ακριβώς εδώ ->masturbation goes cloud
και τρελός ήχος επίσης. ανακουφιστικός. σαν μάταντορ το '97.
πραγματικά τέλειο.
μερικοί τίτλοι: good interruptions, face the watermelon, many years, somewhere i know you.
27.4.10
μακριά σου,
κάθε άνοιξη είναι χειρότερη από την προηγούμενη.
τα βιβλία μένουν όλα στην μέση, οι ταινίες είναι απλά μερικές ώρες που περνάνε, οι βόλτες στα πράσινα και στην θάλασσα μοιάζουν με κουβέντα που οδηγεί στην αυτοκαταστροφή, το ωραίο φαγητό χάνει την γεύση του πιό γρήγορα και από την ταχύτητα των κουνουπιών, οι εκθέσεις και οι γκαλερί είναι σαν να είναι άδειες και νιώθω ότι δεν με θέλει κανένας εκεί μέσα πιά.
οι ωραίες ιδέες πέφτουν στο κενό, τα όμορφα ρούχα μένουν στα συρτάρια, το δωμάτιο μένει βρώμικο, οι ύπνοι είναι όλοι απαίσιοι και αγχωμένοι, ο ιδρώτας κολλάει επάνω μου περισσότερο από ποτέ, τα κτίρια είναι όλα άσχημα και όλοι οι άνθρωποι γύρω μου φαντάζουν ευτυχισμένοι και χαρούμενοι.
και όσο ζεσταίνει ο καιρός τόσο νιώθω να διαλύονται τα πάντα μέσα μου.
τα βιβλία μένουν όλα στην μέση, οι ταινίες είναι απλά μερικές ώρες που περνάνε, οι βόλτες στα πράσινα και στην θάλασσα μοιάζουν με κουβέντα που οδηγεί στην αυτοκαταστροφή, το ωραίο φαγητό χάνει την γεύση του πιό γρήγορα και από την ταχύτητα των κουνουπιών, οι εκθέσεις και οι γκαλερί είναι σαν να είναι άδειες και νιώθω ότι δεν με θέλει κανένας εκεί μέσα πιά.
οι ωραίες ιδέες πέφτουν στο κενό, τα όμορφα ρούχα μένουν στα συρτάρια, το δωμάτιο μένει βρώμικο, οι ύπνοι είναι όλοι απαίσιοι και αγχωμένοι, ο ιδρώτας κολλάει επάνω μου περισσότερο από ποτέ, τα κτίρια είναι όλα άσχημα και όλοι οι άνθρωποι γύρω μου φαντάζουν ευτυχισμένοι και χαρούμενοι.
και όσο ζεσταίνει ο καιρός τόσο νιώθω να διαλύονται τα πάντα μέσα μου.
26.4.10
όντως
αν χρησιμοποιούσα το last.fm από το 2005 και μετά, θα φαινόταν και επισήμως, ότι ο δίσκος που έχω ακούσει πιό πολύ τα τελευταία 5 χρόνια είναι το antics των interpol. πιό πολύ από το donuts, πιό πολύ από το person pitch, πιό πολύ από το illinoise, και λίιιιγο περισσότερο από το madvillainy.
είναι πολύ παράξενο πως προκύπτουν αυτά. είναι ένας δίσκος που τον αγαπάω αφόρητα, και είναι πραγματικά ο τελευταίος κιθαρίστικος δίσκος που απόλαυσα. και το αστείο είναι τον άκουσα έναν χρόνο μετά αφού βγήκε, αφού δανείστηκα το σιντί από τον θηβαίο.
και από τότε, είναι ο μόνος δίσκος που δεν έχει φυγεί ποτέ από κανέναν κινητό μου με mp3, και κανένα ipod, ποτέ. είναι ο δίσκος που όταν έιμαι στον δρόμο και περπατάω και βαριέμαι και δεν ξέρω τι να ακούσω, αυτό θα βάλω, και θα περπατάω τραγουδώντας, μέσα στην χαρά.
χθες κατάλαβα ότι ξέρω όλα τα τραγούδια απέξω, απέξω και ανακατωτά, και ότι μου αρέσει αυτό που μου βγάζει. λίγη απόγνωση, λίγα νεύρα, λίγη νοσταλγία, λίγο θολό ρομαντισμό. τον παραλληλίζω άνετα με το a night like this των cure, όταν τα ακούω, νιώθω ακριβώς το ίδιο πράγμα.
διάβαζα ένα κόμεντ στο youtube για το a night like this, και κάποιος/α έλεγε ότι εκεί ο robert smith τραγουδάει σαν παιδί που θέλει κάτι με το ζόρι. και με το antics έτσι νιώθω, συνέχεια. μου μεταδίδει αυτό το αίσθημα της απαίτησης, της αναγκαιότητας, σαν να προσπαθείς να βγεις από το αδιέξοδο απεγνωσμένα. και το έχω πολύ ανάγκη αυτόν τον καιρό.
είναι πολύ παράξενο πως προκύπτουν αυτά. είναι ένας δίσκος που τον αγαπάω αφόρητα, και είναι πραγματικά ο τελευταίος κιθαρίστικος δίσκος που απόλαυσα. και το αστείο είναι τον άκουσα έναν χρόνο μετά αφού βγήκε, αφού δανείστηκα το σιντί από τον θηβαίο.
και από τότε, είναι ο μόνος δίσκος που δεν έχει φυγεί ποτέ από κανέναν κινητό μου με mp3, και κανένα ipod, ποτέ. είναι ο δίσκος που όταν έιμαι στον δρόμο και περπατάω και βαριέμαι και δεν ξέρω τι να ακούσω, αυτό θα βάλω, και θα περπατάω τραγουδώντας, μέσα στην χαρά.
χθες κατάλαβα ότι ξέρω όλα τα τραγούδια απέξω, απέξω και ανακατωτά, και ότι μου αρέσει αυτό που μου βγάζει. λίγη απόγνωση, λίγα νεύρα, λίγη νοσταλγία, λίγο θολό ρομαντισμό. τον παραλληλίζω άνετα με το a night like this των cure, όταν τα ακούω, νιώθω ακριβώς το ίδιο πράγμα.
διάβαζα ένα κόμεντ στο youtube για το a night like this, και κάποιος/α έλεγε ότι εκεί ο robert smith τραγουδάει σαν παιδί που θέλει κάτι με το ζόρι. και με το antics έτσι νιώθω, συνέχεια. μου μεταδίδει αυτό το αίσθημα της απαίτησης, της αναγκαιότητας, σαν να προσπαθείς να βγεις από το αδιέξοδο απεγνωσμένα. και το έχω πολύ ανάγκη αυτόν τον καιρό.
25.4.10
με τα μάτια σου
άκουγα μία διασκευή του sad eyed lady of the lowlands και αντί για "with your mercury mouth" άκουσα "with your magritte mouth"
τυχερός.
τυχερός.
τίπικαλ
βγαίνω να φάω. έχει ζέστη. βγαίνω να πάρω πρωινό. λέω δεν θα πάω στην παραλία, πρέπει να γυρίσω σπίτι να διαβάσω, επιτέλους. παίρνω το πρωινό. σκέφτομαι, καλά θα ήταν να πάρω και τίποτα να πιώ. έχω το βιβλίο μαζί μου ούτως ή άλλως, οπότε θα μπορούσα άνετα να κάτσω κάπου ήρεμα. μπαίνω στο σούπερ μάρκετ. παίρνω έναν ωραίο χυμό. βλέπω κάτι κιτ κατ, αλλά κιτ κατ του ντία. πολύ κουλ φαίνεται. ας πάρω ένα. πηγαίνω στο μέρος που κάθομαι και βλέπω τους σκεϊτάδες. παρατηρώ ότι βαράει ο ήλιος, άρα είναι πολύ πιθανό τα τσιμέντα να καίνε. καλύτερα να μην κάτσω σκέφτομαι, θα καώ.
κάθομαι.
καίει.
ανοίγω το σάντουιτς, και σκέφτομαι ότι είναι παράξενα νόστιμο. παρατηρώ ότι αφού το τσιμέντο καίει, ίσως να μην είναι και πολύ έξυπνο που άφησα την σοκολάτα δίπλα μου ακουμπισμένη. την φέρνω πιό κοντά μου, έτσι ώστε η σκιά που κάνω να πέφτει πάνω της.
ασχολούμαι με το σάντουιτς και διαβάζω το βιβλίο μου. είναι ωραίο αυτό το κεφάλαιο. μιλάει για ένα ζευγάρι που δουλεύουν διαφορετικές ώρες και συναντιούνται μόνο την κυριακή μέχρι την δευτέρα το απόγευμα. πέφτει ο σελιδοδείκτης μου (μία καρτ ποστάλ με το μιλάνο "τη νύχτα") και προσπαθώντας να τον πάρω από κάτω, πέφτει και η σακούλα (την παίρνει ο αέρας, πριν καθόμουν πάνω της) και πέφτουν αλλού και οι χαρτοπετσέτες μου.
τα μαζεύω ατσούμπαλα (έχοντας στο ένα χέρι το βιβλίο και στο άλλο το σάντουιτς) και ξανακάθομαι. τελειώνω με το σάντουιτς και πίνω όλο το χυμό. είναι ωραίος χυμός, τον προτιμάω πολύ συχνά. λέγεται τρόπικαλ, και έχει τροπικά φρούτα αλλά και γάλα. σκέφτομαι ότι θα ήταν καλά να έπινα λίγο και όχι όλο, έτσι ώστε να μου μείνει και για την σοκολάτα.
τον πίνω όλο.
παίρνω την σοκολάτα στα χέρια μου. μου σκάει στιγμιαία ότι από την στιγμή που μου έπεσαν κάτω τα πράγματα και μετά, άλλαξα θέση και την βαρούσε ο ήλιος. την περιεργάζομαι και είναι λιωμένη. σιχαίνομαι να την ανοίξω. συνδυάζοντας αυτό, μαζί με το ότι δεν έχω χυμό, σκέφτομαι ότι το καλύτερο πράγμα που έχω να κάνω είναι να πάω σπίτι (δίπλα είμαι άλλωστε) και να την βάλω στο ψυγείο. ευκαιρία να πάω να διαβάσω και λίγο νωρίτερα δηλαδή. με πείθω με το επιχείρημα μου.
την ανοίγω και είναι λιωμένη.
την τρώω όπως όπως, προσπαθώντας να λερωθώ όσο λιγότερο γίνεται. δεν τα καταφέρνω και γίνομαι κώλος. εκείνη τη στιγμή θυμάμαι ότι μου πέσανε και οι χαρτοπετσέτες κάτω πιό πριν, και μάλλον δεν θα ήταν καλό να τις χρησιμοποιούσα.
η σοκολάτα είναι αρκετά νόστιμη. ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι όντως το τσιμέντο είναι πολύ καυτό, και καίγομαι τόσο, που ανατριχιάζω. σαν να ήταν παγωμένο.
σηκώνομαι και έρχομαι σπίτι. προχωρώντας, παράτηρω άλλο ένα καλοσχηματισμένο σώμα σκεϊτά. η ζωή μου τελικά θα είναι πάντα ένα δίλημμα ανάμεσα σε μία καριέρα στο σκέϊτ, και σε μία ακόμα σοκολάτα.
κάθομαι.
καίει.
ανοίγω το σάντουιτς, και σκέφτομαι ότι είναι παράξενα νόστιμο. παρατηρώ ότι αφού το τσιμέντο καίει, ίσως να μην είναι και πολύ έξυπνο που άφησα την σοκολάτα δίπλα μου ακουμπισμένη. την φέρνω πιό κοντά μου, έτσι ώστε η σκιά που κάνω να πέφτει πάνω της.
ασχολούμαι με το σάντουιτς και διαβάζω το βιβλίο μου. είναι ωραίο αυτό το κεφάλαιο. μιλάει για ένα ζευγάρι που δουλεύουν διαφορετικές ώρες και συναντιούνται μόνο την κυριακή μέχρι την δευτέρα το απόγευμα. πέφτει ο σελιδοδείκτης μου (μία καρτ ποστάλ με το μιλάνο "τη νύχτα") και προσπαθώντας να τον πάρω από κάτω, πέφτει και η σακούλα (την παίρνει ο αέρας, πριν καθόμουν πάνω της) και πέφτουν αλλού και οι χαρτοπετσέτες μου.
τα μαζεύω ατσούμπαλα (έχοντας στο ένα χέρι το βιβλίο και στο άλλο το σάντουιτς) και ξανακάθομαι. τελειώνω με το σάντουιτς και πίνω όλο το χυμό. είναι ωραίος χυμός, τον προτιμάω πολύ συχνά. λέγεται τρόπικαλ, και έχει τροπικά φρούτα αλλά και γάλα. σκέφτομαι ότι θα ήταν καλά να έπινα λίγο και όχι όλο, έτσι ώστε να μου μείνει και για την σοκολάτα.
τον πίνω όλο.
παίρνω την σοκολάτα στα χέρια μου. μου σκάει στιγμιαία ότι από την στιγμή που μου έπεσαν κάτω τα πράγματα και μετά, άλλαξα θέση και την βαρούσε ο ήλιος. την περιεργάζομαι και είναι λιωμένη. σιχαίνομαι να την ανοίξω. συνδυάζοντας αυτό, μαζί με το ότι δεν έχω χυμό, σκέφτομαι ότι το καλύτερο πράγμα που έχω να κάνω είναι να πάω σπίτι (δίπλα είμαι άλλωστε) και να την βάλω στο ψυγείο. ευκαιρία να πάω να διαβάσω και λίγο νωρίτερα δηλαδή. με πείθω με το επιχείρημα μου.
την ανοίγω και είναι λιωμένη.
την τρώω όπως όπως, προσπαθώντας να λερωθώ όσο λιγότερο γίνεται. δεν τα καταφέρνω και γίνομαι κώλος. εκείνη τη στιγμή θυμάμαι ότι μου πέσανε και οι χαρτοπετσέτες κάτω πιό πριν, και μάλλον δεν θα ήταν καλό να τις χρησιμοποιούσα.
η σοκολάτα είναι αρκετά νόστιμη. ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι όντως το τσιμέντο είναι πολύ καυτό, και καίγομαι τόσο, που ανατριχιάζω. σαν να ήταν παγωμένο.
σηκώνομαι και έρχομαι σπίτι. προχωρώντας, παράτηρω άλλο ένα καλοσχηματισμένο σώμα σκεϊτά. η ζωή μου τελικά θα είναι πάντα ένα δίλημμα ανάμεσα σε μία καριέρα στο σκέϊτ, και σε μία ακόμα σοκολάτα.
αν είναι δυνατόν
να έχει κουνούπια από τώρα.
το ήξερα ότι διάλεξα την λάθος χώρα, το ήξερα από την πρώτη στιγμή.
το ήξερα ότι διάλεξα την λάθος χώρα, το ήξερα από την πρώτη στιγμή.
τέτοια ώρα
κι όμως τέτοια ώρα.
πριν από κάνα τρίωρο έπεσε γάλα στο λάπτοπ. μάλλον γιατί έτρωγα κορνφλέϊκς με σοκολάτα, και έπρεπε να τιμωρηθώ. χέστηκα πάνω μου, και χέζομαι στην σκέψη ότι μπορεί να το ανοίξω άυριο και να μην ανοίγει.
αλλά, σκέφτομαι, ότι αν έπεφτε γάλα στο σάμπλερ? πωπω.
μετά όμως κατάλαβα γιατί μου αρέσει τόσο πολύ να παίζω μουσική. όταν γράφω ή όταν κάνω πρόβες, δεν έχω ποτέ όρεξη για φαγητό.
παρόλαυτα, στην πρώτη συνέντευξη του φορ τετ που είχα διαβάσει, πίσω στο 2003 έλεγε ότι του αρέσει να ξυπνάει, να τρώει πρωινό και να γράφει μουσική.
παράξενο παιδί.
ουφ, τέτοια ώρα. λέω να περιμένω να ξημερώσει και μετά να κλείσω τα μάτια μου για τον ύπνο.
πριν από κάνα τρίωρο έπεσε γάλα στο λάπτοπ. μάλλον γιατί έτρωγα κορνφλέϊκς με σοκολάτα, και έπρεπε να τιμωρηθώ. χέστηκα πάνω μου, και χέζομαι στην σκέψη ότι μπορεί να το ανοίξω άυριο και να μην ανοίγει.
αλλά, σκέφτομαι, ότι αν έπεφτε γάλα στο σάμπλερ? πωπω.
μετά όμως κατάλαβα γιατί μου αρέσει τόσο πολύ να παίζω μουσική. όταν γράφω ή όταν κάνω πρόβες, δεν έχω ποτέ όρεξη για φαγητό.
παρόλαυτα, στην πρώτη συνέντευξη του φορ τετ που είχα διαβάσει, πίσω στο 2003 έλεγε ότι του αρέσει να ξυπνάει, να τρώει πρωινό και να γράφει μουσική.
παράξενο παιδί.
ουφ, τέτοια ώρα. λέω να περιμένω να ξημερώσει και μετά να κλείσω τα μάτια μου για τον ύπνο.
ιούλιος βερν, μιχαήλ στρογκώφ
κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα
κοίτα με όλα σου τα μάτια, κοίτα
κοίτα με όλα σου τα μάτια, κοίτα
24.4.10
σκάνδαλο
μμμμμ....
στην συναυλία του hauschka ήταν εκεί ο michael nyman αυτοπροσώπως, με μικρό γκομενάκι κιόλας (ίσως να τον βοηθάει να κουβαλάει τους χοντροσκέλετους των γυαλιών του ή/και την κοιλιά του), και μετά τα "λέγανε" με τον χάουσκα. λίγο που κρυφάκουσα (κάνοντας ότι κοιτάω κάτι πίνακες), λέγανε ο ένας στον άλλον που μένουνε και κανονίζαν φαγητό.
σκάνδαλο.
ο χαούσκα γάμησε, δεν τον είχα ξαναδεί, πιάνο προετοιμασμένο όσο και αυτός, με αδιανόητη αυτοπεποίθηση. έλεγε για την οικογένεια του και όλα αυτά και ζήλεψα. ωραιά ζωή φαίνεται να ζεί.
την ώρα που έπαιζε βέβαια σκεφτόμουν ότι αν αυτός κάνει τέτοια καριέρα με τόση άνεση και τόσο γλυκερό παίξιμο ώρες ώρες, τότε το δίκαιο θα ήταν η δανάη και ο γιάννης (acte vide) απλά να είναι το πιο περιζήτητο ντούο στον πλανήτη.
ο χαούσκα δεν είναι ούτε μια κλάνια μπροστά στην δανάη με άλλα λόγια.
αλλά παρόλαυτα, θα πήγαινε για φαί με τον νάϊμαν.
τι να πεις μετά απ'αυτό?
στην συναυλία του hauschka ήταν εκεί ο michael nyman αυτοπροσώπως, με μικρό γκομενάκι κιόλας (ίσως να τον βοηθάει να κουβαλάει τους χοντροσκέλετους των γυαλιών του ή/και την κοιλιά του), και μετά τα "λέγανε" με τον χάουσκα. λίγο που κρυφάκουσα (κάνοντας ότι κοιτάω κάτι πίνακες), λέγανε ο ένας στον άλλον που μένουνε και κανονίζαν φαγητό.
σκάνδαλο.
ο χαούσκα γάμησε, δεν τον είχα ξαναδεί, πιάνο προετοιμασμένο όσο και αυτός, με αδιανόητη αυτοπεποίθηση. έλεγε για την οικογένεια του και όλα αυτά και ζήλεψα. ωραιά ζωή φαίνεται να ζεί.
την ώρα που έπαιζε βέβαια σκεφτόμουν ότι αν αυτός κάνει τέτοια καριέρα με τόση άνεση και τόσο γλυκερό παίξιμο ώρες ώρες, τότε το δίκαιο θα ήταν η δανάη και ο γιάννης (acte vide) απλά να είναι το πιο περιζήτητο ντούο στον πλανήτη.
ο χαούσκα δεν είναι ούτε μια κλάνια μπροστά στην δανάη με άλλα λόγια.
αλλά παρόλαυτα, θα πήγαινε για φαί με τον νάϊμαν.
τι να πεις μετά απ'αυτό?
23.4.10
μπεστ μούβι
fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox
τι ταινία θεε μου τι ταινία, πόσο θεός ειναι ο γουές άντερσον, πόσο πολύ είναι ότι καλύτερο έχει συμβεί στη ζωή μου έβερ, πόσο θεός είναι, πόσο πολύ αποδεικνύει μια ζωή ότι το στυλ είναι το ίδιο σημαντικό με την ουσία, πόσο ζεστή ταινία, πόσα σκατά έφαγα, τι πράμα ήταν αυτό, τι σοκ, σαν να ονειρευόμουν για 88 λεπτά, μετά έφυγα από το σινεμά και η ζωή μου ήταν άχρωμη, τι σοκ ήταν αυτό, τι σοκ ήταν αυτό
τι ταινία θεε μου τι ταινία, πόσο θεός ειναι ο γουές άντερσον, πόσο πολύ είναι ότι καλύτερο έχει συμβεί στη ζωή μου έβερ, πόσο θεός είναι, πόσο πολύ αποδεικνύει μια ζωή ότι το στυλ είναι το ίδιο σημαντικό με την ουσία, πόσο ζεστή ταινία, πόσα σκατά έφαγα, τι πράμα ήταν αυτό, τι σοκ, σαν να ονειρευόμουν για 88 λεπτά, μετά έφυγα από το σινεμά και η ζωή μου ήταν άχρωμη, τι σοκ ήταν αυτό, τι σοκ ήταν αυτό
21.4.10
20.4.10
φέρστ θίνγκς φέρστ
προχθές το απόγευμα, έπεσα για ύπνο στο στρώμα στο πάτωμα και μου έσκασε. μου έσκασε ότι από τις πρώτες μουσικές αναμνήσεις που έχω είναι να είμαι στο άλφα ρομέο με τους γονείς μου και να κάθομαι πίσω ξαπλωμένος, κάπου ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο, και να ακούνε τα ζεστά ποτά ασταμάτητα και να μην καταλαβαίνω τι σημαίνει η λέξη λιγοθυμάει και τι είναι το κίτρινο χαρτί και να φτιάχνω ιστορίες άρρωστες και παράξενες στο κεφάλι μου. μετά θυμάμαι κάνα δυο-τρία χρόνια μετά, να είμαι στο δημοτικό και να μου βάζει η μάνα μου με χαρά να ακούσω την συνέλευση των ποντικών γιατί είχαμε κάνει ένα κείμενο στο σχολείο που ανέφερε όλο αυτό και μου έλεγε "άκου να δείς, είναι αυτό που διαβάζατε σήμερα". και θυμάμαι την αφιέρωση που είχε πάνω ο δίσκος, δεν θυμάμαι τι ακριβώς έλεγε η αφιέρωση, αλλά θυμάμαι ότι ήταν τότε που έλειπε ο πατέρας μου μακριά, πολύ μακριά, γιά 6 βδομάδες το '86.
ουφ
δεν είμαι για τέτοια τελικά, με βεβαιότητα. όταν αυτά που έχω να κάνω είναι περισσότερα από 1 και τυχαίνει να πηγαίνουν σε εντελώς αντίθετες κατευθύνσεις, νιώθω ότι το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κάτσω κάτω και να χώσω το κεφάλι μου ανάμεσα στα πόδια μου, σαν πρώτη άσκηση πανικού, ενός πανικού που επαναλαμβάνεται και με τρώει σιγα σιγά. το πρόβλημα δεν είναι το άγχος, το πρόβλημα είναι η διαχείριση του χρόνου. μετά έρχεται το άγχος και μετά έρχεται η διαχείριση του άγχους. το οποίο και πάλι όμως είναι πρόβλημα χρόνου έχω την αίσθηση. αλλά μπορεί και όχι. σε μία κουβέντα που είχα κάποτε με τον καλύτερο μου φίλο, μου είπε ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ να προγραμματίσει την μέρα του, γιατί του φαίνεται πολύ πεζό σε σχέση με το να προγραμματίσει την ζωή του ολόκληρη. η πρώτη μου σκέψη είναι ότι ακούγεται τέλειο, γιατί μέσα μπλέκονται όλα, το σημαντικό και το ασήμαντο και τα ιδεατά όνειρα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι ίσως να είναι χαζό, γιατί είναι ακόμα ένα deadlock, ακόμα μια περίπτωση όπου κοιτάς το πρόβλημα και το πρόβλημα σιγά σιγά γίνεται μέρος των υποπροβλημάτων. αμέσως μετά όμως σκέφτηκα ότι είναι πολύ έξυπνο, γιατί απλά συνεχίζεις αναδρομικά και ρίχνεις την ευθύνη αλλού, συνέχεια, για πάντα.
εδώ
το γραφείο είναι μπροστά και το παράθυρο είναι ανοιχτό στα δεξιά. το χρώμα του ξύλου που έχει τοποθετηθεί πανω στην μεταλλική ημιαλουμινένια βάση είναι μπλέ, αλλά από εκείνο το μπλέ που δεν σου χτυπάει τα μάτια. αυτό που παρατηρεί κανείς είναι τα απρόσεχτα τοποθετημένα αυτοκόλλητα πάνω στα πόδια του τραπεζιού. επάνω βρίσκονται η θήκη του λάπτοπ, χρώμα κόκκινο σχεδόν βυσσινί, δύο χαρτομάντηλα χρησιμοποιημένα και τσαλακωμένα άκομψα, ένα μπουκάλι νερό 0.5 λίτρων και άδειο μέχρι το 1/5. Το τετράδιο είναι κλειστό, με ένα μολύβι από πάνω, και αντί για σελιδοδείκτη βρίσκονται τοποθετημένες 4 Α4 εκτυπωμένες και το μόνο πράγμα που φαίνεται είναι η επικεφαλίδα "AMPLab - Weka Assignment". Το τετράδιο είναι μουτζουρωμένο με πράσινους και μωβ μαρκαδόρους, προσπαθώντας να μιμηθούν ένα στύλ το οποίο ίσως να ανήκε σε ψυχαναγκαστικό αυτιστικό καλλιτέχνη αλλά στην προκειμένη περίπτωση απλά είναι μιά φτηνή άσκηση ύφους. Μερικά κέρματα των 20,10 και 5 σεντς, και πιό δίπλα η τσάντα που το χρώμα της θα μπορούσε να πει κανεις ότι είναι εκείνο ακριβώς το βεραμάν που φτάνει στο όρια του λευκού. Ίσως κάπου να μπορούσε να χρησιμοποιηθέι σαν το αντίθετο του σκούρου κόκκινου. Το παράθυρο είναι ανοιχτό, σχεδόν σε γωνία 90 μοιρών, και ίσα που φτάνει η αντανάκλαση του ήλιου.
νιώθω ότι θέλω να περάσω από μέσα, αν χωράω, και να πηδήξω. αλλά δεν είναι πολύ ψηλα.
νιώθω ότι θέλω να περάσω από μέσα, αν χωράω, και να πηδήξω. αλλά δεν είναι πολύ ψηλα.
17.4.10
καλοκαίρι έτοιμος να πεθάνω, πάλι, σαν κάθε άλλη φορά
-το καλύτερο συγκρότημα όλων των εποχών? μάλλον οι cure.
-"on my way to kyoto, i ended up in kiato". ή έστω κάπου εκεί κοντά. και μπορώ να πω οτι ήταν μια απρόσμενα ευτυχης κατάληξη.
-μου αρέσει να κοιτάω τα παπούτσια που αγοράζω αλλά μετά από μερικές μέρες μου φαίνονται βαρετά.
-κατάλαβα ότι στα μάτια κάποιων ανθρώπων απλά είμαι λαίμαργος και ανεύθυνος. ίσως και να είμαι τελικά. και τα δύο.
-βλέπω το wire αυτό τον καιρό και είναι πραγματικά απίστευτο. για κάποιο λόγο μου τα σκάει με πολύ παράξενο τρόπο. σκέφτομαι ότι και οι σοπράνος με κάναν να νιώθω παρόμοια πολλές φορές. δεν ξέρω.
-όταν ακούω cure, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι "τι έκανα όλα εκείνα τα χρόνια που τους σνόμπαρα?" "τι?! άκουγες σμιθς? μαλακία σου."
μαλακία μου ιντίντ.
-διαβάζω μανιασμένα το βιβλίο του ζόρζ πέρεκ και φτάνω σε σημεία που αρρωσταίνει το μυαλό μου με τις λεπτομέρειες και την σχολαστικότητα. υπάρχουν φορές που σκέφτομαι ότι αυτή η ποιητική υπερανάλυση είναι ακριβώς ότι μου αρέσει να διαβάζω. αλλά μετά σκέφτομαι κατευθείαν ότι ακούγεται λίγο ηλίθιο. ίσως και να 'ναι. σίγουρα ίσως.
-έρχεται η ώρα που ανοίγει κι άλλο ο καιρός και είναι αυτή ακριβώς η στιγμή που μου λείπουν όλοι και τα πάντα και όλα μου φαίνονται λάθος. σκέφτομαι ότι το πιό σωστό πράγμα που άκουσα τελευταία ήταν αυτό. και μετά προσπάθησα να δράσω ήρεμα και πανικοβλήθηκα.
-όσο πιό πολύ ηρεμώ, τόσο πιό πολύ αγχώνομαι. όσες περισσότερες μέρες αν δινω στον εαυτό μου τόσο περισσότερο νιώθω ότι απομακρύνομαι από αυτό που θα έπρεπε να ήμουν. αδυνατώ να κωδικοποίησω τις κινήσεις μου μερικές μέρες, νιώθω ότι βλέπω πάλι εκείνο το όνειρο που ακούω την φωνή μου να αλλάζει ηλικίες στιγμιαία και εγώ αντί να γερνάω κάθομαι ακίνητος και την ακούω και τρομάζω.
-ξυπνάω ιδρωμένος και κλείνω εισιτήριο να φύγω για πάντα. αλλά δεν έχω να πάω πουθενά. ακόμα κοιμάμαι.
-και μάλλον θα κοιμάμαι για πολύ καιρό ακόμα.
-"on my way to kyoto, i ended up in kiato". ή έστω κάπου εκεί κοντά. και μπορώ να πω οτι ήταν μια απρόσμενα ευτυχης κατάληξη.
-μου αρέσει να κοιτάω τα παπούτσια που αγοράζω αλλά μετά από μερικές μέρες μου φαίνονται βαρετά.
-κατάλαβα ότι στα μάτια κάποιων ανθρώπων απλά είμαι λαίμαργος και ανεύθυνος. ίσως και να είμαι τελικά. και τα δύο.
-βλέπω το wire αυτό τον καιρό και είναι πραγματικά απίστευτο. για κάποιο λόγο μου τα σκάει με πολύ παράξενο τρόπο. σκέφτομαι ότι και οι σοπράνος με κάναν να νιώθω παρόμοια πολλές φορές. δεν ξέρω.
-όταν ακούω cure, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι "τι έκανα όλα εκείνα τα χρόνια που τους σνόμπαρα?" "τι?! άκουγες σμιθς? μαλακία σου."
μαλακία μου ιντίντ.
-διαβάζω μανιασμένα το βιβλίο του ζόρζ πέρεκ και φτάνω σε σημεία που αρρωσταίνει το μυαλό μου με τις λεπτομέρειες και την σχολαστικότητα. υπάρχουν φορές που σκέφτομαι ότι αυτή η ποιητική υπερανάλυση είναι ακριβώς ότι μου αρέσει να διαβάζω. αλλά μετά σκέφτομαι κατευθείαν ότι ακούγεται λίγο ηλίθιο. ίσως και να 'ναι. σίγουρα ίσως.
-έρχεται η ώρα που ανοίγει κι άλλο ο καιρός και είναι αυτή ακριβώς η στιγμή που μου λείπουν όλοι και τα πάντα και όλα μου φαίνονται λάθος. σκέφτομαι ότι το πιό σωστό πράγμα που άκουσα τελευταία ήταν αυτό. και μετά προσπάθησα να δράσω ήρεμα και πανικοβλήθηκα.
-όσο πιό πολύ ηρεμώ, τόσο πιό πολύ αγχώνομαι. όσες περισσότερες μέρες αν δινω στον εαυτό μου τόσο περισσότερο νιώθω ότι απομακρύνομαι από αυτό που θα έπρεπε να ήμουν. αδυνατώ να κωδικοποίησω τις κινήσεις μου μερικές μέρες, νιώθω ότι βλέπω πάλι εκείνο το όνειρο που ακούω την φωνή μου να αλλάζει ηλικίες στιγμιαία και εγώ αντί να γερνάω κάθομαι ακίνητος και την ακούω και τρομάζω.
-ξυπνάω ιδρωμένος και κλείνω εισιτήριο να φύγω για πάντα. αλλά δεν έχω να πάω πουθενά. ακόμα κοιμάμαι.
-και μάλλον θα κοιμάμαι για πολύ καιρό ακόμα.
11.4.10
ξενέρωσα
πόσο πολύ ξενέρωσα?!?!
η κομματάρα από τον δίσκο του άριελ πινκ είναι διασκευή.
γαμώ τον χριστό.
ετοιμαζόμουν να γράψω αυτόν τον στίχο
BRIGHT LIT BLUE SKY/ YOU'RE FULL OF LIES
και εκεί ακριβώς έπεσα πάνω στην διασκευή.
αλλά αυτός ο στίχος είναι ακριβώς ότι καλύτερο περιγράφει το πως νιώθω.
ελπίδα δίπλα στην απόγνωση.
ή κάπως έτσι.
πωπω
ποσο κομματάρα!?!?
η κομματάρα από τον δίσκο του άριελ πινκ είναι διασκευή.
γαμώ τον χριστό.
ετοιμαζόμουν να γράψω αυτόν τον στίχο
BRIGHT LIT BLUE SKY/ YOU'RE FULL OF LIES
και εκεί ακριβώς έπεσα πάνω στην διασκευή.
αλλά αυτός ο στίχος είναι ακριβώς ότι καλύτερο περιγράφει το πως νιώθω.
ελπίδα δίπλα στην απόγνωση.
ή κάπως έτσι.
πωπω
ποσο κομματάρα!?!?
7.4.10
άνιμα λατίνα
το άνιμα λατίνα του λούτσιο μπατίστι είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ο δίσκος που μπορεί να περιγράψει τι νιώθω πως είναι το καλοκαίρι. μεσημεριανοί ύπνοι μετά από ζέστη, να ξυπνάς και να τρως καρπούζι, να βραδιάζει και να μπαίνει λίγος αέρας από το δωμάτιο και να θυμάσαι όλα τα άρρωστα όνειρα που έβλεπες ενώ κοιμόσουν. εκεί που έβλεπες θάλασσες εμφανίζονταν ζώα τρομακτικά, και ενώ έτρεχες να κρυφτείς μακριά τους, στο τέλος καθόσουν μαζί τους και αναλύατε τα γραπτά του κίρκεγκαρντ. κάτι ανάμεσα σε εφιάλτη και χαρούμενη ζωή δηλαδή.
το άνιμα λατίνα, είναι όντως ο καλύτερος καλοκαιρινός δίσκος που έχω ακούσει στην ζωή μου. τα πάντα είναι στο όριο να διαλυθούν, η ατμόσφαιρα είναι ήρεμη αλλά υπάρχουν στιγμές που είναι ζοφερή, ακούς παιδάκια να τραγουδάνε, οι ενορχηστρώσεις είναι άρρωστες (ΑΡΡΩΣΤΕΣ!!! δεν έχω ξανακούσει ποτέ τέτοιο ποπ πανζουρλισμό, εκεί στα καλά καθούμενα.), οι κιθάρες είναι μαλακές, οι φωνές είναι όμορφες. μακάρι όμως να καταλάβαινα και τι λένε. δεν καταλαβαίνω τίποτα.
τον ιούλιο του 2006, όταν αγόρασα το σάμπλερ μου και ξεκίνησα να περνάω με την σειρά όλους τους δίσκους που υπήρχαν στο σπίτι μου στην βέροια, συνειδητοποίησα αρρωστημένα πάτερν επανάληψης του λούτσιο μπατίστι, και τις περισσότερες φορές εμπεριείχαν αφιερώσεις εκατέρωθεν ανάμεσα στους γονείς μου, τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά, και την φάτσα του ιταλού να ξεπροβάλλει σε κάθε 15 δίσκους. σαν να θέλει με το ζόρι να μου πει κάτι. μου φαίνεται αδιανόητο ότι μπορεί ο πατέρας μου όντως να εκτιμούσε πραγματικά τον μπατίστι, κάπου εκεί ανάμεσα στους ουράϊα χιπ και τους πινκ φλόϊντ. μάλλον καταλάβαινε τα ιταλικά πολύ καλύτερα από μένα και όντως ένιωθε και έπαιρνε χαμπάρι του τι γινόταν εκει μέσα.
τα επόμενα καλοκαίρια, το πρώτο πράγμα που έκανα με το που έφτανα στην βέροια ήταν να αραδιάσω τους δίσκους του μπατίστι μπροστά μου και να τους κοιτάω και να τους σαμπλάρω ανελέητα και να ακούω σε άρρωστα ριπίτ κάθε μικρή φράση. οι δίσκοι αυτοί (καθώς και εκείνο το μπεστ οφ του που αγόρασα σε σιντι τον ιούνιο του 2007) είναι χειροπιαστό παράδειγμά για το τι μπορει να πετύχει κανεις με την μουσική. είναι 250 κόσμοι κρυμένοι εκει μέσα. όλα τα καλοκαίρια των τελευταίων χρόνων, όλο αυτό το καμένο πράμα στο κεφάλι μου, όλη η ζέστη, όλες οι βόλτες με το αυτοκίνητο, όλα τα ντραμς, όλες οι φωνές, όλα τα φαγητά, όλα τα σίνθ, όλες οι χωρωδίες τα βιολιά τα πνευστά οι ψίθυροι. όλα όλα όλα.
δεν έχω ακούσει πιό εμπνευσμένους δίσκους από κάποιους του λούτσιο μπατίστι στα 70ς. αντιπροσωπεύουν ακριβώς ότι αγαπάω στην μουσική. μελωδία πιό κάθαρη και από το νερό που ρίχνω στο κεφάλι μου κάθε πρωί για να καταλάβω που είμαι, και δαιδαλώδεις διαδρόμους πιό παράξενους κι από σόλο του κολτρέϊν πριν να πεθάνει. κόβεται η ανάσα μου με το άνιμα λατίνα, νιώθω ταπεινός, μικρός και τιποτένιος μπροστά του. είναι δίσκος που τον ακούς με τον κορίτσι σου και ενώ αυτή τραγουδάει εσύ χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο με την έμπνευση και τις ΑΡΡΩΣΤΕΣ ιδέες. είναι δίσκος που τον ακούς για να κοιμηθείς, και ξεχνάς που είσαι, νιώθεις ότι σε έχουν απαγάγει εξωγήινες φυλές, και σου τραγουδάνε στα αυτιά με την φωνή του αγαπημένου σου σπορτκάστερ. είναι δίσκος που θέλεις να τον κλέψεις από την αρχή μέχρι το τέλος, και είναι ώρες που σκέφτεσαι, πως γίνεται ένας ιταλός να κάνει σκόνη ΟΛΟΥΣ τους βρετανικούς δίσκους που έχω ακούσει στην ζωή μου. (ο ίνο δεν είναι βρετανός, πάντα ήταν ευρωπαίος).
όταν είδα πρώτη φορά το εξώφυλλο αυτού του δίσκου ερωτεύτηκα, ήταν ακριβώς ότι ήθελα να είμαι στην ζωή μου, είναι ακριβώς αυτός ο δίσκος που με κάνει να θέλω να γίνω μουσικός μια μέρα, είναι ακριβώς αυτό το συναίσθημα που νιώθω όταν θέλω να αποκτήσω ελπίδα για την ζωή μου και όταν θέλω να νιώθω ότι μπορεί κάποτε τα όνειρα μου να πραγματοποιηθούν. είναι όλα τα συναισθήματα του κόσμου εκεί μέσα.
και δεν καταλαβαίνω ΚΑΝ μισή λέξη από όσα λέει. αν είναι δυνατόν.
το άνιμα λατίνα, είναι όντως ο καλύτερος καλοκαιρινός δίσκος που έχω ακούσει στην ζωή μου. τα πάντα είναι στο όριο να διαλυθούν, η ατμόσφαιρα είναι ήρεμη αλλά υπάρχουν στιγμές που είναι ζοφερή, ακούς παιδάκια να τραγουδάνε, οι ενορχηστρώσεις είναι άρρωστες (ΑΡΡΩΣΤΕΣ!!! δεν έχω ξανακούσει ποτέ τέτοιο ποπ πανζουρλισμό, εκεί στα καλά καθούμενα.), οι κιθάρες είναι μαλακές, οι φωνές είναι όμορφες. μακάρι όμως να καταλάβαινα και τι λένε. δεν καταλαβαίνω τίποτα.
τον ιούλιο του 2006, όταν αγόρασα το σάμπλερ μου και ξεκίνησα να περνάω με την σειρά όλους τους δίσκους που υπήρχαν στο σπίτι μου στην βέροια, συνειδητοποίησα αρρωστημένα πάτερν επανάληψης του λούτσιο μπατίστι, και τις περισσότερες φορές εμπεριείχαν αφιερώσεις εκατέρωθεν ανάμεσα στους γονείς μου, τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά, και την φάτσα του ιταλού να ξεπροβάλλει σε κάθε 15 δίσκους. σαν να θέλει με το ζόρι να μου πει κάτι. μου φαίνεται αδιανόητο ότι μπορεί ο πατέρας μου όντως να εκτιμούσε πραγματικά τον μπατίστι, κάπου εκεί ανάμεσα στους ουράϊα χιπ και τους πινκ φλόϊντ. μάλλον καταλάβαινε τα ιταλικά πολύ καλύτερα από μένα και όντως ένιωθε και έπαιρνε χαμπάρι του τι γινόταν εκει μέσα.
τα επόμενα καλοκαίρια, το πρώτο πράγμα που έκανα με το που έφτανα στην βέροια ήταν να αραδιάσω τους δίσκους του μπατίστι μπροστά μου και να τους κοιτάω και να τους σαμπλάρω ανελέητα και να ακούω σε άρρωστα ριπίτ κάθε μικρή φράση. οι δίσκοι αυτοί (καθώς και εκείνο το μπεστ οφ του που αγόρασα σε σιντι τον ιούνιο του 2007) είναι χειροπιαστό παράδειγμά για το τι μπορει να πετύχει κανεις με την μουσική. είναι 250 κόσμοι κρυμένοι εκει μέσα. όλα τα καλοκαίρια των τελευταίων χρόνων, όλο αυτό το καμένο πράμα στο κεφάλι μου, όλη η ζέστη, όλες οι βόλτες με το αυτοκίνητο, όλα τα ντραμς, όλες οι φωνές, όλα τα φαγητά, όλα τα σίνθ, όλες οι χωρωδίες τα βιολιά τα πνευστά οι ψίθυροι. όλα όλα όλα.
δεν έχω ακούσει πιό εμπνευσμένους δίσκους από κάποιους του λούτσιο μπατίστι στα 70ς. αντιπροσωπεύουν ακριβώς ότι αγαπάω στην μουσική. μελωδία πιό κάθαρη και από το νερό που ρίχνω στο κεφάλι μου κάθε πρωί για να καταλάβω που είμαι, και δαιδαλώδεις διαδρόμους πιό παράξενους κι από σόλο του κολτρέϊν πριν να πεθάνει. κόβεται η ανάσα μου με το άνιμα λατίνα, νιώθω ταπεινός, μικρός και τιποτένιος μπροστά του. είναι δίσκος που τον ακούς με τον κορίτσι σου και ενώ αυτή τραγουδάει εσύ χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο με την έμπνευση και τις ΑΡΡΩΣΤΕΣ ιδέες. είναι δίσκος που τον ακούς για να κοιμηθείς, και ξεχνάς που είσαι, νιώθεις ότι σε έχουν απαγάγει εξωγήινες φυλές, και σου τραγουδάνε στα αυτιά με την φωνή του αγαπημένου σου σπορτκάστερ. είναι δίσκος που θέλεις να τον κλέψεις από την αρχή μέχρι το τέλος, και είναι ώρες που σκέφτεσαι, πως γίνεται ένας ιταλός να κάνει σκόνη ΟΛΟΥΣ τους βρετανικούς δίσκους που έχω ακούσει στην ζωή μου. (ο ίνο δεν είναι βρετανός, πάντα ήταν ευρωπαίος).
όταν είδα πρώτη φορά το εξώφυλλο αυτού του δίσκου ερωτεύτηκα, ήταν ακριβώς ότι ήθελα να είμαι στην ζωή μου, είναι ακριβώς αυτός ο δίσκος που με κάνει να θέλω να γίνω μουσικός μια μέρα, είναι ακριβώς αυτό το συναίσθημα που νιώθω όταν θέλω να αποκτήσω ελπίδα για την ζωή μου και όταν θέλω να νιώθω ότι μπορεί κάποτε τα όνειρα μου να πραγματοποιηθούν. είναι όλα τα συναισθήματα του κόσμου εκεί μέσα.
και δεν καταλαβαίνω ΚΑΝ μισή λέξη από όσα λέει. αν είναι δυνατόν.
μίνι απολογισμός
-way out west
-he's not that into you
-couples retreat
-have you heard about the morgans? (εγώ είδα το μισό)
-i love you, man
-hot rod
-caddyshack
-ferris bueller's day off
-the package (lost s06e10)
-year one
-he's not that into you
-couples retreat
-have you heard about the morgans? (εγώ είδα το μισό)
-i love you, man
-hot rod
-caddyshack
-ferris bueller's day off
-the package (lost s06e10)
-year one
3.4.10
ζορζ πέρεκ σε μετάφραση αχιλλέα κυριακίδη
"είναι κάτι σαν απολιθωμένη ανάμνηση, σαν πίνακας του Μαγκρίτ, που δεν ξέρεις αν είναι η πέτρα που ζωντάνεψε ή η ζωή που πέτρωσε. κάτι σαν μιά εικόνα που έμεινε ακίνητη -και ανεξίτηλη- για πάντα"
2.4.10
αγουέϊ/η κοιλάρα των τεμπών
είναι η πρώτη φορά που είναι πάσχα και είμαι μακριά από την βέροια και όσο και αν σκέφτομαι ότι δεν έχω πρόβλημα, που δεν έχω πρόβλημα, γιατί και εδώ όμορφα περνάω, υπάρχουν στιγμές που νιώθω σαν κάτι να κάνει κρακ κάπου μέσα μέσα στο κεφάλι μου και δεν μπορώ να σκεφτώ σωστά.
οπότε αυτό τι με κάνει? προβλέψιμο? επαρχιώτη? ούτε καν ξέρω.
το μόνο σίγουρο είναι ότι -έρχεται κλισέ- είναι τόσο όμορφος ο απρίλης, που όπου και να είμαι είναι όμορφα. χρμφ.
χθες είχα μία κουβέντα και κατέληξα πάλι να υποθέτω για το τι θα ένιωθα πριν από δέκα χρόνια να ήξερα τι θα έκανα δέκα χρόνια μετά. είναι ίσως το πιό ηλίθιο ερώτημα που μπορεί να υποβληθεί (πόσο μάλλον όταν το υποβάλλεις ο ίδιος στον εαυτό σου) αλλά για κάποιον λόγο νιώθω όμορφα όταν το σκέφτομαι. αλλά η ηλιθιότητα παραμένει: το ερώτημα κρύβει νοσταλγία που αγγίζει ΚΑΙ την παρελθοντολαγνεία (χωρίς λόγο κιόλας), υπόθεση που φτάνει τα όρια του θρησκευτικού (πόσο βλάκας πιά) και κυρίως δεν έχει απάντηση. χμμμ. η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση θα μπορούσε να ήταν μόνο "τρώγε λιγότερο".
εδώ που είμαι αυτές τις μέρες για το πάσχα είναι αδιανόητα όμορφα, αλλά υπάρχουν δυο τρία πράγματα που με κάνουν να νιώθω ακόμα καλύτερα.
-ξεκίνησα τον "επόμενο" δίσκο μου. όπως πάντα, απλά ακούω μουσική μαζεμένη και κόβω λούπες και προσπαθώ να χαρώ με αυτές. χμμμ, εδώ όμως σκέφτομαι ότι γενικά δεν μου αρέσει να γράφω για τα μουσικά μου. δεν ξέρω. νιώθω κάπως άσχημα, σαν να με οδηγεί αυτή η αυτοαναφορά σε κάτι όχι μόντεστ και κάπως οξύμωρο. δεν ξέρω. αλλά από την άλλη, θα ήταν τέλειο να έχω και εδώ μία καταγραφή της πορείας των ηχογραφήσεων, και όλα αυτά τα όμορφα κλισέ. δεν ξέρω. το μόνο σίγουρο είναι ότι νιώθω πραγματικά ευτυχισμένος που ήρθα εδώ με το σάμπλερ μου και το ipod - αναγκαστικά χωρίς πικάπ αυτή την φορά :( - και ξεκίνησα να ακούω και να κλέβω. τέλεια φάση
-πήγα στην βενετία για δυο μέρες, δεν είχα ξαναπάει ποτέ (η μόνιμη απάντηση στο δίλημμα "διακοπές κάπου αλλού, ή στην βέροια με τον στράτο" ήταν πάντα "βέροια και βόλτες με αυτοκίνητο μέχρι να μην υπάρχει άλλη βενζίνη και να μην χωράει άλλο φαγητό στο στομάχι μου". για την ώρα δεν ξοδεύω βενζίνη εδώ) και δεν ξέρω, ένιωσα να γονατίζομαι από την ασύλληπτη ομορφιά και την υγρασία και τα περίπτερα στο χώρο της μπιενάλε που ήταν εγκαταλελειμένα, και δεν σταμάτησα να σκέφτομαι πόσο τέλεια φάση είναι να είσαι καλλιτέχνης και να έχεις όνειρο να πας σε μία μπιενάλε και να γεμίσεις ένα ολόκληρο περίπτερο με έργα και πράγματα μικρά και μεγάλα. πωπω, σχεδόν δάκρυσα στην σκέψη. επίσης, συνέχεια σκεφτόμουν τις σκηνές που κυνηγάει ο γούντι άλεν την τζούλια ρόμπερτς μέσα στα στενάκια, και ευχόμουν να τον δω καταλάθος μπροστά μου. μόλις το σκέφτηκα, είδα μια αφίσα ότι θα έπαιζε εκεί μια μέρα μετά με το oldschool jazz συγκρότημα του και ήλπιζα να τον πετύχω πουθενά και να του δέσω τα κορδόνια, ή να τον αγκαλιάσω και να μην τον αφήσω ποτέ.
-αλλά και το μιλάνο είναι πανέμορφο και τρώω μέχρι να σκάσω. το πήρα απόφαση. κάποια στιγμή θα δοκιμάσω να φάω τόσο πολύ για τόσες πολλές μέρες ώστε να μην χωράει άλλο. πραγματικά. θέλω να δω ποιά είναι τα όρια μου.
οπότε αυτό τι με κάνει? προβλέψιμο? επαρχιώτη? ούτε καν ξέρω.
το μόνο σίγουρο είναι ότι -έρχεται κλισέ- είναι τόσο όμορφος ο απρίλης, που όπου και να είμαι είναι όμορφα. χρμφ.
χθες είχα μία κουβέντα και κατέληξα πάλι να υποθέτω για το τι θα ένιωθα πριν από δέκα χρόνια να ήξερα τι θα έκανα δέκα χρόνια μετά. είναι ίσως το πιό ηλίθιο ερώτημα που μπορεί να υποβληθεί (πόσο μάλλον όταν το υποβάλλεις ο ίδιος στον εαυτό σου) αλλά για κάποιον λόγο νιώθω όμορφα όταν το σκέφτομαι. αλλά η ηλιθιότητα παραμένει: το ερώτημα κρύβει νοσταλγία που αγγίζει ΚΑΙ την παρελθοντολαγνεία (χωρίς λόγο κιόλας), υπόθεση που φτάνει τα όρια του θρησκευτικού (πόσο βλάκας πιά) και κυρίως δεν έχει απάντηση. χμμμ. η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση θα μπορούσε να ήταν μόνο "τρώγε λιγότερο".
εδώ που είμαι αυτές τις μέρες για το πάσχα είναι αδιανόητα όμορφα, αλλά υπάρχουν δυο τρία πράγματα που με κάνουν να νιώθω ακόμα καλύτερα.
-ξεκίνησα τον "επόμενο" δίσκο μου. όπως πάντα, απλά ακούω μουσική μαζεμένη και κόβω λούπες και προσπαθώ να χαρώ με αυτές. χμμμ, εδώ όμως σκέφτομαι ότι γενικά δεν μου αρέσει να γράφω για τα μουσικά μου. δεν ξέρω. νιώθω κάπως άσχημα, σαν να με οδηγεί αυτή η αυτοαναφορά σε κάτι όχι μόντεστ και κάπως οξύμωρο. δεν ξέρω. αλλά από την άλλη, θα ήταν τέλειο να έχω και εδώ μία καταγραφή της πορείας των ηχογραφήσεων, και όλα αυτά τα όμορφα κλισέ. δεν ξέρω. το μόνο σίγουρο είναι ότι νιώθω πραγματικά ευτυχισμένος που ήρθα εδώ με το σάμπλερ μου και το ipod - αναγκαστικά χωρίς πικάπ αυτή την φορά :( - και ξεκίνησα να ακούω και να κλέβω. τέλεια φάση
-πήγα στην βενετία για δυο μέρες, δεν είχα ξαναπάει ποτέ (η μόνιμη απάντηση στο δίλημμα "διακοπές κάπου αλλού, ή στην βέροια με τον στράτο" ήταν πάντα "βέροια και βόλτες με αυτοκίνητο μέχρι να μην υπάρχει άλλη βενζίνη και να μην χωράει άλλο φαγητό στο στομάχι μου". για την ώρα δεν ξοδεύω βενζίνη εδώ) και δεν ξέρω, ένιωσα να γονατίζομαι από την ασύλληπτη ομορφιά και την υγρασία και τα περίπτερα στο χώρο της μπιενάλε που ήταν εγκαταλελειμένα, και δεν σταμάτησα να σκέφτομαι πόσο τέλεια φάση είναι να είσαι καλλιτέχνης και να έχεις όνειρο να πας σε μία μπιενάλε και να γεμίσεις ένα ολόκληρο περίπτερο με έργα και πράγματα μικρά και μεγάλα. πωπω, σχεδόν δάκρυσα στην σκέψη. επίσης, συνέχεια σκεφτόμουν τις σκηνές που κυνηγάει ο γούντι άλεν την τζούλια ρόμπερτς μέσα στα στενάκια, και ευχόμουν να τον δω καταλάθος μπροστά μου. μόλις το σκέφτηκα, είδα μια αφίσα ότι θα έπαιζε εκεί μια μέρα μετά με το oldschool jazz συγκρότημα του και ήλπιζα να τον πετύχω πουθενά και να του δέσω τα κορδόνια, ή να τον αγκαλιάσω και να μην τον αφήσω ποτέ.
-αλλά και το μιλάνο είναι πανέμορφο και τρώω μέχρι να σκάσω. το πήρα απόφαση. κάποια στιγμή θα δοκιμάσω να φάω τόσο πολύ για τόσες πολλές μέρες ώστε να μην χωράει άλλο. πραγματικά. θέλω να δω ποιά είναι τα όρια μου.
28.3.10
26.3.10
αναλογιζόμενος
-έχω καταλάβει ότι αυτό που με έχει δέσει με τον ιωσηφίδη πιό πολύ από όλα είναι εκείνο το χαμένο τριήμερο στο σπίτι του, που ακούγαμε το 2046 στο ριπίτ, διαβάζαμε prog III ασταμάτητα, τρώγαμε σουβλάκια από την αλέξάνδρα και όταν τελειώσαμε του χάρισα το entdroducing του shadow. εγώ έγραψα 7 τελικά και αυτός 9, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχω τα 7/9 του εγκεφάλου του ιωσηφίδη. από την άλλη, ότι έχει αυτός παραπάνω σε μυαλό, το έχω εγώ σε μαλλιά. δίκαιη μοιρασιά.
-αν ήμουν γυναίκα θα ήθελα να είμαι η erykah badu χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς καν να μου έρθει κάτι άλλο στο μυαλό.
-ο περσινός δίσκος του sister overdrive είναι ότι καλύτερο στο είδος έχω ακούσει από τότε που άκουγα το venice του fennesz ασταμάτητα το 2004. είναι συγκλονιστική δουλειά. αλλά, αν δεν φτάνει αυτό για να πειστεί κάποιος για το πόσο κουλ είναι ο κοτσώνης, θέλω να πω ότι σήμερα θυμήθηκα ότι το όνομα του το πήρε από το sister ray των βέλβετς και το interstellar overdrive των φλόϊντ. ναι, είναι τόσο κουλ και ναι, είναι τόσο θεός.
-και αφού άκουσα όλο το piper σήμερα μετά από αρκετό καιρό, μονορούφι και συνεχώς σκεφτόμενος τι αξεπέραστη δισκάρα είναι, συνειδητοποίησα ότι υπάρχει κάποιος σήμερα που με τις ηχογραφήσεις του και το attitude του και την αισθητική του κάνει απευθείας channel όλο το πνέυμα του syd barrett και το φτάνει στο άπειρο. και όταν βγεί ο δίσκος του φέτος θα μείνω μέσα στο σπίτι μου για μία βδομάδα και θα μάθω απέξω μέχρι και την τελευταία νότα. περιμένω.
-αν ήμουν γυναίκα θα ήθελα να είμαι η erykah badu χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς καν να μου έρθει κάτι άλλο στο μυαλό.
-ο περσινός δίσκος του sister overdrive είναι ότι καλύτερο στο είδος έχω ακούσει από τότε που άκουγα το venice του fennesz ασταμάτητα το 2004. είναι συγκλονιστική δουλειά. αλλά, αν δεν φτάνει αυτό για να πειστεί κάποιος για το πόσο κουλ είναι ο κοτσώνης, θέλω να πω ότι σήμερα θυμήθηκα ότι το όνομα του το πήρε από το sister ray των βέλβετς και το interstellar overdrive των φλόϊντ. ναι, είναι τόσο κουλ και ναι, είναι τόσο θεός.
-και αφού άκουσα όλο το piper σήμερα μετά από αρκετό καιρό, μονορούφι και συνεχώς σκεφτόμενος τι αξεπέραστη δισκάρα είναι, συνειδητοποίησα ότι υπάρχει κάποιος σήμερα που με τις ηχογραφήσεις του και το attitude του και την αισθητική του κάνει απευθείας channel όλο το πνέυμα του syd barrett και το φτάνει στο άπειρο. και όταν βγεί ο δίσκος του φέτος θα μείνω μέσα στο σπίτι μου για μία βδομάδα και θα μάθω απέξω μέχρι και την τελευταία νότα. περιμένω.
25.3.10
ντάϊαλ α βιού.
νιώθω πως δεν έχω καθόλου όρεξη να γράψω αυτές τις μέρες. δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όμως.
σήμερα, με το που ήρθα στο γραφείο είδα αυτό το ποστ και σκέφτηκα τον δίσκο αυτόν τότε το 2000, που έγραφα πανελλήνιες και διάβαζα και δεν ξέρω τι. επίσης θυμάμαι ότι οι grandaddy, οι flaming lips και οι mercury rev ήρθαν και με έκαναν να αγαπήσω ακόμα περισσότερο τον neil young. το sophtware slump ήταν οριακός δίσκος για την ζωή μου τότε, και μπορώ να πω ότι με μία ασαφή σειρά συμπτώσεων ευθύνεται πάρα πολύ για το τι είμαι τώρα, και τι μου αρέσει στην ζωή μου, και πως έχω δεθεί με κάποιους φίλους μου, και πως έχω φτάσει στο σημείο να χέζω κάποιους άλλους. με γονατίζει το randomness στην ζωή μου τελικά, με γονατίζει και στεναχωριέμαι πραγματικά, νιώθω ότι δεν μπορώ να καταλάβω τίποτα.
όταν είχα μετακομίσει στον βόλο τον σεπτέμβριο του 2000 (10 χρόνια σχεδόν περάσανε. γαμώ τον χριστό) δεν είχα πάρει πολλά σιντί μαζί μου από την βέροια. μετά από μερικούς μήνες τα πήρα όλα. κλείνω τα μάτια μου και μου σκάει μία ασαφή αίσθηση έκπληξης και τρόμου, ένα παράξενο πράγμα, ένα συνοθύλευμα από αναμνήσεις, τηλεόραση, κατάθλιψη και περπάτημα. δεν μπορώ να το ορίσω. όλα συνέβαιναν τόσο γρήγορα τότε. μπορώ να πω ότι μέσα στους μήνες από τον οκτώβριο του 2000 μέχρι τον απρίλιο του 2001 είχα ήδη γίνει άλλος άνθρωπος. τότε αλλάξανε όλα, για πάντα τελικά.
πόσο παράξενο.
πόσο παράξενο και ανεξήγητο.
μικρές μικρές λεπτομέρειες μέσα σε περασμένες μέρες, θαμένες κάπου στο γαμημένο υποσυνείδητο, μικρά πράγματα που έχουν μείνει σαν εικόνες. το μινιντίσκ μου, το καρώ πουκάμισο με τις τσέπες, τα φαρδιά παντελόνια, η βροχή, η μάνα μου στα κτελ, η σιχαμένη στάση στον πλαταμώνα, η αναλήψεως.
παραλογισμός.
"καιρός να θυμηθείς πώς ήταν η ζωή χωρίς υπολογιστή"
και που το θυμήθηκα τι κατάλαβα? μαύρισε η ψυχή μου.
σήμερα, με το που ήρθα στο γραφείο είδα αυτό το ποστ και σκέφτηκα τον δίσκο αυτόν τότε το 2000, που έγραφα πανελλήνιες και διάβαζα και δεν ξέρω τι. επίσης θυμάμαι ότι οι grandaddy, οι flaming lips και οι mercury rev ήρθαν και με έκαναν να αγαπήσω ακόμα περισσότερο τον neil young. το sophtware slump ήταν οριακός δίσκος για την ζωή μου τότε, και μπορώ να πω ότι με μία ασαφή σειρά συμπτώσεων ευθύνεται πάρα πολύ για το τι είμαι τώρα, και τι μου αρέσει στην ζωή μου, και πως έχω δεθεί με κάποιους φίλους μου, και πως έχω φτάσει στο σημείο να χέζω κάποιους άλλους. με γονατίζει το randomness στην ζωή μου τελικά, με γονατίζει και στεναχωριέμαι πραγματικά, νιώθω ότι δεν μπορώ να καταλάβω τίποτα.
όταν είχα μετακομίσει στον βόλο τον σεπτέμβριο του 2000 (10 χρόνια σχεδόν περάσανε. γαμώ τον χριστό) δεν είχα πάρει πολλά σιντί μαζί μου από την βέροια. μετά από μερικούς μήνες τα πήρα όλα. κλείνω τα μάτια μου και μου σκάει μία ασαφή αίσθηση έκπληξης και τρόμου, ένα παράξενο πράγμα, ένα συνοθύλευμα από αναμνήσεις, τηλεόραση, κατάθλιψη και περπάτημα. δεν μπορώ να το ορίσω. όλα συνέβαιναν τόσο γρήγορα τότε. μπορώ να πω ότι μέσα στους μήνες από τον οκτώβριο του 2000 μέχρι τον απρίλιο του 2001 είχα ήδη γίνει άλλος άνθρωπος. τότε αλλάξανε όλα, για πάντα τελικά.
πόσο παράξενο.
πόσο παράξενο και ανεξήγητο.
μικρές μικρές λεπτομέρειες μέσα σε περασμένες μέρες, θαμένες κάπου στο γαμημένο υποσυνείδητο, μικρά πράγματα που έχουν μείνει σαν εικόνες. το μινιντίσκ μου, το καρώ πουκάμισο με τις τσέπες, τα φαρδιά παντελόνια, η βροχή, η μάνα μου στα κτελ, η σιχαμένη στάση στον πλαταμώνα, η αναλήψεως.
παραλογισμός.
"καιρός να θυμηθείς πώς ήταν η ζωή χωρίς υπολογιστή"
και που το θυμήθηκα τι κατάλαβα? μαύρισε η ψυχή μου.
23.3.10
το καλύτερο τραγούδι που έχω ακούσει στη ζωή μου
stardust - louis armstrong & his orchestra
sometimes i wonder
why i spend the lonely night
dreaming of a song
the melody haunts my reverie
and i am once again with you
when our love was new
and each kiss, an inspiration
but that was long ago
now my consolation
is in the stardust of a song
beside a garden wall
when stars are bright
you are in my arms
the nightingale tells his fairytale
a paradise where roses grew
though i dream in vain
in my heart it will remain
my stardust melody
the memory of love's refrain
sometimes i wonder
why i spend the lonely night
dreaming of a song
the melody haunts my reverie
and i am once again with you
when our love was new
and each kiss, an inspiration
but that was long ago
now my consolation
is in the stardust of a song
beside a garden wall
when stars are bright
you are in my arms
the nightingale tells his fairytale
a paradise where roses grew
though i dream in vain
in my heart it will remain
my stardust melody
the memory of love's refrain
19.3.10
στρόμπερι ίνσενς
ακούω άλλο ένα τραγούδι από τον καινούριο δίσκο της erykah badu και είναι τόσο όμορφη η παραγωγή (madlib) και η φωνή της, που με κάνει να θέλω να πάρω το σάμπλερ μου και να μην σταματήσω να προσπαθώ να γράφω μουσική.
πόσο όμορφο...
πόσο όμορφο...
16.3.10
μέχρι την επόμενη φορά
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
δεν θα ξαναφάω πολύ για βράδυ γιατί μετά βλέπω εφιάλτες και τρομάζω
14.3.10
μορ μορ μορ
- δεν το περίμενα ότι θα το έλεγα ποτέ. ακούω το νεμπράσκα. είναι πολύ ωραίος δίσκος. τέλεια παραγωγή. ωραία φωνητικά. τέλεια φάση
- το 3ο του μάντλιμπ για φέτος, με τα αφρικάνικα ψυχ και τα χάϊλαϊφ και όλα αυτά, είναι κολασμένο, είναι αδιανόητα υπερτέλειο, είναι ότι αγαπάω σε αυτόν εδώ και τόσα χρόνια. υπάρχουν φορές που θα έλεγα ότι είναι και καλύτερος από τον ντίλα ακόμα. το λέω μάλλον και επισήμως: ο μάντλιμπ είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει στη ζωή μου, και με έχει επηρεάσει όσο τίποτα.
- άλλαξα σταθμό στο ραδιόφωνο που ακούω κάθε βράδυ και το έχω και παίζει όλη τη νύχτα. το αστείο ήταν ότι ένα βράδυ έπαιξε το έλα απόψε στου θωμά, κανονικά και ολόκληρο. όλη την εκτέλεση από το ρεμπέτικο. από την αρχή μέχρι το τέλος. παραλογισμός. υπάρχουν βράδια που ο σταθμός αυτός παίζει τόσο μέταλ, που νομίζω ότι ακούω τρεις ή και τέσσερις μπότες. τέλεια φάση. είμαι ευτυχισμένος που μπήκε στην ζωή μου και κάνει τους ύπνους μου ενδιαφέροντες.
- και αυτό γιατί οι μέρες μου είναι παράξενες, και όταν δεν είναι διαλυμένες είναι σχεδόν βαρετές, αλλά παρόλαυτα έχω την αίσθηση ότι κάτι άλλάζει.
- έχει καιρό που το σκέφτομαι, και το έγραψα κιόλας για να το βλέπω. ο προηγούμενος δίσκος μου είχε θέμα "golden hours". ο επόμενος θα έχει θέμα "on some faraway beach". η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι η αντίδραση του κόσμου είναι (και θα παραμείνει) "no-one receiving".
- χαχα. απίστευτο. έκανα αστείο με τραγούδια του brian eno. αν χάρηκε κανένας εκτός από μένα μπορεί να μου στείλει ένα γράμμα. ή καλύτερα ακόμα ας το στείλει στην βέροια. θα το διαβάσει η μάνα μου.
- 1887 τραγούδια -> 4.8 μέρες μουσική επιπλέον στο ipod μου. πως θα το διαχειριστώ? επίσης αγόρασα αυτό. είναι πολύ όμορφο. ίσως να έχει και καλό ήχο. δεν το άκουσα ακόμα.
- σίμο, αν διαβάζεις αυτές τις λέξεις θέλω να σου πω το εξής. σε περιμένω εδώ, όποτε θέλεις. θα τα κανονίσουμε όλα. αλήθεια. το λέω εδώ δημόσια για να σε κάνω να νιώσεις άσχημα που με απαρνήθηκες. όχι. δεν ακούω δικαιολογίες. όχι, σε παρακαλώ.
- πωπω, είναι πολύ όμορφος δίσκος το νεμπράσκα τελικά. δεν το περίμενα.
- είδα το crazy heart με τον τζεφ μπρίτζες και είχα πολύ καιρό να ευχαριστηθώ τόσο πολύ ταινία. δεν ξέρω, την χάρηκε η ψυχή μου. θυμήθηκα πόσο πολύ αγαπάω τον gram parsons και πόσο πολύ άκουγα hank williams όταν άκουσα ryan adams και σκέφτηκα ότι είμαι πολύ φλώρος για να ακούω μόνο ryan adams. o hank williams ήταν απίστευτος. και ο gram parsons. αγόρασα το σιντί που είχε το gp με το grevious angel το καλοκαίρι του 2000, αφού διάβασα σε ένα zoo καποιος να λέει τέλεια πράγματα για αυτόν. flying burrito brothers ακόμα δεν έχω ακούσει. τραγικός. αλλά αλήθεια, τα δύο πρώτα του ryan adams ακόμα τα χαίρομαι όταν τα ακούω. αλήθεια. το 2002 το είχα λιώσει το gold. το αγόρασα σε εκδρομή στην ρώμη (θυμάσαι ζαχαράκο? μετά γυρίσαμε και είχε παρτυ στην χωροταξία!). άκουγα το la cienega just smiled στο ριπίτ για μέρες. και επίσης θυμάμαι ένα σάββατο, πωπω, μόλις είχα γυρίσει από αθήνα, είχα πάει αυθημερόν για να δω spiritualized. ήταν πολύ ωραία συναυλία (μπορεί και όχι, δεν θυμάμαι πως ένιωθα). αυτό που θυμάμαι όμως με βεβαιότητα είναι ότι γύρισα, διαλυμένος, έπεσα στο κρεβάτι να κοιμηθώ το μεσημέρι, και άκουγα το gold απανωτές φορές. πωπω, πόσα χρόνια περάσανε. πόσο πολύ θεός ήταν ο ryan adams?
- τελικά μου αρέσει πιό πολύ η ζωή που είχα ή η ζωή που ζώ τώρα?
- το 3ο του μάντλιμπ για φέτος, με τα αφρικάνικα ψυχ και τα χάϊλαϊφ και όλα αυτά, είναι κολασμένο, είναι αδιανόητα υπερτέλειο, είναι ότι αγαπάω σε αυτόν εδώ και τόσα χρόνια. υπάρχουν φορές που θα έλεγα ότι είναι και καλύτερος από τον ντίλα ακόμα. το λέω μάλλον και επισήμως: ο μάντλιμπ είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει στη ζωή μου, και με έχει επηρεάσει όσο τίποτα.
- άλλαξα σταθμό στο ραδιόφωνο που ακούω κάθε βράδυ και το έχω και παίζει όλη τη νύχτα. το αστείο ήταν ότι ένα βράδυ έπαιξε το έλα απόψε στου θωμά, κανονικά και ολόκληρο. όλη την εκτέλεση από το ρεμπέτικο. από την αρχή μέχρι το τέλος. παραλογισμός. υπάρχουν βράδια που ο σταθμός αυτός παίζει τόσο μέταλ, που νομίζω ότι ακούω τρεις ή και τέσσερις μπότες. τέλεια φάση. είμαι ευτυχισμένος που μπήκε στην ζωή μου και κάνει τους ύπνους μου ενδιαφέροντες.
- και αυτό γιατί οι μέρες μου είναι παράξενες, και όταν δεν είναι διαλυμένες είναι σχεδόν βαρετές, αλλά παρόλαυτα έχω την αίσθηση ότι κάτι άλλάζει.
- έχει καιρό που το σκέφτομαι, και το έγραψα κιόλας για να το βλέπω. ο προηγούμενος δίσκος μου είχε θέμα "golden hours". ο επόμενος θα έχει θέμα "on some faraway beach". η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι η αντίδραση του κόσμου είναι (και θα παραμείνει) "no-one receiving".
- χαχα. απίστευτο. έκανα αστείο με τραγούδια του brian eno. αν χάρηκε κανένας εκτός από μένα μπορεί να μου στείλει ένα γράμμα. ή καλύτερα ακόμα ας το στείλει στην βέροια. θα το διαβάσει η μάνα μου.
- 1887 τραγούδια -> 4.8 μέρες μουσική επιπλέον στο ipod μου. πως θα το διαχειριστώ? επίσης αγόρασα αυτό. είναι πολύ όμορφο. ίσως να έχει και καλό ήχο. δεν το άκουσα ακόμα.
- σίμο, αν διαβάζεις αυτές τις λέξεις θέλω να σου πω το εξής. σε περιμένω εδώ, όποτε θέλεις. θα τα κανονίσουμε όλα. αλήθεια. το λέω εδώ δημόσια για να σε κάνω να νιώσεις άσχημα που με απαρνήθηκες. όχι. δεν ακούω δικαιολογίες. όχι, σε παρακαλώ.
- πωπω, είναι πολύ όμορφος δίσκος το νεμπράσκα τελικά. δεν το περίμενα.
- είδα το crazy heart με τον τζεφ μπρίτζες και είχα πολύ καιρό να ευχαριστηθώ τόσο πολύ ταινία. δεν ξέρω, την χάρηκε η ψυχή μου. θυμήθηκα πόσο πολύ αγαπάω τον gram parsons και πόσο πολύ άκουγα hank williams όταν άκουσα ryan adams και σκέφτηκα ότι είμαι πολύ φλώρος για να ακούω μόνο ryan adams. o hank williams ήταν απίστευτος. και ο gram parsons. αγόρασα το σιντί που είχε το gp με το grevious angel το καλοκαίρι του 2000, αφού διάβασα σε ένα zoo καποιος να λέει τέλεια πράγματα για αυτόν. flying burrito brothers ακόμα δεν έχω ακούσει. τραγικός. αλλά αλήθεια, τα δύο πρώτα του ryan adams ακόμα τα χαίρομαι όταν τα ακούω. αλήθεια. το 2002 το είχα λιώσει το gold. το αγόρασα σε εκδρομή στην ρώμη (θυμάσαι ζαχαράκο? μετά γυρίσαμε και είχε παρτυ στην χωροταξία!). άκουγα το la cienega just smiled στο ριπίτ για μέρες. και επίσης θυμάμαι ένα σάββατο, πωπω, μόλις είχα γυρίσει από αθήνα, είχα πάει αυθημερόν για να δω spiritualized. ήταν πολύ ωραία συναυλία (μπορεί και όχι, δεν θυμάμαι πως ένιωθα). αυτό που θυμάμαι όμως με βεβαιότητα είναι ότι γύρισα, διαλυμένος, έπεσα στο κρεβάτι να κοιμηθώ το μεσημέρι, και άκουγα το gold απανωτές φορές. πωπω, πόσα χρόνια περάσανε. πόσο πολύ θεός ήταν ο ryan adams?
- τελικά μου αρέσει πιό πολύ η ζωή που είχα ή η ζωή που ζώ τώρα?
9.3.10
κι άλλα συμπεράσματα
-άκουσα το christmas steps των mogwai, σε παράξενη φάση, μετά από 12 χρόνια σχεδόν, και μου τα έσκασε ανήκουστα. πωπω. αδιανόητο τραγούδι.
-είδα το a single man, με το άρρωστο production design, και μετά διάβασα ότι το έκαναν οι ίδιοι που δουλεύουν και για το madmen. δεν ήταν άσχημη ταινία, απλά σκέφτηκα τι κρίμα είναι που μετά από την τελευταία απογοήτευση του wong kar wai, όλοι νιώθουν ότι μπορούν να το κάνουν και αυτοί. αλλά δεν μπορούν
-συνεχίζω με χαρά να ακούω joanna newsom (βέβαια τρόμαξα όταν την είδα να τραγουδάει, έτοιμη να πάθει εγκεφαλικό ήταν) και εννοείται την δισκάρα του gonjasufi. σκέφτομαι οτι αναδρομικά θα μπορούσε να ήταν δίσκος του 2009, ή μάλλον ο καλύτερος δίσκος του 2009, φτάνει να ξέραμε ότι εκείνα τα teasers του gaslamp killer που ακούγαμε, θα γίνουν ο δίσκος του gonja. τρελή φάση. σε κάνει να αναθεωρείς τι πιστεύεις ότι αξίζει και τί όχι.
-κατάλαβα ότι η μισή ζωή μου είναι πράγματα που μένουν στην μέση. (pun intended)
-είδα το a single man, με το άρρωστο production design, και μετά διάβασα ότι το έκαναν οι ίδιοι που δουλεύουν και για το madmen. δεν ήταν άσχημη ταινία, απλά σκέφτηκα τι κρίμα είναι που μετά από την τελευταία απογοήτευση του wong kar wai, όλοι νιώθουν ότι μπορούν να το κάνουν και αυτοί. αλλά δεν μπορούν
-συνεχίζω με χαρά να ακούω joanna newsom (βέβαια τρόμαξα όταν την είδα να τραγουδάει, έτοιμη να πάθει εγκεφαλικό ήταν) και εννοείται την δισκάρα του gonjasufi. σκέφτομαι οτι αναδρομικά θα μπορούσε να ήταν δίσκος του 2009, ή μάλλον ο καλύτερος δίσκος του 2009, φτάνει να ξέραμε ότι εκείνα τα teasers του gaslamp killer που ακούγαμε, θα γίνουν ο δίσκος του gonja. τρελή φάση. σε κάνει να αναθεωρείς τι πιστεύεις ότι αξίζει και τί όχι.
-κατάλαβα ότι η μισή ζωή μου είναι πράγματα που μένουν στην μέση. (pun intended)
8.3.10
μικρές στιγμές χαράς
βλέπω την έκθεση του john baldessari στο macba, και αυτό ακριβώς, μου θυμίσε black dice.
γυρνάω σπίτι.
οι black dice τον αντεγραψαν, ή αυτός τους black dice? (τον bjorn copeland για την ακρίβεια)
και η ευτυχία ήρθε όταν είδα ότι υπάρχει έργο του baldessari από το 1982 που λεγεται black dice
όλα στην θέση τους.
γυρνάω σπίτι.
οι black dice τον αντεγραψαν, ή αυτός τους black dice? (τον bjorn copeland για την ακρίβεια)
και η ευτυχία ήρθε όταν είδα ότι υπάρχει έργο του baldessari από το 1982 που λεγεται black dice
όλα στην θέση τους.
4.3.10
3.3.10
πόση χαρά
το καλύτερο συναίσθημα: αφού υποτίθεται έχει αρχίσει η άνοιξη, και το ανοιξιάτικο φίλινγκ σε πλημμυρίζει, ξυπνάς μία τυχαία μέρα, και έχει πάλι συννεφιά, βροχή και κρύο. αλλά η αίσθηση χαράς δεν έχει φύγει, λόγω κεκτημένης ταχύτητας είναι ακόμα εκεί.
τίποτα καλύτερο.
διάθεση άνοιξης και καιρός συννεφιασμένος, σαν να είμαι μέσα στην χάνα και στις αδερφές της. (εννοώ όχι κυριολέκτικα).
ή σε οποιαδήποτε ταινία του γούντι άλεν από το 77 και μετά.
τίποτα καλύτερο.
διάθεση άνοιξης και καιρός συννεφιασμένος, σαν να είμαι μέσα στην χάνα και στις αδερφές της. (εννοώ όχι κυριολέκτικα).
ή σε οποιαδήποτε ταινία του γούντι άλεν από το 77 και μετά.
28.2.10
νοσταλγία(σέϊκ ντάουν)
δύο και τρείς φορές ή ακόμα και περίσσοτερες.
--
ίντρο
--
ακούω το () μετά από καμπόσα χρόνια και νιώθω πάλι να φεύγει το κεφάλι μου προς τα πίσω και να περπατάω από τον άγιο κωνσταντίνο προς το πανεπιστήμιο με τα πόδια και να χιονίζει και να ακούω το () με το ντίσκμαν και να ακούω αυτή τη φωνή και να μη ξέρω γιατί μου διαλύει τα μυαλά και γιατί νιώθω ότι ο εγκέφαλος μου κάνει την ίδια διαδρομή με το υπόλοιπο κεφάλι μου. προς τα μέσα.
--
σήμερα όμως, ή μάλλον τώρα όμως: 1979
--
στο ριπίτ, σαν να είμαι στο 1995, και να βλέπω εμτιβί. το 1979 είναι αρρωστημένος τρόπος για να πεθάνεις γρήγορα. με πιάνει νοσταλγία, για ένα τραγούδι που μιλάει ήδη για τη νοσταλγία. ίσως κάποιος πρέπει να γράψει ένα τραγούδι για το 1979 και μετά να το ακούω και να θυμάμαι και το 1979 αλλά και αυτά που γράφω τώρα, αλλά και το 1995 αλλά και το 1979. όλα μαζί. να μην λείπει τίποτα.
το τραγούδι είναι τέλειο, υπάρχουν φορές που σκέφτομαι ότι ειναι το αγαπημένο μου τραγούδι από πάμπκινς. για την ακρίβεια, σταμάτησα να ακούω παμπκινς το 2000, το τελευταίο τραγούδι που μου τα έσκασε ήταν στο stand inside your love. αλλα το 95, το 96, το 97, το 98... πωπω, το κεφάλι μου μόνο διαλυόταν με παμπκινς.
στο σχολείο οι κουλ τύποι ακούγανε REM, Nirvana, Pumpkins, KORN, RATM, Στέρεο Νόβα. Εγώ άκουγα μόνο Floyd τότε, και το πέρασμα στο αλτέρνατιβ ήταν το K των Kula Shaker. χα χαχα.
Αλλά πριν από αυτό, κάποιος γύρναγε το διπλό δίσκο των παμπκινς, κάπου ανάμεσα σε συζητήσεις για το τρεινσπότιν (εγώ πήγα με την μάνα μου να το δω παντως, την ανάγκασα να το δει δευτερη φορά. όταν είχα δει την αφίσα του τρεινσπότιν πρώτη φορά, νόμιζα οτι ο γιούαν μακγκρέγκορ ήταν ο τζόρτζογλου. πωπω, ευτυχώς περάσανε εκείνα τα χρόνια)
δεν μου λείπει καθολου το σχολείο. καθόλου. μηδέν. το σιχαινόμαι. τα σιχαίνομαι εκείνα τα χρόνια. δεν έχω ούτε μία καλή ανάμνηση. θυμάμαι μόνο να νιώθω άσχημα, συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια. μπορώ να ανακαλέσω τουλάχιστον 150 περιπτώσεις που ένιωσα άσχημα με συγκεκριμένο τρόπο. έτρωγα bullying, έτρωγα αδιαφορία, έτρωγα μοναξιά. απανωτά και συνεχόμενα.
λίγα πράγματα μου έχουν μείνει. τα ξενύχτια μου για να ακούσω ένα δυό τραγούδια από το adore, το διάβασμα στο σπίτι ακούγοντας ανταπόκριση από το λάϊβ των παμπκινς στην αθήνα (την άλλη μέρα έδινα ανθρωπολογία, ήμουν 1η λυκείου). και δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την τριήμερη στην ιτέα, που είχα μόνο το siamese dream μαζί μου, και το άκουγα χιλιάδες φορές, και ήταν χειμώνας προς άνοιξη, και είχε σύννεφα, και άκουγα όλη την μελαγχολία του σύμπαντος να έρχεται καταπάνω μου και να μην με αφήνει να πάρω ανάσα.
και τώρα ακούω το 1979, και νιώθω. ακούω αυτό το μοτόρικ πράγμα να μου τα σκάει, θυμάμαι τον κόργκαν μέσα στο αμάξι να τραγουδάει, θυμάμαι και πάλι το εμτιβί, θυμάμαι την βέροια, με θυμάμαι να περπατάω μόνος μόνος μόνος μόνος και να ακούω μουσική (τελικά γαμώ τον χριστό μου μιά ζωή περπατάω και ακούω μουσική, δεν ξερω αν θα αφήσω τίποτα άλλο πίσω μου παρα μόνο διαλυμένα παπούτσια και χαλασμένα ακουστικά).
και ακούω ακόμα την φωνή του κόργκαν, ακούω αυτό το κάτι σαν λούπα και είμαι έτοιμος να κλάψω. γιατί δεν ξέρω αν είμαι χαρούμενος που μεγάλωσα, και δεν ξέρω αν το παρελθόν μου με σιχαίνεται και με εκδικείται, ενώ εγώ απλά προσπαθώ να το αγαπήσω. αλήθεια δεν ξέρω.
τhe street heats the urgency of now, as you can see there is no-one around.
--
ίντρο
--
ακούω το () μετά από καμπόσα χρόνια και νιώθω πάλι να φεύγει το κεφάλι μου προς τα πίσω και να περπατάω από τον άγιο κωνσταντίνο προς το πανεπιστήμιο με τα πόδια και να χιονίζει και να ακούω το () με το ντίσκμαν και να ακούω αυτή τη φωνή και να μη ξέρω γιατί μου διαλύει τα μυαλά και γιατί νιώθω ότι ο εγκέφαλος μου κάνει την ίδια διαδρομή με το υπόλοιπο κεφάλι μου. προς τα μέσα.
--
σήμερα όμως, ή μάλλον τώρα όμως: 1979
--
στο ριπίτ, σαν να είμαι στο 1995, και να βλέπω εμτιβί. το 1979 είναι αρρωστημένος τρόπος για να πεθάνεις γρήγορα. με πιάνει νοσταλγία, για ένα τραγούδι που μιλάει ήδη για τη νοσταλγία. ίσως κάποιος πρέπει να γράψει ένα τραγούδι για το 1979 και μετά να το ακούω και να θυμάμαι και το 1979 αλλά και αυτά που γράφω τώρα, αλλά και το 1995 αλλά και το 1979. όλα μαζί. να μην λείπει τίποτα.
το τραγούδι είναι τέλειο, υπάρχουν φορές που σκέφτομαι ότι ειναι το αγαπημένο μου τραγούδι από πάμπκινς. για την ακρίβεια, σταμάτησα να ακούω παμπκινς το 2000, το τελευταίο τραγούδι που μου τα έσκασε ήταν στο stand inside your love. αλλα το 95, το 96, το 97, το 98... πωπω, το κεφάλι μου μόνο διαλυόταν με παμπκινς.
στο σχολείο οι κουλ τύποι ακούγανε REM, Nirvana, Pumpkins, KORN, RATM, Στέρεο Νόβα. Εγώ άκουγα μόνο Floyd τότε, και το πέρασμα στο αλτέρνατιβ ήταν το K των Kula Shaker. χα χαχα.
Αλλά πριν από αυτό, κάποιος γύρναγε το διπλό δίσκο των παμπκινς, κάπου ανάμεσα σε συζητήσεις για το τρεινσπότιν (εγώ πήγα με την μάνα μου να το δω παντως, την ανάγκασα να το δει δευτερη φορά. όταν είχα δει την αφίσα του τρεινσπότιν πρώτη φορά, νόμιζα οτι ο γιούαν μακγκρέγκορ ήταν ο τζόρτζογλου. πωπω, ευτυχώς περάσανε εκείνα τα χρόνια)
δεν μου λείπει καθολου το σχολείο. καθόλου. μηδέν. το σιχαινόμαι. τα σιχαίνομαι εκείνα τα χρόνια. δεν έχω ούτε μία καλή ανάμνηση. θυμάμαι μόνο να νιώθω άσχημα, συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια. μπορώ να ανακαλέσω τουλάχιστον 150 περιπτώσεις που ένιωσα άσχημα με συγκεκριμένο τρόπο. έτρωγα bullying, έτρωγα αδιαφορία, έτρωγα μοναξιά. απανωτά και συνεχόμενα.
λίγα πράγματα μου έχουν μείνει. τα ξενύχτια μου για να ακούσω ένα δυό τραγούδια από το adore, το διάβασμα στο σπίτι ακούγοντας ανταπόκριση από το λάϊβ των παμπκινς στην αθήνα (την άλλη μέρα έδινα ανθρωπολογία, ήμουν 1η λυκείου). και δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την τριήμερη στην ιτέα, που είχα μόνο το siamese dream μαζί μου, και το άκουγα χιλιάδες φορές, και ήταν χειμώνας προς άνοιξη, και είχε σύννεφα, και άκουγα όλη την μελαγχολία του σύμπαντος να έρχεται καταπάνω μου και να μην με αφήνει να πάρω ανάσα.
και τώρα ακούω το 1979, και νιώθω. ακούω αυτό το μοτόρικ πράγμα να μου τα σκάει, θυμάμαι τον κόργκαν μέσα στο αμάξι να τραγουδάει, θυμάμαι και πάλι το εμτιβί, θυμάμαι την βέροια, με θυμάμαι να περπατάω μόνος μόνος μόνος μόνος και να ακούω μουσική (τελικά γαμώ τον χριστό μου μιά ζωή περπατάω και ακούω μουσική, δεν ξερω αν θα αφήσω τίποτα άλλο πίσω μου παρα μόνο διαλυμένα παπούτσια και χαλασμένα ακουστικά).
και ακούω ακόμα την φωνή του κόργκαν, ακούω αυτό το κάτι σαν λούπα και είμαι έτοιμος να κλάψω. γιατί δεν ξέρω αν είμαι χαρούμενος που μεγάλωσα, και δεν ξέρω αν το παρελθόν μου με σιχαίνεται και με εκδικείται, ενώ εγώ απλά προσπαθώ να το αγαπήσω. αλήθεια δεν ξέρω.
τhe street heats the urgency of now, as you can see there is no-one around.
27.2.10
άνετα
πήγαινα στο φαρμακείο του θωμά στο βόλο και καθόμουν για ώρες. και μιλούσαμε ασταμάτητα. ήταν υπέροχες στιγμές. αλλά, η καλύτερη στιγμή ήταν όταν ο θωμάς μου είπε το εξής:
"μία φορά, έπαιζε ο λουδοβίκος των ανωγείων στην κρήτη, σε εκείνο το θέατρο, που είχανε κτίσει για έναν έλληνα θεό του έρωτα. η συναυλία είχε κρατήσει πάρα πολύ ώρα. σε κάποια φάση, κάποιος έπεσε από τα βράχια και σκοτώθηκε. απλά τον είχε πάρει ο ύπνος.
θα μπορούσα άνετα να ήμουν εγώ αυτός."
ή και εγώ, συμπληρώνω.
--
διόρθωση
--
πάνω από όλα, θα μπορούσα απλά να έδινα αυτό και και να μην έλεγα τίποτα άλλο.
ότι καλύτερο έχω δει στη ζωή μου. για πάντα.
"μία φορά, έπαιζε ο λουδοβίκος των ανωγείων στην κρήτη, σε εκείνο το θέατρο, που είχανε κτίσει για έναν έλληνα θεό του έρωτα. η συναυλία είχε κρατήσει πάρα πολύ ώρα. σε κάποια φάση, κάποιος έπεσε από τα βράχια και σκοτώθηκε. απλά τον είχε πάρει ο ύπνος.
θα μπορούσα άνετα να ήμουν εγώ αυτός."
ή και εγώ, συμπληρώνω.
--
διόρθωση
--
πάνω από όλα, θα μπορούσα απλά να έδινα αυτό και και να μην έλεγα τίποτα άλλο.
ότι καλύτερο έχω δει στη ζωή μου. για πάντα.
25.2.10
μπράς
σκεφτόμουν, ξεκάθαρα, τί μπορεί να γαμάει πιό πολύ από τον κολτρέϊν? αλήθεια. τι μπορεί να σταθεί δίπλα στον κολτρέϊν? ο ορνέτ? ο άλμπερτ άϊλερ? ο άντονι μπράξτον? η άλις κολτρέϊν? οι αρτ ανσάμπλ? ο έρικ ντόλφι? τι? ο μίνγκους?
μετά σκέφτηκα τα χρόνια στον βόλο που είχα διαλύσει τον εγκέφαλο μου με την ίμπαλς, για χρόνια ολόκληρα άκουγα μόνο ίμπαλς και φρί τζαζ και τζό χέντερσον και σαμ ρίβερς και μάζευα σιντί άπειρα άπειρα άπειρα
χθες άκουγα όλη μέρα το άφρικα/μπρας του κολτρέϊν, με τον έλβιν τζόουνς να ανατινάζει το ράϊντ και τα τόμ με ανεπανόρθωτα ριμσοτς, και τον αρτ ντέϊβις να παίζει τον κώλο του και τον έρικ ντόλφι να σκάει τόσο σωστά, που δεν απορείς μετά γιατί έχει πει ο μπίφχαρτ ότι στο τράουτ μασκ ρέπλικα απλά αντέγραφε το άουτ του λάντς. τι ενορχήστρωση έχει αυτός ο δίσκος, τι αδιανόητη ενορχήστρωση....και ο μακόϊ τάϊνερ, πωπω, τον καρκίνο, τον ακούς και νομίζει ότι παίζει πιάνο στην τύχη μερικές φορές, σαν να παίζει τις συγχορδίες στο άκυρο, αλλά τα φέρνει όλα και δένουν. πωπω. τι δισκάρα, τι αδιανόητος δίσκος, σαν να κατέβηκε από το διάστημα.
σκέφτομαι άρα, με βεβαιότητα πιά, ότι τα μεγαλύτερα μουσικά σοκ στην ζωή μου είναι δύο: η ίμπαλς και το χιπχοπ. και δεν είναι τυχαίο που μου ήρθανε και τα δύο συγχρόνως, κάπου ανάμεσα στην γαλλίας και στον άναυρο.
πραγματικά, υπάρχουν φορές που κοιτάω τον κατάλογο της ίμπαλς και τα πάντα μοιάζουν με μία τσιχλόφουσκα μπροστά του.
μετά σκέφτηκα τα χρόνια στον βόλο που είχα διαλύσει τον εγκέφαλο μου με την ίμπαλς, για χρόνια ολόκληρα άκουγα μόνο ίμπαλς και φρί τζαζ και τζό χέντερσον και σαμ ρίβερς και μάζευα σιντί άπειρα άπειρα άπειρα
χθες άκουγα όλη μέρα το άφρικα/μπρας του κολτρέϊν, με τον έλβιν τζόουνς να ανατινάζει το ράϊντ και τα τόμ με ανεπανόρθωτα ριμσοτς, και τον αρτ ντέϊβις να παίζει τον κώλο του και τον έρικ ντόλφι να σκάει τόσο σωστά, που δεν απορείς μετά γιατί έχει πει ο μπίφχαρτ ότι στο τράουτ μασκ ρέπλικα απλά αντέγραφε το άουτ του λάντς. τι ενορχήστρωση έχει αυτός ο δίσκος, τι αδιανόητη ενορχήστρωση....και ο μακόϊ τάϊνερ, πωπω, τον καρκίνο, τον ακούς και νομίζει ότι παίζει πιάνο στην τύχη μερικές φορές, σαν να παίζει τις συγχορδίες στο άκυρο, αλλά τα φέρνει όλα και δένουν. πωπω. τι δισκάρα, τι αδιανόητος δίσκος, σαν να κατέβηκε από το διάστημα.
σκέφτομαι άρα, με βεβαιότητα πιά, ότι τα μεγαλύτερα μουσικά σοκ στην ζωή μου είναι δύο: η ίμπαλς και το χιπχοπ. και δεν είναι τυχαίο που μου ήρθανε και τα δύο συγχρόνως, κάπου ανάμεσα στην γαλλίας και στον άναυρο.
πραγματικά, υπάρχουν φορές που κοιτάω τον κατάλογο της ίμπαλς και τα πάντα μοιάζουν με μία τσιχλόφουσκα μπροστά του.
23.2.10
βιβλία
διάβασα σχεδόν το μισό 2666 και το άφησα στην άκρη. ξεκίνησα να διαβάζω το "ζωή: οδηγίες χρήσης" του ζορζ περέκ για να μελαγχολώ ακόμα περισσότερο. και προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που με διαλύει τελικά. και μάλλον τείνω στο να συνειδητοποιήσω ότι με γονατίζουν οι μικρές λεπτομέρειες ευτυχισμένων ζωών ανθρώπων. αυτές οι μικρές στιγμές απραγίας σε σπίτια με οικογένειες και φίλους που κάνουν ακριβώς ότι αγαπάνε και στον ελέυθερο χρόνο τρώνε και κοιτάνε τους πίνακες στα σπίτια τους και διαβάζουν όμορφα βιβλία. και προσπαθώ να καταλάβω πως γίνεται να κάνω και γω την ζωή μου έτσι και δυσκολεύομαι αφόρητα, χάνω τον έλεγχο, δεν ξέρω καν πως να το καταφέρω.
και απλά διαβάζω το βιβλίο και προσπαθώ να μην σκέφτομαι, και αν το μυαλό μου αρχίσει να ουρλιάζει, κάνω τον αδιάφορο.
και απλά διαβάζω το βιβλίο και προσπαθώ να μην σκέφτομαι, και αν το μυαλό μου αρχίσει να ουρλιάζει, κάνω τον αδιάφορο.
απραγία
βλέπω τα πιό παράξενα όνειρα. πριν να ξυπνήσω έβλεπα ότι τραγουδούσα κάπου σε ένα δωμάτιο και ζητούσα κι άλλο ριβέρμπ. μετά τραγουδούσα και νόμιζα ότι ηχογραφούσε. την τρίτη φορά το είπα καλά. ήταν ωραίο τραγούδι. συνέχεια σκεφτόμουν ότι μοιάζει πολύ με άνιμαλ κολέκτιβ. αλλά ήταν ωραίο. μετά μίλησα με τον τύπο που ηχογραφούσε και μου είπε ότι δεν ηχογραφούσε. στεναχωρέθηκα. ξύπνησα και πήγα να δω τα μέϊλ μου.
στροφή/άπειρο
το καλοκαίρι, υπήρχαν φορές που έφευγα με το αυτοκίνητο παρασκευές, μετά την δουλειά, και πήγαινα ή βέροια ή βόλο. δούλευα πάντα δέκα με δύο το βράδυ, οπότε και το ταξίδι ήταν φουλ νυχτερινό.
και κάθε φορά, πάντα, πάθαινα το ίδιο πράγμα.
σε κάποιο σημείο του δρόμου (προφανώς και δεν θυμάμαι, πάντως σίγουρα κάτω από την λάρισα) ήταν μία στροφή, μία τεράστια στροφή, και όπως οδηγούσα μέσα στη νύχτα, με σκατένια μουσική να παίζει από το ραδιόφωνο, ένιωθα πως η στροφή ήταν ατελείωτη. για την ακρίβεια μπορώ να θυμηθώ ξεκάθαρα ότι κρατούσα το τιμόνι στραμένο στα αριστερά για 5 λεπτά. σαν να βουτούσα στην άβυσσο για αρκετή ώρα, σαν να έπαιρνα ένα τρυπάνι, να τρυπούσα το βουνό, και μετά να ακολουθούσα την διαδρομή.
δεν μπορώ να σιγουρευτώ για τον εαυτό μου αν ήταν όνειρο ή αν ήταν αλήθεια. ήταν σαν ένα ατελείωτο μαρτύριο, αλλά ίσως και όχι. ήταν η απόλυτη στιγμή απραγίας, απλά βούταγα στο σκοτάδι και όλο και πιό μέσα στο τίποτα και στο παράλογο.
πότε θα επανέρθουν τα πράγματα στην θέση τους άραγε?
ανάσα.
και κάθε φορά, πάντα, πάθαινα το ίδιο πράγμα.
σε κάποιο σημείο του δρόμου (προφανώς και δεν θυμάμαι, πάντως σίγουρα κάτω από την λάρισα) ήταν μία στροφή, μία τεράστια στροφή, και όπως οδηγούσα μέσα στη νύχτα, με σκατένια μουσική να παίζει από το ραδιόφωνο, ένιωθα πως η στροφή ήταν ατελείωτη. για την ακρίβεια μπορώ να θυμηθώ ξεκάθαρα ότι κρατούσα το τιμόνι στραμένο στα αριστερά για 5 λεπτά. σαν να βουτούσα στην άβυσσο για αρκετή ώρα, σαν να έπαιρνα ένα τρυπάνι, να τρυπούσα το βουνό, και μετά να ακολουθούσα την διαδρομή.
δεν μπορώ να σιγουρευτώ για τον εαυτό μου αν ήταν όνειρο ή αν ήταν αλήθεια. ήταν σαν ένα ατελείωτο μαρτύριο, αλλά ίσως και όχι. ήταν η απόλυτη στιγμή απραγίας, απλά βούταγα στο σκοτάδι και όλο και πιό μέσα στο τίποτα και στο παράλογο.
πότε θα επανέρθουν τα πράγματα στην θέση τους άραγε?
ανάσα.
19.2.10
γουάτ γιού αρ
-το beach house είναι τελικά πιό μέτριο και από τον θάνατο, το βαρέθηκα πιό γρήγορα κι από υπεραλατισμένα ποπκορν. πφφφφ, δεν ξέρω τι με πιάνει και ενθουσιάζομαι με τέτοια πράγματα
-άκουγα owen pallett για μερικές ώρες, μου φάνηκε ωραίος δίσκος. τελικά δεν είναι. το ξέχασα ότι υπάρχει.
-το κομμάτι του καριμπού παραμένει γαμηστερό.
-άκουγα το σινγκλάκι hot chip και είχα χεστεί από την χαρά μου. άκουσα τον δίσκο και μου φάνηκε συμπαθητικός. μετά ο ιλός είπε ότι είναι χάλια. δεν τον ξανάκουσα (τον δίσκο). με επηρεάσε. δεν είναι η πρώτη φορά.
-κατέβασα ένα τραγούδι από τον δίσκο της joanna newsom, χέστηκα από την χαρά μου που μιάζει με τζόνι μίτσελ, και σήμερα ακούω το ys ασταμάτητα. δεν το είχα ακούσει όταν βγήκε, προφανώς κάνω λάθος εκτιμήσεις συνεχώς. το ys είναι αδιανόητα τέλειος δίσκος, και το κομμάτι αυτό από τον καινούριο της είναι σαν να βγήκε από το court and spark. επίσης σήμερα άκουω hejira, court and spark, και hissing of summer lawns και θυμάμαι και πάλι ότι η τζόνι μίτσελ είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί στη ζωή μου. το μόνο κακό είναι ποτέ δεν μπόρεσα να τον παίξω μαζί της. με την joanna όμως?
-προσπάθησα για χιλιοστή φορά στη ζωή μου να ακούσω το exile on main street και δεν το αντέχω με τίποτα με τίποτα με τίποτα. ενώ το aftermath, το between the buttons, το satanic majesties... πόσο γαμάνε. η θεωρία μου ότι ο brian jones ήταν τα πάντα αρχίζει να επανέρχεται.
-χμμ, είδα μια διάλεξη του john oswald χθες, και κατα στιγμές μου φάνηκε απίστευτος τύπος, αλλά γενικά κάτι με ενόχλησε. και επίσης, δεν ήξερε καν ποιος είναι ο dilla!!! χαχα, αυτό κι αν είναι κριτήριο.
-προσπαθώ να ξαναρχίσω να αγαπάω κάποια πράγματα στην μουσική, αλλά μου είναι λίγο δύσκολο. προσπαθώ να βρω αυτοπεποίθηση, ποτέ δεν είχα, είναι πολύ δύσκολο να την γεννήσω τώρα στα καλά καθούμενα. νιώθω το κεφάλι μου να γίνεται πουρές ώρες ώρες, και έχω και τόση πολύ δουλειά να κάνω, και απλά κάθομαι και την κοιτάω και με κοιτάει. το μόνο σίγουρο είναι ότι ακόμα λατρεύω να κοιτάω το σαμπλερ μου. σαν να κοιτάω τον μικρό αδερφό που ποτέ δεν είχα.
-διαβάζω αυτό το 2666 και δεν μπορώ να το διαβάσω το βράδυ γιατί έχω φτάσει σε σημεία που παρασκοτεινιάζει, και δυσκολεύομαι. κάποια βράδια διάβαζα το hate του peter bagge και ήταν επισήμως η πρώτη φορά που διαβάζω κομικ στην ζωή μου.
-για πολλά πράγματα υπάρχει η πρώτη φορά τελικά. ποιός θα το περίμενε ότι θα έρθει η μέρα που θα τον παίζω με την joanna newsom?
(δεν το έχω κάνει ακόμα πάντως)
-άκουγα owen pallett για μερικές ώρες, μου φάνηκε ωραίος δίσκος. τελικά δεν είναι. το ξέχασα ότι υπάρχει.
-το κομμάτι του καριμπού παραμένει γαμηστερό.
-άκουγα το σινγκλάκι hot chip και είχα χεστεί από την χαρά μου. άκουσα τον δίσκο και μου φάνηκε συμπαθητικός. μετά ο ιλός είπε ότι είναι χάλια. δεν τον ξανάκουσα (τον δίσκο). με επηρεάσε. δεν είναι η πρώτη φορά.
-κατέβασα ένα τραγούδι από τον δίσκο της joanna newsom, χέστηκα από την χαρά μου που μιάζει με τζόνι μίτσελ, και σήμερα ακούω το ys ασταμάτητα. δεν το είχα ακούσει όταν βγήκε, προφανώς κάνω λάθος εκτιμήσεις συνεχώς. το ys είναι αδιανόητα τέλειος δίσκος, και το κομμάτι αυτό από τον καινούριο της είναι σαν να βγήκε από το court and spark. επίσης σήμερα άκουω hejira, court and spark, και hissing of summer lawns και θυμάμαι και πάλι ότι η τζόνι μίτσελ είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί στη ζωή μου. το μόνο κακό είναι ποτέ δεν μπόρεσα να τον παίξω μαζί της. με την joanna όμως?
-προσπάθησα για χιλιοστή φορά στη ζωή μου να ακούσω το exile on main street και δεν το αντέχω με τίποτα με τίποτα με τίποτα. ενώ το aftermath, το between the buttons, το satanic majesties... πόσο γαμάνε. η θεωρία μου ότι ο brian jones ήταν τα πάντα αρχίζει να επανέρχεται.
-χμμ, είδα μια διάλεξη του john oswald χθες, και κατα στιγμές μου φάνηκε απίστευτος τύπος, αλλά γενικά κάτι με ενόχλησε. και επίσης, δεν ήξερε καν ποιος είναι ο dilla!!! χαχα, αυτό κι αν είναι κριτήριο.
-προσπαθώ να ξαναρχίσω να αγαπάω κάποια πράγματα στην μουσική, αλλά μου είναι λίγο δύσκολο. προσπαθώ να βρω αυτοπεποίθηση, ποτέ δεν είχα, είναι πολύ δύσκολο να την γεννήσω τώρα στα καλά καθούμενα. νιώθω το κεφάλι μου να γίνεται πουρές ώρες ώρες, και έχω και τόση πολύ δουλειά να κάνω, και απλά κάθομαι και την κοιτάω και με κοιτάει. το μόνο σίγουρο είναι ότι ακόμα λατρεύω να κοιτάω το σαμπλερ μου. σαν να κοιτάω τον μικρό αδερφό που ποτέ δεν είχα.
-διαβάζω αυτό το 2666 και δεν μπορώ να το διαβάσω το βράδυ γιατί έχω φτάσει σε σημεία που παρασκοτεινιάζει, και δυσκολεύομαι. κάποια βράδια διάβαζα το hate του peter bagge και ήταν επισήμως η πρώτη φορά που διαβάζω κομικ στην ζωή μου.
-για πολλά πράγματα υπάρχει η πρώτη φορά τελικά. ποιός θα το περίμενε ότι θα έρθει η μέρα που θα τον παίζω με την joanna newsom?
(δεν το έχω κάνει ακόμα πάντως)
18.2.10
λος άντζελες
χμμμ, αν σκεφτώ ότι έπεσα για ύπνο στις 1.45 (για την ακρίβεια, έπεσα στις 1.30, αλλά έκλεισα τα φώτα στις 1.45) και τώρα είναι 6.21 και είμαι ήδη ξύπνιος, κάτι δεν πάει καλά. ακόμα.
δεν είναι πολύ λογικό.
νιώθω σαν να μην γράφω τώρα. σαν να μην είμαι εγώ. αλλά είμαι.
και ακούω το god only knows από το ραδιόφωνο που έχω δίπλα στο κρεβάτι και παίζει όλο το βράδυ ένα σταθμό (πρόσφατα κατάλαβα ότι ο σταθμός λέγεται ίντερπόπ και όχι ίντερπόλ)
σε κάθε περίπτωση, έχει πονέσει το μυαλό μου από την σκέψη όλο αυτό τον καιρό, και παρόλ'αυτά έχω δουλέψει ελάχιστα. παράξενα πράγματα. είναι αδιανόητο πως κοκκαλώνει η ανθρώπινη δραστηριότητα ώρες ώρες.
λέω να κάτσω να περιμένω να ξημερώσει και μετά να πέσω στο κρεβάτι, γιατί είναι τέλειο το κόκκινο ξημέρωμα.
τώρα παίζει byrds. τι ωραία, ίσως να το πάρω σαν σημάδι κιόλας. αλλά καλύτερα όχι.
πάντως, αναρωτιέμαι εδώ και βδομάδες, πως γίνεται η συμπερίφορα μου να είναι τόσο άμεσα εξαρτώμενη από διάφορα σημειολογικά που μου συμβαίνουν καθημερινά? πως γίνεται οι χαρές μου να γίνονται εμμονές μου και να μην με αφήνουν να κουνηθώ? πως κατάφερα και άφησα τον ενθουσιασμό μου να μου επιβάλλει συμπεριφορές? πόσο χαζός και μικρός είμαι τελικά, που έχω τέτοια προβλήματα?
νιώθω στιγμές πως το κεφάλι μου φεύγει από το σώμα μου, νιώθω τα χέρια μου ότι ανατινάζονται μαζί του, και μετά απλά κάθομαι και κοιτάω. και ούτε νερό δεν μπορώ να πιώ. κυριολεκτικά.
από την άλλη, έχω ήδη βαρεθεί τον εαυτό μου με όλο αυτό. νιώθω πως συνεχίζω να κουβαλάω τάσεις escapism (τι ωραία λέξη) αλλά δεν ξέρω προς τα που θέλω να escape to.
(ξανα)αντιγράφω τον γούντι άλεν εδώ: "its ironic, that i make escapist films, but it's not the audience that escapes - it's me"
ποιό είναι το όριο μεταξύ χαράς και ηλιθιότητας? ποιά είναι η στιγμή που χάνω τον έλεγχο? και πότε σταματάνε όλα αυτά? πως σταματάνε άραγε?
(εντελώς τυχαία τώρα ήδη παίζει το 19th nervous breakdown των stones. πόσο ειρωνικό? το τραγούδι είναι απίστευτο πάντως. πωπω. πόσο γαμάνε οι stones πριν το 68!!! πάω να πέσω σαν υπνωτισμένος στο κρεβάτι. αν κατάλαβα κάτι αυτές τις βδομάδες, είναι ότι τελικά παίρνω κάποια πράγματα πιό σοβαρά απ΄ότι πρέπει. ο τρόμος όμως δεν είναι εκεί. ο τρόμος είναι στην εξής ερώτηση: τι θα έκανα αν σταματούσα να έχω διάθεση να παίζω μουσική?)
δεν είναι πολύ λογικό.
νιώθω σαν να μην γράφω τώρα. σαν να μην είμαι εγώ. αλλά είμαι.
και ακούω το god only knows από το ραδιόφωνο που έχω δίπλα στο κρεβάτι και παίζει όλο το βράδυ ένα σταθμό (πρόσφατα κατάλαβα ότι ο σταθμός λέγεται ίντερπόπ και όχι ίντερπόλ)
σε κάθε περίπτωση, έχει πονέσει το μυαλό μου από την σκέψη όλο αυτό τον καιρό, και παρόλ'αυτά έχω δουλέψει ελάχιστα. παράξενα πράγματα. είναι αδιανόητο πως κοκκαλώνει η ανθρώπινη δραστηριότητα ώρες ώρες.
λέω να κάτσω να περιμένω να ξημερώσει και μετά να πέσω στο κρεβάτι, γιατί είναι τέλειο το κόκκινο ξημέρωμα.
τώρα παίζει byrds. τι ωραία, ίσως να το πάρω σαν σημάδι κιόλας. αλλά καλύτερα όχι.
πάντως, αναρωτιέμαι εδώ και βδομάδες, πως γίνεται η συμπερίφορα μου να είναι τόσο άμεσα εξαρτώμενη από διάφορα σημειολογικά που μου συμβαίνουν καθημερινά? πως γίνεται οι χαρές μου να γίνονται εμμονές μου και να μην με αφήνουν να κουνηθώ? πως κατάφερα και άφησα τον ενθουσιασμό μου να μου επιβάλλει συμπεριφορές? πόσο χαζός και μικρός είμαι τελικά, που έχω τέτοια προβλήματα?
νιώθω στιγμές πως το κεφάλι μου φεύγει από το σώμα μου, νιώθω τα χέρια μου ότι ανατινάζονται μαζί του, και μετά απλά κάθομαι και κοιτάω. και ούτε νερό δεν μπορώ να πιώ. κυριολεκτικά.
από την άλλη, έχω ήδη βαρεθεί τον εαυτό μου με όλο αυτό. νιώθω πως συνεχίζω να κουβαλάω τάσεις escapism (τι ωραία λέξη) αλλά δεν ξέρω προς τα που θέλω να escape to.
(ξανα)αντιγράφω τον γούντι άλεν εδώ: "its ironic, that i make escapist films, but it's not the audience that escapes - it's me"
ποιό είναι το όριο μεταξύ χαράς και ηλιθιότητας? ποιά είναι η στιγμή που χάνω τον έλεγχο? και πότε σταματάνε όλα αυτά? πως σταματάνε άραγε?
(εντελώς τυχαία τώρα ήδη παίζει το 19th nervous breakdown των stones. πόσο ειρωνικό? το τραγούδι είναι απίστευτο πάντως. πωπω. πόσο γαμάνε οι stones πριν το 68!!! πάω να πέσω σαν υπνωτισμένος στο κρεβάτι. αν κατάλαβα κάτι αυτές τις βδομάδες, είναι ότι τελικά παίρνω κάποια πράγματα πιό σοβαρά απ΄ότι πρέπει. ο τρόμος όμως δεν είναι εκεί. ο τρόμος είναι στην εξής ερώτηση: τι θα έκανα αν σταματούσα να έχω διάθεση να παίζω μουσική?)
14.2.10
12.2.10
αλλιώς το πράγμα μου προκύπτει
έπεσα πάνω στο "σε θέλω" (από το ωφέλιμο φορτίο), και το άκουσα, πριν από λίγο, ίσως μετά από 5, ή και 6 χρόνια, δεν ξέρω. μάλλον 5.
τον μάϊο του 2005 (ή μήπως τον μάϊο του 2004? μάλλον του 2005), ήμασταν με τον κατσούπη μέσα στο αυτοκίνητο του, εγώ και αυτός, και κάναμε βόλτες από τις δέκα το βράδυ μέχρι τις εφτά το πρωί, ασταμάτητα, και είχαμε το σε θέλω και έπαιζε για ώρες...
άναυρος, καρνάγιο, λεχώνια, αλυκές, πορταριά, πος, καρτάλη, ογλ, άγιος κωνσταντίνος, πολυμέρη, γαλλίας, κουμουνδούρου, λιμάνι, γορίτσα, αγριά, εκατόν πενήντα φορές ο ίδιος κύκλος.
πωπω, ήταν οριακές στιγμές ευτυχίας τότε, ακριβώς εκείνο το συναίσθημα της αεργίας και της ανυπομονησίας και του παράδοξου και όλα αυτά μαζί.
ρε μαλάκα κατσούπη, πόσο πολύ σε αγαπάω, δεν φαντάζεσαι. η ζωή μου θα ήταν πολύ διαφορετική αν δεν είχαμε γνωριστεί, μην το ξεχάσεις ποτέ.
ακούγαμε άλις κολτρέϊν και ρέϊν ντογκς για ημέρες ατελείωτες, και μετά πηγαίναμε στο πος και καθόμασταν και βλέπαμε να πέφτει ξύλο αδιανόητο και μετά κάναμε κι άλλες βόλτες με το αυτοκίνητο.
πωπω, τελικά καταλήγω ότι τίποτα δεν μου αρέσει πιό πολύ στη ζωή μου από τις βόλτες με το αυτοκίνητο.
τίποτα.
είναι απίστευτο πως όσο περνάνε τα χρόνια, ο εγκέφαλος κολλάει σε μικρά πράγματα και δεν μπορεί να ξεκολλήσει, δεν μπορεί να προχωρήσει πέρα από αυτό.
αυτά που πίστευα ότι ήταν σημαντικά μου φαίνονται πιά κλανιές, αλλά τα μικρά και τα ασήμαντα με διαλύουν.
επίσης με διαλύει αυτή ακριβώς η φωτογραφία και σκέφτομαι ότι δύσκολα θα ηρεμήσω πιά.
πολύ παράξενο.
αλλιώς το είχα φανταστεί.
τον μάϊο του 2005 (ή μήπως τον μάϊο του 2004? μάλλον του 2005), ήμασταν με τον κατσούπη μέσα στο αυτοκίνητο του, εγώ και αυτός, και κάναμε βόλτες από τις δέκα το βράδυ μέχρι τις εφτά το πρωί, ασταμάτητα, και είχαμε το σε θέλω και έπαιζε για ώρες...
άναυρος, καρνάγιο, λεχώνια, αλυκές, πορταριά, πος, καρτάλη, ογλ, άγιος κωνσταντίνος, πολυμέρη, γαλλίας, κουμουνδούρου, λιμάνι, γορίτσα, αγριά, εκατόν πενήντα φορές ο ίδιος κύκλος.
πωπω, ήταν οριακές στιγμές ευτυχίας τότε, ακριβώς εκείνο το συναίσθημα της αεργίας και της ανυπομονησίας και του παράδοξου και όλα αυτά μαζί.
ρε μαλάκα κατσούπη, πόσο πολύ σε αγαπάω, δεν φαντάζεσαι. η ζωή μου θα ήταν πολύ διαφορετική αν δεν είχαμε γνωριστεί, μην το ξεχάσεις ποτέ.
ακούγαμε άλις κολτρέϊν και ρέϊν ντογκς για ημέρες ατελείωτες, και μετά πηγαίναμε στο πος και καθόμασταν και βλέπαμε να πέφτει ξύλο αδιανόητο και μετά κάναμε κι άλλες βόλτες με το αυτοκίνητο.
πωπω, τελικά καταλήγω ότι τίποτα δεν μου αρέσει πιό πολύ στη ζωή μου από τις βόλτες με το αυτοκίνητο.
τίποτα.
είναι απίστευτο πως όσο περνάνε τα χρόνια, ο εγκέφαλος κολλάει σε μικρά πράγματα και δεν μπορεί να ξεκολλήσει, δεν μπορεί να προχωρήσει πέρα από αυτό.
αυτά που πίστευα ότι ήταν σημαντικά μου φαίνονται πιά κλανιές, αλλά τα μικρά και τα ασήμαντα με διαλύουν.
επίσης με διαλύει αυτή ακριβώς η φωτογραφία και σκέφτομαι ότι δύσκολα θα ηρεμήσω πιά.
πολύ παράξενο.
αλλιώς το είχα φανταστεί.
5.2.10
2.2.10
ταχυδρομείο
έχει τόσα βράδια που βλέπω ακριβώς το ίδιο όνειρο. ξυπνάω μέσα στη νύχτα, αλλά είναι μέρα, κοιτάω τα ιμέϊλ μου, ξημερώνει, το φως είναι κόκκινο, ακούω φωνές στο ραδιόφωνο που νομίζω ότι είναι ελληνικά και μετά ξαναπέφτω για ύπνο.
το βλέπω κάθε βράδυ.
μετά από λίγο, βλέπω τον εαυτό μου να κάθεται δίπλα μου, πάνω στο καλοριφέρ και να με κοιτάει στα μάτια, και μετά σηκωνόμαστε μαζί και πηγαίνουμε να κοιτάξουμε τα ιμέϊλ μου. ένα βράδυ, είδα το όνειρο αυτό τρεις φορές.
την τέταρτη ξύπνησα τρομαγμένος, ιδρωμένος, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω αν ακόμα ονειρευόμουν, ή όντως ήμουν ξύπνιος. δοκίμασα να με τσιμπήσω, δεν πόνεσα, τα χέρια μου ήταν μουδιασμένα, κοίταξα το ρολόϊ του ραδιοφώνου δίπλα μου, αλλά δεν μπορούσα να δω τι έγραφε.
με βαρούσε ο ήλιος στο κεφάλι, και ήταν πάλι κόκκινος.
δοκίμασα να σηκωθώ, έπεσα πάνω στο καλοριφέρ, δεν έκαιγε, προχώρησα, πήγα και ξανακοίταξα τα ιμέϊλ μου, ξαναγύρισα στο κρεβάτι, σκεπάστηκα, προσπάθησα να ηρεμήσω, κουράστηκα να προσπαθώ και με πήρε ο ύπνος.
<...>
έχει τόσες μέρες, που δεν μπορώ να καταλάβω την διαφορά του άδειου και του γεμάτου, του αισιόδοξου και του απαισιόδοξου, της πραγματικότητας και του ψέμματος.
έχει τόσες μέρες που οι ύπνοι μου είναι τρομακτικοί και αποτρόπαιοι. αλλά και με το που ξυπνάω, υπάρχουν φορές μέσα στην μέρα μου, που νιώθω κάτι να με τραβάει προς τα μέσα, σαν να θέλει να με πάρει μαζί του.
κοιτάω τα χέρια μου, μου φαίνονται άσπρα, νιώθω τον ήλιο να με χτυπάει ακριβώς πάνω στο κεφάλι, αισθάνομαι ότι η σκέψη μου δεν με υπακούει, ακούω το κενό να έρχεται κατα πάνω μου.
αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι το κενό ή όλα τα συναισθήματα του κόσμου.
προχωράω στο δρόμο, ακούω μουσική, κοιτάω τον εαυτό μου στους καθρέφτες, προσπαθώ να φάω, κάνω το μυαλό μου να ξεχαστεί, το πιέζω και ξεχνιέμαι.
αλλά και πάλι, μετά από λίγο κοιτάω μέσα μου, και ξυπνάω και σηκώνομαι από το κρεβάτι, και ο ήλιος είναι κόκκινος, και πάω να πάρω τα ιμέϊλ μου και διαβάζω άλλα πράγματα, γραμμένα με το χέρι.
προσπαθώ να φωνάξω και ακούω την ανάσα μου στα αυτιά μου.
ξαπλώνω, ακούω τις ίδιες φωνές, κοιτάω το παράθυρο και κοιμάμαι.
προσπαθώ να καταλάβω ποιά είναι απόσταση μεταξύ της έκπληξης και της συνήθειας.
και σηκώνομαι από το κρεβάτι και ξανακοιτάω τα ιμέϊλ μου.
το βλέπω κάθε βράδυ.
μετά από λίγο, βλέπω τον εαυτό μου να κάθεται δίπλα μου, πάνω στο καλοριφέρ και να με κοιτάει στα μάτια, και μετά σηκωνόμαστε μαζί και πηγαίνουμε να κοιτάξουμε τα ιμέϊλ μου. ένα βράδυ, είδα το όνειρο αυτό τρεις φορές.
την τέταρτη ξύπνησα τρομαγμένος, ιδρωμένος, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω αν ακόμα ονειρευόμουν, ή όντως ήμουν ξύπνιος. δοκίμασα να με τσιμπήσω, δεν πόνεσα, τα χέρια μου ήταν μουδιασμένα, κοίταξα το ρολόϊ του ραδιοφώνου δίπλα μου, αλλά δεν μπορούσα να δω τι έγραφε.
με βαρούσε ο ήλιος στο κεφάλι, και ήταν πάλι κόκκινος.
δοκίμασα να σηκωθώ, έπεσα πάνω στο καλοριφέρ, δεν έκαιγε, προχώρησα, πήγα και ξανακοίταξα τα ιμέϊλ μου, ξαναγύρισα στο κρεβάτι, σκεπάστηκα, προσπάθησα να ηρεμήσω, κουράστηκα να προσπαθώ και με πήρε ο ύπνος.
<...>
έχει τόσες μέρες, που δεν μπορώ να καταλάβω την διαφορά του άδειου και του γεμάτου, του αισιόδοξου και του απαισιόδοξου, της πραγματικότητας και του ψέμματος.
έχει τόσες μέρες που οι ύπνοι μου είναι τρομακτικοί και αποτρόπαιοι. αλλά και με το που ξυπνάω, υπάρχουν φορές μέσα στην μέρα μου, που νιώθω κάτι να με τραβάει προς τα μέσα, σαν να θέλει να με πάρει μαζί του.
κοιτάω τα χέρια μου, μου φαίνονται άσπρα, νιώθω τον ήλιο να με χτυπάει ακριβώς πάνω στο κεφάλι, αισθάνομαι ότι η σκέψη μου δεν με υπακούει, ακούω το κενό να έρχεται κατα πάνω μου.
αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι το κενό ή όλα τα συναισθήματα του κόσμου.
προχωράω στο δρόμο, ακούω μουσική, κοιτάω τον εαυτό μου στους καθρέφτες, προσπαθώ να φάω, κάνω το μυαλό μου να ξεχαστεί, το πιέζω και ξεχνιέμαι.
αλλά και πάλι, μετά από λίγο κοιτάω μέσα μου, και ξυπνάω και σηκώνομαι από το κρεβάτι, και ο ήλιος είναι κόκκινος, και πάω να πάρω τα ιμέϊλ μου και διαβάζω άλλα πράγματα, γραμμένα με το χέρι.
προσπαθώ να φωνάξω και ακούω την ανάσα μου στα αυτιά μου.
ξαπλώνω, ακούω τις ίδιες φωνές, κοιτάω το παράθυρο και κοιμάμαι.
προσπαθώ να καταλάβω ποιά είναι απόσταση μεταξύ της έκπληξης και της συνήθειας.
και σηκώνομαι από το κρεβάτι και ξανακοιτάω τα ιμέϊλ μου.
30.1.10
επιρροές (
υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι ότι τα πιο επιδρασικά πράγματα για μένα για την χρονία που πέρασε ήταν
- το μεριγουέδερ (μου έμαθε να μην φοβάμαι)
- το ρέπο (μου έμαθε να μην με νοιάζει τίποτα)
- τα γερμανικά (μου μάθανε διάφορα αλλά τα ξέχασα)
- το σπίτι στην αγίου μελετίου
- το λάϊβ του edan (μου θύμισε για άλλη μια φορά πως το ταλέντο και εγώ δεν θα βρεθούμε ποτέ στο ίδιο δωμάτιο)
αλλά κυρίως, χμμμ, ήταν αυτό ακριβώς το βίντεο.
τι μου έμαθε?
όχι πολλά.
απλά να κοιτάω την οθόνη για ώρες σε φουλ σκριν και με κλειστά τα φώτα, και ίσως να κόβω κάπως πιό παράξενα.
αλλά τίποτα δεν έχει νόημα.
σίγουρα ίσως.
- το μεριγουέδερ (μου έμαθε να μην φοβάμαι)
- το ρέπο (μου έμαθε να μην με νοιάζει τίποτα)
- τα γερμανικά (μου μάθανε διάφορα αλλά τα ξέχασα)
- το σπίτι στην αγίου μελετίου
- το λάϊβ του edan (μου θύμισε για άλλη μια φορά πως το ταλέντο και εγώ δεν θα βρεθούμε ποτέ στο ίδιο δωμάτιο)
αλλά κυρίως, χμμμ, ήταν αυτό ακριβώς το βίντεο.
τι μου έμαθε?
όχι πολλά.
απλά να κοιτάω την οθόνη για ώρες σε φουλ σκριν και με κλειστά τα φώτα, και ίσως να κόβω κάπως πιό παράξενα.
αλλά τίποτα δεν έχει νόημα.
σίγουρα ίσως.
29.1.10
μπακ του ριάλιτι
αν υποθέσουμε ότι ξεκίνησε μία άλλη μέρα σήμερα (ή και μία άλλη εποχή ή και τίποτα) μπορώ να πω ότι ίσως να μην ξεκίνησε
γιατί το πρώτο πράγμα που με απασχόλησε σήμερα ήταν ότι δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιός είναι καλύτερος δίσκος:
-bringing it all back home?
-highway 61 revisited? ή
-blonde on blonde?
πραγματικά δύσκολη επιλογή.
πραγματικά προβλέψιμες σκέψεις από την μεριά μου.
αλλά και πάλι, τι να έκανα?
δεν έχει αλλάξει και κάτι.
--
επίσης
--
δεν ξέρω αν μου αρέσει ο καινούριος δίσκος των yeasayer, το προηγούμενο δεν το είχα ακούσει καθόλου, παρά μόνο από την μία την κομματάρα το 2080. χμμμ. κάτι με ενοχλεί.
γιατί όμως?
δεν θα έπρεπε να με ενοχλεί τίποτα κανονικά.
γιατί το πρώτο πράγμα που με απασχόλησε σήμερα ήταν ότι δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιός είναι καλύτερος δίσκος:
-bringing it all back home?
-highway 61 revisited? ή
-blonde on blonde?
πραγματικά δύσκολη επιλογή.
πραγματικά προβλέψιμες σκέψεις από την μεριά μου.
αλλά και πάλι, τι να έκανα?
δεν έχει αλλάξει και κάτι.
--
επίσης
--
δεν ξέρω αν μου αρέσει ο καινούριος δίσκος των yeasayer, το προηγούμενο δεν το είχα ακούσει καθόλου, παρά μόνο από την μία την κομματάρα το 2080. χμμμ. κάτι με ενοχλεί.
γιατί όμως?
δεν θα έπρεπε να με ενοχλεί τίποτα κανονικά.
28.1.10
όταν ο κόσμος γύρω μου διαλύεται
the cloak and dagger dangles,
madams light the candles.
in ceremonies of the horsemen,
even the pawn must hold a grudge.
statues made of match sticks,
crumble into one another,
my love winks, she does not bother,
she knows too much to argue or to judge.
madams light the candles.
in ceremonies of the horsemen,
even the pawn must hold a grudge.
statues made of match sticks,
crumble into one another,
my love winks, she does not bother,
she knows too much to argue or to judge.
27.1.10
26.1.10
οδησσός
πόσο θεός είσαι ρε καριμπού? γαμώ τον χριστό μου
ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΜΟΥ
τι κομματάρα έγραψες πάλι?
χύσε με.
και έχεις και phd στα μαθηματικα?
ξαναχύσε με.
--
έντιτ: το ακούω όλη μέρα. όλη μέρα. αυτό και τίποτα άλλο.
ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΜΟΥ
τι κομματάρα έγραψες πάλι?
χύσε με.
και έχεις και phd στα μαθηματικα?
ξαναχύσε με.
--
έντιτ: το ακούω όλη μέρα. όλη μέρα. αυτό και τίποτα άλλο.
25.1.10
βροχή55
θυμάσαι γιώργο γαρεφαλάκη που ήμασταν σπίτι μου και ακούγαμε σιγκουρ ρός (το ny batteri) και μετά φύγαμε με τον ζαχαρή, πήγαμε πήλιο και όταν γυρίσαμε το βράδυ είχαμε αφήσει το στερεοφωνικό στο 5ο τραγούδι, στο 5.55?
το θυμάμαι εγώ πάντως και μου λείπουν εκείνες οι μέρες. δεν μπορείς να φανταστείς πόση αγάπη σου έχω.
--
επι της ουσίας όμως
--
σήμερα το πρωί ξύπνησα λίγο πιο αργά απ'ότι έπρεπε. το λογικό είναι να έρχομαι στο γραφείο νωρίτερα. μαλακία μου.
μπήκα στο μετρό, διάβαζα το βιβλίο μου, και πριν να βγω έξω έβαλα να ακούω το καινούριο φορ τετ. με το που βγήκα, έβρεχε άρρωστα, μανιασμένα, και ήμουν κουκουλωμένος μέσα στο μπουφάν και άκουγα φορ τετ. έσκασε τέλεια, με τις φωνές και τα ντράμς και όλα. όνειρο. και το σάββατο που τον είδα να ντιτζεϊζει ήταν εξίσου γαμηστερός και πορωτικός.
όταν ήμουν τρίτο έτος (ίσως και τέταρτο), είχα γερμανικά κάποια πρωινά, προς μεσημέρι. είχαμε κανονίσει με τον ζαχαρή να βρεθούμε στην αρχιτεκτονική, αλλά δεν είχε το αυτοκίνητο. αποφάσισα να περπατήσω, από το πρωί κιόλας.
αλλά με το που τελείωσα το μάθημα, η βροχή ήταν τόσο κολασμένη που τρόμαξα. αλλά είχε κάτι όμορφο. έβαλα το rounds στο ντίσκμαν και περπάτησα για πάνω απο μιά ώρα (από την ανάληψη στο πεδίο του άρεως). η βροχή ήταν αρρωστημένα πολύ, αλλά είχα τόση αγάπη για τον φορ τετ τότε που δεν με ένοιαζε τίποτα.
θυμήθηκα σήμερα όλα εκείνα τα βράδια που έτρωγα στο audiomulch προσπαθώντας να αντριγράψω (ξερά) τον ήχο του. θυμάμαι τις συνεντεύξεις του που διάβαζα μία μία για ώρες ατελείωτες και έψαχνα όλους τους δίσκους που πρότεινε. θυμάμαι το κόλλημα μου με την alice coltrane που ξεκίνησε από αυτόν, θυμάμαι τον ντουμ, θυμάμαι τον ντίλα, θυμάμαι τον κούσικ, τον μανιτόμπα... τα θυμάμαι όλα.
πέρασαν πολλά πολλά χρόνια για να βγάλω τον φορ τετ από πάνω μου, και ίσως να μην το έχω καταφέρει ακόμα. έχω ζηλέψει πολύ λίγους ανθρώπους όσο έχω ζηλέψει αυτόν. ο καινούριος του δίσκος με ανατριχιάζει σε κάποιες στιγμές, αλλά ποτέ δεν θα συγκριθεί με το rounds.
θυμάμαι δύσκολες στιγμές στην ζωή μου, στις 5 η ώρα το πρωί, να φεύγω από το σπίτι, και να περπατάω μέχρι τον άναυρο με τα πόδια και να ακούω το rounds στο repeat. να σκάει το hands και να κλαίω σαν να μην υπάρχει άυριο.
είναι στα 10 επιδραστικότερα πράγματα που έχουν περάσει από πάνω μου, και με κάποια παράξενη αλληλουχία γεγονότων, ο φορ τετ ευθύνεται και για το ότι είμαι εδώ που είμαι τώρα (γεωγραφικά)
τον καριόλη. το rounds το έβγαλε όταν ήταν 23.
ας μην τα σκεφτόμαστε αυτά καλύτερα.
--
πάνο, σχώρα με που αργώ, δεν πιστεύω να περίμενες κάτι άλλο με τόσο πολύ ίνπουτ, ε?? :)
23.1.10
22.1.10
πολλές φορές
νόμιζα ότι ακούω γυναίκα και ήταν άντρας
ποτέ όμως δεν μου είχε τύχει να ακούω αντρική φωνή και τελικά να τραγουδάει γυναίκα.
απιστευτο. και να είναι και η ανιψιά του μισέλ λεγκράντ.
πωπω... πιό κουλ πεθαίνεις.
το καινουρίο beach house γαμάει και είμαι ερωτευμένος με 2-3 τραγούδια και μακάρι να γίνουν περισσότερα.
είναι ήρεμο, δεν κουράζει το κεφάλι μου, οι μελωδίες είναι φουλ AOR ραδιόφωνο. ότι πρέπει. πραγματικά. ένα ντραμ μπιτ, ένα πιανάκι, δυό φωνές.
και ριβέρμπ.
ποτέ όμως δεν μου είχε τύχει να ακούω αντρική φωνή και τελικά να τραγουδάει γυναίκα.
απιστευτο. και να είναι και η ανιψιά του μισέλ λεγκράντ.
πωπω... πιό κουλ πεθαίνεις.
το καινουρίο beach house γαμάει και είμαι ερωτευμένος με 2-3 τραγούδια και μακάρι να γίνουν περισσότερα.
είναι ήρεμο, δεν κουράζει το κεφάλι μου, οι μελωδίες είναι φουλ AOR ραδιόφωνο. ότι πρέπει. πραγματικά. ένα ντραμ μπιτ, ένα πιανάκι, δυό φωνές.
και ριβέρμπ.
21.1.10
τι ωραία σύμπτωση
κάθομαι και διαβάζω στο πανεπιστήμιο. έχω παράθυρο μπροστά μου. απέναντι μου είναι το μεγάλο, επιβλητικό κτίριο της mediapro.
σήμερα το παρατήρησα
ξέρεις ποιά είναι η mediapro κατσούπη?
"MEDIAPRO to produce three more Woody Allen films, the first of which has been shooting in London."
χαχα, πόση χαρά!
κατσούπη, θες να μου δώσεις ένα ριλ? θα πάω να το αφήσω έξω από την πόρτα τους.
σήμερα το παρατήρησα
ξέρεις ποιά είναι η mediapro κατσούπη?
"MEDIAPRO to produce three more Woody Allen films, the first of which has been shooting in London."
χαχα, πόση χαρά!
κατσούπη, θες να μου δώσεις ένα ριλ? θα πάω να το αφήσω έξω από την πόρτα τους.
τύψεις, ελάχιστες
χαχα, τόσο αργά ξύπνιος, μετά από 2 ώρες με τον μοσχά στο σκάϊπ, χωρίς κανένα νόημα
σίμο αφού είσαι ξύπνιος γιατί δεν μου μιλάς? το ξέρεις ότι ο ζαχαρής δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ γιατί δούλευε? πως νιώθεις?
εδώ είναι 5.41 τώρα. εκεί? 6.41 λογικά. λες να προλάβω να έρθω σε μία ώρα να κοιμηθούμε μαζί?
σίμο αφού είσαι ξύπνιος γιατί δεν μου μιλάς? το ξέρεις ότι ο ζαχαρής δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ γιατί δούλευε? πως νιώθεις?
εδώ είναι 5.41 τώρα. εκεί? 6.41 λογικά. λες να προλάβω να έρθω σε μία ώρα να κοιμηθούμε μαζί?
18.1.10
σοκαρίστηκα λιγάκι
ας το πιάσω από την αρχή
όταν πήγαινα δευτέρα γυμνασίου, είχα έναν φίλο, ο οποίος ήταν πολύ θεός. από αυτόν πήρα τα ep των minor threat, και επίσης μου έδινε άπειρες κασέτες γραμένες από το ράδιο ουτοπία, με ελληνικό χαρντκορ πάνκ. πολλές ώρες μουσικής. για κάποιο λόγο ήταν από τα παιδιά που με είχαν επηρεάσει υπερβολικά μπορώ να πω. γιώργο σταματόπουλο τον λέγανε, ο αδερφός του άκουγε public enemy και fugazi, η καλύτερη φάση.
μαζί πηγαίναμε κατασκήνωση και μου έδινε να ακούω μουσική πολύ συχνά. αυτός μου έλεγε ότι το καλύτερο δισκάδικο στην θεσσαλονίκη ήταν το rollin under. ήταν 1995 και ήταν πάνω από την εγνατία, δεν θυμάμαι σε ποιόν δρόμο. το μόνο που θυμάμαι είναι ένα καλοκαίρι να παίρνουμε κτελ να πάμε θεσσαλονίκη και να μπαίνω μέσα στο ρολιν άντερ και να χύνω στο παντελόνι μου από χαρά και να αγοράζω το πρώτο βινύλιο της ζωής μου, γιατί είχα ακούσει ένα τραγούδι στο ουτοπία και μου είχε κάνει πολύ εντύπωση:
NEW DAY RISING - HÜSKER DÜ
μετά γύρισα σπίτι, άκουγα τον δίσκο και έκλαιγα.
το θέμα δεν είναι εκεί όμως. μπορεί στην βέροια να δούλευα στον ήχο όταν ήμουν μικρός για να χαίρομαι ότι δουλέυω σε δισκάδικο, και από κει αγόραζα τα πιό πολλά σιντί μου, αλλά σε κάθε περίπτωση, όταν έμπαινα στο ρολιν άντερ πάθαινα αμόκ. καθόμουν και διάβαζα το mail order και αναστατωνόταν το είναι μου με τις περιγραφές. όλα φαινόντουσαν τέλεια. ήθελα να τα αγοράσω όλα.
όποτε με κατέβαζε ο πατέρας μου θεσσαλονίκη σάββατα πρωί ή παρασκευές απόγευμα, εκτός του ότι τρώγαμε γύρο στον ξενοφώντα (ίσως αυτή να είναι η πιό αγαπημένη μου ανάμνηση που έχω με τον πατέρα μου, έβερ. λαμπρόπουλος, κλαουδάτος και βόλτες με τα πόδια. αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία), πήγαινα στο ρόλιν άντερ και έχασκα τους δίσκους. για ώρες ατελείωτες.
μέσα στα επόμενα χρόνια αγόρασα πολύ πράμα από εκεί. ενδεικτικά, από εκεί αγόρασα το tilt του scott walker ("είναι μαλακία", "όχι, είναι αριστούργημα"), και επίσης πήγαινα και ρώταγα για χρόνια αν έχουν το sister lovers των big star ("δεν βγαίνει πιά σε σιντι"). από εκεί αγόρασα το purple rain, από εκεί αγόρασα το since i left you. όταν κατάλαβα ότι ΑΥΤΟΙ εκεί ήταν και η lazy dog, δεν ήξερα από πού να πρωτομαζέψω την κόμπλα μου όταν έμπαινα εκεί μέσα. πωπω. με πιάνει τόση συγκίνηση. πόσες φορές ανέβαινα την ναυαρίνου για να το βρω. άπειρες άπειρες φορές.
(όταν δεν πήγαινα στο rollin under, έτρεχα μαγεμένος στο στέρεοντισκ για να ακούσω την φωνή της μέμας από κοντά. αυτό και αν είναι τεράστια ιστορία. το 1997 ήταν η χρονία που έμαθα τον beefheart, το golden hours του eno και το a man needs a maid του neil young. από την φωνή της. επίσης αγόρασα μαγεμένος το ege bamyasi και το διπλό σιντί για τα δεκάχρονα της μάταντορ, μόνο και μόνο επειδή ανέπνεε δίπλα μου και μου μιλούσε συγχρόνως. επίσης ήταν η χρονιά που κλείδωνα την πόρτα στο δωμάτιο μου μετά τις 12, και "όχι ρε μαλάκα, δεν τον παίζω με την φωνή της, αλήθεια!")
(ψέματα)
στη συνέχεια, όταν κατάλαβα ότι το mic.gr το τρέχουν κάποιοι από το rollin under, ήταν σαν να έβλεπα τα κείμενα του mail order online. (ούτως ή άλλως φράκταλ δεν είχα διαβάσει και τόσο πολύ λόγω επαρχίας). ήταν 2000, πρώτο έτος στο βόλο. το mic.gr ήταν το πιό καβλωτικό μουσικό σάϊτ. ήταν όλοι μουρλοί. διάβαζα για όλα τα ωραία πράματα. είχε τις πιό ωραίες λίστες. αγαπούσαν τα πρώτα του four tet. μου μάθανε τον sketchie. κατάλαβα ποιός είναι ο μπάμπης αργυρίου, και όποτε πήγαινα στο μαγαζί ήταν τόσο φιλικός και τόσο ελιτιστής, όσο χρειαζόταν. μετά επί ginger, είχα αφήσει ένα cdr στην πόρτα του rollin under, ελπίζοντας να μας δω στο mic, αλλά περίμενα αρκετό καιρό. είχα δει τους no balance εκεί και ζήλευα.
σήμερα, με το που γύρισα σπίτι είδα αυτό
πρέπει να έφυγε το χαμόγελο από το πρόσωπο μου μετά από 3 ώρες περίπου. και δεν είμαι σίγουρος κιόλας. πρώτη φορά χαίρομαι για τέτοια πράγματα τόσο πολύ, ώστε να μπαίνω στην διαδικασία να γράψω τέτοιο κατεβατό. πραγματικά νιώθω σοκαρισμένος. ότι να ναι. έκπληκτος.
θέλω να πω όλα τα κλισέ για τον 13χρονο παναγιώτη που ξαναπάει στην θεσσαλονίκη να αγοράσει δίσκους, αλλά δεν το κάνω γιατί θα γίνω ακόμα πιο γελοίος.
θα μείνω με το χαμόγελο.
ίσως και να τον παίξω με την φωνή της μέμας τώρα που το θυμήθηκα.
χαχα.
όταν πήγαινα δευτέρα γυμνασίου, είχα έναν φίλο, ο οποίος ήταν πολύ θεός. από αυτόν πήρα τα ep των minor threat, και επίσης μου έδινε άπειρες κασέτες γραμένες από το ράδιο ουτοπία, με ελληνικό χαρντκορ πάνκ. πολλές ώρες μουσικής. για κάποιο λόγο ήταν από τα παιδιά που με είχαν επηρεάσει υπερβολικά μπορώ να πω. γιώργο σταματόπουλο τον λέγανε, ο αδερφός του άκουγε public enemy και fugazi, η καλύτερη φάση.
μαζί πηγαίναμε κατασκήνωση και μου έδινε να ακούω μουσική πολύ συχνά. αυτός μου έλεγε ότι το καλύτερο δισκάδικο στην θεσσαλονίκη ήταν το rollin under. ήταν 1995 και ήταν πάνω από την εγνατία, δεν θυμάμαι σε ποιόν δρόμο. το μόνο που θυμάμαι είναι ένα καλοκαίρι να παίρνουμε κτελ να πάμε θεσσαλονίκη και να μπαίνω μέσα στο ρολιν άντερ και να χύνω στο παντελόνι μου από χαρά και να αγοράζω το πρώτο βινύλιο της ζωής μου, γιατί είχα ακούσει ένα τραγούδι στο ουτοπία και μου είχε κάνει πολύ εντύπωση:
NEW DAY RISING - HÜSKER DÜ
μετά γύρισα σπίτι, άκουγα τον δίσκο και έκλαιγα.
το θέμα δεν είναι εκεί όμως. μπορεί στην βέροια να δούλευα στον ήχο όταν ήμουν μικρός για να χαίρομαι ότι δουλέυω σε δισκάδικο, και από κει αγόραζα τα πιό πολλά σιντί μου, αλλά σε κάθε περίπτωση, όταν έμπαινα στο ρολιν άντερ πάθαινα αμόκ. καθόμουν και διάβαζα το mail order και αναστατωνόταν το είναι μου με τις περιγραφές. όλα φαινόντουσαν τέλεια. ήθελα να τα αγοράσω όλα.
όποτε με κατέβαζε ο πατέρας μου θεσσαλονίκη σάββατα πρωί ή παρασκευές απόγευμα, εκτός του ότι τρώγαμε γύρο στον ξενοφώντα (ίσως αυτή να είναι η πιό αγαπημένη μου ανάμνηση που έχω με τον πατέρα μου, έβερ. λαμπρόπουλος, κλαουδάτος και βόλτες με τα πόδια. αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία), πήγαινα στο ρόλιν άντερ και έχασκα τους δίσκους. για ώρες ατελείωτες.
μέσα στα επόμενα χρόνια αγόρασα πολύ πράμα από εκεί. ενδεικτικά, από εκεί αγόρασα το tilt του scott walker ("είναι μαλακία", "όχι, είναι αριστούργημα"), και επίσης πήγαινα και ρώταγα για χρόνια αν έχουν το sister lovers των big star ("δεν βγαίνει πιά σε σιντι"). από εκεί αγόρασα το purple rain, από εκεί αγόρασα το since i left you. όταν κατάλαβα ότι ΑΥΤΟΙ εκεί ήταν και η lazy dog, δεν ήξερα από πού να πρωτομαζέψω την κόμπλα μου όταν έμπαινα εκεί μέσα. πωπω. με πιάνει τόση συγκίνηση. πόσες φορές ανέβαινα την ναυαρίνου για να το βρω. άπειρες άπειρες φορές.
(όταν δεν πήγαινα στο rollin under, έτρεχα μαγεμένος στο στέρεοντισκ για να ακούσω την φωνή της μέμας από κοντά. αυτό και αν είναι τεράστια ιστορία. το 1997 ήταν η χρονία που έμαθα τον beefheart, το golden hours του eno και το a man needs a maid του neil young. από την φωνή της. επίσης αγόρασα μαγεμένος το ege bamyasi και το διπλό σιντί για τα δεκάχρονα της μάταντορ, μόνο και μόνο επειδή ανέπνεε δίπλα μου και μου μιλούσε συγχρόνως. επίσης ήταν η χρονιά που κλείδωνα την πόρτα στο δωμάτιο μου μετά τις 12, και "όχι ρε μαλάκα, δεν τον παίζω με την φωνή της, αλήθεια!")
(ψέματα)
στη συνέχεια, όταν κατάλαβα ότι το mic.gr το τρέχουν κάποιοι από το rollin under, ήταν σαν να έβλεπα τα κείμενα του mail order online. (ούτως ή άλλως φράκταλ δεν είχα διαβάσει και τόσο πολύ λόγω επαρχίας). ήταν 2000, πρώτο έτος στο βόλο. το mic.gr ήταν το πιό καβλωτικό μουσικό σάϊτ. ήταν όλοι μουρλοί. διάβαζα για όλα τα ωραία πράματα. είχε τις πιό ωραίες λίστες. αγαπούσαν τα πρώτα του four tet. μου μάθανε τον sketchie. κατάλαβα ποιός είναι ο μπάμπης αργυρίου, και όποτε πήγαινα στο μαγαζί ήταν τόσο φιλικός και τόσο ελιτιστής, όσο χρειαζόταν. μετά επί ginger, είχα αφήσει ένα cdr στην πόρτα του rollin under, ελπίζοντας να μας δω στο mic, αλλά περίμενα αρκετό καιρό. είχα δει τους no balance εκεί και ζήλευα.
σήμερα, με το που γύρισα σπίτι είδα αυτό
πρέπει να έφυγε το χαμόγελο από το πρόσωπο μου μετά από 3 ώρες περίπου. και δεν είμαι σίγουρος κιόλας. πρώτη φορά χαίρομαι για τέτοια πράγματα τόσο πολύ, ώστε να μπαίνω στην διαδικασία να γράψω τέτοιο κατεβατό. πραγματικά νιώθω σοκαρισμένος. ότι να ναι. έκπληκτος.
θέλω να πω όλα τα κλισέ για τον 13χρονο παναγιώτη που ξαναπάει στην θεσσαλονίκη να αγοράσει δίσκους, αλλά δεν το κάνω γιατί θα γίνω ακόμα πιο γελοίος.
θα μείνω με το χαμόγελο.
ίσως και να τον παίξω με την φωνή της μέμας τώρα που το θυμήθηκα.
χαχα.
15.1.10
όουλ
-πως μπορώ να βρω τις σωστές λέξεις που να ταιριάζουν σε όλα για πάντα?
-πως θα βγάλω άκρη με την ματαιοδοξία μου που ενώ υπάρχει ποτέ δεν εκδηλώνεται?
-πως θα γίνω σίγουρος για τον εαυτό μου και σίγουρος για τον εαυτό που θα έχω?
-πως θα σταματήσω να κοιτάω τις λεπτομέρειες παρόλο που δεν είμαι άνθρωπος των λεπτομερειών?
-πως θα καταφέρω να κάθομαι και να δουλεύω χωρίς να σταματάω?
-πως θα βγάλω άκρη με την ματαιοδοξία μου που ενώ υπάρχει ποτέ δεν εκδηλώνεται?
-πως θα γίνω σίγουρος για τον εαυτό μου και σίγουρος για τον εαυτό που θα έχω?
-πως θα σταματήσω να κοιτάω τις λεπτομέρειες παρόλο που δεν είμαι άνθρωπος των λεπτομερειών?
-πως θα καταφέρω να κάθομαι και να δουλεύω χωρίς να σταματάω?
φωτογραφίες
δυσκολευόμαι πάλι. δυσκολεύομαι υπερβολικά μερικές φορές. έχω την αίσθηση ότι το χειρότερο χαρακτηριστικό του εαυτού μου είναι η ανυπομονησία.
ψέματα. δεν ξέρω.
αναρωτιέμαι που τελειώνουν οι αναμνήσεις μου και που ξεκινάει ο εαυτός μου. αναρωτιέμαι αν τα έχω ξεκαθαρίσει όλα.
μάλλον το έχω κάνει. δεν ξέρω.
ψέματα. δεν ξέρω.
αναρωτιέμαι που τελειώνουν οι αναμνήσεις μου και που ξεκινάει ο εαυτός μου. αναρωτιέμαι αν τα έχω ξεκαθαρίσει όλα.
μάλλον το έχω κάνει. δεν ξέρω.
14.1.10
ανάδερ γούμαν
πρέπει να ήταν από τις πιό όμορφες ταινίες του γούντι άλεν αυτή. και η τζίνα ρόουλαντς, πωπω. πόσο απίστευτη γυναίκα.
μου έχει μείνει μόνο το ιντίριορς πιά άρα.
απο όσες έχω δει μέχρι τώρα, θα έλεγα ότι οι αγαπημένες μου είναι:
stardust memories, broadway danny rose, another woman, hannah and her sisters, deconstructing harry, love and death.
αλλά και πάλι δεν μπορώ να είμαι σίγουρος.
θέλω να τις ξαναδώ όλες.
μου έχει μείνει μόνο το ιντίριορς πιά άρα.
απο όσες έχω δει μέχρι τώρα, θα έλεγα ότι οι αγαπημένες μου είναι:
stardust memories, broadway danny rose, another woman, hannah and her sisters, deconstructing harry, love and death.
αλλά και πάλι δεν μπορώ να είμαι σίγουρος.
θέλω να τις ξαναδώ όλες.
13.1.10
όρεξη
έχω όρεξη να ακουμπάω και να γράφω, οπότε ας πω ότι
-το where the wild things are δεν μου άρεσε
-το kala της mia είναι τεράστια δισκάρα και αυτή είναι τόσο γκομενάρα που κάνει το μυαλό μου να πονάει
-ο μοσχάς ακούει μίκατσου και προσπαθεί να με πείσει να ακούσω κι εγώ, αλλά έβαλα τον δίσκο και τον έβγαλα μετά απο ενάμιση λεπτό
-προσπάθησα να ακούσω fuck buttons και σιχάθηκα τον εαυτό μου
-μου έχουν λείψει οι φίλοι μου και ιδιαίτερα ο πιό όμορφος από αυτούς
-βρήκα στο τζιμέϊλ αυτό το theme που αλλάζει ανάλογα με τον καιρό και μου φάνηκε πολύ όμορφο
-δεν τελείωσα ποτέ το professor of desire
-αυτές τις μέρες είδα μαζεμένο γούντι άλεν πάλι, και ταινίες που δεν είχα δει
-αποφάσισα να ξεκινήσω να βλέπω μπέργκμαν και απευθείας θυμήθηκα τον θεό τον καράμπελα που μέχρι τα είκοσι του είχε διαβάσει όλον τον ντοστογιέφσκι και είχε δεί όλον τον φελίνι και τον μπέργκμαν. και μέχρι τα 25 του διάβασε όλο τον πίντσον. και ας μην αναφερθώ στις ποσότητες της μουσικής που είχε ρουφήξει. ούτε στην ποιότητα. (και ας μην αναφερθώ ούτε στο ότι έγραψα δύο φορές όλον αντί για όλο, καταλαβαίνοντας για άλλη μία φορά ότι θα είμαι για πάντα μισός κύπριος)
-κατάλαβα ότι όταν προσπαθώ να γίνω σοβαρός γίνομαι απευθείας γελοίος, στην καλύτερη περίπτωση
-και τέλος, βρήκα το πιό τέλειο κρεμοσάπουνο που μυρίζει σαν όνειρο. σκέφτομαι να το λουστώ, χωρίς να ρίξω νερό πάνω μου και μετά να πέσω για ύπνο γυμνός. ίσως το κάνω άυριο.
-το where the wild things are δεν μου άρεσε
-το kala της mia είναι τεράστια δισκάρα και αυτή είναι τόσο γκομενάρα που κάνει το μυαλό μου να πονάει
-ο μοσχάς ακούει μίκατσου και προσπαθεί να με πείσει να ακούσω κι εγώ, αλλά έβαλα τον δίσκο και τον έβγαλα μετά απο ενάμιση λεπτό
-προσπάθησα να ακούσω fuck buttons και σιχάθηκα τον εαυτό μου
-μου έχουν λείψει οι φίλοι μου και ιδιαίτερα ο πιό όμορφος από αυτούς
-βρήκα στο τζιμέϊλ αυτό το theme που αλλάζει ανάλογα με τον καιρό και μου φάνηκε πολύ όμορφο
-δεν τελείωσα ποτέ το professor of desire
-αυτές τις μέρες είδα μαζεμένο γούντι άλεν πάλι, και ταινίες που δεν είχα δει
-αποφάσισα να ξεκινήσω να βλέπω μπέργκμαν και απευθείας θυμήθηκα τον θεό τον καράμπελα που μέχρι τα είκοσι του είχε διαβάσει όλον τον ντοστογιέφσκι και είχε δεί όλον τον φελίνι και τον μπέργκμαν. και μέχρι τα 25 του διάβασε όλο τον πίντσον. και ας μην αναφερθώ στις ποσότητες της μουσικής που είχε ρουφήξει. ούτε στην ποιότητα. (και ας μην αναφερθώ ούτε στο ότι έγραψα δύο φορές όλον αντί για όλο, καταλαβαίνοντας για άλλη μία φορά ότι θα είμαι για πάντα μισός κύπριος)
-κατάλαβα ότι όταν προσπαθώ να γίνω σοβαρός γίνομαι απευθείας γελοίος, στην καλύτερη περίπτωση
-και τέλος, βρήκα το πιό τέλειο κρεμοσάπουνο που μυρίζει σαν όνειρο. σκέφτομαι να το λουστώ, χωρίς να ρίξω νερό πάνω μου και μετά να πέσω για ύπνο γυμνός. ίσως το κάνω άυριο.
αποτρόπαιες διαπιστώσεις
σκέφτομαι, με οριακό τρόμο το εξής:
ενώ κάνω πρόβες, παρατηρώ τον εαυτό μου να πείθει τον εαυτό του ότι θα προτιμούσε να κάνει κάτι άλλο, όπως πχ να διάβαζε βιβλία (όπως αυτό) ή και άλλα πράγματα ακόμη, που έχουν να κάνουν με μόρφωση.
οπότε, συνεχίζοντας να είμαι τρομαγμένος, αναλογίζομαι:
τι γίνεται αν δεν πάσχω από μία ακόμα περίπτωση (φερμένου στα μέτρα μου εννοείται) escapism, αλλά ίσως τελικά όντως να έχω βαρεθεί την μουσική? εννοώ, είναι πολύ λογικό να περνάς περιόδους που βαριέσαι να ασχοληθείς, αλλά τι γίνεται αν πραγματικά χάνεις την ευχαρίστηση?
είναι πολύ παράξενο.
τελικά, τείνω να πάρω την απόφαση ότι επισήμως δεν ευχαριστιέμαι τίποτα άλλο πιό πολύ από το να ακούω διάφορους δίσκους και να τους σαμπλάρω. φτάνει να μην σκέφτομαι ότι υπάρχει κάποιος λόγος που το κάνω αυτό. δηλαδή να το κάνω μόνο και μόνο για την διασκέδαση μου.
επίσης, έχω καταλάβει ότι όταν παίζω μουσική δεν πεινάω. και το αστείο είναι ότι το σκέφτομαι εδώ και χρόνια αυτό, αλλά δεν με βλέπω να παίζω μουσική όλη μέρα, σαν ένα έμμεσο τρόπο να λύσω και άλλα προβλήματα μου.
λαμβάνοντας σαν δεδομένο ότι αυτός που χρησιμοποιεί την τέχνη για να επιλύσει διάφορα προβλήματα του μπορεί να οριστεί σαν καλλιτέχνης, τότε με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι εγώ δεν είμαι.
αλλά αυτό δεν είναι και κάτι καινούριο. απλά είναι ωραίο να το βλέπω γραμμένο. και εκτός αυτού με κάνει να θέλω να ξαναδώ το bullets over broadway.
χμμμ.
μόλις είδα σε ένα λεξικό ότι jest σημαίνει αστείο. οπότε το infinite jest ακούγεται πολύ ωραίος σαν τίτλος.
και το πιό πιθανόν είναι να το σκέφτομαι για πάντα σαν τίτλο. θα μου πήγαινε πάρα πολύ να μιλάω μόνο για τα βιβλία που αγόρασα, ξεκίνησα να προσπαθώ αλλά τελικά δεν διάβασα.
ίσως αυτό είναι το μόνο μου ταλέντο.
ενώ κάνω πρόβες, παρατηρώ τον εαυτό μου να πείθει τον εαυτό του ότι θα προτιμούσε να κάνει κάτι άλλο, όπως πχ να διάβαζε βιβλία (όπως αυτό) ή και άλλα πράγματα ακόμη, που έχουν να κάνουν με μόρφωση.
οπότε, συνεχίζοντας να είμαι τρομαγμένος, αναλογίζομαι:
τι γίνεται αν δεν πάσχω από μία ακόμα περίπτωση (φερμένου στα μέτρα μου εννοείται) escapism, αλλά ίσως τελικά όντως να έχω βαρεθεί την μουσική? εννοώ, είναι πολύ λογικό να περνάς περιόδους που βαριέσαι να ασχοληθείς, αλλά τι γίνεται αν πραγματικά χάνεις την ευχαρίστηση?
είναι πολύ παράξενο.
τελικά, τείνω να πάρω την απόφαση ότι επισήμως δεν ευχαριστιέμαι τίποτα άλλο πιό πολύ από το να ακούω διάφορους δίσκους και να τους σαμπλάρω. φτάνει να μην σκέφτομαι ότι υπάρχει κάποιος λόγος που το κάνω αυτό. δηλαδή να το κάνω μόνο και μόνο για την διασκέδαση μου.
επίσης, έχω καταλάβει ότι όταν παίζω μουσική δεν πεινάω. και το αστείο είναι ότι το σκέφτομαι εδώ και χρόνια αυτό, αλλά δεν με βλέπω να παίζω μουσική όλη μέρα, σαν ένα έμμεσο τρόπο να λύσω και άλλα προβλήματα μου.
λαμβάνοντας σαν δεδομένο ότι αυτός που χρησιμοποιεί την τέχνη για να επιλύσει διάφορα προβλήματα του μπορεί να οριστεί σαν καλλιτέχνης, τότε με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι εγώ δεν είμαι.
αλλά αυτό δεν είναι και κάτι καινούριο. απλά είναι ωραίο να το βλέπω γραμμένο. και εκτός αυτού με κάνει να θέλω να ξαναδώ το bullets over broadway.
χμμμ.
μόλις είδα σε ένα λεξικό ότι jest σημαίνει αστείο. οπότε το infinite jest ακούγεται πολύ ωραίος σαν τίτλος.
και το πιό πιθανόν είναι να το σκέφτομαι για πάντα σαν τίτλο. θα μου πήγαινε πάρα πολύ να μιλάω μόνο για τα βιβλία που αγόρασα, ξεκίνησα να προσπαθώ αλλά τελικά δεν διάβασα.
ίσως αυτό είναι το μόνο μου ταλέντο.
σονγκ φορ άριελ
i really want to do just what my body wants to
i really want to do just what my body needs to
i really want to show to my girl that i need her (and i do)
i really want to show to my girl that i want her (and i do)
i want to do just what my body needs to
i want to do just what my body needs to
i want to show to my girl that i need her
i want to show to my girl that i need her
so i used my mind and i used my hand
it was what i want to do
είναι αλήθεια. είναι το αγάπημενο μου τραγούδι τα τελευταία 3 χρόνια.
i really want to do just what my body needs to
i really want to show to my girl that i need her (and i do)
i really want to show to my girl that i want her (and i do)
i want to do just what my body needs to
i want to do just what my body needs to
i want to show to my girl that i need her
i want to show to my girl that i need her
so i used my mind and i used my hand
it was what i want to do
είναι αλήθεια. είναι το αγάπημενο μου τραγούδι τα τελευταία 3 χρόνια.
10.1.10
κρύο
ξύπνησα απότομα. ξυπνούσα κάθε τρείς ώρες αρχικά και μετά κάθε είκοσι λεπτά. ήταν ο χειρότερος ύπνος. σηκώθηκα και πήγα τρέχοντας να ξυριστώ, χεσμένος πάνω μου. δεν ήξερα τίποτα. δεν είχε ξημερώσει. ήταν τρομακτικά. είχα κοιμηθεί χωρίς σεντόνια, με τα ρούχα, και είχε ζέστη.
μετά από δυό μέρες ξάπλωνα, κοιτούσα τα δέντρα από πάνω μου, και εκείνη την στιγμή φύσηξε λίγο από το παράθυρο δίπλα μου. ήταν κυριακή, αλλά δεν άντεχα. ήρθες για λίγο και μετά έφυγες.
μετά ξαναήρθες, αλλά είχαν περάσει μέρες.
ο ύπνος στο ξενοδοχείο ήταν πιό τρομακτικός ακόμα από εκείνους τους πρώτους μου ύπνους. ξύπναγα κάθε μία ώρα, από την αρχή της βραδιάς. σηκώθηκα και έφυγα τρέχοντας, σχεδόν είχε ξημερώσει.
σαν να μας χωρίσανε με δύναμη και να έκανε θόρυβο. πάλι.
μετά ήρθα εγώ, και ήμουν χαρούμενος. ήμουν χαρούμενος για κάποιες μέρες. ήταν παράξενα όμως, ακόμα ξυπνούσα άτακτα τα βράδια. πάλι έτρεχα πριν ξημερώσει και έφευγα, τρομαγμένος.
ο τρόμος.
υπάρχουν φορές που ακούω τον θόρυβο που κάνουν τα μάτια μου, και προσπαθώ να καταλάβω τις αποφάσεις μου.
ξύπνησα και έφυγα και εσύ ήσουν ήδη έξω.
μετά ξαναβρεθήκαμε, έπαιρνα το λεωφορείο και κατέβαινα, μερικές φορές το αυτοκίνητο. άκουγα μουσική μόνος και ταξίδευα μόνος. και στο γυρισμό πάλι μόνος. και πάλι ταξίδια μέσα στις νύχτες.
μετά δεν κοιμόμουν. καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή για ώρες ατελείωτες. έξω χιόνιζε. τους κοιτούσα. έβγαζα το κρεβάτι από το ντουλάπι και έκλεινα τα μάτια.
τρόμαζα και σηκωνόμουν.
έπαιρνα το αυτοκίνητο και πήγαινα σπίτι και περίμενα πότε θα σε δω. σε έβλεπα, έμπαινα μέσα στο αυτοκίνητο και έφευγα.
και ξανακατέβαινα και ξαναέφευγα.
γύρναγα στο σπίτι, κοιμόμουν τα απογεύματα μόνος και κοιτούσα το ταβάνι. το κοιτούσα για ώρες. με έπαιρνε ο ύπνος με ανοιχτά μάτια. περπατούσα μόνος, άκουγα μουσική στον δρόμο, περπατούσα και κρύωνα και έσφιγγα τα δόντια μου δυνατά και τρίζανε.
μετά έφυγα πάλι και σε περίμενα. είχε κρύο αλλά σιγά σιγά ζέσταινε. ήμουν δύστροπος. ήμουν απογοητευμένος. είχα εμμονές. ήμουν δυστυχισμένος. περίμενα. περίμενα. έφευγα και πήγαινα σπίτι και το κρεβάτι ήταν μικρό και οι ύπνοι ήταν απαράδεκτοι και η λέξη προσωρινά αποκτούσε κάθε μέρα άλλες έννοιες. έβλεπα τηλεόραση και κοιμόμουν τρομαγμένος και ξυπνούσα ετοιμοθάνατος. έπαιρνα το αυτοκίνητο και έφευγα και άκουγα μουσική και έφτανα και βάραινα. και το βάρος δεν έφευγε. δεν έφευγε.
ερχόσουν και σε έβλεπα για ένα απόγευμα και σε έχανα για μιάμιση μέρα και συνεχίστηκε αλλά ήταν παράξενο. ήταν λίγο. δεν το ήξερα. κρυώναμε στον δρόμο και τρώγαμε και ζεσταινόμασταν και σε κοιτούσα και έκλαιγα και μετά πάλι έφευγες και έμενα πίσω και δεν με έπαιρνε ύπνος.
έμενα πίσω και δεν με έπαιρνε ύπνος.
έφευγα και δεν με έπαιρνε ύπνος.
περπατούσα για λίγο μόνος, πήγαινα σινεμά, έτρωγα και διάβαζα εφημερίδα και κοιτούσα τον ουρανό για μία ώρα συνεχόμενα ή έπαιρνα το αυτοκίνητο και άκουγα μουσική μόνος και μιλούσα με τον εαυτό μου. καθόμουν για ώρες στον υπολογιστή και η διάθεση μου πέθαινε.
και ζεσταινόμουν πιό πολύ και μιλούσαμε και έβλεπα από μακριά τις μεγάλες πόλεις να κάνουν θόρυβο και ήταν τόσο θορυβώδεις που με έπαιρνε ο ύπνος από τη φασαρία. ήταν τόσο δυνατά που δεν άκουγα ούτε τις σκέψεις μου ούτε καν τον ήχο από τα χέρια μου όταν τα έκανα κρακ.
έπαιρνα το τετράδιο μου και έγραφα τις φορές μας μία μία και μετά έσκιζα τις σελίδες και τις κοίταγα και έπαιρνα φόρα και έτρεχα τόσο γρήγορα και κατέβαζα το παντελόνι μου μέσα στο δρόμο και ξέχναγα και προσπαθούσα να ξεχάσω και να ηρεμήσω. αλλά οι ανάσες μου ακυρώνονταν από μόνες τους, σαν να ήθελαν να τρέξουν να φύγουν μακριά μου.
μετά καθόμουν και διάβαζα ένα βιβλίο και έπινα ένα τσάϊ και ήθελα να τα πετάξω όλα από μπροστά μου. μετά περπατούσα και ήθελα να μείνω στο κρεβάτι. μετά κοιμόμουν και ήθελα να κάνω το κεφάλι μου να σταματήσει να κάνει θόρυβο.
και περίμενα και περίμενα και περίμενα και οι αποφάσεις μου μεταμορφώνονταν και είχαν αποκτήσει δικιά τους ζωή πιά όπως και όλα γύρω μου πιά, όλα είχαν αποκτήσει δικιά τους ζωή και μαζί με αυτά και το μυαλό μου, υπήρχαν φορές που το έβλεπα να γλιστράει από τα μάτια μου και να με αφήνει μόνο μου.
και περίμενα να συνηθίσω να είμαι μόνος. και προσπάθησα να συνηθίσω. και προσπάθησα να μάθω να περιμένω. και βρήκα ένα σημείο του εγκεφάλου μου που είναι αδρανές και έμενα εκεί μέσα για μέρες και άκουγα την ησυχία του τρόμου και τρόμαζα και τρόμαζα και ξυπνούσα.
και πού ήμουν ακριβώς? που ακριβώς ήμουν? και γιατί γύρισα? και γιατί επέστρεφα συνέχεια?
μετά από δυό μέρες ξάπλωνα, κοιτούσα τα δέντρα από πάνω μου, και εκείνη την στιγμή φύσηξε λίγο από το παράθυρο δίπλα μου. ήταν κυριακή, αλλά δεν άντεχα. ήρθες για λίγο και μετά έφυγες.
μετά ξαναήρθες, αλλά είχαν περάσει μέρες.
ο ύπνος στο ξενοδοχείο ήταν πιό τρομακτικός ακόμα από εκείνους τους πρώτους μου ύπνους. ξύπναγα κάθε μία ώρα, από την αρχή της βραδιάς. σηκώθηκα και έφυγα τρέχοντας, σχεδόν είχε ξημερώσει.
σαν να μας χωρίσανε με δύναμη και να έκανε θόρυβο. πάλι.
μετά ήρθα εγώ, και ήμουν χαρούμενος. ήμουν χαρούμενος για κάποιες μέρες. ήταν παράξενα όμως, ακόμα ξυπνούσα άτακτα τα βράδια. πάλι έτρεχα πριν ξημερώσει και έφευγα, τρομαγμένος.
ο τρόμος.
υπάρχουν φορές που ακούω τον θόρυβο που κάνουν τα μάτια μου, και προσπαθώ να καταλάβω τις αποφάσεις μου.
ξύπνησα και έφυγα και εσύ ήσουν ήδη έξω.
μετά ξαναβρεθήκαμε, έπαιρνα το λεωφορείο και κατέβαινα, μερικές φορές το αυτοκίνητο. άκουγα μουσική μόνος και ταξίδευα μόνος. και στο γυρισμό πάλι μόνος. και πάλι ταξίδια μέσα στις νύχτες.
μετά δεν κοιμόμουν. καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή για ώρες ατελείωτες. έξω χιόνιζε. τους κοιτούσα. έβγαζα το κρεβάτι από το ντουλάπι και έκλεινα τα μάτια.
τρόμαζα και σηκωνόμουν.
έπαιρνα το αυτοκίνητο και πήγαινα σπίτι και περίμενα πότε θα σε δω. σε έβλεπα, έμπαινα μέσα στο αυτοκίνητο και έφευγα.
και ξανακατέβαινα και ξαναέφευγα.
γύρναγα στο σπίτι, κοιμόμουν τα απογεύματα μόνος και κοιτούσα το ταβάνι. το κοιτούσα για ώρες. με έπαιρνε ο ύπνος με ανοιχτά μάτια. περπατούσα μόνος, άκουγα μουσική στον δρόμο, περπατούσα και κρύωνα και έσφιγγα τα δόντια μου δυνατά και τρίζανε.
μετά έφυγα πάλι και σε περίμενα. είχε κρύο αλλά σιγά σιγά ζέσταινε. ήμουν δύστροπος. ήμουν απογοητευμένος. είχα εμμονές. ήμουν δυστυχισμένος. περίμενα. περίμενα. έφευγα και πήγαινα σπίτι και το κρεβάτι ήταν μικρό και οι ύπνοι ήταν απαράδεκτοι και η λέξη προσωρινά αποκτούσε κάθε μέρα άλλες έννοιες. έβλεπα τηλεόραση και κοιμόμουν τρομαγμένος και ξυπνούσα ετοιμοθάνατος. έπαιρνα το αυτοκίνητο και έφευγα και άκουγα μουσική και έφτανα και βάραινα. και το βάρος δεν έφευγε. δεν έφευγε.
ερχόσουν και σε έβλεπα για ένα απόγευμα και σε έχανα για μιάμιση μέρα και συνεχίστηκε αλλά ήταν παράξενο. ήταν λίγο. δεν το ήξερα. κρυώναμε στον δρόμο και τρώγαμε και ζεσταινόμασταν και σε κοιτούσα και έκλαιγα και μετά πάλι έφευγες και έμενα πίσω και δεν με έπαιρνε ύπνος.
έμενα πίσω και δεν με έπαιρνε ύπνος.
έφευγα και δεν με έπαιρνε ύπνος.
περπατούσα για λίγο μόνος, πήγαινα σινεμά, έτρωγα και διάβαζα εφημερίδα και κοιτούσα τον ουρανό για μία ώρα συνεχόμενα ή έπαιρνα το αυτοκίνητο και άκουγα μουσική μόνος και μιλούσα με τον εαυτό μου. καθόμουν για ώρες στον υπολογιστή και η διάθεση μου πέθαινε.
και ζεσταινόμουν πιό πολύ και μιλούσαμε και έβλεπα από μακριά τις μεγάλες πόλεις να κάνουν θόρυβο και ήταν τόσο θορυβώδεις που με έπαιρνε ο ύπνος από τη φασαρία. ήταν τόσο δυνατά που δεν άκουγα ούτε τις σκέψεις μου ούτε καν τον ήχο από τα χέρια μου όταν τα έκανα κρακ.
έπαιρνα το τετράδιο μου και έγραφα τις φορές μας μία μία και μετά έσκιζα τις σελίδες και τις κοίταγα και έπαιρνα φόρα και έτρεχα τόσο γρήγορα και κατέβαζα το παντελόνι μου μέσα στο δρόμο και ξέχναγα και προσπαθούσα να ξεχάσω και να ηρεμήσω. αλλά οι ανάσες μου ακυρώνονταν από μόνες τους, σαν να ήθελαν να τρέξουν να φύγουν μακριά μου.
μετά καθόμουν και διάβαζα ένα βιβλίο και έπινα ένα τσάϊ και ήθελα να τα πετάξω όλα από μπροστά μου. μετά περπατούσα και ήθελα να μείνω στο κρεβάτι. μετά κοιμόμουν και ήθελα να κάνω το κεφάλι μου να σταματήσει να κάνει θόρυβο.
και περίμενα και περίμενα και περίμενα και οι αποφάσεις μου μεταμορφώνονταν και είχαν αποκτήσει δικιά τους ζωή πιά όπως και όλα γύρω μου πιά, όλα είχαν αποκτήσει δικιά τους ζωή και μαζί με αυτά και το μυαλό μου, υπήρχαν φορές που το έβλεπα να γλιστράει από τα μάτια μου και να με αφήνει μόνο μου.
και περίμενα να συνηθίσω να είμαι μόνος. και προσπάθησα να συνηθίσω. και προσπάθησα να μάθω να περιμένω. και βρήκα ένα σημείο του εγκεφάλου μου που είναι αδρανές και έμενα εκεί μέσα για μέρες και άκουγα την ησυχία του τρόμου και τρόμαζα και τρόμαζα και ξυπνούσα.
και πού ήμουν ακριβώς? που ακριβώς ήμουν? και γιατί γύρισα? και γιατί επέστρεφα συνέχεια?
9.1.10
ε σίριους μαν
γι'αυτό αγαπάω το σινεμά όσο τίποτα. για τις ταινίες των κοέν. γιατί τις βλέπεις και έχουν 75 επίπεδα ανάγνωσης. αλλά και την πρωτη στιγμή τις βλεπεις και κλαις. απίστευτη ταινία απίστευτη
και το κυριότερο, πόσο θεοί είναι οι τζέφερσον έϊρπλεϊν και ο χέντριξ.
και τι τέλος... πωπω
τι τέλος.
τι ταινιάρα.
πολλά σκατά έφαγα.
και το κυριότερο, πόσο θεοί είναι οι τζέφερσον έϊρπλεϊν και ο χέντριξ.
και τι τέλος... πωπω
τι τέλος.
τι ταινιάρα.
πολλά σκατά έφαγα.
7.1.10
βαρκελώνη
άνοιξα τα μάτια μου και σε είδα j dilla. έκλεισα μετά τα μάτια μου και άκουσα το τι έκανες. και το ξανάκουσα πολλές φορές. και δυσκολεύτηκα να το καταλάβω. αλλά το κατάλαβα. και σε ξαναγάπησα. πολλές φορές. πολλές, μαζεμένες φορές.
μετά κάθησα στην καρέκλα και κοίταξα το τράυλισμα των χεριών μου και ενώ τα παρατηρούσα ξέφυγαν και με άφησαν.
γύρισα πίσω χθες και ήταν σαν να μην έλειψα ούτε μισή μέρα. είμαι άρρωστος βέβαια, συναχωμένος, όλη μέρα σπίτι, και το μόνο πράγμα που κάνω είναι να ακούω τα τρία beat tapes του dilla (τελικά εκεί μέσα έχουν γίνει τα πάντα. τα πάντα) και να βλέπω μαζεμένο woody allen. είδα το alice και ήταν η πρώτη φορά που μου φάνηκε ποθητή η mia farrow.
το θέμα όμως δεν είναι woody allen αυτήν την φορά. παρόλο που τελευταία διαβάζω μόνο συζητήσεις μαζί του και τιποτα άλλο. σήμερα διάβαζα για το πως πήγε για φαγητό με τον μπέργκμαν.
ουτε ό ντίλα. παρόλο που θέλω να κάψω σαν οκτάχρονος ακούγοντας το πως κοβει τα σαμπλς του.
το θέμα είναι οτι αποφάσισα από εδω και στο εξής να λέω την βαρκελώνη με το όνομα της και να μην το αποφεύγω. πιστεύω ότι θα τιμωρηθώ ούτως ή άλλως για το πόσο πολύ έκραζα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά είναι πολύ αργά για να κάνω οτιδήποτε.
οπότε απλά το αποδέχομαι.
παρόλαυτά είμαι τόσο συναχωμένος και με χυμούς και βιταμίνες όλη μέρα που δεν μπορώ όυτε βόλτα να κάνω.
αν έκανα βόλτα όμως τι θα άκουγα?
το stardust του louis armstrong στο repeat.
μετά κάθησα στην καρέκλα και κοίταξα το τράυλισμα των χεριών μου και ενώ τα παρατηρούσα ξέφυγαν και με άφησαν.
γύρισα πίσω χθες και ήταν σαν να μην έλειψα ούτε μισή μέρα. είμαι άρρωστος βέβαια, συναχωμένος, όλη μέρα σπίτι, και το μόνο πράγμα που κάνω είναι να ακούω τα τρία beat tapes του dilla (τελικά εκεί μέσα έχουν γίνει τα πάντα. τα πάντα) και να βλέπω μαζεμένο woody allen. είδα το alice και ήταν η πρώτη φορά που μου φάνηκε ποθητή η mia farrow.
το θέμα όμως δεν είναι woody allen αυτήν την φορά. παρόλο που τελευταία διαβάζω μόνο συζητήσεις μαζί του και τιποτα άλλο. σήμερα διάβαζα για το πως πήγε για φαγητό με τον μπέργκμαν.
ουτε ό ντίλα. παρόλο που θέλω να κάψω σαν οκτάχρονος ακούγοντας το πως κοβει τα σαμπλς του.
το θέμα είναι οτι αποφάσισα από εδω και στο εξής να λέω την βαρκελώνη με το όνομα της και να μην το αποφεύγω. πιστεύω ότι θα τιμωρηθώ ούτως ή άλλως για το πόσο πολύ έκραζα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά είναι πολύ αργά για να κάνω οτιδήποτε.
οπότε απλά το αποδέχομαι.
παρόλαυτά είμαι τόσο συναχωμένος και με χυμούς και βιταμίνες όλη μέρα που δεν μπορώ όυτε βόλτα να κάνω.
αν έκανα βόλτα όμως τι θα άκουγα?
το stardust του louis armstrong στο repeat.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)