συγχρόνως, κάπου ανάμεσα στην γαλλίας και στον άναυρο.
πραγματικά, υπάρχουν φορές που κοιτάω τον κατάλογο της ίμπαλς και τα πάντα μοιάζουν με μία τσιχλόφουσκα μπροστά του.
23.2.10
βιβλία
διάβασα σχεδόν το μισό 2666 και το άφησα στην άκρη. ξεκίνησα να διαβάζω το "ζωή: οδηγίες χρήσης" του ζορζ περέκ για να μελαγχολώ ακόμα περισσότερο. και προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που με διαλύει τελικά. και μάλλον τείνω στο να συνειδητοποιήσω ότι με γονατίζουν οι μικρές λεπτομέρειες ευτυχισμένων ζωών ανθρώπων. αυτές οι μικρές στιγμές απραγίας σε σπίτια με οικογένειες και φίλους που κάνουν ακριβώς ότι αγαπάνε και στον ελέυθερο χρόνο τρώνε και κοιτάνε τους πίνακες στα σπίτια τους και διαβάζουν όμορφα βιβλία. και προσπαθώ να καταλάβω πως γίνεται να κάνω και γω την ζωή μου έτσι και δυσκολεύομαι αφόρητα, χάνω τον έλεγχο, δεν ξέρω καν πως να το καταφέρω.
και απλά διαβάζω το βιβλίο και προσπαθώ να μην σκέφτομαι, και αν το μυαλό μου αρχίσει να ουρλιάζει, κάνω τον αδιάφορο.
και απλά διαβάζω το βιβλίο και προσπαθώ να μην σκέφτομαι, και αν το μυαλό μου αρχίσει να ουρλιάζει, κάνω τον αδιάφορο.
απραγία
βλέπω τα πιό παράξενα όνειρα. πριν να ξυπνήσω έβλεπα ότι τραγουδούσα κάπου σε ένα δωμάτιο και ζητούσα κι άλλο ριβέρμπ. μετά τραγουδούσα και νόμιζα ότι ηχογραφούσε. την τρίτη φορά το είπα καλά. ήταν ωραίο τραγούδι. συνέχεια σκεφτόμουν ότι μοιάζει πολύ με άνιμαλ κολέκτιβ. αλλά ήταν ωραίο. μετά μίλησα με τον τύπο που ηχογραφούσε και μου είπε ότι δεν ηχογραφούσε. στεναχωρέθηκα. ξύπνησα και πήγα να δω τα μέϊλ μου.
στροφή/άπειρο
το καλοκαίρι, υπήρχαν φορές που έφευγα με το αυτοκίνητο παρασκευές, μετά την δουλειά, και πήγαινα ή βέροια ή βόλο. δούλευα πάντα δέκα με δύο το βράδυ, οπότε και το ταξίδι ήταν φουλ νυχτερινό.
και κάθε φορά, πάντα, πάθαινα το ίδιο πράγμα.
σε κάποιο σημείο του δρόμου (προφανώς και δεν θυμάμαι, πάντως σίγουρα κάτω από την λάρισα) ήταν μία στροφή, μία τεράστια στροφή, και όπως οδηγούσα μέσα στη νύχτα, με σκατένια μουσική να παίζει από το ραδιόφωνο, ένιωθα πως η στροφή ήταν ατελείωτη. για την ακρίβεια μπορώ να θυμηθώ ξεκάθαρα ότι κρατούσα το τιμόνι στραμένο στα αριστερά για 5 λεπτά. σαν να βουτούσα στην άβυσσο για αρκετή ώρα, σαν να έπαιρνα ένα τρυπάνι, να τρυπούσα το βουνό, και μετά να ακολουθούσα την διαδρομή.
δεν μπορώ να σιγουρευτώ για τον εαυτό μου αν ήταν όνειρο ή αν ήταν αλήθεια. ήταν σαν ένα ατελείωτο μαρτύριο, αλλά ίσως και όχι. ήταν η απόλυτη στιγμή απραγίας, απλά βούταγα στο σκοτάδι και όλο και πιό μέσα στο τίποτα και στο παράλογο.
πότε θα επανέρθουν τα πράγματα στην θέση τους άραγε?
ανάσα.
και κάθε φορά, πάντα, πάθαινα το ίδιο πράγμα.
σε κάποιο σημείο του δρόμου (προφανώς και δεν θυμάμαι, πάντως σίγουρα κάτω από την λάρισα) ήταν μία στροφή, μία τεράστια στροφή, και όπως οδηγούσα μέσα στη νύχτα, με σκατένια μουσική να παίζει από το ραδιόφωνο, ένιωθα πως η στροφή ήταν ατελείωτη. για την ακρίβεια μπορώ να θυμηθώ ξεκάθαρα ότι κρατούσα το τιμόνι στραμένο στα αριστερά για 5 λεπτά. σαν να βουτούσα στην άβυσσο για αρκετή ώρα, σαν να έπαιρνα ένα τρυπάνι, να τρυπούσα το βουνό, και μετά να ακολουθούσα την διαδρομή.
δεν μπορώ να σιγουρευτώ για τον εαυτό μου αν ήταν όνειρο ή αν ήταν αλήθεια. ήταν σαν ένα ατελείωτο μαρτύριο, αλλά ίσως και όχι. ήταν η απόλυτη στιγμή απραγίας, απλά βούταγα στο σκοτάδι και όλο και πιό μέσα στο τίποτα και στο παράλογο.
πότε θα επανέρθουν τα πράγματα στην θέση τους άραγε?
ανάσα.
19.2.10
γουάτ γιού αρ
-το beach house είναι τελικά πιό μέτριο και από τον θάνατο, το βαρέθηκα πιό γρήγορα κι από υπεραλατισμένα ποπκορν. πφφφφ, δεν ξέρω τι με πιάνει και ενθουσιάζομαι με τέτοια πράγματα
-άκουγα owen pallett για μερικές ώρες, μου φάνηκε ωραίος δίσκος. τελικά δεν είναι. το ξέχασα ότι υπάρχει.
-το κομμάτι του καριμπού παραμένει γαμηστερό.
-άκουγα το σινγκλάκι hot chip και είχα χεστεί από την χαρά μου. άκουσα τον δίσκο και μου φάνηκε συμπαθητικός. μετά ο ιλός είπε ότι είναι χάλια. δεν τον ξανάκουσα (τον δίσκο). με επηρεάσε. δεν είναι η πρώτη φορά.
-κατέβασα ένα τραγούδι από τον δίσκο της joanna newsom, χέστηκα από την χαρά μου που μιάζει με τζόνι μίτσελ, και σήμερα ακούω το ys ασταμάτητα. δεν το είχα ακούσει όταν βγήκε, προφανώς κάνω λάθος εκτιμήσεις συνεχώς. το ys είναι αδιανόητα τέλειος δίσκος, και το κομμάτι αυτό από τον καινούριο της είναι σαν να βγήκε από το court and spark. επίσης σήμερα άκουω hejira, court and spark, και hissing of summer lawns και θυμάμαι και πάλι ότι η τζόνι μίτσελ είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί στη ζωή μου. το μόνο κακό είναι ποτέ δεν μπόρεσα να τον παίξω μαζί της. με την joanna όμως?
-προσπάθησα για χιλιοστή φορά στη ζωή μου να ακούσω το exile on main street και δεν το αντέχω με τίποτα με τίποτα με τίποτα. ενώ το aftermath, το between the buttons, το satanic majesties... πόσο γαμάνε. η θεωρία μου ότι ο brian jones ήταν τα πάντα αρχίζει να επανέρχεται.
-χμμ, είδα μια διάλεξη του john oswald χθες, και κατα στιγμές μου φάνηκε απίστευτος τύπος, αλλά γενικά κάτι με ενόχλησε. και επίσης, δεν ήξερε καν ποιος είναι ο dilla!!! χαχα, αυτό κι αν είναι κριτήριο.
-προσπαθώ να ξαναρχίσω να αγαπάω κάποια πράγματα στην μουσική, αλλά μου είναι λίγο δύσκολο. προσπαθώ να βρω αυτοπεποίθηση, ποτέ δεν είχα, είναι πολύ δύσκολο να την γεννήσω τώρα στα καλά καθούμενα. νιώθω το κεφάλι μου να γίνεται πουρές ώρες ώρες, και έχω και τόση πολύ δουλειά να κάνω, και απλά κάθομαι και την κοιτάω και με κοιτάει. το μόνο σίγουρο είναι ότι ακόμα λατρεύω να κοιτάω το σαμπλερ μου. σαν να κοιτάω τον μικρό αδερφό που ποτέ δεν είχα.
-διαβάζω αυτό το 2666 και δεν μπορώ να το διαβάσω το βράδυ γιατί έχω φτάσει σε σημεία που παρασκοτεινιάζει, και δυσκολεύομαι. κάποια βράδια διάβαζα το hate του peter bagge και ήταν επισήμως η πρώτη φορά που διαβάζω κομικ στην ζωή μου.
-για πολλά πράγματα υπάρχει η πρώτη φορά τελικά. ποιός θα το περίμενε ότι θα έρθει η μέρα που θα τον παίζω με την joanna newsom?
(δεν το έχω κάνει ακόμα πάντως)
-άκουγα owen pallett για μερικές ώρες, μου φάνηκε ωραίος δίσκος. τελικά δεν είναι. το ξέχασα ότι υπάρχει.
-το κομμάτι του καριμπού παραμένει γαμηστερό.
-άκουγα το σινγκλάκι hot chip και είχα χεστεί από την χαρά μου. άκουσα τον δίσκο και μου φάνηκε συμπαθητικός. μετά ο ιλός είπε ότι είναι χάλια. δεν τον ξανάκουσα (τον δίσκο). με επηρεάσε. δεν είναι η πρώτη φορά.
-κατέβασα ένα τραγούδι από τον δίσκο της joanna newsom, χέστηκα από την χαρά μου που μιάζει με τζόνι μίτσελ, και σήμερα ακούω το ys ασταμάτητα. δεν το είχα ακούσει όταν βγήκε, προφανώς κάνω λάθος εκτιμήσεις συνεχώς. το ys είναι αδιανόητα τέλειος δίσκος, και το κομμάτι αυτό από τον καινούριο της είναι σαν να βγήκε από το court and spark. επίσης σήμερα άκουω hejira, court and spark, και hissing of summer lawns και θυμάμαι και πάλι ότι η τζόνι μίτσελ είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί στη ζωή μου. το μόνο κακό είναι ποτέ δεν μπόρεσα να τον παίξω μαζί της. με την joanna όμως?
-προσπάθησα για χιλιοστή φορά στη ζωή μου να ακούσω το exile on main street και δεν το αντέχω με τίποτα με τίποτα με τίποτα. ενώ το aftermath, το between the buttons, το satanic majesties... πόσο γαμάνε. η θεωρία μου ότι ο brian jones ήταν τα πάντα αρχίζει να επανέρχεται.
-χμμ, είδα μια διάλεξη του john oswald χθες, και κατα στιγμές μου φάνηκε απίστευτος τύπος, αλλά γενικά κάτι με ενόχλησε. και επίσης, δεν ήξερε καν ποιος είναι ο dilla!!! χαχα, αυτό κι αν είναι κριτήριο.
-προσπαθώ να ξαναρχίσω να αγαπάω κάποια πράγματα στην μουσική, αλλά μου είναι λίγο δύσκολο. προσπαθώ να βρω αυτοπεποίθηση, ποτέ δεν είχα, είναι πολύ δύσκολο να την γεννήσω τώρα στα καλά καθούμενα. νιώθω το κεφάλι μου να γίνεται πουρές ώρες ώρες, και έχω και τόση πολύ δουλειά να κάνω, και απλά κάθομαι και την κοιτάω και με κοιτάει. το μόνο σίγουρο είναι ότι ακόμα λατρεύω να κοιτάω το σαμπλερ μου. σαν να κοιτάω τον μικρό αδερφό που ποτέ δεν είχα.
-διαβάζω αυτό το 2666 και δεν μπορώ να το διαβάσω το βράδυ γιατί έχω φτάσει σε σημεία που παρασκοτεινιάζει, και δυσκολεύομαι. κάποια βράδια διάβαζα το hate του peter bagge και ήταν επισήμως η πρώτη φορά που διαβάζω κομικ στην ζωή μου.
-για πολλά πράγματα υπάρχει η πρώτη φορά τελικά. ποιός θα το περίμενε ότι θα έρθει η μέρα που θα τον παίζω με την joanna newsom?
(δεν το έχω κάνει ακόμα πάντως)
18.2.10
λος άντζελες
χμμμ, αν σκεφτώ ότι έπεσα για ύπνο στις 1.45 (για την ακρίβεια, έπεσα στις 1.30, αλλά έκλεισα τα φώτα στις 1.45) και τώρα είναι 6.21 και είμαι ήδη ξύπνιος, κάτι δεν πάει καλά. ακόμα.
δεν είναι πολύ λογικό.
νιώθω σαν να μην γράφω τώρα. σαν να μην είμαι εγώ. αλλά είμαι.
και ακούω το god only knows από το ραδιόφωνο που έχω δίπλα στο κρεβάτι και παίζει όλο το βράδυ ένα σταθμό (πρόσφατα κατάλαβα ότι ο σταθμός λέγεται ίντερπόπ και όχι ίντερπόλ)
σε κάθε περίπτωση, έχει πονέσει το μυαλό μου από την σκέψη όλο αυτό τον καιρό, και παρόλ'αυτά έχω δουλέψει ελάχιστα. παράξενα πράγματα. είναι αδιανόητο πως κοκκαλώνει η ανθρώπινη δραστηριότητα ώρες ώρες.
λέω να κάτσω να περιμένω να ξημερώσει και μετά να πέσω στο κρεβάτι, γιατί είναι τέλειο το κόκκινο ξημέρωμα.
τώρα παίζει byrds. τι ωραία, ίσως να το πάρω σαν σημάδι κιόλας. αλλά καλύτερα όχι.
πάντως, αναρωτιέμαι εδώ και βδομάδες, πως γίνεται η συμπερίφορα μου να είναι τόσο άμεσα εξαρτώμενη από διάφορα σημειολογικά που μου συμβαίνουν καθημερινά? πως γίνεται οι χαρές μου να γίνονται εμμονές μου και να μην με αφήνουν να κουνηθώ? πως κατάφερα και άφησα τον ενθουσιασμό μου να μου επιβάλλει συμπεριφορές? πόσο χαζός και μικρός είμαι τελικά, που έχω τέτοια προβλήματα?
νιώθω στιγμές πως το κεφάλι μου φεύγει από το σώμα μου, νιώθω τα χέρια μου ότι ανατινάζονται μαζί του, και μετά απλά κάθομαι και κοιτάω. και ούτε νερό δεν μπορώ να πιώ. κυριολεκτικά.
από την άλλη, έχω ήδη βαρεθεί τον εαυτό μου με όλο αυτό. νιώθω πως συνεχίζω να κουβαλάω τάσεις escapism (τι ωραία λέξη) αλλά δεν ξέρω προς τα που θέλω να escape to.
(ξανα)αντιγράφω τον γούντι άλεν εδώ: "its ironic, that i make escapist films, but it's not the audience that escapes - it's me"
ποιό είναι το όριο μεταξύ χαράς και ηλιθιότητας? ποιά είναι η στιγμή που χάνω τον έλεγχο? και πότε σταματάνε όλα αυτά? πως σταματάνε άραγε?
(εντελώς τυχαία τώρα ήδη παίζει το 19th nervous breakdown των stones. πόσο ειρωνικό? το τραγούδι είναι απίστευτο πάντως. πωπω. πόσο γαμάνε οι stones πριν το 68!!! πάω να πέσω σαν υπνωτισμένος στο κρεβάτι. αν κατάλαβα κάτι αυτές τις βδομάδες, είναι ότι τελικά παίρνω κάποια πράγματα πιό σοβαρά απ΄ότι πρέπει. ο τρόμος όμως δεν είναι εκεί. ο τρόμος είναι στην εξής ερώτηση: τι θα έκανα αν σταματούσα να έχω διάθεση να παίζω μουσική?)
δεν είναι πολύ λογικό.
νιώθω σαν να μην γράφω τώρα. σαν να μην είμαι εγώ. αλλά είμαι.
και ακούω το god only knows από το ραδιόφωνο που έχω δίπλα στο κρεβάτι και παίζει όλο το βράδυ ένα σταθμό (πρόσφατα κατάλαβα ότι ο σταθμός λέγεται ίντερπόπ και όχι ίντερπόλ)
σε κάθε περίπτωση, έχει πονέσει το μυαλό μου από την σκέψη όλο αυτό τον καιρό, και παρόλ'αυτά έχω δουλέψει ελάχιστα. παράξενα πράγματα. είναι αδιανόητο πως κοκκαλώνει η ανθρώπινη δραστηριότητα ώρες ώρες.
λέω να κάτσω να περιμένω να ξημερώσει και μετά να πέσω στο κρεβάτι, γιατί είναι τέλειο το κόκκινο ξημέρωμα.
τώρα παίζει byrds. τι ωραία, ίσως να το πάρω σαν σημάδι κιόλας. αλλά καλύτερα όχι.
πάντως, αναρωτιέμαι εδώ και βδομάδες, πως γίνεται η συμπερίφορα μου να είναι τόσο άμεσα εξαρτώμενη από διάφορα σημειολογικά που μου συμβαίνουν καθημερινά? πως γίνεται οι χαρές μου να γίνονται εμμονές μου και να μην με αφήνουν να κουνηθώ? πως κατάφερα και άφησα τον ενθουσιασμό μου να μου επιβάλλει συμπεριφορές? πόσο χαζός και μικρός είμαι τελικά, που έχω τέτοια προβλήματα?
νιώθω στιγμές πως το κεφάλι μου φεύγει από το σώμα μου, νιώθω τα χέρια μου ότι ανατινάζονται μαζί του, και μετά απλά κάθομαι και κοιτάω. και ούτε νερό δεν μπορώ να πιώ. κυριολεκτικά.
από την άλλη, έχω ήδη βαρεθεί τον εαυτό μου με όλο αυτό. νιώθω πως συνεχίζω να κουβαλάω τάσεις escapism (τι ωραία λέξη) αλλά δεν ξέρω προς τα που θέλω να escape to.
(ξανα)αντιγράφω τον γούντι άλεν εδώ: "its ironic, that i make escapist films, but it's not the audience that escapes - it's me"
ποιό είναι το όριο μεταξύ χαράς και ηλιθιότητας? ποιά είναι η στιγμή που χάνω τον έλεγχο? και πότε σταματάνε όλα αυτά? πως σταματάνε άραγε?
(εντελώς τυχαία τώρα ήδη παίζει το 19th nervous breakdown των stones. πόσο ειρωνικό? το τραγούδι είναι απίστευτο πάντως. πωπω. πόσο γαμάνε οι stones πριν το 68!!! πάω να πέσω σαν υπνωτισμένος στο κρεβάτι. αν κατάλαβα κάτι αυτές τις βδομάδες, είναι ότι τελικά παίρνω κάποια πράγματα πιό σοβαρά απ΄ότι πρέπει. ο τρόμος όμως δεν είναι εκεί. ο τρόμος είναι στην εξής ερώτηση: τι θα έκανα αν σταματούσα να έχω διάθεση να παίζω μουσική?)
14.2.10
12.2.10
αλλιώς το πράγμα μου προκύπτει
έπεσα πάνω στο "σε θέλω" (από το ωφέλιμο φορτίο), και το άκουσα, πριν από λίγο, ίσως μετά από 5, ή και 6 χρόνια, δεν ξέρω. μάλλον 5.
τον μάϊο του 2005 (ή μήπως τον μάϊο του 2004? μάλλον του 2005), ήμασταν με τον κατσούπη μέσα στο αυτοκίνητο του, εγώ και αυτός, και κάναμε βόλτες από τις δέκα το βράδυ μέχρι τις εφτά το πρωί, ασταμάτητα, και είχαμε το σε θέλω και έπαιζε για ώρες...
άναυρος, καρνάγιο, λεχώνια, αλυκές, πορταριά, πος, καρτάλη, ογλ, άγιος κωνσταντίνος, πολυμέρη, γαλλίας, κουμουνδούρου, λιμάνι, γορίτσα, αγριά, εκατόν πενήντα φορές ο ίδιος κύκλος.
πωπω, ήταν οριακές στιγμές ευτυχίας τότε, ακριβώς εκείνο το συναίσθημα της αεργίας και της ανυπομονησίας και του παράδοξου και όλα αυτά μαζί.
ρε μαλάκα κατσούπη, πόσο πολύ σε αγαπάω, δεν φαντάζεσαι. η ζωή μου θα ήταν πολύ διαφορετική αν δεν είχαμε γνωριστεί, μην το ξεχάσεις ποτέ.
ακούγαμε άλις κολτρέϊν και ρέϊν ντογκς για ημέρες ατελείωτες, και μετά πηγαίναμε στο πος και καθόμασταν και βλέπαμε να πέφτει ξύλο αδιανόητο και μετά κάναμε κι άλλες βόλτες με το αυτοκίνητο.
πωπω, τελικά καταλήγω ότι τίποτα δεν μου αρέσει πιό πολύ στη ζωή μου από τις βόλτες με το αυτοκίνητο.
τίποτα.
είναι απίστευτο πως όσο περνάνε τα χρόνια, ο εγκέφαλος κολλάει σε μικρά πράγματα και δεν μπορεί να ξεκολλήσει, δεν μπορεί να προχωρήσει πέρα από αυτό.
αυτά που πίστευα ότι ήταν σημαντικά μου φαίνονται πιά κλανιές, αλλά τα μικρά και τα ασήμαντα με διαλύουν.
επίσης με διαλύει αυτή ακριβώς η φωτογραφία και σκέφτομαι ότι δύσκολα θα ηρεμήσω πιά.
πολύ παράξενο.
αλλιώς το είχα φανταστεί.
τον μάϊο του 2005 (ή μήπως τον μάϊο του 2004? μάλλον του 2005), ήμασταν με τον κατσούπη μέσα στο αυτοκίνητο του, εγώ και αυτός, και κάναμε βόλτες από τις δέκα το βράδυ μέχρι τις εφτά το πρωί, ασταμάτητα, και είχαμε το σε θέλω και έπαιζε για ώρες...
άναυρος, καρνάγιο, λεχώνια, αλυκές, πορταριά, πος, καρτάλη, ογλ, άγιος κωνσταντίνος, πολυμέρη, γαλλίας, κουμουνδούρου, λιμάνι, γορίτσα, αγριά, εκατόν πενήντα φορές ο ίδιος κύκλος.
πωπω, ήταν οριακές στιγμές ευτυχίας τότε, ακριβώς εκείνο το συναίσθημα της αεργίας και της ανυπομονησίας και του παράδοξου και όλα αυτά μαζί.
ρε μαλάκα κατσούπη, πόσο πολύ σε αγαπάω, δεν φαντάζεσαι. η ζωή μου θα ήταν πολύ διαφορετική αν δεν είχαμε γνωριστεί, μην το ξεχάσεις ποτέ.
ακούγαμε άλις κολτρέϊν και ρέϊν ντογκς για ημέρες ατελείωτες, και μετά πηγαίναμε στο πος και καθόμασταν και βλέπαμε να πέφτει ξύλο αδιανόητο και μετά κάναμε κι άλλες βόλτες με το αυτοκίνητο.
πωπω, τελικά καταλήγω ότι τίποτα δεν μου αρέσει πιό πολύ στη ζωή μου από τις βόλτες με το αυτοκίνητο.
τίποτα.
είναι απίστευτο πως όσο περνάνε τα χρόνια, ο εγκέφαλος κολλάει σε μικρά πράγματα και δεν μπορεί να ξεκολλήσει, δεν μπορεί να προχωρήσει πέρα από αυτό.
αυτά που πίστευα ότι ήταν σημαντικά μου φαίνονται πιά κλανιές, αλλά τα μικρά και τα ασήμαντα με διαλύουν.
επίσης με διαλύει αυτή ακριβώς η φωτογραφία και σκέφτομαι ότι δύσκολα θα ηρεμήσω πιά.
πολύ παράξενο.
αλλιώς το είχα φανταστεί.
5.2.10
2.2.10
ταχυδρομείο
έχει τόσα βράδια που βλέπω ακριβώς το ίδιο όνειρο. ξυπνάω μέσα στη νύχτα, αλλά είναι μέρα, κοιτάω τα ιμέϊλ μου, ξημερώνει, το φως είναι κόκκινο, ακούω φωνές στο ραδιόφωνο που νομίζω ότι είναι ελληνικά και μετά ξαναπέφτω για ύπνο.
το βλέπω κάθε βράδυ.
μετά από λίγο, βλέπω τον εαυτό μου να κάθεται δίπλα μου, πάνω στο καλοριφέρ και να με κοιτάει στα μάτια, και μετά σηκωνόμαστε μαζί και πηγαίνουμε να κοιτάξουμε τα ιμέϊλ μου. ένα βράδυ, είδα το όνειρο αυτό τρεις φορές.
την τέταρτη ξύπνησα τρομαγμένος, ιδρωμένος, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω αν ακόμα ονειρευόμουν, ή όντως ήμουν ξύπνιος. δοκίμασα να με τσιμπήσω, δεν πόνεσα, τα χέρια μου ήταν μουδιασμένα, κοίταξα το ρολόϊ του ραδιοφώνου δίπλα μου, αλλά δεν μπορούσα να δω τι έγραφε.
με βαρούσε ο ήλιος στο κεφάλι, και ήταν πάλι κόκκινος.
δοκίμασα να σηκωθώ, έπεσα πάνω στο καλοριφέρ, δεν έκαιγε, προχώρησα, πήγα και ξανακοίταξα τα ιμέϊλ μου, ξαναγύρισα στο κρεβάτι, σκεπάστηκα, προσπάθησα να ηρεμήσω, κουράστηκα να προσπαθώ και με πήρε ο ύπνος.
<...>
έχει τόσες μέρες, που δεν μπορώ να καταλάβω την διαφορά του άδειου και του γεμάτου, του αισιόδοξου και του απαισιόδοξου, της πραγματικότητας και του ψέμματος.
έχει τόσες μέρες που οι ύπνοι μου είναι τρομακτικοί και αποτρόπαιοι. αλλά και με το που ξυπνάω, υπάρχουν φορές μέσα στην μέρα μου, που νιώθω κάτι να με τραβάει προς τα μέσα, σαν να θέλει να με πάρει μαζί του.
κοιτάω τα χέρια μου, μου φαίνονται άσπρα, νιώθω τον ήλιο να με χτυπάει ακριβώς πάνω στο κεφάλι, αισθάνομαι ότι η σκέψη μου δεν με υπακούει, ακούω το κενό να έρχεται κατα πάνω μου.
αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι το κενό ή όλα τα συναισθήματα του κόσμου.
προχωράω στο δρόμο, ακούω μουσική, κοιτάω τον εαυτό μου στους καθρέφτες, προσπαθώ να φάω, κάνω το μυαλό μου να ξεχαστεί, το πιέζω και ξεχνιέμαι.
αλλά και πάλι, μετά από λίγο κοιτάω μέσα μου, και ξυπνάω και σηκώνομαι από το κρεβάτι, και ο ήλιος είναι κόκκινος, και πάω να πάρω τα ιμέϊλ μου και διαβάζω άλλα πράγματα, γραμμένα με το χέρι.
προσπαθώ να φωνάξω και ακούω την ανάσα μου στα αυτιά μου.
ξαπλώνω, ακούω τις ίδιες φωνές, κοιτάω το παράθυρο και κοιμάμαι.
προσπαθώ να καταλάβω ποιά είναι απόσταση μεταξύ της έκπληξης και της συνήθειας.
και σηκώνομαι από το κρεβάτι και ξανακοιτάω τα ιμέϊλ μου.
το βλέπω κάθε βράδυ.
μετά από λίγο, βλέπω τον εαυτό μου να κάθεται δίπλα μου, πάνω στο καλοριφέρ και να με κοιτάει στα μάτια, και μετά σηκωνόμαστε μαζί και πηγαίνουμε να κοιτάξουμε τα ιμέϊλ μου. ένα βράδυ, είδα το όνειρο αυτό τρεις φορές.
την τέταρτη ξύπνησα τρομαγμένος, ιδρωμένος, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω αν ακόμα ονειρευόμουν, ή όντως ήμουν ξύπνιος. δοκίμασα να με τσιμπήσω, δεν πόνεσα, τα χέρια μου ήταν μουδιασμένα, κοίταξα το ρολόϊ του ραδιοφώνου δίπλα μου, αλλά δεν μπορούσα να δω τι έγραφε.
με βαρούσε ο ήλιος στο κεφάλι, και ήταν πάλι κόκκινος.
δοκίμασα να σηκωθώ, έπεσα πάνω στο καλοριφέρ, δεν έκαιγε, προχώρησα, πήγα και ξανακοίταξα τα ιμέϊλ μου, ξαναγύρισα στο κρεβάτι, σκεπάστηκα, προσπάθησα να ηρεμήσω, κουράστηκα να προσπαθώ και με πήρε ο ύπνος.
<...>
έχει τόσες μέρες, που δεν μπορώ να καταλάβω την διαφορά του άδειου και του γεμάτου, του αισιόδοξου και του απαισιόδοξου, της πραγματικότητας και του ψέμματος.
έχει τόσες μέρες που οι ύπνοι μου είναι τρομακτικοί και αποτρόπαιοι. αλλά και με το που ξυπνάω, υπάρχουν φορές μέσα στην μέρα μου, που νιώθω κάτι να με τραβάει προς τα μέσα, σαν να θέλει να με πάρει μαζί του.
κοιτάω τα χέρια μου, μου φαίνονται άσπρα, νιώθω τον ήλιο να με χτυπάει ακριβώς πάνω στο κεφάλι, αισθάνομαι ότι η σκέψη μου δεν με υπακούει, ακούω το κενό να έρχεται κατα πάνω μου.
αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι το κενό ή όλα τα συναισθήματα του κόσμου.
προχωράω στο δρόμο, ακούω μουσική, κοιτάω τον εαυτό μου στους καθρέφτες, προσπαθώ να φάω, κάνω το μυαλό μου να ξεχαστεί, το πιέζω και ξεχνιέμαι.
αλλά και πάλι, μετά από λίγο κοιτάω μέσα μου, και ξυπνάω και σηκώνομαι από το κρεβάτι, και ο ήλιος είναι κόκκινος, και πάω να πάρω τα ιμέϊλ μου και διαβάζω άλλα πράγματα, γραμμένα με το χέρι.
προσπαθώ να φωνάξω και ακούω την ανάσα μου στα αυτιά μου.
ξαπλώνω, ακούω τις ίδιες φωνές, κοιτάω το παράθυρο και κοιμάμαι.
προσπαθώ να καταλάβω ποιά είναι απόσταση μεταξύ της έκπληξης και της συνήθειας.
και σηκώνομαι από το κρεβάτι και ξανακοιτάω τα ιμέϊλ μου.
30.1.10
επιρροές (
υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι ότι τα πιο επιδρασικά πράγματα για μένα για την χρονία που πέρασε ήταν
- το μεριγουέδερ (μου έμαθε να μην φοβάμαι)
- το ρέπο (μου έμαθε να μην με νοιάζει τίποτα)
- τα γερμανικά (μου μάθανε διάφορα αλλά τα ξέχασα)
- το σπίτι στην αγίου μελετίου
- το λάϊβ του edan (μου θύμισε για άλλη μια φορά πως το ταλέντο και εγώ δεν θα βρεθούμε ποτέ στο ίδιο δωμάτιο)
αλλά κυρίως, χμμμ, ήταν αυτό ακριβώς το βίντεο.
τι μου έμαθε?
όχι πολλά.
απλά να κοιτάω την οθόνη για ώρες σε φουλ σκριν και με κλειστά τα φώτα, και ίσως να κόβω κάπως πιό παράξενα.
αλλά τίποτα δεν έχει νόημα.
σίγουρα ίσως.
- το μεριγουέδερ (μου έμαθε να μην φοβάμαι)
- το ρέπο (μου έμαθε να μην με νοιάζει τίποτα)
- τα γερμανικά (μου μάθανε διάφορα αλλά τα ξέχασα)
- το σπίτι στην αγίου μελετίου
- το λάϊβ του edan (μου θύμισε για άλλη μια φορά πως το ταλέντο και εγώ δεν θα βρεθούμε ποτέ στο ίδιο δωμάτιο)
αλλά κυρίως, χμμμ, ήταν αυτό ακριβώς το βίντεο.
τι μου έμαθε?
όχι πολλά.
απλά να κοιτάω την οθόνη για ώρες σε φουλ σκριν και με κλειστά τα φώτα, και ίσως να κόβω κάπως πιό παράξενα.
αλλά τίποτα δεν έχει νόημα.
σίγουρα ίσως.
29.1.10
μπακ του ριάλιτι
αν υποθέσουμε ότι ξεκίνησε μία άλλη μέρα σήμερα (ή και μία άλλη εποχή ή και τίποτα) μπορώ να πω ότι ίσως να μην ξεκίνησε
γιατί το πρώτο πράγμα που με απασχόλησε σήμερα ήταν ότι δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιός είναι καλύτερος δίσκος:
-bringing it all back home?
-highway 61 revisited? ή
-blonde on blonde?
πραγματικά δύσκολη επιλογή.
πραγματικά προβλέψιμες σκέψεις από την μεριά μου.
αλλά και πάλι, τι να έκανα?
δεν έχει αλλάξει και κάτι.
--
επίσης
--
δεν ξέρω αν μου αρέσει ο καινούριος δίσκος των yeasayer, το προηγούμενο δεν το είχα ακούσει καθόλου, παρά μόνο από την μία την κομματάρα το 2080. χμμμ. κάτι με ενοχλεί.
γιατί όμως?
δεν θα έπρεπε να με ενοχλεί τίποτα κανονικά.
γιατί το πρώτο πράγμα που με απασχόλησε σήμερα ήταν ότι δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιός είναι καλύτερος δίσκος:
-bringing it all back home?
-highway 61 revisited? ή
-blonde on blonde?
πραγματικά δύσκολη επιλογή.
πραγματικά προβλέψιμες σκέψεις από την μεριά μου.
αλλά και πάλι, τι να έκανα?
δεν έχει αλλάξει και κάτι.
--
επίσης
--
δεν ξέρω αν μου αρέσει ο καινούριος δίσκος των yeasayer, το προηγούμενο δεν το είχα ακούσει καθόλου, παρά μόνο από την μία την κομματάρα το 2080. χμμμ. κάτι με ενοχλεί.
γιατί όμως?
δεν θα έπρεπε να με ενοχλεί τίποτα κανονικά.
28.1.10
όταν ο κόσμος γύρω μου διαλύεται
the cloak and dagger dangles,
madams light the candles.
in ceremonies of the horsemen,
even the pawn must hold a grudge.
statues made of match sticks,
crumble into one another,
my love winks, she does not bother,
she knows too much to argue or to judge.
madams light the candles.
in ceremonies of the horsemen,
even the pawn must hold a grudge.
statues made of match sticks,
crumble into one another,
my love winks, she does not bother,
she knows too much to argue or to judge.
27.1.10
26.1.10
οδησσός
πόσο θεός είσαι ρε καριμπού? γαμώ τον χριστό μου
ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΜΟΥ
τι κομματάρα έγραψες πάλι?
χύσε με.
και έχεις και phd στα μαθηματικα?
ξαναχύσε με.
--
έντιτ: το ακούω όλη μέρα. όλη μέρα. αυτό και τίποτα άλλο.
ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΜΟΥ
τι κομματάρα έγραψες πάλι?
χύσε με.
και έχεις και phd στα μαθηματικα?
ξαναχύσε με.
--
έντιτ: το ακούω όλη μέρα. όλη μέρα. αυτό και τίποτα άλλο.
25.1.10
βροχή55
θυμάσαι γιώργο γαρεφαλάκη που ήμασταν σπίτι μου και ακούγαμε σιγκουρ ρός (το ny batteri) και μετά φύγαμε με τον ζαχαρή, πήγαμε πήλιο και όταν γυρίσαμε το βράδυ είχαμε αφήσει το στερεοφωνικό στο 5ο τραγούδι, στο 5.55?
το θυμάμαι εγώ πάντως και μου λείπουν εκείνες οι μέρες. δεν μπορείς να φανταστείς πόση αγάπη σου έχω.
--
επι της ουσίας όμως
--
σήμερα το πρωί ξύπνησα λίγο πιο αργά απ'ότι έπρεπε. το λογικό είναι να έρχομαι στο γραφείο νωρίτερα. μαλακία μου.
μπήκα στο μετρό, διάβαζα το βιβλίο μου, και πριν να βγω έξω έβαλα να ακούω το καινούριο φορ τετ. με το που βγήκα, έβρεχε άρρωστα, μανιασμένα, και ήμουν κουκουλωμένος μέσα στο μπουφάν και άκουγα φορ τετ. έσκασε τέλεια, με τις φωνές και τα ντράμς και όλα. όνειρο. και το σάββατο που τον είδα να ντιτζεϊζει ήταν εξίσου γαμηστερός και πορωτικός.
όταν ήμουν τρίτο έτος (ίσως και τέταρτο), είχα γερμανικά κάποια πρωινά, προς μεσημέρι. είχαμε κανονίσει με τον ζαχαρή να βρεθούμε στην αρχιτεκτονική, αλλά δεν είχε το αυτοκίνητο. αποφάσισα να περπατήσω, από το πρωί κιόλας.
αλλά με το που τελείωσα το μάθημα, η βροχή ήταν τόσο κολασμένη που τρόμαξα. αλλά είχε κάτι όμορφο. έβαλα το rounds στο ντίσκμαν και περπάτησα για πάνω απο μιά ώρα (από την ανάληψη στο πεδίο του άρεως). η βροχή ήταν αρρωστημένα πολύ, αλλά είχα τόση αγάπη για τον φορ τετ τότε που δεν με ένοιαζε τίποτα.
θυμήθηκα σήμερα όλα εκείνα τα βράδια που έτρωγα στο audiomulch προσπαθώντας να αντριγράψω (ξερά) τον ήχο του. θυμάμαι τις συνεντεύξεις του που διάβαζα μία μία για ώρες ατελείωτες και έψαχνα όλους τους δίσκους που πρότεινε. θυμάμαι το κόλλημα μου με την alice coltrane που ξεκίνησε από αυτόν, θυμάμαι τον ντουμ, θυμάμαι τον ντίλα, θυμάμαι τον κούσικ, τον μανιτόμπα... τα θυμάμαι όλα.
πέρασαν πολλά πολλά χρόνια για να βγάλω τον φορ τετ από πάνω μου, και ίσως να μην το έχω καταφέρει ακόμα. έχω ζηλέψει πολύ λίγους ανθρώπους όσο έχω ζηλέψει αυτόν. ο καινούριος του δίσκος με ανατριχιάζει σε κάποιες στιγμές, αλλά ποτέ δεν θα συγκριθεί με το rounds.
θυμάμαι δύσκολες στιγμές στην ζωή μου, στις 5 η ώρα το πρωί, να φεύγω από το σπίτι, και να περπατάω μέχρι τον άναυρο με τα πόδια και να ακούω το rounds στο repeat. να σκάει το hands και να κλαίω σαν να μην υπάρχει άυριο.
είναι στα 10 επιδραστικότερα πράγματα που έχουν περάσει από πάνω μου, και με κάποια παράξενη αλληλουχία γεγονότων, ο φορ τετ ευθύνεται και για το ότι είμαι εδώ που είμαι τώρα (γεωγραφικά)
τον καριόλη. το rounds το έβγαλε όταν ήταν 23.
ας μην τα σκεφτόμαστε αυτά καλύτερα.
--
πάνο, σχώρα με που αργώ, δεν πιστεύω να περίμενες κάτι άλλο με τόσο πολύ ίνπουτ, ε?? :)
23.1.10
22.1.10
πολλές φορές
νόμιζα ότι ακούω γυναίκα και ήταν άντρας
ποτέ όμως δεν μου είχε τύχει να ακούω αντρική φωνή και τελικά να τραγουδάει γυναίκα.
απιστευτο. και να είναι και η ανιψιά του μισέλ λεγκράντ.
πωπω... πιό κουλ πεθαίνεις.
το καινουρίο beach house γαμάει και είμαι ερωτευμένος με 2-3 τραγούδια και μακάρι να γίνουν περισσότερα.
είναι ήρεμο, δεν κουράζει το κεφάλι μου, οι μελωδίες είναι φουλ AOR ραδιόφωνο. ότι πρέπει. πραγματικά. ένα ντραμ μπιτ, ένα πιανάκι, δυό φωνές.
και ριβέρμπ.
ποτέ όμως δεν μου είχε τύχει να ακούω αντρική φωνή και τελικά να τραγουδάει γυναίκα.
απιστευτο. και να είναι και η ανιψιά του μισέλ λεγκράντ.
πωπω... πιό κουλ πεθαίνεις.
το καινουρίο beach house γαμάει και είμαι ερωτευμένος με 2-3 τραγούδια και μακάρι να γίνουν περισσότερα.
είναι ήρεμο, δεν κουράζει το κεφάλι μου, οι μελωδίες είναι φουλ AOR ραδιόφωνο. ότι πρέπει. πραγματικά. ένα ντραμ μπιτ, ένα πιανάκι, δυό φωνές.
και ριβέρμπ.
21.1.10
τι ωραία σύμπτωση
κάθομαι και διαβάζω στο πανεπιστήμιο. έχω παράθυρο μπροστά μου. απέναντι μου είναι το μεγάλο, επιβλητικό κτίριο της mediapro.
σήμερα το παρατήρησα
ξέρεις ποιά είναι η mediapro κατσούπη?
"MEDIAPRO to produce three more Woody Allen films, the first of which has been shooting in London."
χαχα, πόση χαρά!
κατσούπη, θες να μου δώσεις ένα ριλ? θα πάω να το αφήσω έξω από την πόρτα τους.
σήμερα το παρατήρησα
ξέρεις ποιά είναι η mediapro κατσούπη?
"MEDIAPRO to produce three more Woody Allen films, the first of which has been shooting in London."
χαχα, πόση χαρά!
κατσούπη, θες να μου δώσεις ένα ριλ? θα πάω να το αφήσω έξω από την πόρτα τους.
τύψεις, ελάχιστες
χαχα, τόσο αργά ξύπνιος, μετά από 2 ώρες με τον μοσχά στο σκάϊπ, χωρίς κανένα νόημα
σίμο αφού είσαι ξύπνιος γιατί δεν μου μιλάς? το ξέρεις ότι ο ζαχαρής δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ γιατί δούλευε? πως νιώθεις?
εδώ είναι 5.41 τώρα. εκεί? 6.41 λογικά. λες να προλάβω να έρθω σε μία ώρα να κοιμηθούμε μαζί?
σίμο αφού είσαι ξύπνιος γιατί δεν μου μιλάς? το ξέρεις ότι ο ζαχαρής δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ γιατί δούλευε? πως νιώθεις?
εδώ είναι 5.41 τώρα. εκεί? 6.41 λογικά. λες να προλάβω να έρθω σε μία ώρα να κοιμηθούμε μαζί?
18.1.10
σοκαρίστηκα λιγάκι
ας το πιάσω από την αρχή
όταν πήγαινα δευτέρα γυμνασίου, είχα έναν φίλο, ο οποίος ήταν πολύ θεός. από αυτόν πήρα τα ep των minor threat, και επίσης μου έδινε άπειρες κασέτες γραμένες από το ράδιο ουτοπία, με ελληνικό χαρντκορ πάνκ. πολλές ώρες μουσικής. για κάποιο λόγο ήταν από τα παιδιά που με είχαν επηρεάσει υπερβολικά μπορώ να πω. γιώργο σταματόπουλο τον λέγανε, ο αδερφός του άκουγε public enemy και fugazi, η καλύτερη φάση.
μαζί πηγαίναμε κατασκήνωση και μου έδινε να ακούω μουσική πολύ συχνά. αυτός μου έλεγε ότι το καλύτερο δισκάδικο στην θεσσαλονίκη ήταν το rollin under. ήταν 1995 και ήταν πάνω από την εγνατία, δεν θυμάμαι σε ποιόν δρόμο. το μόνο που θυμάμαι είναι ένα καλοκαίρι να παίρνουμε κτελ να πάμε θεσσαλονίκη και να μπαίνω μέσα στο ρολιν άντερ και να χύνω στο παντελόνι μου από χαρά και να αγοράζω το πρώτο βινύλιο της ζωής μου, γιατί είχα ακούσει ένα τραγούδι στο ουτοπία και μου είχε κάνει πολύ εντύπωση:
NEW DAY RISING - HÜSKER DÜ
μετά γύρισα σπίτι, άκουγα τον δίσκο και έκλαιγα.
το θέμα δεν είναι εκεί όμως. μπορεί στην βέροια να δούλευα στον ήχο όταν ήμουν μικρός για να χαίρομαι ότι δουλέυω σε δισκάδικο, και από κει αγόραζα τα πιό πολλά σιντί μου, αλλά σε κάθε περίπτωση, όταν έμπαινα στο ρολιν άντερ πάθαινα αμόκ. καθόμουν και διάβαζα το mail order και αναστατωνόταν το είναι μου με τις περιγραφές. όλα φαινόντουσαν τέλεια. ήθελα να τα αγοράσω όλα.
όποτε με κατέβαζε ο πατέρας μου θεσσαλονίκη σάββατα πρωί ή παρασκευές απόγευμα, εκτός του ότι τρώγαμε γύρο στον ξενοφώντα (ίσως αυτή να είναι η πιό αγαπημένη μου ανάμνηση που έχω με τον πατέρα μου, έβερ. λαμπρόπουλος, κλαουδάτος και βόλτες με τα πόδια. αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία), πήγαινα στο ρόλιν άντερ και έχασκα τους δίσκους. για ώρες ατελείωτες.
μέσα στα επόμενα χρόνια αγόρασα πολύ πράμα από εκεί. ενδεικτικά, από εκεί αγόρασα το tilt του scott walker ("είναι μαλακία", "όχι, είναι αριστούργημα"), και επίσης πήγαινα και ρώταγα για χρόνια αν έχουν το sister lovers των big star ("δεν βγαίνει πιά σε σιντι"). από εκεί αγόρασα το purple rain, από εκεί αγόρασα το since i left you. όταν κατάλαβα ότι ΑΥΤΟΙ εκεί ήταν και η lazy dog, δεν ήξερα από πού να πρωτομαζέψω την κόμπλα μου όταν έμπαινα εκεί μέσα. πωπω. με πιάνει τόση συγκίνηση. πόσες φορές ανέβαινα την ναυαρίνου για να το βρω. άπειρες άπειρες φορές.
(όταν δεν πήγαινα στο rollin under, έτρεχα μαγεμένος στο στέρεοντισκ για να ακούσω την φωνή της μέμας από κοντά. αυτό και αν είναι τεράστια ιστορία. το 1997 ήταν η χρονία που έμαθα τον beefheart, το golden hours του eno και το a man needs a maid του neil young. από την φωνή της. επίσης αγόρασα μαγεμένος το ege bamyasi και το διπλό σιντί για τα δεκάχρονα της μάταντορ, μόνο και μόνο επειδή ανέπνεε δίπλα μου και μου μιλούσε συγχρόνως. επίσης ήταν η χρονιά που κλείδωνα την πόρτα στο δωμάτιο μου μετά τις 12, και "όχι ρε μαλάκα, δεν τον παίζω με την φωνή της, αλήθεια!")
(ψέματα)
στη συνέχεια, όταν κατάλαβα ότι το mic.gr το τρέχουν κάποιοι από το rollin under, ήταν σαν να έβλεπα τα κείμενα του mail order online. (ούτως ή άλλως φράκταλ δεν είχα διαβάσει και τόσο πολύ λόγω επαρχίας). ήταν 2000, πρώτο έτος στο βόλο. το mic.gr ήταν το πιό καβλωτικό μουσικό σάϊτ. ήταν όλοι μουρλοί. διάβαζα για όλα τα ωραία πράματα. είχε τις πιό ωραίες λίστες. αγαπούσαν τα πρώτα του four tet. μου μάθανε τον sketchie. κατάλαβα ποιός είναι ο μπάμπης αργυρίου, και όποτε πήγαινα στο μαγαζί ήταν τόσο φιλικός και τόσο ελιτιστής, όσο χρειαζόταν. μετά επί ginger, είχα αφήσει ένα cdr στην πόρτα του rollin under, ελπίζοντας να μας δω στο mic, αλλά περίμενα αρκετό καιρό. είχα δει τους no balance εκεί και ζήλευα.
σήμερα, με το που γύρισα σπίτι είδα αυτό
πρέπει να έφυγε το χαμόγελο από το πρόσωπο μου μετά από 3 ώρες περίπου. και δεν είμαι σίγουρος κιόλας. πρώτη φορά χαίρομαι για τέτοια πράγματα τόσο πολύ, ώστε να μπαίνω στην διαδικασία να γράψω τέτοιο κατεβατό. πραγματικά νιώθω σοκαρισμένος. ότι να ναι. έκπληκτος.
θέλω να πω όλα τα κλισέ για τον 13χρονο παναγιώτη που ξαναπάει στην θεσσαλονίκη να αγοράσει δίσκους, αλλά δεν το κάνω γιατί θα γίνω ακόμα πιο γελοίος.
θα μείνω με το χαμόγελο.
ίσως και να τον παίξω με την φωνή της μέμας τώρα που το θυμήθηκα.
χαχα.
όταν πήγαινα δευτέρα γυμνασίου, είχα έναν φίλο, ο οποίος ήταν πολύ θεός. από αυτόν πήρα τα ep των minor threat, και επίσης μου έδινε άπειρες κασέτες γραμένες από το ράδιο ουτοπία, με ελληνικό χαρντκορ πάνκ. πολλές ώρες μουσικής. για κάποιο λόγο ήταν από τα παιδιά που με είχαν επηρεάσει υπερβολικά μπορώ να πω. γιώργο σταματόπουλο τον λέγανε, ο αδερφός του άκουγε public enemy και fugazi, η καλύτερη φάση.
μαζί πηγαίναμε κατασκήνωση και μου έδινε να ακούω μουσική πολύ συχνά. αυτός μου έλεγε ότι το καλύτερο δισκάδικο στην θεσσαλονίκη ήταν το rollin under. ήταν 1995 και ήταν πάνω από την εγνατία, δεν θυμάμαι σε ποιόν δρόμο. το μόνο που θυμάμαι είναι ένα καλοκαίρι να παίρνουμε κτελ να πάμε θεσσαλονίκη και να μπαίνω μέσα στο ρολιν άντερ και να χύνω στο παντελόνι μου από χαρά και να αγοράζω το πρώτο βινύλιο της ζωής μου, γιατί είχα ακούσει ένα τραγούδι στο ουτοπία και μου είχε κάνει πολύ εντύπωση:
NEW DAY RISING - HÜSKER DÜ
μετά γύρισα σπίτι, άκουγα τον δίσκο και έκλαιγα.
το θέμα δεν είναι εκεί όμως. μπορεί στην βέροια να δούλευα στον ήχο όταν ήμουν μικρός για να χαίρομαι ότι δουλέυω σε δισκάδικο, και από κει αγόραζα τα πιό πολλά σιντί μου, αλλά σε κάθε περίπτωση, όταν έμπαινα στο ρολιν άντερ πάθαινα αμόκ. καθόμουν και διάβαζα το mail order και αναστατωνόταν το είναι μου με τις περιγραφές. όλα φαινόντουσαν τέλεια. ήθελα να τα αγοράσω όλα.
όποτε με κατέβαζε ο πατέρας μου θεσσαλονίκη σάββατα πρωί ή παρασκευές απόγευμα, εκτός του ότι τρώγαμε γύρο στον ξενοφώντα (ίσως αυτή να είναι η πιό αγαπημένη μου ανάμνηση που έχω με τον πατέρα μου, έβερ. λαμπρόπουλος, κλαουδάτος και βόλτες με τα πόδια. αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία), πήγαινα στο ρόλιν άντερ και έχασκα τους δίσκους. για ώρες ατελείωτες.
μέσα στα επόμενα χρόνια αγόρασα πολύ πράμα από εκεί. ενδεικτικά, από εκεί αγόρασα το tilt του scott walker ("είναι μαλακία", "όχι, είναι αριστούργημα"), και επίσης πήγαινα και ρώταγα για χρόνια αν έχουν το sister lovers των big star ("δεν βγαίνει πιά σε σιντι"). από εκεί αγόρασα το purple rain, από εκεί αγόρασα το since i left you. όταν κατάλαβα ότι ΑΥΤΟΙ εκεί ήταν και η lazy dog, δεν ήξερα από πού να πρωτομαζέψω την κόμπλα μου όταν έμπαινα εκεί μέσα. πωπω. με πιάνει τόση συγκίνηση. πόσες φορές ανέβαινα την ναυαρίνου για να το βρω. άπειρες άπειρες φορές.
(όταν δεν πήγαινα στο rollin under, έτρεχα μαγεμένος στο στέρεοντισκ για να ακούσω την φωνή της μέμας από κοντά. αυτό και αν είναι τεράστια ιστορία. το 1997 ήταν η χρονία που έμαθα τον beefheart, το golden hours του eno και το a man needs a maid του neil young. από την φωνή της. επίσης αγόρασα μαγεμένος το ege bamyasi και το διπλό σιντί για τα δεκάχρονα της μάταντορ, μόνο και μόνο επειδή ανέπνεε δίπλα μου και μου μιλούσε συγχρόνως. επίσης ήταν η χρονιά που κλείδωνα την πόρτα στο δωμάτιο μου μετά τις 12, και "όχι ρε μαλάκα, δεν τον παίζω με την φωνή της, αλήθεια!")
(ψέματα)
στη συνέχεια, όταν κατάλαβα ότι το mic.gr το τρέχουν κάποιοι από το rollin under, ήταν σαν να έβλεπα τα κείμενα του mail order online. (ούτως ή άλλως φράκταλ δεν είχα διαβάσει και τόσο πολύ λόγω επαρχίας). ήταν 2000, πρώτο έτος στο βόλο. το mic.gr ήταν το πιό καβλωτικό μουσικό σάϊτ. ήταν όλοι μουρλοί. διάβαζα για όλα τα ωραία πράματα. είχε τις πιό ωραίες λίστες. αγαπούσαν τα πρώτα του four tet. μου μάθανε τον sketchie. κατάλαβα ποιός είναι ο μπάμπης αργυρίου, και όποτε πήγαινα στο μαγαζί ήταν τόσο φιλικός και τόσο ελιτιστής, όσο χρειαζόταν. μετά επί ginger, είχα αφήσει ένα cdr στην πόρτα του rollin under, ελπίζοντας να μας δω στο mic, αλλά περίμενα αρκετό καιρό. είχα δει τους no balance εκεί και ζήλευα.
σήμερα, με το που γύρισα σπίτι είδα αυτό
πρέπει να έφυγε το χαμόγελο από το πρόσωπο μου μετά από 3 ώρες περίπου. και δεν είμαι σίγουρος κιόλας. πρώτη φορά χαίρομαι για τέτοια πράγματα τόσο πολύ, ώστε να μπαίνω στην διαδικασία να γράψω τέτοιο κατεβατό. πραγματικά νιώθω σοκαρισμένος. ότι να ναι. έκπληκτος.
θέλω να πω όλα τα κλισέ για τον 13χρονο παναγιώτη που ξαναπάει στην θεσσαλονίκη να αγοράσει δίσκους, αλλά δεν το κάνω γιατί θα γίνω ακόμα πιο γελοίος.
θα μείνω με το χαμόγελο.
ίσως και να τον παίξω με την φωνή της μέμας τώρα που το θυμήθηκα.
χαχα.
15.1.10
όουλ
-πως μπορώ να βρω τις σωστές λέξεις που να ταιριάζουν σε όλα για πάντα?
-πως θα βγάλω άκρη με την ματαιοδοξία μου που ενώ υπάρχει ποτέ δεν εκδηλώνεται?
-πως θα γίνω σίγουρος για τον εαυτό μου και σίγουρος για τον εαυτό που θα έχω?
-πως θα σταματήσω να κοιτάω τις λεπτομέρειες παρόλο που δεν είμαι άνθρωπος των λεπτομερειών?
-πως θα καταφέρω να κάθομαι και να δουλεύω χωρίς να σταματάω?
-πως θα βγάλω άκρη με την ματαιοδοξία μου που ενώ υπάρχει ποτέ δεν εκδηλώνεται?
-πως θα γίνω σίγουρος για τον εαυτό μου και σίγουρος για τον εαυτό που θα έχω?
-πως θα σταματήσω να κοιτάω τις λεπτομέρειες παρόλο που δεν είμαι άνθρωπος των λεπτομερειών?
-πως θα καταφέρω να κάθομαι και να δουλεύω χωρίς να σταματάω?
φωτογραφίες
δυσκολευόμαι πάλι. δυσκολεύομαι υπερβολικά μερικές φορές. έχω την αίσθηση ότι το χειρότερο χαρακτηριστικό του εαυτού μου είναι η ανυπομονησία.
ψέματα. δεν ξέρω.
αναρωτιέμαι που τελειώνουν οι αναμνήσεις μου και που ξεκινάει ο εαυτός μου. αναρωτιέμαι αν τα έχω ξεκαθαρίσει όλα.
μάλλον το έχω κάνει. δεν ξέρω.
ψέματα. δεν ξέρω.
αναρωτιέμαι που τελειώνουν οι αναμνήσεις μου και που ξεκινάει ο εαυτός μου. αναρωτιέμαι αν τα έχω ξεκαθαρίσει όλα.
μάλλον το έχω κάνει. δεν ξέρω.
14.1.10
ανάδερ γούμαν
πρέπει να ήταν από τις πιό όμορφες ταινίες του γούντι άλεν αυτή. και η τζίνα ρόουλαντς, πωπω. πόσο απίστευτη γυναίκα.
μου έχει μείνει μόνο το ιντίριορς πιά άρα.
απο όσες έχω δει μέχρι τώρα, θα έλεγα ότι οι αγαπημένες μου είναι:
stardust memories, broadway danny rose, another woman, hannah and her sisters, deconstructing harry, love and death.
αλλά και πάλι δεν μπορώ να είμαι σίγουρος.
θέλω να τις ξαναδώ όλες.
μου έχει μείνει μόνο το ιντίριορς πιά άρα.
απο όσες έχω δει μέχρι τώρα, θα έλεγα ότι οι αγαπημένες μου είναι:
stardust memories, broadway danny rose, another woman, hannah and her sisters, deconstructing harry, love and death.
αλλά και πάλι δεν μπορώ να είμαι σίγουρος.
θέλω να τις ξαναδώ όλες.
13.1.10
όρεξη
έχω όρεξη να ακουμπάω και να γράφω, οπότε ας πω ότι
-το where the wild things are δεν μου άρεσε
-το kala της mia είναι τεράστια δισκάρα και αυτή είναι τόσο γκομενάρα που κάνει το μυαλό μου να πονάει
-ο μοσχάς ακούει μίκατσου και προσπαθεί να με πείσει να ακούσω κι εγώ, αλλά έβαλα τον δίσκο και τον έβγαλα μετά απο ενάμιση λεπτό
-προσπάθησα να ακούσω fuck buttons και σιχάθηκα τον εαυτό μου
-μου έχουν λείψει οι φίλοι μου και ιδιαίτερα ο πιό όμορφος από αυτούς
-βρήκα στο τζιμέϊλ αυτό το theme που αλλάζει ανάλογα με τον καιρό και μου φάνηκε πολύ όμορφο
-δεν τελείωσα ποτέ το professor of desire
-αυτές τις μέρες είδα μαζεμένο γούντι άλεν πάλι, και ταινίες που δεν είχα δει
-αποφάσισα να ξεκινήσω να βλέπω μπέργκμαν και απευθείας θυμήθηκα τον θεό τον καράμπελα που μέχρι τα είκοσι του είχε διαβάσει όλον τον ντοστογιέφσκι και είχε δεί όλον τον φελίνι και τον μπέργκμαν. και μέχρι τα 25 του διάβασε όλο τον πίντσον. και ας μην αναφερθώ στις ποσότητες της μουσικής που είχε ρουφήξει. ούτε στην ποιότητα. (και ας μην αναφερθώ ούτε στο ότι έγραψα δύο φορές όλον αντί για όλο, καταλαβαίνοντας για άλλη μία φορά ότι θα είμαι για πάντα μισός κύπριος)
-κατάλαβα ότι όταν προσπαθώ να γίνω σοβαρός γίνομαι απευθείας γελοίος, στην καλύτερη περίπτωση
-και τέλος, βρήκα το πιό τέλειο κρεμοσάπουνο που μυρίζει σαν όνειρο. σκέφτομαι να το λουστώ, χωρίς να ρίξω νερό πάνω μου και μετά να πέσω για ύπνο γυμνός. ίσως το κάνω άυριο.
-το where the wild things are δεν μου άρεσε
-το kala της mia είναι τεράστια δισκάρα και αυτή είναι τόσο γκομενάρα που κάνει το μυαλό μου να πονάει
-ο μοσχάς ακούει μίκατσου και προσπαθεί να με πείσει να ακούσω κι εγώ, αλλά έβαλα τον δίσκο και τον έβγαλα μετά απο ενάμιση λεπτό
-προσπάθησα να ακούσω fuck buttons και σιχάθηκα τον εαυτό μου
-μου έχουν λείψει οι φίλοι μου και ιδιαίτερα ο πιό όμορφος από αυτούς
-βρήκα στο τζιμέϊλ αυτό το theme που αλλάζει ανάλογα με τον καιρό και μου φάνηκε πολύ όμορφο
-δεν τελείωσα ποτέ το professor of desire
-αυτές τις μέρες είδα μαζεμένο γούντι άλεν πάλι, και ταινίες που δεν είχα δει
-αποφάσισα να ξεκινήσω να βλέπω μπέργκμαν και απευθείας θυμήθηκα τον θεό τον καράμπελα που μέχρι τα είκοσι του είχε διαβάσει όλον τον ντοστογιέφσκι και είχε δεί όλον τον φελίνι και τον μπέργκμαν. και μέχρι τα 25 του διάβασε όλο τον πίντσον. και ας μην αναφερθώ στις ποσότητες της μουσικής που είχε ρουφήξει. ούτε στην ποιότητα. (και ας μην αναφερθώ ούτε στο ότι έγραψα δύο φορές όλον αντί για όλο, καταλαβαίνοντας για άλλη μία φορά ότι θα είμαι για πάντα μισός κύπριος)
-κατάλαβα ότι όταν προσπαθώ να γίνω σοβαρός γίνομαι απευθείας γελοίος, στην καλύτερη περίπτωση
-και τέλος, βρήκα το πιό τέλειο κρεμοσάπουνο που μυρίζει σαν όνειρο. σκέφτομαι να το λουστώ, χωρίς να ρίξω νερό πάνω μου και μετά να πέσω για ύπνο γυμνός. ίσως το κάνω άυριο.
αποτρόπαιες διαπιστώσεις
σκέφτομαι, με οριακό τρόμο το εξής:
ενώ κάνω πρόβες, παρατηρώ τον εαυτό μου να πείθει τον εαυτό του ότι θα προτιμούσε να κάνει κάτι άλλο, όπως πχ να διάβαζε βιβλία (όπως αυτό) ή και άλλα πράγματα ακόμη, που έχουν να κάνουν με μόρφωση.
οπότε, συνεχίζοντας να είμαι τρομαγμένος, αναλογίζομαι:
τι γίνεται αν δεν πάσχω από μία ακόμα περίπτωση (φερμένου στα μέτρα μου εννοείται) escapism, αλλά ίσως τελικά όντως να έχω βαρεθεί την μουσική? εννοώ, είναι πολύ λογικό να περνάς περιόδους που βαριέσαι να ασχοληθείς, αλλά τι γίνεται αν πραγματικά χάνεις την ευχαρίστηση?
είναι πολύ παράξενο.
τελικά, τείνω να πάρω την απόφαση ότι επισήμως δεν ευχαριστιέμαι τίποτα άλλο πιό πολύ από το να ακούω διάφορους δίσκους και να τους σαμπλάρω. φτάνει να μην σκέφτομαι ότι υπάρχει κάποιος λόγος που το κάνω αυτό. δηλαδή να το κάνω μόνο και μόνο για την διασκέδαση μου.
επίσης, έχω καταλάβει ότι όταν παίζω μουσική δεν πεινάω. και το αστείο είναι ότι το σκέφτομαι εδώ και χρόνια αυτό, αλλά δεν με βλέπω να παίζω μουσική όλη μέρα, σαν ένα έμμεσο τρόπο να λύσω και άλλα προβλήματα μου.
λαμβάνοντας σαν δεδομένο ότι αυτός που χρησιμοποιεί την τέχνη για να επιλύσει διάφορα προβλήματα του μπορεί να οριστεί σαν καλλιτέχνης, τότε με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι εγώ δεν είμαι.
αλλά αυτό δεν είναι και κάτι καινούριο. απλά είναι ωραίο να το βλέπω γραμμένο. και εκτός αυτού με κάνει να θέλω να ξαναδώ το bullets over broadway.
χμμμ.
μόλις είδα σε ένα λεξικό ότι jest σημαίνει αστείο. οπότε το infinite jest ακούγεται πολύ ωραίος σαν τίτλος.
και το πιό πιθανόν είναι να το σκέφτομαι για πάντα σαν τίτλο. θα μου πήγαινε πάρα πολύ να μιλάω μόνο για τα βιβλία που αγόρασα, ξεκίνησα να προσπαθώ αλλά τελικά δεν διάβασα.
ίσως αυτό είναι το μόνο μου ταλέντο.
ενώ κάνω πρόβες, παρατηρώ τον εαυτό μου να πείθει τον εαυτό του ότι θα προτιμούσε να κάνει κάτι άλλο, όπως πχ να διάβαζε βιβλία (όπως αυτό) ή και άλλα πράγματα ακόμη, που έχουν να κάνουν με μόρφωση.
οπότε, συνεχίζοντας να είμαι τρομαγμένος, αναλογίζομαι:
τι γίνεται αν δεν πάσχω από μία ακόμα περίπτωση (φερμένου στα μέτρα μου εννοείται) escapism, αλλά ίσως τελικά όντως να έχω βαρεθεί την μουσική? εννοώ, είναι πολύ λογικό να περνάς περιόδους που βαριέσαι να ασχοληθείς, αλλά τι γίνεται αν πραγματικά χάνεις την ευχαρίστηση?
είναι πολύ παράξενο.
τελικά, τείνω να πάρω την απόφαση ότι επισήμως δεν ευχαριστιέμαι τίποτα άλλο πιό πολύ από το να ακούω διάφορους δίσκους και να τους σαμπλάρω. φτάνει να μην σκέφτομαι ότι υπάρχει κάποιος λόγος που το κάνω αυτό. δηλαδή να το κάνω μόνο και μόνο για την διασκέδαση μου.
επίσης, έχω καταλάβει ότι όταν παίζω μουσική δεν πεινάω. και το αστείο είναι ότι το σκέφτομαι εδώ και χρόνια αυτό, αλλά δεν με βλέπω να παίζω μουσική όλη μέρα, σαν ένα έμμεσο τρόπο να λύσω και άλλα προβλήματα μου.
λαμβάνοντας σαν δεδομένο ότι αυτός που χρησιμοποιεί την τέχνη για να επιλύσει διάφορα προβλήματα του μπορεί να οριστεί σαν καλλιτέχνης, τότε με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι εγώ δεν είμαι.
αλλά αυτό δεν είναι και κάτι καινούριο. απλά είναι ωραίο να το βλέπω γραμμένο. και εκτός αυτού με κάνει να θέλω να ξαναδώ το bullets over broadway.
χμμμ.
μόλις είδα σε ένα λεξικό ότι jest σημαίνει αστείο. οπότε το infinite jest ακούγεται πολύ ωραίος σαν τίτλος.
και το πιό πιθανόν είναι να το σκέφτομαι για πάντα σαν τίτλο. θα μου πήγαινε πάρα πολύ να μιλάω μόνο για τα βιβλία που αγόρασα, ξεκίνησα να προσπαθώ αλλά τελικά δεν διάβασα.
ίσως αυτό είναι το μόνο μου ταλέντο.
σονγκ φορ άριελ
i really want to do just what my body wants to
i really want to do just what my body needs to
i really want to show to my girl that i need her (and i do)
i really want to show to my girl that i want her (and i do)
i want to do just what my body needs to
i want to do just what my body needs to
i want to show to my girl that i need her
i want to show to my girl that i need her
so i used my mind and i used my hand
it was what i want to do
είναι αλήθεια. είναι το αγάπημενο μου τραγούδι τα τελευταία 3 χρόνια.
i really want to do just what my body needs to
i really want to show to my girl that i need her (and i do)
i really want to show to my girl that i want her (and i do)
i want to do just what my body needs to
i want to do just what my body needs to
i want to show to my girl that i need her
i want to show to my girl that i need her
so i used my mind and i used my hand
it was what i want to do
είναι αλήθεια. είναι το αγάπημενο μου τραγούδι τα τελευταία 3 χρόνια.
10.1.10
κρύο
ξύπνησα απότομα. ξυπνούσα κάθε τρείς ώρες αρχικά και μετά κάθε είκοσι λεπτά. ήταν ο χειρότερος ύπνος. σηκώθηκα και πήγα τρέχοντας να ξυριστώ, χεσμένος πάνω μου. δεν ήξερα τίποτα. δεν είχε ξημερώσει. ήταν τρομακτικά. είχα κοιμηθεί χωρίς σεντόνια, με τα ρούχα, και είχε ζέστη.
μετά από δυό μέρες ξάπλωνα, κοιτούσα τα δέντρα από πάνω μου, και εκείνη την στιγμή φύσηξε λίγο από το παράθυρο δίπλα μου. ήταν κυριακή, αλλά δεν άντεχα. ήρθες για λίγο και μετά έφυγες.
μετά ξαναήρθες, αλλά είχαν περάσει μέρες.
ο ύπνος στο ξενοδοχείο ήταν πιό τρομακτικός ακόμα από εκείνους τους πρώτους μου ύπνους. ξύπναγα κάθε μία ώρα, από την αρχή της βραδιάς. σηκώθηκα και έφυγα τρέχοντας, σχεδόν είχε ξημερώσει.
σαν να μας χωρίσανε με δύναμη και να έκανε θόρυβο. πάλι.
μετά ήρθα εγώ, και ήμουν χαρούμενος. ήμουν χαρούμενος για κάποιες μέρες. ήταν παράξενα όμως, ακόμα ξυπνούσα άτακτα τα βράδια. πάλι έτρεχα πριν ξημερώσει και έφευγα, τρομαγμένος.
ο τρόμος.
υπάρχουν φορές που ακούω τον θόρυβο που κάνουν τα μάτια μου, και προσπαθώ να καταλάβω τις αποφάσεις μου.
ξύπνησα και έφυγα και εσύ ήσουν ήδη έξω.
μετά ξαναβρεθήκαμε, έπαιρνα το λεωφορείο και κατέβαινα, μερικές φορές το αυτοκίνητο. άκουγα μουσική μόνος και ταξίδευα μόνος. και στο γυρισμό πάλι μόνος. και πάλι ταξίδια μέσα στις νύχτες.
μετά δεν κοιμόμουν. καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή για ώρες ατελείωτες. έξω χιόνιζε. τους κοιτούσα. έβγαζα το κρεβάτι από το ντουλάπι και έκλεινα τα μάτια.
τρόμαζα και σηκωνόμουν.
έπαιρνα το αυτοκίνητο και πήγαινα σπίτι και περίμενα πότε θα σε δω. σε έβλεπα, έμπαινα μέσα στο αυτοκίνητο και έφευγα.
και ξανακατέβαινα και ξαναέφευγα.
γύρναγα στο σπίτι, κοιμόμουν τα απογεύματα μόνος και κοιτούσα το ταβάνι. το κοιτούσα για ώρες. με έπαιρνε ο ύπνος με ανοιχτά μάτια. περπατούσα μόνος, άκουγα μουσική στον δρόμο, περπατούσα και κρύωνα και έσφιγγα τα δόντια μου δυνατά και τρίζανε.
μετά έφυγα πάλι και σε περίμενα. είχε κρύο αλλά σιγά σιγά ζέσταινε. ήμουν δύστροπος. ήμουν απογοητευμένος. είχα εμμονές. ήμουν δυστυχισμένος. περίμενα. περίμενα. έφευγα και πήγαινα σπίτι και το κρεβάτι ήταν μικρό και οι ύπνοι ήταν απαράδεκτοι και η λέξη προσωρινά αποκτούσε κάθε μέρα άλλες έννοιες. έβλεπα τηλεόραση και κοιμόμουν τρομαγμένος και ξυπνούσα ετοιμοθάνατος. έπαιρνα το αυτοκίνητο και έφευγα και άκουγα μουσική και έφτανα και βάραινα. και το βάρος δεν έφευγε. δεν έφευγε.
ερχόσουν και σε έβλεπα για ένα απόγευμα και σε έχανα για μιάμιση μέρα και συνεχίστηκε αλλά ήταν παράξενο. ήταν λίγο. δεν το ήξερα. κρυώναμε στον δρόμο και τρώγαμε και ζεσταινόμασταν και σε κοιτούσα και έκλαιγα και μετά πάλι έφευγες και έμενα πίσω και δεν με έπαιρνε ύπνος.
έμενα πίσω και δεν με έπαιρνε ύπνος.
έφευγα και δεν με έπαιρνε ύπνος.
περπατούσα για λίγο μόνος, πήγαινα σινεμά, έτρωγα και διάβαζα εφημερίδα και κοιτούσα τον ουρανό για μία ώρα συνεχόμενα ή έπαιρνα το αυτοκίνητο και άκουγα μουσική μόνος και μιλούσα με τον εαυτό μου. καθόμουν για ώρες στον υπολογιστή και η διάθεση μου πέθαινε.
και ζεσταινόμουν πιό πολύ και μιλούσαμε και έβλεπα από μακριά τις μεγάλες πόλεις να κάνουν θόρυβο και ήταν τόσο θορυβώδεις που με έπαιρνε ο ύπνος από τη φασαρία. ήταν τόσο δυνατά που δεν άκουγα ούτε τις σκέψεις μου ούτε καν τον ήχο από τα χέρια μου όταν τα έκανα κρακ.
έπαιρνα το τετράδιο μου και έγραφα τις φορές μας μία μία και μετά έσκιζα τις σελίδες και τις κοίταγα και έπαιρνα φόρα και έτρεχα τόσο γρήγορα και κατέβαζα το παντελόνι μου μέσα στο δρόμο και ξέχναγα και προσπαθούσα να ξεχάσω και να ηρεμήσω. αλλά οι ανάσες μου ακυρώνονταν από μόνες τους, σαν να ήθελαν να τρέξουν να φύγουν μακριά μου.
μετά καθόμουν και διάβαζα ένα βιβλίο και έπινα ένα τσάϊ και ήθελα να τα πετάξω όλα από μπροστά μου. μετά περπατούσα και ήθελα να μείνω στο κρεβάτι. μετά κοιμόμουν και ήθελα να κάνω το κεφάλι μου να σταματήσει να κάνει θόρυβο.
και περίμενα και περίμενα και περίμενα και οι αποφάσεις μου μεταμορφώνονταν και είχαν αποκτήσει δικιά τους ζωή πιά όπως και όλα γύρω μου πιά, όλα είχαν αποκτήσει δικιά τους ζωή και μαζί με αυτά και το μυαλό μου, υπήρχαν φορές που το έβλεπα να γλιστράει από τα μάτια μου και να με αφήνει μόνο μου.
και περίμενα να συνηθίσω να είμαι μόνος. και προσπάθησα να συνηθίσω. και προσπάθησα να μάθω να περιμένω. και βρήκα ένα σημείο του εγκεφάλου μου που είναι αδρανές και έμενα εκεί μέσα για μέρες και άκουγα την ησυχία του τρόμου και τρόμαζα και τρόμαζα και ξυπνούσα.
και πού ήμουν ακριβώς? που ακριβώς ήμουν? και γιατί γύρισα? και γιατί επέστρεφα συνέχεια?
μετά από δυό μέρες ξάπλωνα, κοιτούσα τα δέντρα από πάνω μου, και εκείνη την στιγμή φύσηξε λίγο από το παράθυρο δίπλα μου. ήταν κυριακή, αλλά δεν άντεχα. ήρθες για λίγο και μετά έφυγες.
μετά ξαναήρθες, αλλά είχαν περάσει μέρες.
ο ύπνος στο ξενοδοχείο ήταν πιό τρομακτικός ακόμα από εκείνους τους πρώτους μου ύπνους. ξύπναγα κάθε μία ώρα, από την αρχή της βραδιάς. σηκώθηκα και έφυγα τρέχοντας, σχεδόν είχε ξημερώσει.
σαν να μας χωρίσανε με δύναμη και να έκανε θόρυβο. πάλι.
μετά ήρθα εγώ, και ήμουν χαρούμενος. ήμουν χαρούμενος για κάποιες μέρες. ήταν παράξενα όμως, ακόμα ξυπνούσα άτακτα τα βράδια. πάλι έτρεχα πριν ξημερώσει και έφευγα, τρομαγμένος.
ο τρόμος.
υπάρχουν φορές που ακούω τον θόρυβο που κάνουν τα μάτια μου, και προσπαθώ να καταλάβω τις αποφάσεις μου.
ξύπνησα και έφυγα και εσύ ήσουν ήδη έξω.
μετά ξαναβρεθήκαμε, έπαιρνα το λεωφορείο και κατέβαινα, μερικές φορές το αυτοκίνητο. άκουγα μουσική μόνος και ταξίδευα μόνος. και στο γυρισμό πάλι μόνος. και πάλι ταξίδια μέσα στις νύχτες.
μετά δεν κοιμόμουν. καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή για ώρες ατελείωτες. έξω χιόνιζε. τους κοιτούσα. έβγαζα το κρεβάτι από το ντουλάπι και έκλεινα τα μάτια.
τρόμαζα και σηκωνόμουν.
έπαιρνα το αυτοκίνητο και πήγαινα σπίτι και περίμενα πότε θα σε δω. σε έβλεπα, έμπαινα μέσα στο αυτοκίνητο και έφευγα.
και ξανακατέβαινα και ξαναέφευγα.
γύρναγα στο σπίτι, κοιμόμουν τα απογεύματα μόνος και κοιτούσα το ταβάνι. το κοιτούσα για ώρες. με έπαιρνε ο ύπνος με ανοιχτά μάτια. περπατούσα μόνος, άκουγα μουσική στον δρόμο, περπατούσα και κρύωνα και έσφιγγα τα δόντια μου δυνατά και τρίζανε.
μετά έφυγα πάλι και σε περίμενα. είχε κρύο αλλά σιγά σιγά ζέσταινε. ήμουν δύστροπος. ήμουν απογοητευμένος. είχα εμμονές. ήμουν δυστυχισμένος. περίμενα. περίμενα. έφευγα και πήγαινα σπίτι και το κρεβάτι ήταν μικρό και οι ύπνοι ήταν απαράδεκτοι και η λέξη προσωρινά αποκτούσε κάθε μέρα άλλες έννοιες. έβλεπα τηλεόραση και κοιμόμουν τρομαγμένος και ξυπνούσα ετοιμοθάνατος. έπαιρνα το αυτοκίνητο και έφευγα και άκουγα μουσική και έφτανα και βάραινα. και το βάρος δεν έφευγε. δεν έφευγε.
ερχόσουν και σε έβλεπα για ένα απόγευμα και σε έχανα για μιάμιση μέρα και συνεχίστηκε αλλά ήταν παράξενο. ήταν λίγο. δεν το ήξερα. κρυώναμε στον δρόμο και τρώγαμε και ζεσταινόμασταν και σε κοιτούσα και έκλαιγα και μετά πάλι έφευγες και έμενα πίσω και δεν με έπαιρνε ύπνος.
έμενα πίσω και δεν με έπαιρνε ύπνος.
έφευγα και δεν με έπαιρνε ύπνος.
περπατούσα για λίγο μόνος, πήγαινα σινεμά, έτρωγα και διάβαζα εφημερίδα και κοιτούσα τον ουρανό για μία ώρα συνεχόμενα ή έπαιρνα το αυτοκίνητο και άκουγα μουσική μόνος και μιλούσα με τον εαυτό μου. καθόμουν για ώρες στον υπολογιστή και η διάθεση μου πέθαινε.
και ζεσταινόμουν πιό πολύ και μιλούσαμε και έβλεπα από μακριά τις μεγάλες πόλεις να κάνουν θόρυβο και ήταν τόσο θορυβώδεις που με έπαιρνε ο ύπνος από τη φασαρία. ήταν τόσο δυνατά που δεν άκουγα ούτε τις σκέψεις μου ούτε καν τον ήχο από τα χέρια μου όταν τα έκανα κρακ.
έπαιρνα το τετράδιο μου και έγραφα τις φορές μας μία μία και μετά έσκιζα τις σελίδες και τις κοίταγα και έπαιρνα φόρα και έτρεχα τόσο γρήγορα και κατέβαζα το παντελόνι μου μέσα στο δρόμο και ξέχναγα και προσπαθούσα να ξεχάσω και να ηρεμήσω. αλλά οι ανάσες μου ακυρώνονταν από μόνες τους, σαν να ήθελαν να τρέξουν να φύγουν μακριά μου.
μετά καθόμουν και διάβαζα ένα βιβλίο και έπινα ένα τσάϊ και ήθελα να τα πετάξω όλα από μπροστά μου. μετά περπατούσα και ήθελα να μείνω στο κρεβάτι. μετά κοιμόμουν και ήθελα να κάνω το κεφάλι μου να σταματήσει να κάνει θόρυβο.
και περίμενα και περίμενα και περίμενα και οι αποφάσεις μου μεταμορφώνονταν και είχαν αποκτήσει δικιά τους ζωή πιά όπως και όλα γύρω μου πιά, όλα είχαν αποκτήσει δικιά τους ζωή και μαζί με αυτά και το μυαλό μου, υπήρχαν φορές που το έβλεπα να γλιστράει από τα μάτια μου και να με αφήνει μόνο μου.
και περίμενα να συνηθίσω να είμαι μόνος. και προσπάθησα να συνηθίσω. και προσπάθησα να μάθω να περιμένω. και βρήκα ένα σημείο του εγκεφάλου μου που είναι αδρανές και έμενα εκεί μέσα για μέρες και άκουγα την ησυχία του τρόμου και τρόμαζα και τρόμαζα και ξυπνούσα.
και πού ήμουν ακριβώς? που ακριβώς ήμουν? και γιατί γύρισα? και γιατί επέστρεφα συνέχεια?
9.1.10
ε σίριους μαν
γι'αυτό αγαπάω το σινεμά όσο τίποτα. για τις ταινίες των κοέν. γιατί τις βλέπεις και έχουν 75 επίπεδα ανάγνωσης. αλλά και την πρωτη στιγμή τις βλεπεις και κλαις. απίστευτη ταινία απίστευτη
και το κυριότερο, πόσο θεοί είναι οι τζέφερσον έϊρπλεϊν και ο χέντριξ.
και τι τέλος... πωπω
τι τέλος.
τι ταινιάρα.
πολλά σκατά έφαγα.
και το κυριότερο, πόσο θεοί είναι οι τζέφερσον έϊρπλεϊν και ο χέντριξ.
και τι τέλος... πωπω
τι τέλος.
τι ταινιάρα.
πολλά σκατά έφαγα.
7.1.10
βαρκελώνη
άνοιξα τα μάτια μου και σε είδα j dilla. έκλεισα μετά τα μάτια μου και άκουσα το τι έκανες. και το ξανάκουσα πολλές φορές. και δυσκολεύτηκα να το καταλάβω. αλλά το κατάλαβα. και σε ξαναγάπησα. πολλές φορές. πολλές, μαζεμένες φορές.
μετά κάθησα στην καρέκλα και κοίταξα το τράυλισμα των χεριών μου και ενώ τα παρατηρούσα ξέφυγαν και με άφησαν.
γύρισα πίσω χθες και ήταν σαν να μην έλειψα ούτε μισή μέρα. είμαι άρρωστος βέβαια, συναχωμένος, όλη μέρα σπίτι, και το μόνο πράγμα που κάνω είναι να ακούω τα τρία beat tapes του dilla (τελικά εκεί μέσα έχουν γίνει τα πάντα. τα πάντα) και να βλέπω μαζεμένο woody allen. είδα το alice και ήταν η πρώτη φορά που μου φάνηκε ποθητή η mia farrow.
το θέμα όμως δεν είναι woody allen αυτήν την φορά. παρόλο που τελευταία διαβάζω μόνο συζητήσεις μαζί του και τιποτα άλλο. σήμερα διάβαζα για το πως πήγε για φαγητό με τον μπέργκμαν.
ουτε ό ντίλα. παρόλο που θέλω να κάψω σαν οκτάχρονος ακούγοντας το πως κοβει τα σαμπλς του.
το θέμα είναι οτι αποφάσισα από εδω και στο εξής να λέω την βαρκελώνη με το όνομα της και να μην το αποφεύγω. πιστεύω ότι θα τιμωρηθώ ούτως ή άλλως για το πόσο πολύ έκραζα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά είναι πολύ αργά για να κάνω οτιδήποτε.
οπότε απλά το αποδέχομαι.
παρόλαυτά είμαι τόσο συναχωμένος και με χυμούς και βιταμίνες όλη μέρα που δεν μπορώ όυτε βόλτα να κάνω.
αν έκανα βόλτα όμως τι θα άκουγα?
το stardust του louis armstrong στο repeat.
μετά κάθησα στην καρέκλα και κοίταξα το τράυλισμα των χεριών μου και ενώ τα παρατηρούσα ξέφυγαν και με άφησαν.
γύρισα πίσω χθες και ήταν σαν να μην έλειψα ούτε μισή μέρα. είμαι άρρωστος βέβαια, συναχωμένος, όλη μέρα σπίτι, και το μόνο πράγμα που κάνω είναι να ακούω τα τρία beat tapes του dilla (τελικά εκεί μέσα έχουν γίνει τα πάντα. τα πάντα) και να βλέπω μαζεμένο woody allen. είδα το alice και ήταν η πρώτη φορά που μου φάνηκε ποθητή η mia farrow.
το θέμα όμως δεν είναι woody allen αυτήν την φορά. παρόλο που τελευταία διαβάζω μόνο συζητήσεις μαζί του και τιποτα άλλο. σήμερα διάβαζα για το πως πήγε για φαγητό με τον μπέργκμαν.
ουτε ό ντίλα. παρόλο που θέλω να κάψω σαν οκτάχρονος ακούγοντας το πως κοβει τα σαμπλς του.
το θέμα είναι οτι αποφάσισα από εδω και στο εξής να λέω την βαρκελώνη με το όνομα της και να μην το αποφεύγω. πιστεύω ότι θα τιμωρηθώ ούτως ή άλλως για το πόσο πολύ έκραζα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά είναι πολύ αργά για να κάνω οτιδήποτε.
οπότε απλά το αποδέχομαι.
παρόλαυτά είμαι τόσο συναχωμένος και με χυμούς και βιταμίνες όλη μέρα που δεν μπορώ όυτε βόλτα να κάνω.
αν έκανα βόλτα όμως τι θα άκουγα?
το stardust του louis armstrong στο repeat.
27.12.09
θινγκς του μέϊκ εντ ντου
-αγαπησα το ροκφόρ με την μαρμελάδα φράουλα και δεν ένιωσα άσχημα
-περπάτησα και κοιμήθηκα και δεν έκανα τίποτα αλλά ένιωσα λίγο άσχημα
-γεννήθηκα 18 Δεκεμβρίου, την ημέρα που γιορτάζουν οι φλώρες. και οι φλώροι. χάου κουλ ιζ δάτ?
-προσπάθησα να καταλάβω τι βρίσκει ο κόσμος στον δίσκο των xx. από την πολλή προσπάθεια τον ερωτεύτηκα. maybe i had said something that was wrong; can i make it better with the lights turned on? μές στην κάβλα
-κατάλαβα ότι παθιάζομαι για κάποια πράγματα και μερικές φορές με υπερβολικό τρόπο. αλλά δεν έχω πάψει στιγμή να χαίρομαι για αυτό.
-επίσης κατάλαβα ότι έχω γίνει σνομπ βλάκας, αλλά υπάρχει ακόμα ένα κομμάτι του εαυτού μου που παρασύρεται. αλλά γενικά μπορώ να πω ότι μου αρέσει να είμαι λίγο σνομπ καθυστερημένος τύπος.
-σκέφτομαι το μέλλον μου και βλέπω λίγο ουρανό μπλε μερικές στιγμές. και θάλασσα από αυτές που δεν με πειράζει να βουτήξω μέσα. επίσης βλέπω μάυρα παντελόνια στενά σε ανθρώπους που τους πηγαίνουν και καταλαβαίνω ότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο στενεύουν τα παντελόνια και τόσο ομορφαίνουν οι άνθρωποι γύρω μου. και το κορίτσι μου κυρίως. ειδικά όταν περνάω χρόνο μαζί της που μετριέται με μέρες πιά.
-συνειδητοποίησα ότι είμαι σούπερ συναισθηματικός με τους φίλους μου και νιώθω κάθε ανάσα τους να ακούγεται πάνω και να κάνει θόρυβο και να με επηρεάζει. και είμαι πιό περήφανος για αυτούς παρά από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο.
-ακούω την καρδιά μου μερικά βράδια να χτυπάει πριν να πέσω για ύπνο και με τρομάζει. είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρω την άκρη που ορίζει το βραχυπρόθεσμο με το μακροπρόθεσμο χωρίς να ουρλιάξω από τον πόνο του μυαλού μου. ευτύχως τον παίζω και μετά κοιμάμαι σαν άνθρωπος.
-τις τελευταίες φορές που προσπάθησα να μιλήσω, φώναζα αλλά άκουγα ψιθύρους. είναι αλήθεια ότι είμαι αόρατος, και είναι αλήθεια ότι είμαι ανύπαρκτος.
-"σε έπαιρνα τηλέφωνο ρε χθες, 5 φορές"
-"το ξέρω"
-ο χρόνος που ξοδεύεις σε αδιάφορους ανθρώπους είναι ανάλογος με τον χρόνο που ξοδεύουν αυτοί με σένα. ίσως να είναι και ίσος. ίσως να είναι και ίσως.
-"κι αγάπησα τις λέξεις που με ταπείνωσαν γιατί με ανακαλούσαν σε μιαν άλλη παιδικότητα"
-περπάτησα και κοιμήθηκα και δεν έκανα τίποτα αλλά ένιωσα λίγο άσχημα
-γεννήθηκα 18 Δεκεμβρίου, την ημέρα που γιορτάζουν οι φλώρες. και οι φλώροι. χάου κουλ ιζ δάτ?
-προσπάθησα να καταλάβω τι βρίσκει ο κόσμος στον δίσκο των xx. από την πολλή προσπάθεια τον ερωτεύτηκα. maybe i had said something that was wrong; can i make it better with the lights turned on? μές στην κάβλα
-κατάλαβα ότι παθιάζομαι για κάποια πράγματα και μερικές φορές με υπερβολικό τρόπο. αλλά δεν έχω πάψει στιγμή να χαίρομαι για αυτό.
-επίσης κατάλαβα ότι έχω γίνει σνομπ βλάκας, αλλά υπάρχει ακόμα ένα κομμάτι του εαυτού μου που παρασύρεται. αλλά γενικά μπορώ να πω ότι μου αρέσει να είμαι λίγο σνομπ καθυστερημένος τύπος.
-σκέφτομαι το μέλλον μου και βλέπω λίγο ουρανό μπλε μερικές στιγμές. και θάλασσα από αυτές που δεν με πειράζει να βουτήξω μέσα. επίσης βλέπω μάυρα παντελόνια στενά σε ανθρώπους που τους πηγαίνουν και καταλαβαίνω ότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο στενεύουν τα παντελόνια και τόσο ομορφαίνουν οι άνθρωποι γύρω μου. και το κορίτσι μου κυρίως. ειδικά όταν περνάω χρόνο μαζί της που μετριέται με μέρες πιά.
-συνειδητοποίησα ότι είμαι σούπερ συναισθηματικός με τους φίλους μου και νιώθω κάθε ανάσα τους να ακούγεται πάνω και να κάνει θόρυβο και να με επηρεάζει. και είμαι πιό περήφανος για αυτούς παρά από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο.
-ακούω την καρδιά μου μερικά βράδια να χτυπάει πριν να πέσω για ύπνο και με τρομάζει. είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρω την άκρη που ορίζει το βραχυπρόθεσμο με το μακροπρόθεσμο χωρίς να ουρλιάξω από τον πόνο του μυαλού μου. ευτύχως τον παίζω και μετά κοιμάμαι σαν άνθρωπος.
-τις τελευταίες φορές που προσπάθησα να μιλήσω, φώναζα αλλά άκουγα ψιθύρους. είναι αλήθεια ότι είμαι αόρατος, και είναι αλήθεια ότι είμαι ανύπαρκτος.
-"σε έπαιρνα τηλέφωνο ρε χθες, 5 φορές"
-"το ξέρω"
-ο χρόνος που ξοδεύεις σε αδιάφορους ανθρώπους είναι ανάλογος με τον χρόνο που ξοδεύουν αυτοί με σένα. ίσως να είναι και ίσος. ίσως να είναι και ίσως.
-"κι αγάπησα τις λέξεις που με ταπείνωσαν γιατί με ανακαλούσαν σε μιαν άλλη παιδικότητα"
17.12.09
και το αστείο είναι ότι δεν έχω άσχημη διάθεση. κάθε άλλο.
είναι τόσο αργά και ήμουν τόσο έτοιμος να κοιμηθώ και τελείωνα μία διαφήμιση και σκεφτόμουν ότι θέλω απλά να καταλάβω τι έχω στο κεφάλι μου.
σήμερα σκεφτόμουν ότι όταν ήμουν στην αθήνα με το κορίτσι ήταν πολύ όμορφα. βλέπαμε ταινίες στο σινεμά και πηγαίναμε στις εκθέσεις κάθε κυριακή. ήταν πολύ πολύ όμορφα τελικά. αλλά δεν το καταλάβαινε κανείς.
"ώ μάταιες ελπίδες, πόσο σας αγαπήσαμε έναν καιρό"
πολύ παράξενο. παραμόρφωση. δεν ξέρεις τελικά τι γίνεται. και γιατί όμως πρέπει να μας διαλύει αυτό το ριεβαλιουέσιον για πάντα? επιρρεπής.
έμαθα διάφορα πράγματα αυτές τις μέρες. ανάμεσα σε άλλα έμαθα ότι το μυαλό όταν σκέφτεται πολύ, τελικά δεν σκέφτεται, αλλά επίσης θυμήθηκα ότι όταν πέφτεις για ύπνο, ο τρόμος είναι πάντα εκεί. σε εκείνα τα 10 δευτερόλεπτα πριν να κοιμηθείς.
εκεί είναι ο τρόμος. για πάντα εκεί θα είναι. δεν θα αλλάξει ποτέ αυτό πιστεύω.
"και τις νύχτες σχεδίαζα έκτακτα δρομολόγια τραίνων για κείνους που άργησαν ή ονειρευόμουν να ζήσω υπέροχα, απερίσπαστος από προσωπικές ευδαιμονίες"
νιώθω ότι εξανεμίζομαι και ότι γίνομαι σαν νερό μερικές φορές. και δεν ξέρω καν που θα πέσω. πόσο πιεσμένος ήμουν περσι. πόση πίεση μπορεί να κουβαλούσα. είμαι καλύτερα όμως?
είμαι? αφού νοσταλγώ ακόμα, είμαι καλύτερα?
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
σήμερα σκεφτόμουν ότι όταν ήμουν στην αθήνα με το κορίτσι ήταν πολύ όμορφα. βλέπαμε ταινίες στο σινεμά και πηγαίναμε στις εκθέσεις κάθε κυριακή. ήταν πολύ πολύ όμορφα τελικά. αλλά δεν το καταλάβαινε κανείς.
"ώ μάταιες ελπίδες, πόσο σας αγαπήσαμε έναν καιρό"
πολύ παράξενο. παραμόρφωση. δεν ξέρεις τελικά τι γίνεται. και γιατί όμως πρέπει να μας διαλύει αυτό το ριεβαλιουέσιον για πάντα? επιρρεπής.
έμαθα διάφορα πράγματα αυτές τις μέρες. ανάμεσα σε άλλα έμαθα ότι το μυαλό όταν σκέφτεται πολύ, τελικά δεν σκέφτεται, αλλά επίσης θυμήθηκα ότι όταν πέφτεις για ύπνο, ο τρόμος είναι πάντα εκεί. σε εκείνα τα 10 δευτερόλεπτα πριν να κοιμηθείς.
εκεί είναι ο τρόμος. για πάντα εκεί θα είναι. δεν θα αλλάξει ποτέ αυτό πιστεύω.
"και τις νύχτες σχεδίαζα έκτακτα δρομολόγια τραίνων για κείνους που άργησαν ή ονειρευόμουν να ζήσω υπέροχα, απερίσπαστος από προσωπικές ευδαιμονίες"
νιώθω ότι εξανεμίζομαι και ότι γίνομαι σαν νερό μερικές φορές. και δεν ξέρω καν που θα πέσω. πόσο πιεσμένος ήμουν περσι. πόση πίεση μπορεί να κουβαλούσα. είμαι καλύτερα όμως?
είμαι? αφού νοσταλγώ ακόμα, είμαι καλύτερα?
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
"έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου"
16.12.09
τι κατάλαβα μετά από έναν χρόνο?
μετά από έναν χρόνο που γράφω εδώ κατάλαβα ένα πράγμα και μόνο
ο μπράϊαν ίνο έχει κάνει τα πάντα. πριν από όλους. και τον μισώ για αυτό.
έχει δυο μέρες που το μόνο πράγμα που ακούω είναι το remain in light των talking heads και έχω καταλάβει ότι είναι ο καλύτερος δίσκος που έχει βγει ποτέ. ο καλύτερος. δεν πιστέυω ότι μπορεί να τον αγγίξει τίποτα. είναι αντικειμενικά (για μένα, χαχα) ο σημαντικότερος δίσκος που κυκλοφόρησε.
είναι σαν σε παίρνουν από τα αυτιά και να σε βουτάνε σε ένα τεράστιο χορό, που κρατάει μήνες και δεν μπορείς να πάρεις ανάσα, δεν μπορείς να κουνήσεις τα μάτια σου. μένουν ακίνητα και απλά χορεύεις. μέχρι να φύγει όλο το νερό από πάνω σου.
είναι ο μόνος δίσκος που με τον που τον βάζω τον ακούω ολόκληρο απευθείας και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα άλλο. τίποτα. μόνο ακούω μουσική. καμία άλλη δραστηριότητα. ακούω μουσική και κουνιέμαι σαν αυτιστικός.
ας σκεφτεί μόνο κάποιος ότι αυτό το διαστημικό πράγμα βγήκε το χίλια εννιακόσια γαμημένο ογδόντα. τριάντα χρόνια πριν.
θέλω να βγάλω το βρακί μου και να κρεμαστώ από το μπαλκόνι και να πέσω κάτω αργά αργά αργά αργά αργά.
και χορεύοντας.
ο μπράϊαν ίνο έχει κάνει τα πάντα. πριν από όλους. και τον μισώ για αυτό.
έχει δυο μέρες που το μόνο πράγμα που ακούω είναι το remain in light των talking heads και έχω καταλάβει ότι είναι ο καλύτερος δίσκος που έχει βγει ποτέ. ο καλύτερος. δεν πιστέυω ότι μπορεί να τον αγγίξει τίποτα. είναι αντικειμενικά (για μένα, χαχα) ο σημαντικότερος δίσκος που κυκλοφόρησε.
είναι σαν σε παίρνουν από τα αυτιά και να σε βουτάνε σε ένα τεράστιο χορό, που κρατάει μήνες και δεν μπορείς να πάρεις ανάσα, δεν μπορείς να κουνήσεις τα μάτια σου. μένουν ακίνητα και απλά χορεύεις. μέχρι να φύγει όλο το νερό από πάνω σου.
είναι ο μόνος δίσκος που με τον που τον βάζω τον ακούω ολόκληρο απευθείας και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα άλλο. τίποτα. μόνο ακούω μουσική. καμία άλλη δραστηριότητα. ακούω μουσική και κουνιέμαι σαν αυτιστικός.
ας σκεφτεί μόνο κάποιος ότι αυτό το διαστημικό πράγμα βγήκε το χίλια εννιακόσια γαμημένο ογδόντα. τριάντα χρόνια πριν.
θέλω να βγάλω το βρακί μου και να κρεμαστώ από το μπαλκόνι και να πέσω κάτω αργά αργά αργά αργά αργά.
και χορεύοντας.
13.12.09
χεχε
μου φαινόταν πάντα χαζό το "σκόρπιες σκέψεις" σαν εισαγωγή πριν να αρχίζω να διαβάζω κάτι. ακόμα μου φαίνεται.
αντιθέτως, όσο χαζή μου φαινόταν η τάϊμς νιού ρόμαν, τόσο έχω αρχίσει να την συμπαθώ. ίσως να χαζεύω εγώ. μαζί και οι σκέψεις μου.
--
κατα τ'άλλα
--
αγάπησα παράφορα τους jj τις τελευταίες 3 ώρες που ακούω τον δίσκο τους στο ριπίτ. μου αρέσει η φωνή αυτής της σουηδέζας και μου αρέσει αυτό το κόρνι πράγμα που ακούω ώρες ώρες. πιστεύω ότι ο μοσχάς (με την μουσική του εννοείται, δεν θέλω να δοκιμάσω κάτι άλλο) μπορεί να μου το μεταδώσει αυτό το συναίσθημα που νιώθω όταν ακούω jj: ζεστασιά, οικειότητα, και όμορφες στιγμές με τους φίλους μου. κι ας είμαι και μόνος.
--
επίσης
--
ανυπομονώ να έρθει η στιγμή να πάω στην βέροια για τα χριστούγεννα. βέβαια όσο πλησιάζει η ώρα, τόσο λιγότερο χαίρομαι, αλλά έτσι είναι συνήθως. όποτε φτάνω τόσο κοντά στις γιορτές, αρχίζει το οβερλάπ με το συναίσθημα που έχω μετά τις γιορτές, και νιώθω λίγο περίεργα.
εξηγείται πολύ απλά αυτό.
σκέφτομαι την βέροια τα χριστούγεννα και μελαγχολώ περίπου ένα μήνα πριν (περίπου 20 νοεμβρίου), οπότε τώρα που είναι ήδη σχεδόν μέσα δεκεμβρίου είναι πολύ λογικό να σκέφτομαι τα μέσα γενάρη.
ψυχαναγκασμός δεν λέγεται αυτό?
πωπω, περνάει πολύ γρήγορα ο καιρός πιά. και λίγα πράγματα μένουν ίδια.
τα όμορφα βιβλία, οι καλοί δίσκοι, και ο γούντι άλεν.
και τα κλισέ.
αντιθέτως, όσο χαζή μου φαινόταν η τάϊμς νιού ρόμαν, τόσο έχω αρχίσει να την συμπαθώ. ίσως να χαζεύω εγώ. μαζί και οι σκέψεις μου.
--
κατα τ'άλλα
--
αγάπησα παράφορα τους jj τις τελευταίες 3 ώρες που ακούω τον δίσκο τους στο ριπίτ. μου αρέσει η φωνή αυτής της σουηδέζας και μου αρέσει αυτό το κόρνι πράγμα που ακούω ώρες ώρες. πιστεύω ότι ο μοσχάς (με την μουσική του εννοείται, δεν θέλω να δοκιμάσω κάτι άλλο) μπορεί να μου το μεταδώσει αυτό το συναίσθημα που νιώθω όταν ακούω jj: ζεστασιά, οικειότητα, και όμορφες στιγμές με τους φίλους μου. κι ας είμαι και μόνος.
--
επίσης
--
ανυπομονώ να έρθει η στιγμή να πάω στην βέροια για τα χριστούγεννα. βέβαια όσο πλησιάζει η ώρα, τόσο λιγότερο χαίρομαι, αλλά έτσι είναι συνήθως. όποτε φτάνω τόσο κοντά στις γιορτές, αρχίζει το οβερλάπ με το συναίσθημα που έχω μετά τις γιορτές, και νιώθω λίγο περίεργα.
εξηγείται πολύ απλά αυτό.
σκέφτομαι την βέροια τα χριστούγεννα και μελαγχολώ περίπου ένα μήνα πριν (περίπου 20 νοεμβρίου), οπότε τώρα που είναι ήδη σχεδόν μέσα δεκεμβρίου είναι πολύ λογικό να σκέφτομαι τα μέσα γενάρη.
ψυχαναγκασμός δεν λέγεται αυτό?
πωπω, περνάει πολύ γρήγορα ο καιρός πιά. και λίγα πράγματα μένουν ίδια.
τα όμορφα βιβλία, οι καλοί δίσκοι, και ο γούντι άλεν.
και τα κλισέ.
10.12.09
είδα το γαμημένο φως
το είδα
το είδα
το είδα
πριν από 8 χρόνια ακριβώς, είχα στο σπίτι μου στον βόλο μία αφίσα πορτοκαλί, με το τζεογκάντι, να το κοιτάω. αλλά δεν μου άρεσε ο δίσκος. βαριόμουνα.
η αφίσα όμως γαμούσε. δεν την χόρταινα. την είχα πάρει από το παβάν (ή μήπως πάβαν?), μου την είχε χαρίσει η ιωάννα που δούλευε εκεί, γιατί αγόραζα συνέχεια σιντί και μάλλον με λυπότανε.
έχει δυο μέρες που ακούω μόνο τα δύο αυτά αδέρφια, μόνο το τζεογκάντι.
είναι μεγάλη δισκάρα, τεράστια δισκάρα, τεράστια.
το αγαπάω, όσο μπορώ να πω ότι πρόλαβα να το αγαπήσω σε δυό μέρες, γιατί δεν είναι φλώρικο και δεν είναι καθόλου μα καθόλου πάστοραλ. έχει αρχίδια τεράστια και μου αρέσει να τα κοιτάω.
σήμερα είδα στον δρόμο τον τύπο που έπαιζε στο αντίο λένιν και στους μπάσταρδους του ταραντίνο και ήταν πολύ όμορφος ο γαμημένος.
ακούω μπορντς οφ κάναντα και θυμάμαι για πάντα τον θηβαίο.
παναγιώτη γιαννιώτη αν διαβάζεις, σε παρακαλώ πες μία κουβέντα. μου λειπεις. θέλω να μπούμε σε ένα αμάξι και να κατέβουμε αθήνα και να ακούμε το τζεογκάντι σε κασέτα όπως τότε. και να μη στο καβατζώσει κανένας μέτα.
που είσαι? μου λείπεις, πολύ.
το είδα
το είδα
πριν από 8 χρόνια ακριβώς, είχα στο σπίτι μου στον βόλο μία αφίσα πορτοκαλί, με το τζεογκάντι, να το κοιτάω. αλλά δεν μου άρεσε ο δίσκος. βαριόμουνα.
η αφίσα όμως γαμούσε. δεν την χόρταινα. την είχα πάρει από το παβάν (ή μήπως πάβαν?), μου την είχε χαρίσει η ιωάννα που δούλευε εκεί, γιατί αγόραζα συνέχεια σιντί και μάλλον με λυπότανε.
έχει δυο μέρες που ακούω μόνο τα δύο αυτά αδέρφια, μόνο το τζεογκάντι.
είναι μεγάλη δισκάρα, τεράστια δισκάρα, τεράστια.
το αγαπάω, όσο μπορώ να πω ότι πρόλαβα να το αγαπήσω σε δυό μέρες, γιατί δεν είναι φλώρικο και δεν είναι καθόλου μα καθόλου πάστοραλ. έχει αρχίδια τεράστια και μου αρέσει να τα κοιτάω.
σήμερα είδα στον δρόμο τον τύπο που έπαιζε στο αντίο λένιν και στους μπάσταρδους του ταραντίνο και ήταν πολύ όμορφος ο γαμημένος.
ακούω μπορντς οφ κάναντα και θυμάμαι για πάντα τον θηβαίο.
παναγιώτη γιαννιώτη αν διαβάζεις, σε παρακαλώ πες μία κουβέντα. μου λειπεις. θέλω να μπούμε σε ένα αμάξι και να κατέβουμε αθήνα και να ακούμε το τζεογκάντι σε κασέτα όπως τότε. και να μη στο καβατζώσει κανένας μέτα.
που είσαι? μου λείπεις, πολύ.
8.12.09
7.12.09
5.12.09
ευτυχία
ντρέπομαι που το λέω. σήμερα αγάπησα την πόλη που ζω.
ξύπνησα, χθες ήταν γαμώ, και άκουγα νάϊφ και διασκευές άνιμαλ.
σκάει το ντέϊλι ρουτίν και με το που το ακούω πάω για τρέξιμο.
τρέχω σε όλη την παραλία και ακούω μεριγουέδερ, πιό καβλωμένος από ποτέ, και για μεριγουέδερ και για τρέξιμο.
τρέχω σαν χαζό παιδί για ώρα, ευτυχισμένος και χαρούμενος, φορούσα το ολντ σκουλ μπλε αντιανεμικό μου, σορτσάκι, χεσμένος από την χαρά μου.
και δεν ήξερα κάν ότι το καλύτερο δεν το είχα δει ακόμη!
στο νο μορ ράνινγκ σταμάτησα και έκανα ένα μπρέϊκ. κοιτούσα τα κύματα να σκάνε και τον κόσμο να λιάζεται, και χωρίς να το θέλω (ψέμα) το βλέμα που έπεσε πάνω σε μία πούτσα. μετά είδα και σε ποιόν ανήκε. ήταν ένας μπερμπάντης κομάντο, που έκοβε βόλτες στην παραλία με την πουτσάρα αμολημένη και λιαζόταν σαν να μην τρέχει τίποτα. και τι πουτσάρα ήταν αυτή, ήμουν τόσο μακριά και την έβλεπα να κουνιέται αναλυτικά, σαν παιδάκι στην κούνια σε παιδική χαρά!! ήμουν ευτυχισμένος!!! ΕΙΔΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΟΥΤΣΑ ΕΔΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ!!!! πόση ευτυχία να αντέξω??? μετά από λίγο έσκασε από πίσω κι άλλος ένας, αλλά δεν χάρηκα και τόσο όσο περίμενα, μάλλον την χαρά την παίρνεις μία φορά σε τέτοιες περιπτώσεις.
με το που έπεσε το μπράδερ σπορτ ξαναξεκίνησα να τρέχω, ενώ έβλεπα μικρά κοριτσάκια να κοιτάνε στην θάλασσα, ενώ οι γονείς νομίζανε ότι απλά ονειροπολούσανε και ταξιδεύανε. στην πραγματικότητα και τα δύο τα κάνανε, συν το γέγονος ότι φανταζόντουσαν ολόκληρα δέντρα και συστάδες από κλαδιά και κλωνάρια.
πόση χαρά...
μετά έφτασα στο τέλος, πήρα ποδήλατο να γυρίσω πίσω και άκουγα μαντβιλένι, αλλά το πρώτο το ντέμο πριν τον δίσκο. έκανα ποδήλατο, έβλεπα τουρίστες, χώθηκα στα στενά, και μετά από 40 λεπτά κατέληξα στους σκεϊταδες.
τελείωσε ο δίσκος.
και άκουσα το making planets από το beauty and the beat του edan, έκλαψα από την έκσταση του απίστευτου αυτού μπιτ, άνοίξα την είσοδο της πολυκατοικίας, και μπήκα μέσα.
ΠΟΣΗ ΧΑΡΑ ΝΑ ΑΝΤΕΞΩ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΙΑ?!!?!?
ξύπνησα, χθες ήταν γαμώ, και άκουγα νάϊφ και διασκευές άνιμαλ.
σκάει το ντέϊλι ρουτίν και με το που το ακούω πάω για τρέξιμο.
τρέχω σε όλη την παραλία και ακούω μεριγουέδερ, πιό καβλωμένος από ποτέ, και για μεριγουέδερ και για τρέξιμο.
τρέχω σαν χαζό παιδί για ώρα, ευτυχισμένος και χαρούμενος, φορούσα το ολντ σκουλ μπλε αντιανεμικό μου, σορτσάκι, χεσμένος από την χαρά μου.
και δεν ήξερα κάν ότι το καλύτερο δεν το είχα δει ακόμη!
στο νο μορ ράνινγκ σταμάτησα και έκανα ένα μπρέϊκ. κοιτούσα τα κύματα να σκάνε και τον κόσμο να λιάζεται, και χωρίς να το θέλω (ψέμα) το βλέμα που έπεσε πάνω σε μία πούτσα. μετά είδα και σε ποιόν ανήκε. ήταν ένας μπερμπάντης κομάντο, που έκοβε βόλτες στην παραλία με την πουτσάρα αμολημένη και λιαζόταν σαν να μην τρέχει τίποτα. και τι πουτσάρα ήταν αυτή, ήμουν τόσο μακριά και την έβλεπα να κουνιέται αναλυτικά, σαν παιδάκι στην κούνια σε παιδική χαρά!! ήμουν ευτυχισμένος!!! ΕΙΔΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΟΥΤΣΑ ΕΔΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ!!!! πόση ευτυχία να αντέξω??? μετά από λίγο έσκασε από πίσω κι άλλος ένας, αλλά δεν χάρηκα και τόσο όσο περίμενα, μάλλον την χαρά την παίρνεις μία φορά σε τέτοιες περιπτώσεις.
με το που έπεσε το μπράδερ σπορτ ξαναξεκίνησα να τρέχω, ενώ έβλεπα μικρά κοριτσάκια να κοιτάνε στην θάλασσα, ενώ οι γονείς νομίζανε ότι απλά ονειροπολούσανε και ταξιδεύανε. στην πραγματικότητα και τα δύο τα κάνανε, συν το γέγονος ότι φανταζόντουσαν ολόκληρα δέντρα και συστάδες από κλαδιά και κλωνάρια.
πόση χαρά...
μετά έφτασα στο τέλος, πήρα ποδήλατο να γυρίσω πίσω και άκουγα μαντβιλένι, αλλά το πρώτο το ντέμο πριν τον δίσκο. έκανα ποδήλατο, έβλεπα τουρίστες, χώθηκα στα στενά, και μετά από 40 λεπτά κατέληξα στους σκεϊταδες.
τελείωσε ο δίσκος.
και άκουσα το making planets από το beauty and the beat του edan, έκλαψα από την έκσταση του απίστευτου αυτού μπιτ, άνοίξα την είσοδο της πολυκατοικίας, και μπήκα μέσα.
ΠΟΣΗ ΧΑΡΑ ΝΑ ΑΝΤΕΞΩ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΙΑ?!!?!?
4.12.09
έκο πάρτι
το echo party του edan υπάρχει πολύ μεγάλη περίπτωση να είναι στα 3 καλύτερα πράγματα που άκουσα φέτος.
και δεν έχει καν σχέση με το beauty and the beat.
είναι πολύ μουρλός, και μου κάνει εντύπωση πως μπορεί να μου αρέσει κάτι με τόσο παράξενη παράθεση τεχνικών. είναι πολύ πρωτόλειο. μάλλον ακούγεται πρωτόλειο, αλλά έχει πέσει πολύ δουλειά από πίσω.
εκεί είναι μάλλον η διαφορά από τον average beat maker.
αλλά και πάλι δεν έχει καν μπιτς εκεί μέσα.
είναι όντως ένα μισάωρο πάρτυ.
χμμμ.
διαπίστωση.
3.12.09
μπεστ σονγκ έβερ
dreams/ fleetwood mac
τσίζι στίχοι, λουπάρα, φωνάρα, παρελθόν, νοσταλγία, έρωτας, σέξι άρθρωση, τρελά ντραμς, διαλυμένες σχέσεις, κραόυτ για αμερικάνικο m.o.r ραδιόφωνο, ανάποδες κιθάρες. σαν το song for ariel, αλλά καλύτερο και 30 χρόνια πριν και κλάμα και συγκίνηση και αυτός ο στίχος θα μπορούσε να είναι σε δίσκο του μπράϊαν ίνο οπότε όλα έχουν νόημα, είμαι ευτυχισμένος, περιτριγυρίζομαι από συνδεδεμένες έννοιες στα πάντα
in the stillness of remembering what you had and what you lost
1.12.09
πρέπει να πείσω τον εαυτό μου να μπει σε πρόγραμμα πάντως, σε κάθε περίπτωση
-δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ. πολύ. έχω πρόβλημα. επισήμως.
-αγόρασα αυτό το βιβλίο, προσπαθώντας να ξεχάσω το γεγονός ότι ένας πίθηκος είναι πιό ικανός από εμένα στο να χειριστεί ένα κολλητήρι
-τρία χιντς, καυτά χίντς. LES AUS, SUMMER RECREATION CAMP, JAHBITAT
-η εμμονή με τον ίνο συνεχίζεται, επίσης έφαγα πάλι σκάλωμα με το ριμέϊν ιν λάϊτ και ξεκίνησα παράλληλα να ακούω κινγκ κρίμσον πιό σοβαρά ακόμη.
-ίσως τελικά απλά να μου κάνει κακό το ίντερνετ, ή ακόμα πιό απλά να μην το αντέχω το μουλτιτάσκινγκ.
-διάβασα το βιβλίο με το σκυλί τη νύχτα και ήταν ακριβώς ότι είχα ανάγκη (ευχαριστώ λόπι!): ευκολοδιάβαστο, θλιβερό και με έξυπνο χίουμορ. σαν εμένα δηλαδή. μόνο που δεν έχω έξυπνο χιούμορ. και δεν είμαι βιβλίο.
-κατάλαβα πόσο, μα πόσο, μα πόσο πολύ αγαπάω τα μακντόναλντς. πολύ απλά, στην ιδέα και μόνο του μπίγκμακ το χαμόγελο στο κεφάλι μου αγγίζει όρια γωνίας πάνω από 180 μοίρες. και δεν είναι καν το αγαπημένο μου. αλλά δεν νιώθω τύψεις, ούτε με πειράζει αν θα πεθάνω νέος από το σκατοφαγητό που τρώω (οκέϊζοναλι). στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει πιό ευτυχισμένο πράγμα από το να πεθάνεις από φαγητό.
-κάποιος μου είπε ότι το μόνο που μου αρέσει να κάνω είναι να τρώω και να παίζω μουσική. και να κοιμάμαι το μεσημέρι αφού έχω φάει επίσης. εγώ θα συμπλήρωνα ότι μου αρέσει να μειώνω τον εαυτό μου τόσο πολύ ώστε οι προσδοκίες να εξανεμίζονται και επίσης μου αρέσει πολύ να κάνω ποδήλατο και να ενθουσιάζομαι για ασήμαντες αφορμές.
-αλλά, αν σκεφτώ τι έγραψα παραπάνω και τα συνδυάσω, μπορώ να πω το εξής: ενθουσιάζομαι τόσο συχνά που καταντάω θλιβερός.
-αλλά και πάλι, καλύτερα ενθουσιώδης, παρά δυσκοίλιος.
-αγόρασα αυτό το βιβλίο, προσπαθώντας να ξεχάσω το γεγονός ότι ένας πίθηκος είναι πιό ικανός από εμένα στο να χειριστεί ένα κολλητήρι
-τρία χιντς, καυτά χίντς. LES AUS, SUMMER RECREATION CAMP, JAHBITAT
-η εμμονή με τον ίνο συνεχίζεται, επίσης έφαγα πάλι σκάλωμα με το ριμέϊν ιν λάϊτ και ξεκίνησα παράλληλα να ακούω κινγκ κρίμσον πιό σοβαρά ακόμη.
-ίσως τελικά απλά να μου κάνει κακό το ίντερνετ, ή ακόμα πιό απλά να μην το αντέχω το μουλτιτάσκινγκ.
-διάβασα το βιβλίο με το σκυλί τη νύχτα και ήταν ακριβώς ότι είχα ανάγκη (ευχαριστώ λόπι!): ευκολοδιάβαστο, θλιβερό και με έξυπνο χίουμορ. σαν εμένα δηλαδή. μόνο που δεν έχω έξυπνο χιούμορ. και δεν είμαι βιβλίο.
-κατάλαβα πόσο, μα πόσο, μα πόσο πολύ αγαπάω τα μακντόναλντς. πολύ απλά, στην ιδέα και μόνο του μπίγκμακ το χαμόγελο στο κεφάλι μου αγγίζει όρια γωνίας πάνω από 180 μοίρες. και δεν είναι καν το αγαπημένο μου. αλλά δεν νιώθω τύψεις, ούτε με πειράζει αν θα πεθάνω νέος από το σκατοφαγητό που τρώω (οκέϊζοναλι). στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει πιό ευτυχισμένο πράγμα από το να πεθάνεις από φαγητό.
-κάποιος μου είπε ότι το μόνο που μου αρέσει να κάνω είναι να τρώω και να παίζω μουσική. και να κοιμάμαι το μεσημέρι αφού έχω φάει επίσης. εγώ θα συμπλήρωνα ότι μου αρέσει να μειώνω τον εαυτό μου τόσο πολύ ώστε οι προσδοκίες να εξανεμίζονται και επίσης μου αρέσει πολύ να κάνω ποδήλατο και να ενθουσιάζομαι για ασήμαντες αφορμές.
-αλλά, αν σκεφτώ τι έγραψα παραπάνω και τα συνδυάσω, μπορώ να πω το εξής: ενθουσιάζομαι τόσο συχνά που καταντάω θλιβερός.
-αλλά και πάλι, καλύτερα ενθουσιώδης, παρά δυσκοίλιος.
29.11.09
οι 20 (πλας) καλύτερες ταινίες της δεκαετίας
1. Melinda and Melinda - Woody Allen
2. The Curse of the Jade Scorpion - Woody Allen
3. Whatever Works - Woody Allen
4. Small Time Crooks - Woody Allen
5. Hollywood Ending - Woody Allen
6. Scoop - Woody Allen
7. Anything Else - Woody Allen
8. Vicky Cristina Barcelona - Woody Allen
9. Match Point - Woody Allen
10. Cassandra's Dream - Woody Allen
------
11. The Death of Mr Lazarescu - Cristi Puiu
12. Trolosa - Liv Ulmann
13. Yi Yi, a One and a Two - Edward Yang
14. In the Mood for Love - Wong Kar Wai
15. The Man Without a Past - Aki Kaurismaki
16. The Return - Andrei Zvyagintsev
17. The Royal Tenenbaums - Wes Anderson
18. Samaritan Girl - Kim Ki Duk
19. Spirited Away - Hayao Miyazaki
20. Songs From the Second Floor - Roy Anderson
-------
bubbling under(random order):
Das Leben Der Anderen - Florian Henckel von Donnersmarck
La Pianiste - Michael Haneke
Borat - Larry Charles
The Three Burials of Melquiades Estrada - Tommy Lee Jones
Dolls - Takeshi Kitano
Anchorman: The Legend of Ron Burgundy - Adam McKay
Nobody Knows - Hirokazu Koreeda
Adaptation - Spike Jonze
The Life Aquatic - Wes Anderson
The Darjeeling Limited - Wes Anderson
No Country for Old Men - Joel and Ethan Coen
2. The Curse of the Jade Scorpion - Woody Allen
3. Whatever Works - Woody Allen
4. Small Time Crooks - Woody Allen
5. Hollywood Ending - Woody Allen
6. Scoop - Woody Allen
7. Anything Else - Woody Allen
8. Vicky Cristina Barcelona - Woody Allen
9. Match Point - Woody Allen
10. Cassandra's Dream - Woody Allen
------
11. The Death of Mr Lazarescu - Cristi Puiu
12. Trolosa - Liv Ulmann
13. Yi Yi, a One and a Two - Edward Yang
14. In the Mood for Love - Wong Kar Wai
15. The Man Without a Past - Aki Kaurismaki
16. The Return - Andrei Zvyagintsev
17. The Royal Tenenbaums - Wes Anderson
18. Samaritan Girl - Kim Ki Duk
19. Spirited Away - Hayao Miyazaki
20. Songs From the Second Floor - Roy Anderson
-------
bubbling under(random order):
Das Leben Der Anderen - Florian Henckel von Donnersmarck
La Pianiste - Michael Haneke
Borat - Larry Charles
The Three Burials of Melquiades Estrada - Tommy Lee Jones
Dolls - Takeshi Kitano
Anchorman: The Legend of Ron Burgundy - Adam McKay
Nobody Knows - Hirokazu Koreeda
Adaptation - Spike Jonze
The Life Aquatic - Wes Anderson
The Darjeeling Limited - Wes Anderson
No Country for Old Men - Joel and Ethan Coen
27.11.09
25.11.09
έντονα συναισθήματα
μία από τις πιο όμορφες αναμνήσεις του καλοκαιριού που πέρασε, αν όχι η ομορφότερη, και βέβαια το καλοκαίρι έχει καιρό που πέρασε, αλλά και πάλι, είναι τόσο έντονο όλο αυτό που δεν μπορώ να το απομονώσω...
είχαμε πάει με την κωστάντια και το κόκκινο το φίατ για κάμπινγκ στην ιτέα. βασικά δεν ξέραμε οτι θα πάμε στην ιτέα γιατί ξεκινήσαμε για πελοπόννησο και απλά πηγαίναμε και περνούσαμε από ναύπακτο και τρώγαμε παξιμάδια και σταματήσαμε και στο γαλαξείδι και πηγαίναμε και πηγαίναμε.
ήταν πολύ όμορφο τριήμερο, είχα μαζί και έναν μουρακάμι, από τους φλώρικους μουρακάμι για την ακρίβεια, δεν θυμάμαι αυτή τι διάβαζε βέβαια, μάλλον τους καραμαζόφ, και επίσης ήταν η περίοδος που δούλευα τα βράδια και ήταν από τα πρώτα μου κενά τριήμερα και το περίμενα με χαρά.
επίσης κουβαλούσα συνέχεια αυτήν την σκατοδιάθεση, αυτό το πράγμα που είναι σαν να αιωρείσαι αλλά με την κακή έννοια, γιατί δεν το διάλεξες εσύ, και δεν ξέρεις που θα πέσεις. και κοιτάς κάτω και έχεις μία επιλογή που σε ενδιαφέρει και όλα τα άλλα φαίνονται ζοφερά και σιχαμένα. έτσι ήμουν.
αλλά τα βράδια, τα βράδια στο κάμπινγκ, εκεί γινόταν κάτι άλλο. αφού κάναμε ντουζ με 2 σε 1 αφρόλουτρο και σαμπουάν, και καθώς καθόμασταν για να καπνίσει το κορίτσι και να φύγουμε, έβαζα και άκουγα την δεύτερη πλευρά του before and after science, και καθόμασταν πάνω στο χώμα μπροστά στην σκηνή και μπροστά είχε δέντρα και έτσι δεν φαινόντουσαν αστέρια αλλά ίσα ίσα η θάλασσα ανάμεσα από τα δέντρα.
εκείνες τις στιγμές καταλάβαινα γιατί αγαπάω τον μπράϊαν ίνο. εκείνες ακριβώς τις στιγμές συνειδητοποιούσα τι πάει να πει idleness, τι πάει να πει αεργία και ένιωθα ολόκληρος να κουβαλάω συναισθήματα που δεν έχω λόγια να περιγράψω. ούτε τότε είχα λόγια, ούτε τώρα έχω.
και μετά το ποταπό μου το μυαλό, αυτό το τραγικό πράγμα που ονομάζεται εγκέφαλος μου, προσπαθεί να καταλάβει το μέγεθος της ιδιοφυίας του ίνο, και αδυνατεί.
γιατί έχει απέναντι του έναν άνθρωπο ο οποίος εκτός του ότι είναι τεράστιος θεωρητικός, και οι ιδέες του στην παραγωγή, και οι ιδέες του γενικότερα, και τα textures και το βάθος στον ήχο στα τραγούδια και στους δίσκους του, σε οδηγούν στο να ξεχνάς το πως έχει καταφέρει να μεταφέρει συναισθήματα απερίγραπτα, με την κυριολεκτικότατη σημασία της λέξης απερίγραπτος.
καθόμουν ανάσκελα, και άκουγα με την σειρά julie with, by this river, through hollow lands και spider and I στο ριπίτ και στο ριπίτ και στο ριπίτ, και απλά κοίταγα μπροστά μου και δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω ή να βουτήξω στην θάλασσα ή να αρχίσω να βγάζω τα ρούχα μου ή να μιλήσω για το παρελθόν και για το ποιός είμαι και το τι θα κάνω στην ζωή μου και τους έρωτες μου και την αγάπη μου και τα σκατά που έτρωγα και τίποτα μα τίποτα δεν σκεφτόμουν. τίποτα απολύτως. είναι σαν μία ζώνη που τίποτα δεν συμβαίνει, σαν μία μαύρη τρύπα που σε ρουφάει και μένεις άδειος, αλλά όχι άδειος όπως λέμε κενός, αλλά απλά δεν σου μένει τίποτα.
μακάρι να μπορούσα να το περιγράψω.
είναι τέσσερα τραγούδια, απλά τέσσερα τραγούδια. έχουν κιθάρες πιάνα και μερικά συνθ και φωνές. και με κάνουν να σκέφτομαι για πάντα αυτό που έβλεπα μπροστά μου στην ιτέα, σαν να θέλω να κοιτάξω μέσα μου αλλά να μην βλέπω τίποτα.
τίποτα απολύτως.
24.11.09
οι δέκα αγαπημένες μου ταινίες της δεκαετίας
1. melinda and melinda
2. the curse of jade scorpion
3. whatever works
4. small time crooks
5. hollywood ending
6. scoop
7. anything else
8. vicky cristina barcelona
9. match point
10. cassandras dream
εδώ τρέχει μία ωραία ψηφοφορία επί του θέματος.
2. the curse of jade scorpion
3. whatever works
4. small time crooks
5. hollywood ending
6. scoop
7. anything else
8. vicky cristina barcelona
9. match point
10. cassandras dream
εδώ τρέχει μία ωραία ψηφοφορία επί του θέματος.
18.11.09
συζήτηση
σήμερα, κατάλαβα ότι τα τελευταία χρόνια, ο δίσκος που ευχαριστιέμαι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι το odessey and oracle των zombies.
έτσι, θα πω ότι είναι ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει στην ζωή μου. είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει, και έχει τα πάντα μέσα. πειράματα, φωνές, στίχους, ενορχηστρώσεις, χορό, ένταση, κλάμα, νοσταλγία, έρωτα. πολύ έρωτα.
επειδή μου έχουν λείψει αυτές οι κουβέντες που βρίζομαι με τους φίλους μου για μουσική και μαλώνουμε, θα ήθελα όλοι όσοι διαβάζουν το μπλογκ (ναι, εσείς οι τέσσερις) να μου πούνε ποιός είναι ο αγαπημένος/καλύτερος δίσκος που έχουν ακούσει και να αρχίσουμε να μαλώνουμε από την χαρά μας.
έπειτα, θα το βάλω επάνω δεξιά αυτό το ποστ για να μαλώνουμε για πάντα!
άρα πείτε μου δίσκους, έναν ο καθένας, να μαζευτούνε μπόλικοι, να τους κοιτάμε και να χαιρόμαστε.
άρα εγώ: THE ZOMBIES - ODESSEY AND ORACLE (1968)
και τώρα κάτι εντελώς διαφορετικό
πάσχα στην βέροια, 8κάναλες μέρες, ντραμς στο υπόγειο και κάζιο και χαρά
χωρίς λόγο μάλλον
χωρίς λόγο μάλλον
με τρομάζει
-ο θόρυβος που κάνει το στομάχι μου μερικές φορές, δεν είναι ότι δεν τρώω, μια χαρά τρώω, αλλά γιατί κάνει θόρυβο
-ο τρόπος που το κεφάλι μου αλλάζει πράγματα τόσο γρήγορα και κάνει συγκρίσεις παράξενες και κοιτάει αλλού σε στιγμές παράξενες και κάνει το φόκους να είναι λίγο άγνωστο σαν λέξη
-να κοιμάμαι και μην με παίρνει ο ύπνος και να προσπαθώ να ξυπνήσω και να ξυπνάω τόσο έυκολα όσο την τελευταία φορά
-και μου προκαλεί άγχος ο χρόνος που φεύγει
-ο τρόπος που το κεφάλι μου αλλάζει πράγματα τόσο γρήγορα και κάνει συγκρίσεις παράξενες και κοιτάει αλλού σε στιγμές παράξενες και κάνει το φόκους να είναι λίγο άγνωστο σαν λέξη
-να κοιμάμαι και μην με παίρνει ο ύπνος και να προσπαθώ να ξυπνήσω και να ξυπνάω τόσο έυκολα όσο την τελευταία φορά
-και μου προκαλεί άγχος ο χρόνος που φεύγει
17.11.09
τυχαία σκέψη
με θυμάμαι να περπατάω σε έναν δρόμο για ώρες και να ακούω μουσική από το μίνιντισκ και να βρέχομαι και να φοράω ένα τεράστιο μπουφάν και να νιώθω λίγο όμορφα γιατί όλα μου φαινόντουσαν καινούρια και άγνωστα.
και η μουσική ακόμα.
και το μπουφάν μου ακόμα.
όσο άθλιο και αν ήταν.
και η μουσική ακόμα.
και το μπουφάν μου ακόμα.
όσο άθλιο και αν ήταν.
και προσπαθώ
να μαζέψω τις σκέψεις μου και να τις βάλω να κοιτάνε όλες μαζί σε μία κατεύθυνση και εξαφανίζονται σιγά σιγά.
είναι πολύ δύσκολο να βρίσκεις την σωστή κατεύθυνση σε στιγμές αποπροσανατολισμού.
το δωμάτιο μου είναι πολύ καθαρό και συμμαζεμένο.
ακούω και πάλι το περλ και σχεδόν ακούω τα πιάνα να χτυπάνε στους τοίχους και να γυρνάνε στα αυτιά μου.
και αυτό με αποπροσανατολίζει λίγο.
αλλά και κάπως με ηρεμεί.
είναι πολύ δύσκολο να βρίσκεις την σωστή κατεύθυνση σε στιγμές αποπροσανατολισμού.
το δωμάτιο μου είναι πολύ καθαρό και συμμαζεμένο.
ακούω και πάλι το περλ και σχεδόν ακούω τα πιάνα να χτυπάνε στους τοίχους και να γυρνάνε στα αυτιά μου.
και αυτό με αποπροσανατολίζει λίγο.
αλλά και κάπως με ηρεμεί.
16.11.09
ντανέλε
δεν μπορώ να πιάσω κιθάρα στα χέρια μου.
την ακουμπάω και πάω να παίξω και σιχαίνομαι τον εαυτό μου και την κιθάρα μου μαζί.
μου φαίνεται σιχαμένη εντελώς. δεν μπορώ καν να την κοιτάω.
κάποτε αγαπούσα πολύ την κιθάρα μου. έγραφα αρκετά τραγούδια.
μου φαίνεται σαν να περάσαν χίλια χρόνια από τότε.
το αστείο είναι ότι δεν έχω πρόβλημα με το να ακούω κιθαριστική μουσική.
κάθε άλλο.
την δικιά μου κιθάρα δεν μπορώ να ακούω.
έντιτ.
ίσως να έχω και ένα μικρό πρόβλημα με την κιθαριστική μουσική.
μάλλον και αυτή με μένα.
την ακουμπάω και πάω να παίξω και σιχαίνομαι τον εαυτό μου και την κιθάρα μου μαζί.
μου φαίνεται σιχαμένη εντελώς. δεν μπορώ καν να την κοιτάω.
κάποτε αγαπούσα πολύ την κιθάρα μου. έγραφα αρκετά τραγούδια.
μου φαίνεται σαν να περάσαν χίλια χρόνια από τότε.
το αστείο είναι ότι δεν έχω πρόβλημα με το να ακούω κιθαριστική μουσική.
κάθε άλλο.
την δικιά μου κιθάρα δεν μπορώ να ακούω.
έντιτ.
ίσως να έχω και ένα μικρό πρόβλημα με την κιθαριστική μουσική.
μάλλον και αυτή με μένα.
15.11.09
εδώ
με τον θωμά και τον κατσούπη, λέγαμε για χρόνια, ίσως το λέμε ακόμα, ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων.
αυτοί που αγαπάνε τον γουντι άλεν και όλοι οι υπόλοιποι.
και υπάρχει και κάποιος που αγαπάει τον γούντι άλεν, αλλά έχει γράψει και αυτόν τον στίχο:
από εκείνη την φορά που είχα να σε δω, μας τ'άλλαξες...
μου είπες: "ακούω καζαντζίδη, μόνο για να πονώ"
βγάλε άκρη εσύ από αυτό
είναι ο καλύτερος ελληνόφωνος δίσκος από τον πρώτο δίσκο γενιά του χάους.
13.11.09
μπράϊαν ίνο εντ χάρολντ μπαντ γουίθ ντανιέλ λανουά
δεν αν θα μπορέσω να το βάλω σε λόγια.
νιώθω σαν να γεννήθηκε ένα τέρας. που αλλάζει και πρόσωπα. ακούω το δε περλ εδώ και 5 ωρες αδιάκοπα και με επαναλήψεις αυτιστικές. μπορώ να πω ότι είναι οριακές οι στιγμές αυτές για τα κριτήρια μου αντίληψης της μουσικής.
νιώθω ότι έχει αλλάξει ο κόσμος γύρω μου.
σε αυτόν τον υπολογιστή με αυτά τα ηχεία και αυτά τα φώτα μέσα στο δωμάτιο και με αυτή την ζαλάδα και την πίεση και την φόρτιση και το άδειο το όλο το άδειο. ναι. αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει. νιώθω ότι έχω γίνει πολύ μικρά κομμάτια και έχω μπει εκεί μέσα.
και δεν ξέρω πως να γυρίσω πίσω και δυσκολεύομαι ακόμα και να εκφραστώ.
γράφω και βλέπω τα δάχτυλα μου να ακουμπάνε το πληκτρολόγιο αλλά νιώθω τις κλειδώσεις μου επάνω ψηλά στην ένωση του χεριού με τον ώμο να κάνουν κρακ κρακ.
αυτό το κρακ κρακ ακούγεται πιό δυνατά απο το δε περλ.
νιώθω σαν να είναι αυτός ο δίσκος. ναι. μάλλον ξέρω τι είναι.
σαν να είναι αυτό που έχει περισσέψει από όλους τους άλλους δίσκους.
μάλλον αυτό είναι.
σαν να απορροφά πράγματα και να τα εξαφανίζει.
νιώθω σαν να γεννήθηκε ένα τέρας. που αλλάζει και πρόσωπα. ακούω το δε περλ εδώ και 5 ωρες αδιάκοπα και με επαναλήψεις αυτιστικές. μπορώ να πω ότι είναι οριακές οι στιγμές αυτές για τα κριτήρια μου αντίληψης της μουσικής.
νιώθω ότι έχει αλλάξει ο κόσμος γύρω μου.
σε αυτόν τον υπολογιστή με αυτά τα ηχεία και αυτά τα φώτα μέσα στο δωμάτιο και με αυτή την ζαλάδα και την πίεση και την φόρτιση και το άδειο το όλο το άδειο. ναι. αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει. νιώθω ότι έχω γίνει πολύ μικρά κομμάτια και έχω μπει εκεί μέσα.
και δεν ξέρω πως να γυρίσω πίσω και δυσκολεύομαι ακόμα και να εκφραστώ.
γράφω και βλέπω τα δάχτυλα μου να ακουμπάνε το πληκτρολόγιο αλλά νιώθω τις κλειδώσεις μου επάνω ψηλά στην ένωση του χεριού με τον ώμο να κάνουν κρακ κρακ.
αυτό το κρακ κρακ ακούγεται πιό δυνατά απο το δε περλ.
νιώθω σαν να είναι αυτός ο δίσκος. ναι. μάλλον ξέρω τι είναι.
σαν να είναι αυτό που έχει περισσέψει από όλους τους άλλους δίσκους.
μάλλον αυτό είναι.
σαν να απορροφά πράγματα και να τα εξαφανίζει.
12.11.09
μόνο(ς)
έβαλα το χέρι μου στο βρακί μου (απλά αυτό, τίποτε άλλο), και πριν να συνεχίσω το διάβασμα έπρεπε να πάω να πλύνω τα χέρια μου.
πήγα στο μπάνιο, που είναι αρκετά μακριά από το δωμάτιο και άναψα το φως.
μέχρι να ανάψει το φως στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη, έτοιμος να ανοίξω την βρύση.
για μία στιγμή πίστεψα πως δεν ήταν ο εαυτός μου αυτό που έβλεπα.
άνοιξε το φως και πρόλαβα να δω τις κόρες των ματιών μου να κάνουν την κίνηση όταν τους σκάει ήλιος. μάλλον φως.
ήταν σαν μέδουσες που κολυμπάνε.
ένιωσα τον εαυτό μου να αφήνει το σώμα μου, άκουγα την παρέα στο διπλανό σπίτι να τρώνε και να χαίρονται. τους κοίταξα αλλά δεν πρόλαβαν ούτε καν να με κοιτάξουν.
δεν πρέπει να τους ένοιαζε.
σίγουρα δεν ενοχλήθηκαν, αλλά φάνηκαν πολύ ευτυχισμένοι. ένας άντρας όρθιος και άλλος κόσμος στο τραπέζι, χαμογελαστοί όλοι.
που είμαι? τι κάνω εδω?
το καλοκαίρι που δούλευα, το σκεφτόμουν συνέχεια αυτό. να κάνω αυτό που μου αρέσει.
το παράξενο είναι ότι ακόμα το σκέφτομαι.
μου αρέσει όταν φέυγει ο εαυτός μου από μένα, μακάρι να ήταν για πάντα έτσι. νιώθω σαν να κάθομαι και να κοιτάω ένα τεράστιο βάρος να πέφτει επάνω μου, και είναι τόσο παράξενο που απλά κάθομαι και το κοιτάω. είναι τόσο βαρύ που με κάνει να διαλύομαι, σαν να θέλω όμως να γίνει αυτό. νιώθω το κεφάλι μου ελαφρύ και τα χέρια μου ζεστά και μαλακά. νιώθω όλες τις αποφάσεις που πήρα να κάθονται από πάνω μου και να με πατάνε μέσα στην θάλασσα, μέχρι να μην μπορώ να πάρω ανάσα. έχει τόσες μέρες, βδομάδες που κοιμάμαι πολύ λίγο. νιώθω περήφανος γι' αυτό. πιό πολύ από πολλά άλλα. έχω ξεχάσει πως είναι να θυμάμαι τα όνειρα που βλέπω όταν κοιμάμαι. κάποτε κοιμόμουν πολλές ώρες και έβλεπα πολλά, παράξενα όνειρα. δεν ξέρω ποιός είμαι πιά.
ξαναέκλεισα το φως και γύρισα στο δωμάτιο.
δεν πρόλαβα να σκουπίστω.
είναι πολύ κουραστικό αυτό με τα χέρια μου και τα βρακιά μου πάντως.
μου φαίνεται πως κάτι χάνω. σιγά σιγά σιγά. κάτι χάνω.
πήγα στο μπάνιο, που είναι αρκετά μακριά από το δωμάτιο και άναψα το φως.
μέχρι να ανάψει το φως στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη, έτοιμος να ανοίξω την βρύση.
για μία στιγμή πίστεψα πως δεν ήταν ο εαυτός μου αυτό που έβλεπα.
άνοιξε το φως και πρόλαβα να δω τις κόρες των ματιών μου να κάνουν την κίνηση όταν τους σκάει ήλιος. μάλλον φως.
ήταν σαν μέδουσες που κολυμπάνε.
ένιωσα τον εαυτό μου να αφήνει το σώμα μου, άκουγα την παρέα στο διπλανό σπίτι να τρώνε και να χαίρονται. τους κοίταξα αλλά δεν πρόλαβαν ούτε καν να με κοιτάξουν.
δεν πρέπει να τους ένοιαζε.
σίγουρα δεν ενοχλήθηκαν, αλλά φάνηκαν πολύ ευτυχισμένοι. ένας άντρας όρθιος και άλλος κόσμος στο τραπέζι, χαμογελαστοί όλοι.
που είμαι? τι κάνω εδω?
το καλοκαίρι που δούλευα, το σκεφτόμουν συνέχεια αυτό. να κάνω αυτό που μου αρέσει.
το παράξενο είναι ότι ακόμα το σκέφτομαι.
μου αρέσει όταν φέυγει ο εαυτός μου από μένα, μακάρι να ήταν για πάντα έτσι. νιώθω σαν να κάθομαι και να κοιτάω ένα τεράστιο βάρος να πέφτει επάνω μου, και είναι τόσο παράξενο που απλά κάθομαι και το κοιτάω. είναι τόσο βαρύ που με κάνει να διαλύομαι, σαν να θέλω όμως να γίνει αυτό. νιώθω το κεφάλι μου ελαφρύ και τα χέρια μου ζεστά και μαλακά. νιώθω όλες τις αποφάσεις που πήρα να κάθονται από πάνω μου και να με πατάνε μέσα στην θάλασσα, μέχρι να μην μπορώ να πάρω ανάσα. έχει τόσες μέρες, βδομάδες που κοιμάμαι πολύ λίγο. νιώθω περήφανος γι' αυτό. πιό πολύ από πολλά άλλα. έχω ξεχάσει πως είναι να θυμάμαι τα όνειρα που βλέπω όταν κοιμάμαι. κάποτε κοιμόμουν πολλές ώρες και έβλεπα πολλά, παράξενα όνειρα. δεν ξέρω ποιός είμαι πιά.
ξαναέκλεισα το φως και γύρισα στο δωμάτιο.
δεν πρόλαβα να σκουπίστω.
είναι πολύ κουραστικό αυτό με τα χέρια μου και τα βρακιά μου πάντως.
μου φαίνεται πως κάτι χάνω. σιγά σιγά σιγά. κάτι χάνω.
11.11.09
και την ίδια περίοδο
αγόρασα σε βινύλιο δύο ακόμα υπέρδισκάρες.
-3 feet high and rising
-aja
τώρα που ξανακούω ντελασόουλ κλάνω λίγο πάνω μου.
βραδιάτικα.
-3 feet high and rising
-aja
τώρα που ξανακούω ντελασόουλ κλάνω λίγο πάνω μου.
βραδιάτικα.
10.11.09
ναι ναι ναι
πωπω
τώρα φάνηκαν όλα ξεκάθαρα. μιά ζωή προσπαθώ να αντιγράψω αυτόν τον δίσκο.
μιά ζωή. εδώ και τόσα χρόνια.
τώρα το κατάλαβα.
απίστευτο.
είναι η μεγαλύτερη μου επιρροή. κατευθείαν στο υποσυνείδητο.
χωρίς να πάρω ανάσα.
είναι τόσο όμορφος δίσκος.
τον αγόρασα όταν ήμουν στην χειρότερη ψυχολογική κατάσταση έβερ, ήμουν ένα ράκος, μικρός και βλάκας και ράκος.
και από την πρώτη νότα, από την πρώτη κιθάρα, έπαθα κακό μεγάλο.
για μήνες, γυρνούσα σπίτι ξημερώματα και το άκουγα ολόκληρο και μετά κοιμόμουν.
ένα ολόκληρο καλοκαίρι. με έπαιρνε και με σήκωνε.
και το αστείο είναι οτι ποτέ δεν κάθησα να ασχοληθώ να καταλάβω τι γίνεται ακριβώς με την παραγωγή του. απλά άκουγα ένα συνοθύλευμα από γυναικεία φωνητικά και βιολιά. και ολντ σκουλ μπιτς.
πωπω.
σας ευχαριστώ αβαλάνσις. είστε ότι καλύτερο συνέβη στην ζωή μου.
για πάντα.
και τι εξώφυλλο.
αχ.
2001.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)