σετ-απ

υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που λένε, και αυτοί που κάνουν -πως καταλαβαίνουν.

υπάρχουν άνθρωποι που λένε, και υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν. 

υπάρχουν άνθρωποι που όταν μιλάνε, μιλάνε, και αυτοί που όταν μιλάνε, δείχνουν, προς τους άλλους που ξέρουν θεωρητικά για τι μιλάνε. 

εγώ, (εγώ εγώ), κάπως καταλήγω ότι σίγουρα δεν ξέρω να μιλάω, αλλά τελικά φοβάμαι ότι δεν ξέρω και να ακούω, και δεν έχω ιδέα πως μαθαίνεται πια σε αυτή την ηλικία. ή ακούω προσεκτικά ότι μου λένε, αλλά η ουσία των λεγόμενων δεν μπορεί να βρει χώρο σε έναν εγκέφαλο που (αξιωματικά) σκέφτεται αλλιώς, ή δεν μπορώ απλώς να ακούσω. δεν φταίει κανένας, παρά μόνο εγώ. 

νομίζω πως το σώμα μου θα έκανε τα πάντα για να αποφύγει τα πάντα εκτός από ότι δεν αποφεύγεται. 

μάλλον

μάλλον, σίγουρα μάλλον, το θέμα είναι να αποδεκτώ τον εαυτό μου για αυτό άκριβώς που είναι, αλλά δεν ξέρω ακριβώς τι είναι αυτό. 

όλοι μαζί

κι από την άλλη σκέψου όλους αυτούς που πεθάνανε τα τελευταία χρόνια: ο μπερτ μπακαρα, ο μπραιαν γουίλσον, ο γκίλμπερτ γκόντφριντ, ο νορμ μακντόναλντ. όλοι μαζί, μέσα σε 3-4 χρόνια, δεν ξέρω καν πόσα.

χμμμ, η ιλειν μέι είναι ακόμα ζωντανή όμως.

απ-ευθ

ολόκληρη διαδικασία πρέπει να κάνω για γράψει σε κούριερ. δεν είναι ευχάριστο. αλλά όχι και κάτι τεράστιο. μάλλον φταίει που βαριέμαι να το ψάξω πιο σωστά. 

έλλειψη αυτοπεποίθησης. αυτόεπίθεση.

κάποτε έγραφα και δεν σκεφτόμουν, τώρα πια γράφω και ξαναγράφω και το σκέφτομαι ασταμάτητα. δεν ξέρω τι φταίει. λένε πως γράψιμο είναι μια λέξη γράφεις δεκαπέντε λέξεις σβήνεις, και διαφωνώ. δεν ξέρω όμως τι θέλω στ'αλήθεια. αλλά ξέρω τι με κάνει χαρούμενο.

με κάνει χαρούμενο να μην κάνω edit. αυτό με κάνει χαρούμενο. να μην χρειάζεται να ασχοληθώ με το editing. αλλά αυτό τι είναι άρα εξ'ορισμού?

αλλεργία θάλασσα γόνατο πλευρά πλάτη στομάχι κιλά. με αυτή την σειρά, αλλά από το πιο ασήμαντο προς το πιο σοβαρό. άρα το γόνατο πρέπει να πάει λίγο πιο πάνω. 

και άντε, πες, τα έβαλα στην σωστή σειρά, ποια είναι η απεύθυνση? νομίζω άκουσα την λέξη από τον ΜΣ, δεν την είχα ακούσει ποτέ, και κυρίως, δεν την είχα σκεφτεί ποτέ ποτέ ποτέ. τι σημαίνει απεύθυνσης? και πως έρχεται σαν κάτι που σε απασχολεί και σε βοηθάει (ή σε δυσκολεύει?). ο εύθυμης ασχολείται με την απεύθυνση? είναι πολύ δύσκολο, είναι από τους λόγους που κατέληξα κάπως έτσι, χωρίς πρόσημο το έτσι, αλλά είναι σίγουρο πως, κάτι επηρεάζεται πχ από το γεγονός ότι παιδάκι (ακόμα και τώρα), δεν παρατηρώ ποτέ τους στίχους τόσο εύκολα όσο την μουσική όταν ακούω ένα καινούριο τραγούδι, εννοώ ένα τραγούδι που δεν το έχω ξανακούσει. 

κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και δεν φαντάζομαι ποτέ τον εαυτό μου νεκρό. αλλά φαντάζομαι τον εαυτό μου νεκρό, απλώς όχι όταν με κοιτάω. και τι κοιτάω άρα τότε? και πότε σκέφτομαι τα άλλα πράγματα? 

ποιος που

δεν είναι ότι το κάνω επίτηδες, δεν είναι ότι ξυπνάω ένα πρωί και το παίρνω απόφαση, παρόλο που αυτό θα ήθελα, να ξύπναγα τα πρωινά και να έπαιρνα αποφάσεις, θα φτάσει μια στιγμή που θα ξυπνάω το πρωί και θα παίρνω αποφάσεις? θα φτάσει στ'αλήθεια μία στιγμή που αυτό που είναι κρυμμένο θα εκδηλωθεί σαν κάτι άλλο από αυτό που εκδηλώνεται όλα αυτά τα 42 χρόνια? και πόσο υπεύθυνος είμαι για αυτό? και πόσο οφείλω να είμαι υπεύθυνος? είναι σαν τον συνεχή ήχο ενός κουνουπιού στο αυτί σου που ποτέ δεν πραγματώνεται σε ένα πραγματικό κουνούπι. χαίρεσαι, φτάνει να σιγουρευτείς ότι αυτή είναι η συνθήκη. αλλά πρέπει να σε ενημερώσει κάποιος? μπορείς να σιγουρευτείς μόνος σου? ή πάντα πρέπει ένα χέρι να σε πάρει και να σου πει "όχι δεν υπάρχει κουνούπι παρά μόνο ο θόρυβος". άρα τι θες, παρά μόνο να ακούς "σε αυτό που συμβαίνει δεν είσαι μόνος, είμαστε μαζί". δεν είσαι μόνος. 

το ξέρω ότι υπάρχει ετερογευσία, άρα υπάρχει άραγε το αντίστοιχο και για τους ήχους? ο σακς λογικά θα το ανέφερε στο μουζικοφίλια, μάλλον πρέπει να το διαβάσω, το χάρισα στον φέλιξ όταν έφυγα από την βαρκελώνη, τον μακρινό πια μάϊο του 2010. μαζί με το computer music tutorial του curtis roads (ηλίθιος) και το infinite jest (οχι και τοσο ηλίθιος, γιατί το ξαναβρήκα, άρα μάλλον ακόμα πιό ηλίθιος, γιατί το αγόρασα δύο φορές). τουλάχιστον το computer music tutorial και το musicophilia δεν τα ξαναγόρασα άλλα δεν πραγματώθηκε η απώλεια, παρα μόνο το potential της απώλειας, δηλαδή στεναχωριέμαι μόνο τώρα που το θυμήθηκα. 

πόσα κουνούπια πια

ναΐτες ιππότες

-το μόνο που θα ήθελα είναι να έμπαινα σε όλες μου τις κουβέντες όπως ακριβώς μπαίνει ο keith moon στο a quick one while he's away στο rollings stones rock and roll circus. σκέφτομαι ότι σίγουρα θα ήθελα ρυθμικά να μπορούσα να ανταπεξέρχομαι κάπως έτσι στις εισόδους, αλλά δεν ξέρω αν θα ήταν εύκολο για τους υπόλοιπους στις κουβέντες. μπορεί να το κάνω ήδη.  

-πριν χρόνια, περπατώντας, κοιτώντας το βιβλίο και όχι το δρόμο, κοπάναγα συνέχεια τα καλάμια μου στις μικρές κολώνες, στις σιδερένιες μικρές κολώνες, και στις άλλες κατασκευές που είναι σαν μικρά ποδοσφαιρικά τέρματα χωρίς το δίχτυ. κάθε φορά, ένιωθα ότι είναι επιβράβευση.

-ο πόλεμος με το binge eating ειναι σαν να πολεμας με τις καλτσες σου ή τα εσώρουχα σου, σαν να έχεις βάλει μια σειρα με την οποία πρέπει να τα φοράς, αλλά ξυπνάς ενα πρωί και τα φοράς όλα μαζί, και έχεις φύγει ήδη από το σπίτι, και είσαι ήδη με άλλους, οπότε δεν μπορείς να αλλάξεις, μπορείς μόνο να κρυφτείς, και να τα βαλεις ολες στην τσάντα σου χωρίς να σε καταλάβει κάποιος, και το επόμενο πρωί όλα μαζί πάλι στο συρτάρι, οπότε ναι, είναι σαν όλα να πρέπει να γίνονται σε μεγάλες ποσότητες, σαν να πρέπει να ανοίγεις όλες τις βρύσες του σπιτιού συγχρόνως, όλες τις πόρτες μαζί. όλο αυτό, αλλά μαζί με πολύ έντονο αυτομαστίγωμα.

-το αρκτικόλεξο ed με δυσκολεύει επίσης. 

-και τι είναι εύκολο?

 

είναι 25 είναι 7 είναι 25

-ήλπιζα ότι τα κούριερ θα δουλεύανε με ελληνικά, αλλά έχω καιρό να μπω εδώ. μάλλον κάτι άλλαξε. (είχα πει ότι θα είμαι φρόνιμος, πίστευα ότι θα είμαι φρόνιμος κλπ)*
-φοράω γυαλιά, κανονικά νομίζω πια. έχω υπερμετρωπία, συν την πρεσβυωπία. δεν είναι κάτι που μου φαίνεται απωθητικό. ίσως ο συνδυασμός με τον μηνίσκο (έχω να τρέξω κανονικά από τον ιούνιο του 2023), κάτι πιστεύω πως υπάρχει εκεί. δεν ξέρω ποιες είναι οι σωστές λέξεις.
-είδα στον ύπνο μου ένα μικρό λεωφορείο και δεν ήταν δημόσιο. και σκέφτομαι, έχει κάποιος λεωφορείο χωρίς να πρέπει να το μοιράζεται? και ποιο θα ήταν το νόημα να είχε το λεωφορείο σε αυτή την περίπτωση?
-ο ύπνος είναι μια συνθήκη. δεν είναι μια κανονική κατάσταση. τα πράγματα που είναι συνθήκες είναι πιο όμορφα και καταπίνονται πιο εύκολα. τα πράγματα που δεν χρειάζεται να συμφωνήσεις με κάποιον άλλον για το ποια είναι η συνθήκη νομίζω είναι ακόμα πιο εύκολα.
-σκέφτομαι ότι υπάρχει κάπου ένας άνθρωπος που πρέπει να ζητάει άδεια για να κοιμηθεί. όχι με την έννοια του βασανιστηρίου, όσο με το να είναι μια κατάσταση υπό συνθήκη, σαν να είναι συνδεδεμένος ο ύπνος του/της με τις αποφάσεις ενός άλλου ανθρώπου. ακούγεται ανακουφιστικό.
-κοιτάω φως και φταρνίζομαι, μακάρι να ίσχυε και για άλλα πράγματα. κάνει το involuntary οριακά τυχαίο.
-και τέλος, όσο λιγότερα conflicts τόσο καλύτερα. άλλα το άθροισμα των confrontations που έχεις αποφύγει νομίζω μαζεύονται κάπου όλα μαζί και πρέπει να τα αντιμετωπίσεις, και συνήθως δεν είναι κάποια στιγμή που την επιλέγεις εσύ. ούτε τις συνθήκες. ούτε την συνθήκη

*: νομίζω κάτι άλλαξε

τι χρώμα

νιώθω ότι θα έκανα τα πάντα για να καταλάβω τι ένιωσα το 1997, ένα απόγευμα του Φεβρουαρίου, (μπορεί και Ιανουάριος), που γύρισα σπίτι από τα αγγλικά και είδα στο MTV ένα βιντεοκλίπ των blur που δεν το είχα ξαναδει ποτε και δεν ήταν ένα τραγούδι που το ήξερα, και χωρίς να έχω ιδέα για καινούριο τους δίσκο ή οτιδήποτε, απλώς άκουσα αυτό το καινούριο τραγούδι και δεν καταλάβαινα τι έβλεπα. νιώθω ότι θα έκανα τα πάντα, τόσο για να καταλάβω, όσο και για να ξανανιώσω έτσι μάλλον. δεν με νοιάζει αν θα νιώσω ή όχι. νοιάζομαι και νιώθω. το νοιάζομαι θέλει όντως όμικρον γιώτα. το νιώθω θέλει μόνο γιώτα. είμαι σίγουρος ότι το έχω δει και το νιώθω γραμμένο με όμικρον γιώτα. σε κάθε περίπτωση, δεν νομίζω ότι είμαι σίγουρος για πολλά πράγματα, αλλά είμαι σίγουρος ότι η νοσταλγία είναι ένα μέρος που είναι όλα ζεστά και γαλήνια, και κάποιος σε φωνάζει ψιθυριστά να κάτσεις εκεί χωρίς να χρειαστεί να πας οπουδήποτε αλλού. είναι 1997 και είναι απόγευμα

σε κάθε, κάθε, ΚΑΘΕ περίπτωση

είναι σαν να εχουν ήδη περάσει χίλια χρόνια και να κάθομαι να τα κοιτάω από μία πλευρά του δωματίου, και το φως εκεί ακριβώς είναι όπως οι λάμπες που σταμάτησαν απότομα να δουλεύουν και είσαι στο σκοτάδι, αλλά ξέρεις ότι θα ξαναδουλέψουν από στιγμή σε στιγμή οπότε προσπαθείς να μην στεναχωρηθείς και τόσο, και απλώς να το δεις καθαρα. αστοχία υλικού. καθυστέρηση. η ζωή συνέβηΚΕ. όπως ακριβώς έπρεπε να συμβεί. κάθε φορά, κάθε μικρή προσπάθεια, κάθε μικρή δοκιμή για κάτι άλλο, έρχεται και συντρίβεται, μία αληθινή απόδειξη της παραδοξότητας του όλου. και για πάντα επανάληψη, αλλά μόνο των αρνητικών, όλα τα θετικά σημεία χάθηκαν, σαν το φάσμα να πιάνει μόνο το μείον άπειρο μέχρι το μηδέν, και το όριο να ορίζεται σε διαστάσεις που δεν αφορούν το συγκεκριμένο πλαίσιο.

ουφ.

ουφ.

και πάλι, κάθεσαι και δοκιμάζεις να τα βάλεις σε μία σειρά, γιατί πιστεύεις ότι αυτό ακριβώς είναι που θα τα κάνει να δουλέψουν προς μιά αληθινή κατεύθυνση ειλικρινέστατης αιτιατότητας, αλλά και πάλι, σε κάθε δεύτερη δοκιμή βλέπεις μόνο τοίχους που γιγαντώνονται, και μικρά παιδιά που δεν ξέρεις που να τα βάλεις και τι να τα κάνεις, και όλα τα χρώματα της αρνητικότητας έρχονται με μίσος κατα πάνω σου αλλά δεν ξέρεις που στ'αλήθεια να πας να κρυφτείς και στο τέλος κάθεσαι και τα κοιτάς, σαν μια πινακίδα που κάποτε έδειχνε μία συγκεκριμένη πληροφοριά, που ενώ την θυμάσαι, είσαι σίγουρος ότι ήταν κάτι διαφορετικό, κάτι φτιαγμένο από υλικά σχεδόν απτά, που ξεκίνησαν να θρυματίζονται μπροστά σου.

και κάθεσαι και τα κοιτάς.

και κάθεσαι και ζητάς από τους γύρω σου να τα κοιτάξουν μαζί σου, αλλά κανείς δεν κάθεται, και δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις για αυτό.

ο αληθινός πόλεμος άρα: αιτιατότητα εναντίον τυχαιότητας, ντετερμινισμός εναντίον καταπίεσης.

σε κάθε περίπτωση, θάνατος.

ΘΑ ΝΑ ΤΟΣ

ενδιάμεσα

ξεκινάς να περπατάς στην ζέστη και στην πορεία το μετανιώνεις, ίσως και χίλιες φορές. είναι σίγουρο πως όλες οι αποφάσεις, κάτω από τετοιες συνθήκες, θα ειναι αν όχι εκατό τοις εκατό λάθος, σίγουρα πολύ πολύ πολύ λάθος, σε καποια σημεία, ή ακόμα χειρότερα, λίγο λάθος σε όλα τα πιθανά σημεία. αλλά παρ'όλ'αυτά, συνεχίζεις να περπατάς στην ζέστη, γιατί στο κάτω κάτω, υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου, και αναγκαστικά ξεκινάς να τα απαριθμείς ενώ τα σκέφτεσαι (ή ακόμα και ανάποδα). σκέφτεσαι, ότι ίσως να ήταν χειρότερο να κάθεσαι ακίνητος σε αυτή τη ζέστη, σκέφτεσαι ότι υπάρχουν σίγουρα άνθρωποι που ειναι αναγκασμένοι να δουλεύουν κάτω από αυτή τη ζέστη, και έτσι δεν έχει κανένα νόημα να συνεχίσεις να απαριθμείς, πόσω μάλλον να σκέφτεσαι. απλώς συνεχίζεις να περπατάς. αλλά το ξέρεις ότι είναι λάθος, το ξέρεις καθώς νιώθεις τα πόδια σου να ακουμπάνε το ένα το άλλο, καθώς και τα δύο χέρια ξεκινάνε να ιδρώνουν συγχρόνως, πάντα σε σημεία που δεν πίστευες ότι μπορεί να υπάρχει ιδρώτας, ούτε καν πόροι που θα μπορούσανε να βγάλουνε ιδρώτα, αλλά μετά ξαναθυμάσαι ότι όλο σου το σώμα είναι γεμάτο τρύπες και χαραμάδες, και προσπαθείς να αποφύγεις τα κλισέ, συνεχίζεις να περπάτας και σκέφτεσαι ότι σίγουρα θα ήταν χειρότερο να είσαι ένας ανθρωπος με συγκαταβατικό τόνο προς όλους τους άλλους ανθρώπους και προς όλες τις πιθανές καταστάσεις, γιατί καθε φορά η ευθύνη με έναν μαγικό τρόπο θα μετακυλιόταν προς τα κάπου αλλού, και όχι στην γαμημένη δικιά σου απόφαση να βγεις και να περπατήσεις κάτω από αυτή την ζέστη. επίσης, δεν ξερεις αν η σωστή έκφραση είναι μέσα στην ζέστη ή κατω από την ζέστη, αλλά η εικόνα μίας τεράστιας λάμπας που εκπέμπει ανυπολόγιστα ποσά υπέρογκης θερμότητας πάνω από το κεφάλι σου, για κάποιο λόγο σε καθησυχάζει, γιατί όπως όλα τα πράγματα που έρχονται από πάνω σου, ή μαλλον σε κοιτάνε από πάνω, όλα όλα όλα, έχουν να κάνουν με φοβερά βολικά αρχέτυπα μετακύλησης της ευθύνης σε κάτι αφηρημένο και μάκρινο, έτσι όλοι είναι χαρούμενοι, και απλώς σταματάς να σκέφτεσαι και κοιτάς τα πόδια σου να μπαίνουν σε σειρά το ένα μπροστά και πίσω από το άλλο, μέχρι που φτάνουν σε πλάγια παράταξη, και τότε καταλαβαίνεις ότι όλα ήταν πάλι ένα τεράστιο τεράστιο τεράστιο λάθος, άλλη μια αποτυχία.

όλες οι γωνίες

ναι, αλλά σταλήθεια, δοκίμασες ποτέ να τους μιλήσεις? δοκίμασες να ρωτήσεις ποιά είναι η θέση τους σε αυτό το συγκεκριμένο θέμα? το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς, κανένας, δεν ενδιαφέρεται για κανέναν άλλον, εκτός κι αν είναι ενα πλιμπ μέσα στην αιωνιότητα, σαν να είναι μισή σταγόνα από ένα υγρό που έχει κολλήσει στην μπλούζα σου αλλά δεν ξέρεις τι υγρό είναι αυτό, και νιώθεις ότι μπορείς να καταλάβεις από το χρώμα, και σκέφτεσαι "οχι, δεν θα βάλω την γλώσσα μου για να καταλάβω", και το μυρίζεις, και δεν καταλαβαίνεις, γιατί σταλήθεια είναι ότι πιο δύσκολο να καταλάβεις, και στο τέλος βγάζεις μισό εκατοστό της γλώσσας σου από το στόμα, σαν να πιστεύεις ότι όσο λιγότερο τόσο μικρότερο το πιθανό κακό, αλλά δεν έχει καμία σημασία, γιατί πάλι δεν καταλαβαίνεις, και όλοι κάνουν το ίδιο πράγμα συγχρόνως, όλοι οι άνθρωποι συγχρόνως το ίδιο, προσπαθούν να καταλάβουν την ουσία μέσω εξωτερικών κριτηρίων, που είναι τόσο διφορούμενα και εκτός πραγματικότητας, που το μόνο που μένει στο τέλος είναι μια εκθετικά αυξημένη πολυπλοκότητα, σαν να προσπαθούν χιλιαδες άνθρωποι, διαφορετικοί από τους πάραπάνω εννοείται, όλοι με καμμένες καρβουνιασμένες γλώσσες, να καταλάβουν τι έχει μέσα στο φαγητό που μόλις βάλανε στο στόμα τους, σαν να έχει κάποιο νόημα, σαν να προσπαθούν να βρουν κάποιο νόημα στα μερικά δευτερόλεπτα που θα μείνει το φαγητό μεσα στο στόμα πριν να αρχίσει βασανιστικά να κατεβαίνει στον ισοφάγο, και ποτέ δεν αλλάζει τίποτα, μόνο αν κάποιος κατάφερνε να έβλεπε σταληθεια πως λειτουργουν συγχρονισμένα όλοι οι ισοφάγοι μαζί, και τους έφτιαχνε μία ωραία γωνία για να τους κοιτάει, αλλά ακόμα και τότε, σαν μέρος πάντα της αυξημένης πολυπλοκότητας, οι μισοι που θα τους κοιτούσαν πάλι δεν θα ήταν σίγουροι. όπως κανένας δεν υπήρξε ποτέ σίγουρος, ποτέ σίγουρος για τίποτα απολύτως, ποτέ ποτέ ποτέ.

πως ομως

πως ορίζεται ακριβώς η ένταση μίας προσπάθειας? με το αποτέλεσμα? με την ένταση της σκέψης οτι προσπαθείς? ή με τις ώρες που θεωρείς ότι καταγραφονται σαν πραγματικός χρόνος? κατηφορίζεις μερικούς δρόμους, και κάθε φορά, οι δρόμοι θα σε έφερναν εκεί ούτως ή άλλως, χωρίς να θέλεις να το κάνεις στ'αλήθεια, σαν αόρατη συμμετοχή από την πλευρά σου. είναι αληθινή προσπάθεια όμως σε αυτή την περίπτωση? ποιές συνήθειες κατάφεραν να μπουν μέσα στην καθημερινή διαδικασία, που μετά από αιώνες δισεκατομμύρια χρόνια και εβδομάδες έγινε απλώς μία ανεπαίσθητη αντίδραση σε ένα δεδομένο ερέθισμα? υπάρχουν ολόκληρες μέρες που σκέφτομαι ότι θα ήθελα όλοι αυτοί που ορίζονται σαν εχθροί μου να εξαφανιστούν, όχι να πεθάνουν, ούτε να κρυφτούν, ούτε να πάψουν να υπάρχουν, ούτε να φύγουν από μπροστά μου, απλώς να λάβουν μέρος σε έναν τεράστιο αφανισμό, και όχι απλώς να λάβουν μέρος, να ειναι πρώτοι πρώτοι σε αυτό, σαν τις ομάδες των ανθρώπων στην βενετία που μπαίνουν κάθε φορά στο βαπορέτο, και φτάνει η στιγμή και λέει ένας "στοπ, οι υπόλοιποι με το επόμενο", και θα ήθελα μέσα σε αυτό το βαπορέτο να είναι όλοι αυτοί που θα συμμετάσχουν στον αφανισμό, και δεν με ενδιαφέρει αν θα τα καταφέρουν, αλλά θέλω να τους δω να προσπαθούν. ίσως εκεί να είναι όλο, οι προσδοκίες μου για μένα και την σχέση μου με τους άλλους, ή μαλλον το ανάποδο, οι προσδοκίες μου για την εικόνα που έχουν οι άλλοι για μένα, σε συνδυασμό με τις αληθινές πράξεις, ίσως αυτό να ορίζει την προσπάθεια. άλλα και πάλι, δεν είμαι καθόλου σίγουρος για την ένταση.

βήματα

με ποιον τροπο ξεκινας να βαζεις καθε μερα διαφορετικες φράσεις στο λεξιλόγιο σου? σκεφτομαι, εννοω, υπαρχει καποια συγκεκριμενη διαδικασια? πως ειναι το συναισθημα να καταλαβαινεις πως σιγα-σιγα, εδω και μερικες βδομαδες αναφερεις μια λεξη περισσοτερες φορες απ'οτι παλιά? ειναι σαν να εχεις προσπαθησει να μπεις σε ενα δασος, να σκεφτεσαι να κατσεις πανω σε ενα κλαδι, το κλαδι να πεφτει, μετα να το κρατας μαζι σου, και στη συνεχεια το ίδιο, μέχρι να καταλαβαίνεις οτι χάθηκες, και ότι ο μόνος τρόπος να βγεις από το δάσος είναι αν μπορέσεις να βάλεις τα κλαδιά στην θέση τους, την αρχική τους θέση.

ο ριντ και ο τσιπ στην ελλάδα

τι θα κανανε ο ισμαιλ ριντ 

και ο τσιπ ντελανι αν ηταν

στην ελλαδα?

δεν θα τους ποδοπατουσαν 

οι ορθοδοξοι

και οι ατονιστες?

κι ενω αυτοι θα ψαχνανε τα βηματα (ιχνη)

του ρανελιν

στο αγιο ορος θα τους βαζανε

εγκλειστους

και κουρεμενους

γιατι τα βηματα τους εδω θα άφηναν

τρεις φορες σημαδια

και στα εξαρχεια

στα πεζοδρομια

στα αυτοκινητα 

στους καδους

στα υποστεγα

και δεν θα μένανε άραγε να ψάχνουνε

που έπεσε ο ζενέτος?

και αν την λίμνη στην Ηρώδου Αττικού
την γεμίζουνε κάθε πρωί με αίμα?

εντός χαρακτήρα, εντός καθρέφτη

[...]αλλά συγχρόνως είπα στον εαυτό μου πως έχουμε πάντα πολύ μεγάλες απαιτήσεις απ'όλους και απ'όλα, τα πάντα μας φαίνονται ανεπαρκή, ατελή, ερασιτεχνικά, τίποτα δεν μας ικανοποιεί. η νοσηρή μου τελειομανία είχε βγει άλλη μία φορά στην επιφάνεια. απαιτούμε πάντοτε από τους άλλους το ανώτατο, το πληρέστατο, το πλέον θεμελιώδες και ασυνήθιστο, και αρρωσταίνουμε κυριολεκτικά, επειδή αυτό που κυριαρχεί είναο το κατώτερο, το επιφανειακό και το συνηθισμένο. μια τέτοια στάση δεν προωθεί τον άνθρωπο, αλλά τον σκοτώνει. βρίσκουμε σε κάθε βήμα μας την παρακμή, ενώ ελπίζουμε στην άνθηση, βλέπουμε παντού την απελπισία, ενώ έχουμε μέσα μας την ελπίδα - αυτό είναι το λάθος μας και η δυστυχία μας. απαιτούμε παντοτε τα πάντα, ενώ φυσικά εκείνα που μπορούμε να ζητήσουμε είναι ελάχιστα, κι αυτό μας καταθλίβει. θέλουμε να δουμε κάποιον άνθρωπο να φτάνει στην κορυφή του βουνού, κι αυτός τσακίζεται ήδη στους πρόποδές του. θέλουμε να κατακτήσουμε τα πάντα, και δεν κατακτούμε απολύτως τίποτα. έχουμε από τις εαυτούς μας πολύ μεγάλες απαιτήσεις και δεν παίρνουμε διόλου υπ'όψη μας την ανθρώπινη φύση, που δεν είναι φτιαγμένη για πολύ μεγάλες απαιτήσεις. το παγκόσμιο πνεύμα υπερτιμά  κατά κάποιον τρόπο το ανθρώπινο πνεύμα. αποτυγχάνουμε πάντα, επειδή τοποθετούμε τους στόχους μας μερικές εκατοντάδες τοις εκατό ψηλότερα απ'ό,τι αναλογεί στο μπόι μας. κι έτσι βλέπουμε, όταν βλέπουμε, παντού όπου κι αν στρέψουμε το βλέμμα μας, μόνο αποτυχημένους που έχουν βάλει πολύ υψηλούς στόχους. όμως από την άλλη, σκέφτηκα, που θα φτάναμε αν θέταμε πολύ χαμηλούς στόχους?[...]

τόμας μπέρνχαρντ, μπετόν, σελίδα 100-101, μετάφραση αλέξανδρου ίσαρη, εκδόσεις βιβλιοπωλείον της εστίας.

ούτε φέτος

ας υποθέσουμε οτι θα προσπαθήσω να βάλω τα πράγματα σε μία σειρά, όποια σειρά και αν είναι αυτή:

προχθές, πάλι κάπου ανάμεσα σε ένα σημείο που δεν με παίρνει ο ύπνος από την υπερένταση και δεν με παίρνει ο ύπνος από το άγχος και τις τύψεις, συνειδητοποίησα το εξής:

δεν υπάρχει τίποτα στη ζωή που με κάνει πιό χαρούμενο από την σκέψη ότι σιχαίνομαι τους άλλους ανθρώπους, για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά, και επίσης, δεν μπορώ να θυμηθώ καμία στιγμή στη ζωή μου που να ήθελα να μοιραστώ απευθείας την χαρά μου με κάποιον. χμμμ. 

όμως, η πραγματική συνειδητοποίηση ήταν λίγο πιο πέρα: παρόλο που σιχαίνομαι τους ανθρώπους (με πρώτο πρώτο εμένα προφανώς), για κάποιο λόγο (ο οποίος μάλλον είναι εντελώς μπροστά μου και δεν τον βλέπω καθαρά), έχω στηρίξει κάθε υποψία χαράς και εδραίωση κάποιου επιτεύγματος, πάντα σε σχέση με το τι κάνουν οι άλλοι, και αυτό εκφράζεται μέσα από την πιό αγνή του μορφή, που δεν είναι τίποτα άλλο από απλή ζήλια και φθόνο και ζήλια και φθόνο, από αυτήν την ζήλια που σε κάνει να μη μπορείς να κοιμηθείς το βράδυ, γιατί ξεκινάει να σου καίει το στομάχι και έπειτα απλώνεται συνέχεια σε όλες τις κατευθύνσεις συγχρόνως. 

ότι καλό κι αν έχω κάνει στη ζωή μου, πάντα το συγκρίνω με κάτι καλύτερο που έκανε κάποιος άλλος, και απευθείας το μειώνω, τα πάντα τα πάντα τα πάντα, από τα πιό απλά μέχρι τα πιό μεγάλα.

όχι μόνο τραγούδια και δίσκους και συναυλίες δηλαδή. αλλά και το γεγονός ακόμα ότι έχω παιδί, παντα σκέφτομαι "ναι αλλά αυτός δεν έχει παιδί, έχει πάρει σίγουρα πιό σωστή απόφαση από μένα", αλλά και ανάποδα, αν δεν είχα παιδί σίγουρα θα σκεφτόμουν "να δες αυτός, έχει παιδί όμως, πόσο πιό σωστός είναι στις αποφάσεις του από μένα"

νιώθω ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεφύγω από αυτό, μέχρι πρόσφατα πίστευα με σιγουριά ότι είναι ο αγνος επαρχιωτισμός που έχω μέσα μου που φταίει, αλλά αλήθεια δεν ξέρω τελικά, αλήθεια δεν ξέρω, και δεν ξέρω καν από που να το πιάσω. έχω φτάσει σημείο να είναι οι μέρες αβάσταχτες, σε συνδυασμό με καθυστέρηση στον τρόπο εργασίας, με αφόρητη ζέστη, με κιλά που ανεβοκατεβαίνουν (πάλι οι άλλοι και ο καθρέφτης εδώ, στην πιό κάθετη μορφή τους μάλλον, σίγουρα μάλλον), και ως εκει στο άπειρο.

ο θαυμασμός μου για ανθρώπους είναι απλώς μία ζηλία που απλώς έχει μείνει για πάντα στον έρωτα και στην αγάπη και δεν έφυγε ποτέ από εκεί, ή και το αντίθετο. 

η ζήλια και ο φθόνος είναι σαν να κουβαλάω πάντα μαζί μου τέσσερις παραμορφωτικούς καθρέφτες και να κοιτιέμαι μέσα τους και κάθε φορά να πιστεύω ότι ο επόμενος θα δείξει την πραγματικότητα, αλλά το πρόβλημα είναι ότι έχω τον έναν να κοιτάζει τον άλλον. 

το μίσος μου για τους ανθρώπους είναι μάλλον μίσος για την ανικανότητα μου και την αληθινή έλλειψη αυτοσεβασμού, και κυρίως βλαβερή και επικινδυνη ανασφάλεια, που ενώ θα μπορούσε να απογειωθεί σε εδάφη στέρεα, απλώς έρχεται κάθε φορά και συγκρούεται με έναν εγκέφαλο αληθινό πουρέ. σαν πάπλωμα που ενώ φαινεται απαλό, όταν το σκεπάζεσαι δεν μπορείς να το ξεκολλήσεις από πάνω σου.

και τέλος, ακόμα δεν έχω συνηθίσει στην αθήνα, και το πιό σοβαρό ερώτημα ή/και ζήτημα δεν είναι το αν εχω συνηθίσει την ιδέα της ελλάδας, αλλά αν έχω συνηθίσει την ιδέα της πατρότητας, και αυτό είναι το πιό δολοφονικό από όλα. 

ακόμα δουλεύω τον δίσκο, και μάλλον με δουλεύει αυτός, γιατί κάπου μέσα σε όλα αυτά, προχθές έσπασα ένα κόκκαλο στο πέλμα μου, ή μάλλον στην πάνω πλευρά του πέλματος, δηλαδή στο πόδι μου, και τις 3 επόμενες συναυλίες θα τις κάνω αναγκαστικά ημικαθιστός, και δεν ξέρω καν πως θα μπορέσω να δουλεψω όπως πρέπει στο σπίτι, αλλά ναι, ας χάσω ακόμα αλλές εκατόν εβδομήντα νύχτες σκεφτόμενος πόσο καλύτεροι και πόσο πιό υγιείς και πόσο πιό άνετοι με τα λεφτά τους και πόσο πιό λεπτοί και πόσο πιο χαρούμενοι και πόσο πιό ανέμελοι είναι όλοι οι άλλοι, μέχρι να μπλεχτούν τα όνειρα μου με την ζωντανή ζωή μου, όποια κι αν είναι αυτή, μέχρι να γίνουν ένα όλοι οι φόβοι μου με όλες τις ανικανότητες μου, μέχρι να είναι όλο αυτό ένα, ένα μεγάλο μαζεμένο τίποτα, και απλώς να βουτάω μέσα του και να νιώθω τα πάντα, δηλαδή να νιώθω μία τεράστια τεράστια αποτυχία, η οποία για πρώτη φορά θα τρώει εμένα αντί να την τρώω εγώ.

και ίσως μετά ξυπνήσω και δεν χρειαστεί να κάνω κάτι άλλο, εκτός από το να σκέφτομαι ότι ξύπνησα και είμαι μέσα στο τζιαρντίνι πούμπλιτσι για πάντα.

επιτευγματα/προτάγματα/κατορθώματα/επιδεξιότητες/ικανότητες

-ακόμα και αν τα έβαζα όλα σε μία στοίβα, δεν θα έφτανα ούτε στον πρώτο όροφο, ίσως και πιο χαμηλά
-αν ξεκινούσα να μετράω, σκεφτόμενος ένα-ένα από αυτά, θα έφτανα το πολύ μέχρι το 14, ίσως και νωρίτερα
-αν αντιστοιχούσα για κάθε ένα από αυτά ένα πραγματικό πρόσωπο, θα κατάφερνα να σχηματίσω περίπου 20, φτάνει να υπολόγιζα και μη αρτιμελείς ανθρώπους στο σύνολο
-αν τα έβαζα στο κρεβάτι να κοιμηθούν μαζί μου, σίγουρα θα τα πλάκωνα εγώ αυτά και όχι αυτά εμένα, και κάθε βράδυ το ίδιο, και κάθε βράδυ με διαφορετικό τρόπο
-αν έκανα την τελευταία προσπάθεια να αλλάξω κάτι, θα άλλαζα μόνο τις διαδικασίες, τις λεπτομέρειες δηλαδή των ενεργείων, αλλά σε καμία περίπτωση τις ίδιες τις πράξεις.
-και ακόμα και αν δοκίμαζα να τις υπολογίσω και αυτές, σαν να είναι κάτι ξεχωριστό και όχι ένα απλό υποσύνολο, πάλι δεν θα είχε νόημα.
-και πότε έχει νοημά τελικά στα αλήθεια?
-ίσως το αγνό αγκρέσιβνες να είναι ένας σκοπός από μόνος του, ίσως το επόμενο βήμα είναι οι εχθροί να γίνουν αληθινά αληθινοί και χειροπιαστοί και τότε να υπάρχει πραγματικός λόγος έντασης.
-δηλαδή έχει πολύ ακόμα από αυτό? ως πότε?

δυο παρομοιωσεις

το να βλεπεις το παιδι σου να παιζει με προφυλακτικα ειναι σαν να βλεπεις κουνουπι να παιζει με ταμπλετες. 

ή σαν να βλεπεις ψάρι να παλεύει με απόχη.

αριεμ / αντόρνο μπένγιαμιν βαλερύ μαλαρμέ ντεγκά

οι αριεμ είναι μολις ενα γραμμα αποσταση απο τον αρτιεμ. παραξενο που δεν το ειχα παρατηρησει ποτε. σκεφτομουν προχθες οτι το crazy (που ειναι διασκευη σε τραγουδι των pylon) και το can't get there from here, εχουν διαλυσει τοσο πολυ στα βαθια τον εγκεφαλο και το ποιος ειμαι, ειναι σχεδον σοκαριστικο, σιγουρα ισως. χμμμ. ο αποστολης λαζαριδης μου ειχε γραψει μια κασετα αριεμ, μαλλον εχω αναφερθει ξανα σε αυτο, που την ειχε ονομασει singles collected, που ηταν δικια του συλλογη, και οχι η λετζιτ συλλογη singles collected, και ειναι μαλλον στα 4-5 καλυτερα πραγματα που εχω ακουσει στη ζωη μου, ή μαλλον ψεμματα, ειναι στα 3-4 πιο αγαπημενα μου. ετσι πιο σωστα. μου εδωσε την ιδια μερα αυτη την κασετα και αλλη μια, το unplugged των nirvana, και ηταν 1994, τελη 1994. χμμμ.

// 

*εδω ο αντόρνο, υιοθετώντας το αντίστοιχο σημείο του δοκιμιου του μπένγιαμιν, αναφέρεται στην περίφημη απάντηση του μαλαρμέ σε ένα σχόλιο του εντγκάρ ντεγκά, όπως μας το παρουσιάζει ο πωλ βαλερύ στο δοκίμιο του για τον τελευταίο: "τι καθήκον! αφιέρωσα όλη μου την μέρα σε ένα από τα ευλογημένα αυτά σονέτα και δεν κατάφερα να κάνω καμμία απολύτως πρόοδο. κι όμως, δεν μου λείπουν οι ιδέες. είμαι γεμάτος απο τέτοιες. στην πραγματικότητα είχα υπερβολικά πολλές". και ο μαλαρμέ απαντά: "μα αγαπητέ μου ντεγκά, η ποίηση δεν γίνεται από ιδέες, αλλά από λέξεις". 

[από το walter benjamin: "για το έργο τέχνης, τρία δοκίμια", εκδόσεις πλέθρον, σελ. 173, σχόλιο του μεταφραστή, αντώνη οικονόμου]

κι εφαγα τοσες πολλες τσιχλες που μου ήρθε αληθινη εκρηκτικη διάρροια

ασταμάτητα ομως, και συνεχιζω να το κανω (εννοω το να τρωω τσιχλες πολλες μαζι), ενω ξερω οτι ειναι λαθος. μαλλον φταιει η ασπαρταμη, δεν ξερω. εχω παθει το ιδιο, το 2004, καπου εκει, στην βεροια, στο σινεμα, το σταρ, εφαγα ενα κουτι χολς σε 4 λεπτα, και δεν προλαβα στο διαλειμμα να παω μεχρι το σπιτι, και μου εφυγαν λιγα λιγο πριν περασω το περβαζι του σπιτιου. not my proudest moment, σε καμια περιπτωση. 

αλλα απο την αλλη, υπαρχουν στιγμες που σκεφτομαι οτι ισως να ειναι καλο ολο αυτο, σαν μικρη υπενθυμιση, σαν ενα προταγμα μαλλον, οτι δεν ειναι σωστο να μπουκωνω το στομα μου με δεκαδες δεκαδες τσιχλες ασταματητα ασταματητα ασταματητα