->δεν φταίω

i am on an open sea
just drifting as the hours go slowly by

το before and after science του brian eno είναι πραγματικά παράδοξος δίσκος. ξεκινάει με την πρώτη πλευρά να νομίζεις ότι είναι σαν την καλή χαρά, και στην δεύτερη πλευρά απλά μαυρίζει την ψυχή σου. αλλά την κάνει κατάμαυρη, δεν την μαυρίζει απλώς.

συνεχίζοντας να είμαι υπερπροβλέψιμος, ένα από τα πράγματα που μου πήρε η αθήνα και δεν μου τα έφερε ποτέ πίσω, είναι οι χαρούμενοι απογευματινοί ύπνοι. έχουν πεθάνει, ανεπανόρθωτα τους έχω χάσει, και είναι πραγματικά άδικο, γιατί ήταν από τα λίγα πράγματα που λάτρευα να κάνω, όπου κι αν ήμουν.

σήμερα ξύπνησα, πήγα στην σπίντεξ, έμαθα ότι πρέπει να πάω στην ξάνθη αύριο το πρωί, γύρισα σπίτι, ίδρωσα, έφαγα, βγήκα έξω, ξαναγύρισα, και αποφάσισα να ρίξω αυτόν τον ύπνο που πάντα αγαπώ. τον ύπνο που έριχνα κάθε φορά που τελείωνε μία μεγάλη περίοδος πίεσης.

αλλά όχι σήμερα. απλά όχι.

έβαλα να ακούσω τον ίνο. άκουγα το νόουαν ρισίβινγκ και χαιρόμουνα, αποκοιμήθηκα στο μπακγουόυτερ σκεφτόμενος τον τζάκι λίμπετσάϊτ, και αντί να κοιμηθώ μέχρι τέλους, ξύπνησα στο τζούλι γούιθ (με τους παραπάνω στίχους) και ήθελα να κλάψω γοερά και όχι από μέσα μου απλά.

i am on an open sea
just drifting as the hours go slowly by
julie with her open blouse
is gazing up Into the empty sky.

μετά έπεσε το by this river και επισήμως ξύπνησα θλιμένος και ιδρωμένος.

--
παλιά όμως?
--

τα καλοκαίρια στην βέροια, γυρνούσα σπίτι στις 2, έτρωγα, κοιμόμουν στις 3 μπρούμυτα, ξύπναγα στις 5 στο πλάι, έτρωγα καρπούζι, έκανα μια βόλτα και πήγαινα για τρέξιμο ή για μπάσκετ ή για ποδήλατο ή απλά πήγαινα στον στράτο και με βαρούσε λίγη δροσίτσα στο κεφάλι, ή απλά καθόμασταν και κοιτούσαμε τον μανόλη να κοιμάται και γελούσαμε.

αναλογίζομαι ότι ίσως να μου συμβαίνουν δύο πράγματα

1. είμαι τόσο επαρχιώτης βαθιά μέσα μου, που απλά δεν μπορώ να ζήσω σε μεγάλη πόλη. αυτό όμως έρχεται σε ολοκληρωτική αντίφαση με ότι προσπάθειες μπορεί να κάνω για τα μακροπρόθεσμα σχέδια μου. δεν ξέρω.

2. το δεύτερο πράγμα είναι ότι έχει αρχίσει να αυξάνεται η κοιλιά μου επικίνδυνα και απλά έχει φτάσει σε σημείο επέκτασης που δεν με αφήνει να σκεφτώ καθαρά. αλλά και πάλι δεν ξερω.


--
τα 5 πράγματα που θα έκανα τώρα αν δεν ήμουν εδώ και ήμουν κάπου αλλού
--

1. θα άκουγα το by this river στο παλιό παλιό παλιό σπίτι μου στον βόλο και μετά θα έβγαινα βόλτα με το ποδήλατο.
2. θα έπαιρνα την κωστάντια με το αυτοκίνητο και θα πηγαίναμε στην πελοπόννησο για 5 μέρες και θα ακούγαμε μπομπ ντίλαν και λούτσιο μπατίστι για ώρες και ώρες και ώρες.
3. θα πήγαινα να παίξω μπασκετ και θα πάθαινα θερμοπληξία και θα μπορούσα να κοιμηθώ σίγουρα με ιδιαίτερο τρόπο.

έχω πάθει θερμοπληξία μόνο μία φορά στην ζωή μου. το 2006. σκεπαζόμουν και ζεσταινόμουν, ξεσκεπαζόμουν και ξεπάγιαζα. σηκωνόμουν όρθιος και έπεφτα κάτω, ξάπλωνα και και έπιανε ναυτία. καθόμουν σε καρέκλα και δεν μπορούσα να κεντράρω πουθενά, κέντραρα κάπου και μετά από 2 λεπτά ξεχνούσα τι κοιτάω.

τώρα που το σκέφτομαι, ή μάλλον τώρα που ξαναδιαβάζω την τελευταία παράγραφο, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως ΕΤΣΙ ακριβώς είμαι ούτως ή άλλως.

->lasciarti non è possibile

ιανουάριος του δύο χιλιάδες

όταν ήμουν πρώτο έτος, στην πρώτη εξεταστική, στο πρώτο μάθημα(διακριτά μαθηματικά), ο ζαχαρής δεν ήρθε.

έλεγε ότι τον πήρε ο ύπνος.

ποτέ δεν τον πίστεψα. ήμουν σίγουρος ότι απλά δεν ήρθε, γιατί δεν είχε διαβάσει αρκετά για να γράψει καλύτερα από όλους τους άλλους, και έτσι έλεγε ότι δεν ξύπνησε για να δικαιολογηθεί.

ο ζαχαρής ήταν πολύ (αν όχι ο πιό)ανταγωνιστικός τύπος. το παραπάνω άνεκντοουτ(με προφορά αυτήν την φορά) συνάδει απολύτως με τον τότε χαρακτήρα του.

το θέμα όμως είναι ότι πάντα τον κορόϊδευα για το παραπάνω.

ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι μπορεί ΟΝΤΩΣ να τον πήρε ο ύπνος.

ζαχαράκο συγγνώμη.

δεν είχα λόγο να σε κοροιδεύω. απλά δεν μου είχε συμβεί ποτέ αυτό και μου φαινόταν παράξενο.

μέχρι σήμερα.

σου έχω πάρει δώρο και ένα βιβλίο για να εξιλεωθώ.

θα σε παρακαλούσα να το δεχτείς. και το βιβλίο αλλά και την ειλικρινή μου συγγνώμη.

μόνο

ο μπράϊαν ίνο είναι ότι σημαντικότερο έχει συμβεί στην ζωή μου. για πάντα θα είναι η μεγαλύτερη μου επιρροή.

όλη μου η δουλεία είναι απλά η προσπάθεια μου να αντιγράψω το golden hours* από το another green world.

και για πάντα έτσι θα είναι.

είμαι τρομερά ευτυχισμένος που άκουσα τους τέσσερις δίσκους του με τα φωνητικά και κάθε φορά που τον σκέφτομαι θέλω να κλαίω για πάντα.

*και το on some faraway beach από το here come the warm jets

ιτς νοτ κάμπελ, ιτς κλάϊν

τι ορίζει τον εγωϊσμο? γιατί δεν μπορώ να είμαι πάντα κουλ? μήπως κουλνες είναι τελικά το να μην είσαι καθόλου εγωϊστης? αλλά και πάλι, αν δεν είσαι καθόλου εγωϊστης, ίσως τελικά να είσαι απλά χίπης. οπότε καλύτερα εγωιστής παρά χίπης.

μου αρέσουν όμως οι grateful dead. και στα αγγλικά φαίνονται πιό όμορφοι απ' ότι στα ελληνικά.

--
κάρβερ
--

αν υποθέσουμε οτι καρβ σημαίνει σκαλίζω, τότε κάρβερ είναι ο σκαλιστής. κι εγώ είμαι κάρβερ.

ο ρέϊμοντ κάρβερ όμως είναι ο θεός μου για αυτήν την εβδομάδα. είναι αμερικάνος, και όμως τα αγγλικά του μπορεί να τα καταλάβει μέχρι κι ο ιωσηφίδης. γράφει σορτ στόρις που έιναι τόσο όμορφες όσο του μουρακάμι. και πολλές φορές μικρότερες.

επίσης, γράφει τόσο απλά και ήρεμα, και σε όλες τις ιστορίες του απλά δεν συμβαίνει τίποτα το συνταρακτικό. όταν τον διαβάζω συνειδητοποιώ πόσο πολύ λατρέυω τον μουρακάμι και πόσο θεός είναι ο μουρακάμι που τον αναφέρει σαν τόσο μεγάλη επιρροή.

γενικά, γιαυτό μου αρέσει όταν τα είδωλα μου είναι κουλ τύποι. γιατί με βουτάνε στις επιρροές τους και κάθε φορά βγαίνω με κάτι καινούριο.

παραδείγματα.

άκουσα στιβ ράιχ λόγω μπράϊαν ίνο.
είδα ταινίες του γουονγκ καρ γουάι λόγω κατσούπη.
αγάπησα τον γκοντάρ λόγω γουόνγκ καρ γουάι
άκουσα πολύ μπερτ μπάκαρα μετά το μουν σαφάρι των ερ.
ξαναεκτίμησα τον νικ ντρεικ μετά τον σούφγιαν στίβενς.
λάτρεψα την αλις κολτρέιν μετά από τον φορ τετ.
κάηκα με λουόμο μετά τον πάντα μπέαρ.


και κυρίως, θα κλαίω για πάντα με το this will be our year των zombies (και με τους ζομπις γενικότερα) λόγω καριμπού.

τι ωραίο πράγμα που είναι οι συνεντεύξεις.
τι ωραίο πράγμα που είναι οι φωτογραφήσεις.
πόσο αγαπάω ΟΛΑ τα παρεμφερή γύρω απο την μουσικη!

μερικές φορές πιό πολύ κι από την ίδια την μουσική.

για μένα είναι παντά πολύ πιο επιδραστικό το να διαβάσω μία κριτική ένος δίσκου (που δεν τον έχω ακούσει καν) παρά να ακούσω κάτι μονος μου. και αυτό γιατί ο κριτικός, θα ακούσει κάτι που ΔΕΝ παίζει να ακούσεις εσύ. και επίσης έχει όλο το νόου χάου για να κάνει τις σωστές αναφορές και τις σωστές περιγραφές που θα σε βάλουν σίγουρα σε μία διαδικασία. πχ, το grinderman του κειβ ήταν ΤΟΣΟ πίπα. αλλά διάβαζα τις κριτικες στο γουάιρ και τις συνεντευξεις και έλεγα (με την εννοια του ινοβέισον και της περιγραφής του ήχου, και του πως μου έδινε ιδέες) "ΝΑΙ, αυτό ειναι."

δεν ήταν βέβαια. ούτε καν.

αλλά για πάντα, μία συνέντευξη του ίνο σου προσφέρει 700 πράγματα περισσότερα από έναν δίσκο της σειράς. ή και όχι της σειράς.

αλλά δατ ις τζαστ μι.

βλάκα

αγοράζω βιβλία και καλοκαιριάζει αλλά δεν είμαι στο βόλο που πάντα μου άρεσε να είμαι. επίσης δουλεύω και δεν έχω καν την ευκαιρία να βολτάρω ανέμελος και να παίρνω δανεικά αμάξια και να φέυγω.

αυτό που είχε πει ο ιωσηφίδης και με είχε σημαδέψει είναι ότι όταν είσαι μικρός τα πάντα είναι λευκό χαρτί. και εσύ απλά περιμένεις να γεμίσει. οι πιθανότητες είναι άπειρες.

όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο δεν ήξερα τι μου γινόταν. ήταν το πιό τέλειο συναίσθημα του σύμπαντος. και σήμερα δεν ξέρω τι μου γινέται, αλλά νιώθω τύψεις και δεν μπορώ να κοιμηθώ όχι μόνο τα βράδια αλλά και τα μεσημέρια.

δεν νιώθω άσχημα όμως, απλά δεν ξέρω τι μου γίνεται.

μου αρέσει να βλέπω το εργαστήριο του μπέϊκον. μου δίνει ελπίδες.

επίσης έχω φτάσει στο σημείο να ενθουσιάζομαι με μουσικούς που κάνανε καριέρα σε μεγάλη ηλικία.

παθέτικ.

αλλά δεν ξέρω, μερικές φορές νιώθω ότι θα σπάσει το κεφάλι μου.

παλιά ξερνούσα με την θάλασσα. από την κωστάντια και έπειτα την αγαπάω.

ψέματα, δεν την αγαπάω, απλά βρήκα κάποια κουλ σημεία τομής.

αυτό.

επίσης, σκέφτομαι για μέρες ότι δεν μου αρέσει η αθήνα, αλλά τελικά δεν αντέχω την ζέστη.

μήπως τελικά έιμαι πιό βλάκας απ'ότι πίστευα?

ο μπάντι χόλι πέθανε πολύ μικρός.

αυτή είναι η απάντηση μου.

σκάστα μου

ετοιμαζόμουν να γράψω για το βιβλίο του ρεϊμοντ κάρβερ που αγόρασα και όχι μόνο το κοιτάω αλλά ΚΑΙ το διαβάζω, μέχρι που είδα αυτό (και συγκεκριμένα τα πόστ με ημερομηνία 120609).

παω να κάνω ποδήλατο

νοτ.

πες μου

έναν καλό λόγο για να μη στεναχωρηθώ αν κάτσω στην αθήνα του χρόνου.

αν το λύσω αυτό, τα έλυσα όλα.

στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ στακ

πως γίνεται να που προκαλεί τόση συγκίνηση και τόση φόρτιση ένα τραγούδι που δεν καταλαβαίνω ΚΑΝ για τί πράγμα μπορεί να μιλάει? πραγματικά, δεν καταλαβαίνω τίποτα, ίσως να τα ξεκαθαρίζει όλα με το τελευταίο τετράστιχο

And here I sit so patiently
Waiting to find out what price
You have to pay to get out of
Going through all these things twice.

το οποίο επίσης με τσακίζει κάθε φορά που το κοιτάω ή το ακούω, αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω


όλο το τραγούδι, νιώθω σαν να κουβαλάει εφτακόσια νοήματα μαζί του, αλλά δεν βλέπω κανένα. νιώθω σαν να μιλάει για όλα του συναισθήματα του κόσμου, αλλά δεν αισθάνομαι τίποτα συγκεκριμένο.

αγαπάω τόσο πολύ τον ντίλαν, τον αγαπάω τόσο πολύ, που γελάω με τον εαυτό μου που ήμουν μικρός και δεν καταλάβαινα. τον φαντάζομαι να του λένε οι μουσικοί του όταν ηχογραφούσανε το στακ ινσάϊντ:

"-εεε, αφού παίζουμε που παίζουμε το ίδιο πράμα 7 λεπτά, δεν μας αφήνεις και κάνα κενό να ρίξουμε κάνα σολάκι?

-ναι, κανένα πρόβλημα. κάντε το σε όποια στροφή θέλετε. ενώ τραγουδάω όμως."

πάρε την ουράνια ενορχήστρωση μελιδάκο. έτσι απλά. κλάσε, μύρισε τα, πήγαινε να δουλέψεις, γύρνα, κοιμήσου, ξύπνα, διάβασε γερμανικά.

"εεε, όλο το ίδιο πράμα θα παίζουμε?"

δύο άρρηκτα συνδεδεμένοι με το καλοκαίρι δίσκοι

στα γρήγορα και χωρίς σκέψη

blonde on blonde και since i left you.

τι κακό σου έκανε ο στρατός?

εκτός απ'όλα τα άλλα, έχω χάσει κάθε δυνατότητα συγκέντρωσης όταν προσπαθώ να διαβάσω, με την έννοια του μελετάω, κρατάω σημειώσεις, αποστηθίζω και τα λοιπά.

λέϊζι.

απλά. αυτό.

μάυρη στράτο και μπλουζ τζούνιορ με τέρμα το ριβέρμπ και μαλακή πένα

στην αθήνα έχω πολύ λίγα σιντί μαζί μου. τον τελευταίο καιρό, από τα λίγα που είναι, ακούω ακόμα πιό λίγα. για την ακρίβεια ακούω κάθε μέρα το μέριγουέδερ κάνα-δυο φορές, το ρέπο, μπέϊζικ τσάνελ, λούτσιο μπατίστι και γκρέϊτφουλ ντεντ (που το ξανάκουσα λόγω άνιμαλ).

και άρβο πέρτ. πολύ όμως.

μου προξενεί ένα εξαιρετικά έντονο ψυχοπλάκωμα αυτός ο τύπος. βαρύ και έντονο. επίσης, σε ματζέστικνες και ανάταση, νιώθω ότι έχει τον φίλιπ γκλας για πλάκα. αλλά με έναν πιό χαμπλ και πιό ύπουλο τρόπο. μου τα σκάει πολύ άσχημα. το τάμπουλα ράσα το είχα αγοράσει γιατί απλά έπρεπε να το έχω, και το κυριότερο, που είναι και ο κύριος λόγος που ξεκίνησα να γράφω, είναι ποιές δύο συνδέσεις κάνω κάθε φορά που ακούω τα φρατρς ή το τάμπουλα ράσα.

1. θυμάμαι στο φαρμακείο το θωμά ένα σιντί άρβο πέρτ να περιφέρεται μαζί με τις συνταγές, τα βιβλία για τον πολ κλεε και τον παζολίνι και τα ροδάκινα. ίσως να είναι ακόμα κάπου εκεί μέσα. δεν άκουσα ποτέ άρβο πάρτ στο φαρμακείο άλλα είναι ακόμα έντονο. μερικές φορές σκέφτομαι ότι μου λείπει ο βόλος και μου λείπει και το φαρμακείο. σαν να είναι δυο διαφορετικά πράγματα.

2. επίσης θυμάμαι τον ελέκτροκλάουντ, που μου έλεγε ότι άκουσε άρβο πέρτ λόγω του κιθ τζάρετ. μου φάνηκε πολύ κουλ. γενικά ήταν πολύ κουλ ο καράμπελας στα μουσικά του. πραγματικός ελέκτροκλάουντ. άκουγε στιβ ράϊχ το 98(εγώ άκουγα μπίστι μπόις και σάντοου) και κατέληξε να έχει τον σένμπεργκ για την πλάκα του. καθόταν σπίτι μόνος του και έπαιζε τα τσέλα -από τα κουαρτέτα του μπάρτοκ για έγχορδα- στην κιθάρα. και απλά έπαιζε τέλεια. είχε πάντα τουπέ ύφος, και πάντα ένιωθες οτι πρέσβευε την απόλυτη αισθητική. και ο ίδιος το πίστευε. ναι, μου έχει λείψει ο καράμπελιορζ. μαζί μιλούσαμε για τους μπιγκ σταρ και μετά για τον κέϊτζ* και ήταν από τις πιο ουσιαστικές μουσικές συζητήσεις που είχα έβερ.

είναι λίγο ντιστούρμπινγκ όμως που μιλάω στον αόριστο.

χμμμ.

*και μπιτς μποιζ και λίγκετι και χεντριξ και ζεπελιν και σελσι και πρινς και ντεμπισί και διακόσια άλλα πράγματα και συνθετες που απλά δεν τους ξέρω, ούτε τους θυμάμαι. και πόσο θεός ήταν, διάβαζε αντίστιξη πριν να πέσει για ύπνο.

άουτς

το προηγούμενο ποστ είναι τόσο και καλά καταθλιπτικό που θέλω να ξεράσω πάνω μου.

λάϊονς ιν μάϊ όουν γκάρντεν(έξιτ σαμουάν)

ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ικανός για τα πάντα.

και ο δικός μου θα ήταν, αν ήταν ανθρώπινος, και όχι πιθηκίσιος.

έχει τόσες μέρες που σκέφτομαι και προσπαθώ να πιαστώ από κάπου, για να βρώ την χειρότερη εκδοχή του βραχυπρόθεσμου μέλλοντος μου, και να πω "δεν με πειράζει, και έτσι αν γίνει, γαμώ θα είναι"

αλλά δεν μπορώ να το κάνω.

και είναι πολύ παράξενο, γιατί είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει αυτό.

μεγάλωσα, κάνοντας άπληστες επιλογές, με μόνο σκεπτικό ότι ο σχεδιασμός και η ανάλυση, σε καθυστερούν από όλα όσα θα μπορούσανε να σου προσφέρουν κάτι ουσιαστικό.

και στην χειρότερη, αν όλα πάνε στραβά, σκέφτεσαι πόσο στραβά είναι αυτό το στραβά, και συμβιβάζεσαι με την πιθανή εμφάνιση του.

μου έχει συμβεί πολλές φορές, αλλά επειδή δεν σε πειράζει, έχεις πάψει να σκέφτεσαι ότι είναι η χειρότερη εκδοχή ενός πλάνου.

αυτές τις μέρες όμως δεν μπορώ να το σώσω με τίποτα. με τίποτα όμως.

ένα μάυρο σκοτεινό σύννεφο έρχεται κατά πάνω μου, και είμαι τόσο περικυκλωμένος από πολυκατοικίες και μπίχλα που δεν μπορώ να το διώξω.

πέφτω για ύπνο και βλέπω μόνο θανάτους και μπερδέματα. κυρίως θανάτους.

προσπαθώ να βρω ένα μικρό πραγματάκι για να προσκολληθώ πάνω του και να αρχίσω να νιώθω καλά και κάπου το χάνω. χάνεται από μόνο του μάλλον.

δεν ξέρω πως αντέχουν να ζουν οι άνθρωποι σε αυτήν την πόλη. νιώθω ότι σφυρίζουν αδιάφορα και κοιτάνε από την άλλη πλευρά. βγαίνω να περπατήσω κάθε μέρα και δεν μπορώ να το βγάλω αυτό το πράγμα από το μυαλό μου.

με τίποτα.

ιφ ε φίντλερ πλέϊντ γιου ε σόνγκ μάϊ λαβ

είδα καινούρια συλλογή τζεφ μπάκλεϊ στο μπολάξας, και θυμήθηκα πόσο πολύ τζεφ μπάκλεϊ άκουγα όταν ήμουν πρώτο έτος. μόνο στο πρώτο έτος όμως. λίγο πριν να πάω στο βόλο και όλο τον πρώτο μου χρόνο εκεί.

δεν πρέπει να ξανάκουσα από τότε.

είναι πολύ παράξενο όμως γιατί είχα τεράστια ψύχωση με τον τύπο και μου κάνει τρομερή εντύπωση, το πόσο δεν νιώθω πιά. αν εξαιρέσεις βέβαια ότι νιώθω απλά και μόνο γιατί σκέφτομαι το πρώτο έτος στο βόλο. αλλά δεν είναι λογικό, σε κάθε περίπτωση.

2000.

εννιά γαμημένα χρόνια.

τι άκουγα τότε? το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι άκουγα εφτά τόνους σμιθς (ξερνάω πιά), γκραντάντι (νιώθω), τζεφ μπάκλεϊ (το είπα ήδη), μπάντλι ντρόν μπόϊ (καημένος). και διάφορα άλλα.

και τζόι ντιβίζιον.

ψέμματα, τζόι ντιβίζιον άκουγα το 98.

μέσα στο πορτοφόλι μου όταν ήμουν πρώτο έτος είχα γραμμένο σε ένα χαρτί "never mind now in your heart how much is owed"

Πόσο χαζό παιδάκι?!

επίσης από το πρώτο έτος θυμάμαι τον άναυρο και τον νικολάκη, την τζάβα και τον ζαχαρή, την κατάληψη, τον κρητικό και τον ξάδερφο του, τον γούλβεριν και την ταινία με τον γούλβεριν που δεν την είδα, σοκολάτες μίλκα τυλιγμένες σε κασέτες, πικαπ και ντε λα σόουλ σε βινύλιο, πρίφαμπ σπράουτ, ρέλεβαντ μποξ(και ζήλια), πέϊβμεντ, άγιος κωνσταντίνος, περπάτημα, κιντ έϊ. μία άδεια σελίδα.

πόσο.μπορεί.να.βάρυνα.που.τα.σκέφτηκα.όλα.αυτά.μαζί?

και επίσης, γουόκ ον μπάϊ, φαντασμαγκόρια ιν του, ρέϊνσονγκ πενήνταπέντε, μπασκετ, ανρίαλ τούρναμεντ, σκι, φυστίκια αίγινης, ελευθεροτυπία σε δραχμές, λεπτός, τα σιντί πάνω στο τζάκι.

κενος.

θέλω να ανοίξω μία τρύπα στο κεφάλι μου και να τα βγάλω.

όλα αυτά.

όχι από τώρα. σε πάρακαλώ. όχι από τώρα.

--
χθες το βράδυ
--

δεν θέλω καν να σκεφτώ ότι το ΠΡΩΤΟ μου γαμημένο καλοκαίρι που περνάω στην αθήνα, θα το φάω στην μάπα με τόση ζέστη να με τρυπάει τα μυαλά και να μην με αφήνει να πάρω ανάσα.

γιατί δεν είναι το θέμα ότι δεν θέλω να ανασάνω. το θέμα είναι ότι με το που ανοίγω το στόμα μπαίνουν κουνούπια μέσα.

σε κάθε περίπτωση, καλύτερα κουνούπια παρά κάτι άλλο, αλλά και πάλι, δεν μπορώ να πω ότι είμαι ικανοποιημένος. ούτε καν. ούτε καν.

--
τώρα
--

δεν έφερα σορτσάκια και βερμούδες από την βέροια. μόλις βγήκα να πάω στο πουλ εν μπέαρ απέναντι από το σπίτι μου, αλλά είναι κλειστό από τις 22 απριλίου. ανακαινίζεται. πως γίνεται και δεν το παρατήρησα εδώ και ένα μήνα?

το σπίτι της κωστάντιας στην αγίου μελετίου, το σπίτι που μένω εδώ και πέντε μήνες δηλαδή, όποτε καλοκαιριάζει μου θυμίζει πάντα την ημέρα πριν να μπω φαντάρος, τον άυγουστο του '07. και έτσι όποτε μου σκάει η ζέστη στο κεφάλι και κατεβαίνω στην πατησίων και τρώω το καυσαέριο, μου έρχεται πάντα στο μυαλό μου το ξυρισμένο μου κεφάλι στην κόρινθο.

"όποτε μου σκάει η ζέστη στο κεφάλι και κατεβαίνω στην πατησίων και τρώω το καυσαέριο"

δεν θέλω να γίνω (ένας κακός) στίχος των στέρεο νόβα.

δεν μου αξίζει.

πως αντέχουν οι αθηναίοι σε αυτήν την πόλη από τον μάϊο και μετά?

δύσκολες πίστες.

χαλκόνεν

θέλω να clapsω

άγγελος κυρίου

σκέφτομαι από δω και πέρα, δεν ξέρω. δεν ξέρω.

το έλεγα πριν στο τηλέφωνο και ένιωθα παράξενα την στιγμή που το έλεγα αλλά είναι πολύ αλήθεια.

όσα πράγματα μπορεί να έχω σκεφτεί να κάνω, όλες μου οι σκέψεις για μουσική, για χιούμορ, για οτιδήποτε, για όλα, όλα όλα μα όλα, τα έχει κάνει ήδη ο άγγελος. και ούτε καν προσπάθησε να τα κάνει.

νιώθω πραγματικά ότι είναι ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ μπροστά από οτιδήποτε παίζει γύρω μας αυτήν την στιγμή, αιώνες ολόκληρους.

ποιός ντάκτεϊλς? ποιά απσέτ δε ρίδμ? ποιό μπρούκλιν?

όλα δεν είναι ΟΥΤΕ καν μία ολόκληρη κλανιά του άγγελου.

πόσο περήφανος μπορεί να νιώθω που τον έχουμε ανάμεσα μας και απλά περιμένουμε κάθε βδομάδα τον επόμενο δίσκο του.

πόσο.

χαμόγελο χαμόγελο ευχαριστώ χαμόγελο

ολ οβερ

σκότωσα το πρώτο κουνούπι του 2009

ωραίος τύπος

είναι τόσο αργά, και ακούω το ντάκτεϊλς και είναι τόσο όμορφο. είναι σαν ταξίδι με αυτοκίνητο το καλοκαίρι μεσημέρι λίγο πρίν ή λίγο μετά την θάλασσα. είναι πανέμορφο.

σούθινγκ.

και είναι δυό φορές παράξενο γιατί μου φέρνει στο μυαλό την χαλκιδική, και το σπίτι μου στην βέροια το καλοκαίρι και καρπούζια μετά από ύπνο το απόγευμα.

την χαλκιδική όμως? τι να πει κανείς? έχω να σκεφτώ την χαλκιδική από τα 17 μου.

αχ. πόσο χαίρομαι που δουλεύω βράδια και μπορώ απενοχοποιημένα να κάθομαι τέτοια ώρα ονλάϊν με αυτό το όμορφο χαδάκι στα αυτιά μου?

όλα όσα σιχαίνομαι, σε μία πρόταση

η κολεκτίβα από την βαρκελώνη θα μας δείξει πως παντρεύεται ο πολιτικός ακτιβισμός με την μουσική.

γκετ ιτ όν.

ιτσαξ

άκουσα το νέο δίσκο ντάκτεϊλς από τον αυτόν εδώ τον τύπο και έπαθα πολιτισμικό σοκ.

σαν αλοιφή από ροδάκινα. μου θύμισε και λίγο στίλι νταν αλλά κάποιοι διαφώνησαν. στίλι νταν όμως σαν να τους βγάλανε τα ντράμς και να τους αφήσανε μόνο το δωμάτιο.

σε κάθε περίπτωση.

επίσης χθες είδα το πόσο λεπτός ήμουν (και όχι δεν κοιτούσα απλά φωτογραφίες μου από το δημοτικό) και στεναχωρήθηκα (λιγάκι). μάλλον ήρθε η ώρα να κάνω κάτι για αυτό. δραστικά. (απλά να μην το σκέφτομαι)

μπα

είναι ωραίο όταν συμβαίνει

το άουτ οφ δε γούιντοου του κούσικ δεν του είχα δωσει την σημασία που έπρεπε. χθες όμως που κοιτούσαμε διάφορα εξώφυλλα με το κορίτσι μου, πέσαμε πάνω του και το θυμήθηκα.

η σειρά με την οποία συνέβησαν όλα ήταν αρκετά τυπική.

Ι
ΙΙ
ΙΙΙ
ΙV

σκέφτομαι όταν βγαίνει κανένας καλός δίσκος να μην τον ακούω, για να τον ανακαλύπτω μετά και να χαίρομαι.

υγ:α! και V

:)

Now it's day and I've been trying to get that taste off my tongue
I was dreaming of just you, now our cereal, it is warm
Attractive day in the rubble of the night from before
Now I can't walk in a vacuum, I feel ugly, feel my pores
It's the trees of this day that I do battle with for the light
Then I start to feel tragic, people greet me, I'm polite
"What's the day?" "Whats you doing?"
"How's your mood?" "How's that song?"
Man it passes right by me, it's behind me, now it's gone
And I can't lift you up cause my mind is tired
It's family beaches that I desire
A sacred night, where we'll watch the fireworks
The frightened babies poo
They've got two flashing eyes and they're colored why
They make me feel that I'm only all I see sometimes.

I've been eating with a good friend who said
"A Genii made me out of the earth's skin"
But in spite of her she is my birth kin, she spits me out in her surely blood rivers
All the people life lurking in dominions of a hot Turk dish
If elephants are reaching for our purses, then meet me after the world with the shivers.

"What's the day?" "Whats you doing?"
"How's your food?" "How's that song?"
Man it passes right by me it's behind me, now it's gone
I can't lift you up cause my mind is tired, it's family beaches that I desire
That sacred night where we watched the fireworks
They frightened the babies and you know they've got two flashing eyes
And if they are color blind, they make me feel, that you're only what I see sometimes.

αγαπάω αγαπάω αγαπάω αγαπάω

τα γερμανικά

μακάρι να μπορούσα να μιλήσω κιόλας.

σαν άνθρωπος.

όχι σαν κακέκτυπο.

ανάμνηση βόλου 1

o θηβαίος να τραγουδάει freed from desire. και απλά να τον κοιτάω.

ω ναι!

είμαι ευτυχισμένος που δουλεύω.

για πρώτη φορά στη ζωή μου μιλάω στους ταρίφες και μου λένε "δούλεψε τώρα που είσαι μικρός".

δεν ξέρουν ότι είμαι εικοσιεξίμιση.

αλλά αυτό δεν πάυει να με κάνει να νιώθω όμορφα.

μου δίνουν (έστω κι έτσι) λίγη σημασία.

παραλογισμός

είμαι κάπου κοντά στο αεροδρόμιο. προσπαθώ να δουλέψω. κάτι χάλασε στο σύστημα ασφαλείας του κτιρίου και απλά βαράει μία σειρήνα εδώ και ένα τέταρτο. από το απειροελάχιστο του μήκους της επανάληψης νιώθω ότι κάθε δευτερόλεπτο ακούω άλλον ήχο. είναι τέλειο. να κρατούσε για λίγο όμως. χωρίς να βαρούσε τόσο πολύ.

βαράει όμως, χωρίς να αστειεύεται. σαν να μου κάνει πλάκα ο ρισέ. και να την ξανακάνει. κι ας μην είναι καθόλου αστείο.

και από μόνο του όμως είναι παράξενο. τι κάνω εδώ? πως βρέθηκα? γιατί πρέπει να περνάω 5 μήνες κάνοντας κυριολεκτικά ΤΙΠΟΤΑ, και μέσα σε δύο βδομάδες να έχει πάρει φωτιά το σύμπαν?

(παρένθεση: μόλις σταμάτησε. αλλά ξαναξεκινάει. σαν χιπ χοπ του 81. σαν την εισαγωγη του ντέϊλι ρουτίν. και το αστείο είναι οτι οι αυτόματες πόρτες συγχρονίζονται με την σειρήνα. χαχα. τέλειο. ανέκδοτο. μαλακία. μόλις ξανάρχισε)

ναι.

εδώ και δύο βδομάδες νιώθω (και έτσι είναι) ότι δεν έχω χρόνο, ούτε καν τον ελάχιστο χρόνο που θα έπρεπε να είχα οφ. αλλά από την άλλη, έχω εντρυφήσει τόσο πολύ στο τίποτα από την στιγμή που πήγα φαντάρος, που πραγματικά ίσως έτσι να πρέπει να είναι κανονικά τα πράγματα.

αλλά δεν ξέρω αν θα αντέξω σε αυτόυς τους ρυθμούς.

αλλά και πάλι... ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΣΤΙΣ 2 Η ΩΡΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ?

θα ήθελα να ξυπνούσα, να έτρωγα ντάνκιν ντόνατς, να έπινα χυμό πορτοκάλι και να έβλεπα σάουθ πάρκ.

προβλέψιμος νονδελές

περνάω πάλι αυτήν την καταραμένη περίοδο, που μου σκάει ανα τακτά χρονικά διαστήματα, και που δεν θέλω και δεν μπορώ να ακούσω μουσική. ούτε καν όταν πέφτω για ύπνο. δεν ευχαριστιέμαι τίποτα, και πιστεύω ότι αυτό έχει τις ρίζες του είτε σε κομπλεξικά σύνδρομα (το πιο πιθανό) ή σε απλό φατίγκ που προήλθε από υπερέκθεση (λιγότερο πιθανό).

σε κάθε περίπτωση, μπορώ να πω απλά ότι είμαι και πάλι (και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι) ερωτευμένος με το μεριγουέδερ, και τους είδα και στον λέτερμαν και έφαγα πάλι δυο τρία σκατά, και είναι όντως δίσκος που τον ακούω 5 μήνες και δεν έχω βαρεθεί ούτε μισό λεπτό.

και δυστυχώς, είναι το μόνο πράγμα που μπορώ να ακούσω

βέβαια, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι φτάνω στα φθινοπωρινά μου χρόνια, που απλά γίνομαι εμμονικός και καθόλου απρόβλεπτος στις επιλογές μου. αλλά και πάλι, αφού χαίρομαι όταν το ακούω γιατί να καταπιεστώ?

προχθές πχ, άκουγα το μπράδερ σπόρτ, και εκεί στο τελευταίο τρανς-κρεσέντο-πρέζα έκλαιγα κανονικότατα. ήμουν στα κάτω πατήσια, και απλα προχωρούσα. και ήταν 14.30 η ώρα το μεσημέρι. δεν ξέρω γιατί μπορεί να μου τα σκάει έτσι αυτό το τραγούδι. δεν μπορώ να το καταλάβω.

το άκουσα πρώτη φορά στην βέροια το 2008, αρχές, ενώ ήμουν φαντάρος. μετά όταν ήμουν στην ξάνθη (παλι φαντάρος), το άκουγα κάθε πρωί πριν να μπω στο στρατόπεδο. ήταν από τα λίγα πράγματα (αλλά στην προκειμένη περίπτωση το μόνο) που με έκαναν να χαμογελάω και να αντέχω. έφευγε και κάνα μικρό δάκρυ κάπου εκεί από την κλισέ "πρωινό-ξημέρωμα" συγκίνηση, και έμπαινα μέσα λίγο πιό έτοιμος.

πόσο κομματάρα.

you're halfway to fully grown
you got a real good shot
won't help to hold inside
keep it real keep it real shout out

πω πωωω

να ζήσουμε το "θα ΄ρθεις σπίτι μου και βλέπουμε"

είναι ο καλύτερος τίτλος.

έβερ.

ντραμς

τέκνο

χιπ/χοπ

ντι-σι χάρντκορ

φρι τζαζ

και μπομπ ντίλαν

η φωνή του τζέϊσον λιτλ μου ραγίζει την καρδιά...

...και την σπονδυλική στήλη.

όταν έδινα πανελλήνιες άκουγα όλη την μέρα το σόφτγουερ σλαμπ.

έχει τόσο όμορφη φωνή.

είναι λίγο καλύτερη από την φωνή του νιλ γιάνγκ.

άδειος

κενό κενό κενό

η απειρία των εκδοχών έγινε μία μόνο εκδοχή.

το πολύ δύο.

αρχιτέκτονας

παναγιώτης μελίδης, αρχιτέκτονας μηχανικός.

πωπω, τι ωραίο που ακούγεται.

όταν ήμουν 18 και έκανα μηχανογραφικό όμως, τον έπαιζα.

άραγε ξέρω να κάνω κάτι άλλο καλύτερα από αυτό?

χμμμ.

μάλλον όχι.

γιατί τον παίζω απο τόσο μικρός?

αφού μεγάλωσα μόνος, χωρίς αδέρφια.

έπρεπε να το είχα καταλάβει νωρίτερα.

μια ζωή αγαπάω όλα τα μοναχικά χόμπι:

μουσική, ποδήλατο, περπάτημα, σινεμά

χμμμ.

και ξαφνικά

όλα φάνηκαν σκατά.

και σκοτεινά.

γεπ βέροια 2008

όταν ήμουν στην βέροια φαντάρος, είχα στις υπηρεσίες το λάπτοπ μαζί μου. το ξέρω οτι υπάρχουν πολλοί που θα πουν οτι δεν κατάλαβα στρατό, αλλά εγώ θα πω ότι κατάλαβα, ειδικά αν δω και άλλους που δεν κατάλαβαν τίποτα απολύτως.

αλλά και αυτοί αντίστοιχα μπορούν να πουν οτι κατάλαβαν, οπότε αυτή η κουβέντα δεν ανήκει σε αυτές που έχουν και τόσο νόημα να γίνονται.

σε κάθε περίπτωση, μία μέρα στην υπηρεσία, έπαιζα με το όντιομαλτς, και για την ακρίβεια πρέπει να ήταν από τις τελευταίες φορές που ασχολιόμουν μαζί του, αν όχι η τελευταία.

είναι απλά ένα λάϊβ τέϊκ με ένα έντιτ.

όσο το ακούω μου φαίνεται λίγο αδιάφορο.

αλλά το έχω ήδη ανεβάσει.

οπότε...

χάουζ

χθες ήμουν σε ένα σπίτι και έπαιζε μουσικούλα ότι να' ναι γενικά. σε κάποια φάση κάποιος έβαλε να ακούσει το my girls, από το βίντεο στο youtube. αν προσπεράσω το πραγματικά άθλιο βίντεο-κλιπ, μπορώ να πω οτι σοκαρίστηκα, και συνεχίζω να σοκάρομαι, γιατί το άκουσα σαν να είναι πρώτη φορά.

είναι τελικά μεγάλος δίσκος, πολύ μεγαλύτερος απ'ότι μου φαινόταν στην αρχή.

αλήθεια.

ρεβελέϊσον

ω ναι

μουσική

πήγα σινεμά σήμερα και είδα τον ράσελ κρόου και ίσως και να μου αρέσει τελικά. οι μόνοι ρόλοι που παίζει πιά είναι χοντρός δημοσιογράφος, χοντρός αστυνομικός, χοντρός δικηγόρος. μπορώ εύκολα να ταυτιστώ. και δεν είμαι ούτε δημοσιογράφος, ούτε αστυνομικός, ούτε δικηγόρος.

στο διάλειμμα πήγα στην τουαλέτα (ή δεν πήγα και απλά έτρωγα ποπ κορν?) και σκεφτόμουν τι μουσική άκουγα όταν ήμουν στο γυμνάσιο. είναι βαρετή ανάλυση, δεν χρειάζεται να την κάνω. (κυρίως νιρβάνα)

μου λείπει μερικές φορές η βέροια, αλλά όχι και τόσο. είναι αρκετά παράξενο. αλλά όχι και τόσο.

το μόνο που θυμάμαι από το γυμνάσιο και το λύκειο έντονα ήταν ότι έπαιρνα εφημερίδα κάθε μέρα, και κάθε παρασκευή (ή τετάρτη? ή πέμπτη) έπαιρνα ΝΜΕ και ανέβαινα όλην την μητροπόλεως και συνήθως έβρεχε. και είχα το γουόκμαν και άκουγα το ίζεντ ένιθινγκ των μάϊ μπλάντι βάλεντάϊν και πήγαινα να κάνω φροντιστήριο φυσική.

μόλις θυμήθηκα γιατί τα γράφω όλα αυτά. σκεφτόμουν ότι όποιος ξέρω έβλεπε μπάσκετ σήμερα, γιατί είχε αγώνα, και κυρίως αναριωτόμουν γιατί μπορεί να βαριέμαι τόσο πολύ να βλέπω αθλητικά. η τελευταία φορά που είδα ολόκληρο παιχνίδι πρέπει να ήταν ο τελικός του τσάμπιονς λιγκ το ΄99 στο σπίτι του τσιγκογιάννη.

πόσο βαρετό πράγμα το ποδόσφαιρο. εννοώ να βλέπεις. πόσο μα πόσο βαρετό.

μου αρέσει να παίζω όμως, παρόλο που τρέχω σαν πίθηκας.

σαν χοντρός πίθηκας.

πότε βγαίνει η ταινία του ράσελ κρόου που παίζει τον χοντρό ποδοσφαιριστή είπαμε?

μπακ

τέλικα πρέπει να άκουσα μουσική το πολύ κάνα δίωρο

απέναντι από το δημαρχείο/για ώρες

φεύγω για ταξίδι με τον λεωνίδα άυριο.

έγραψα στο κινητό μου τα εξής και μόνο:

- zombies/odessey and oracle
- madvillain/madvillainy
- luomo/vocalcity
- άκης πάνου/τα μεγάλα τραγούδια
- a mountain of one/institute of joy
- cLOUDDEAD/cLOUDDEAD

πλας, δύο τραγούδια που δεν έχουν φύγει από το κινητο μου εδώ και μήνες.

- dean martin/sway
- fleet foxes/mykonos


--
έλσγουερ
--

είδα το synecdoche,new york χθες και έφαγα δυο-τρια κιλά σκατά. για πλάκα.

επίσης στην βέροια πέρασα τέλεια, και ο στράτος ο φίλος μου, είναι ωραίος τύπος τελικά, και με ωραίο σπίτι(πιά).

αχ

πόσο νιώθω με άκη πάνου?

αχ.

πόσο μπορεί να νιώθω με άκη πάνου?

ω ναί...

και σίμο έχω, και μπέλε έχω, και τσιπουρλιάνο έχω.

και δεν φοβάμαι τίποτα.

και αγάπη έχω.

αχ.

βέροια για πάσχα

είμαι χαζός γιατί θα φτάσω 27 και ακόμα θα θέλω να έρχομαι το πάσχα στην βέροια, σαν κανένας καθυστερημένος.

άρα το ερώτημα είναι τελικά, χαζός ή καθυστερημένος?

θα διάλεγα το καθυστερημένος, ένι ντέϊ.

είναι τέλεια το πάσχα εδώ, χωρίς κανέναν προφανή λόγο. και τα χριστούγεννα τα λάτρεύω στην βέροια (και όπως και το πάσχα, μου είναι απλά αδιάφορα οπουδήποτε αλλού) και ώρες ώρες αισθάνομαι πως αυτή η υποθάλπουσα εξάρτηση από το σπίτι μου μόνο κακό μπορεί να μου προκαλέσει.

αλλά από την άλλη, τόσο καιρό στην αθήνα δεν έχω καταλάβει χριστό από άνοιξη, αν εξαιρέσεις το ότι μυρίζουν κάνα δυο δέντρα στην πλατεία στην φωκίωνος, αλλά και πάλι δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, μπορεί απλά να είναι άθλιο αρωματικό χώρου, από εκείνο που κάνει φστ κάθε ένα τέταρτο (και συνήθως αυτό το ίντερβαλ είναι αρκετό για να τύχει να περνάς από μπροστά του και να σου σκάει στα μούτρα όλος ο καρκίνος). αλλά και πάλι, και κανονική να είναι η μυρωδιά από τα δέντρα, πάλι είναι λίγη. μου θυμίζει μία κουβέντα του γούντι άλεν, που έλεγε ότι του φαίνεται αστείο να ζει σε μία πόλη που το μόνο ανθρωπιστικό της επίτευγμα είναι να μπορείς να στρίβεις δεξιά όταν το φανάρι είναι κόκκινο. (ή κάπως έτσι)

είναι όμως πραγμάτικα παράξενο. έφαγα τόσα χρόνια στον βόλο να σκέφτομαι πόσο πολύ θα ήθελα να κατέβω στην αθήνα, και όταν ήμουν φαντάρος απλά μια μέρα μου την βάρεσε στο κεφάλι και αποφάσισα ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αέρα, ποδηλατάκι και πράσινα.

δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. είναι παράλογο.

--
έλσγουερ
--

χθες ήμουν θεσσαλονίκη με τον στράτο και ήταν τέλεια γιατί είδα και τον σίμο. επίσης το πιο τέλειο ήταν ότι έκανα και την απόλυτη διαδρομή με τρένο (που διαρκεί μία ώρα && όταν είναι απρίλιος) και είναι η βέροια-θεσσαλονίκη. άκουσα γκάνταλφ και πλάστικμαν και φρόντισα να κοιμηθώ μετά το άδενδρο. κανείς δεν θέλει να έχει ανοιχτά μάτια εκείνες τις στιγμές που το τρένο περνάει από τον σταθμό της σίνδου. εκτός από αυτούς που κατεβαίνουν εκεί μάλλον.

χμμμ.

είναι όντως τελικά ο απρίλης ο πιο όμορφος μήνας του χρόνου, με διαφορά, και μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο πιό όμορφος τσίζι τίτλος για μπάντα είναι (και θα είναι και για πάντα λογικά) το last days of april. (όχι, δεν έχω ακούσει ούτε ένα τραγούδι, δεν θα το έκανα ποτέ αυτό στον εαυτό μου)

από την θεσσαλονίκη βρήκα και αγόρασα την έκδοση του '55 του goldberg variations του bach με τον glenn gould καθώς επίσης και ένα σιντί με ένα έργο του Messiaen, το οποίο έχει και αυτό την μικρή του ιστορία:

διαβάζω ένα βιβλίο με κείμενα του ξενάκη αυτές τις μέρες, και στην αρχή λέει για το πόσο λάτρευε τον μεσιάν και πόσο πρωτοπόρος ήταν και έλεγε για ένα έργο του για πιάνο που ήταν πραγματικό επίτευγμα σειραϊκής μουσικής, και πως όλοι το αντιγράφανε τότε, και διάφορα άλλα τέτοια πομπώδη. από αυτά που σε κάνουν να τρέχεις να αγοράζεις δίσκους. αλλά δεν είχα το βιβλίο μαζί μου στην θεσσαλονίκη και δεν θυμόμουν τον τίτλο του έργου. και έτσι εκεί που κοιτούσα τα σιντί του μεσιάν, απλά πήρα ένα το οποίο φανταζόμουν ότι θα είναι αυτό που διάβασα.

τελικά γύρισα στην βέροια και άνοιξα το βιβλίο και απλά ο ξενάκης έλεγε για ένα άλλο.

δεν ξέρω αν θα βάλω να ακούσω το σιντί που αγόρασα. τουλάχιστον όχι σήμερα ή αύριο.

τελικά, χαζός ή (απλά) καθυστερημένος?

κώστας "μπριτ" χαλιώτης = <3

σήμερα στεκόμουν τόσο πολύ όρθιος όλη μέρα που το αριστερό μου πόδι υπέφερε. το αριστερό μου πέλμα. και πάλι φορούσα τα ασίκς μου. φαγώνονται στην φτέρνα σιγά σιγά. και τα προηγούμενα ασίκς μου το ίδιο πάθανε. αλλά αλήθεια, δεν έχω φορέσει πιό πολύ παπούτσια στη ζωή μου από εκείνα τα ασίκς. και το πραγμάτικα τέλειο είναι ότι ήταν πολύ ελαφριά και μπορούσα και τα κουβαλούσα πάντα μαζί μου. θυμάμαι τα φορούσα κάθε φορά που κατέβαινα στην αθήνα αυθημερόν από τον βόλο για να δω καμιά συναυλία.

τότε είχα δει τους σίγκουρ ρος και ήταν ωραία συναυλία. ήταν 2003. δεν ήταν τέλεια, αλλά ήταν σίγουρα ωραία. με τον θηβαίο είχαμε κατέβει, ίσα ίσα για το λάϊβ. αλλά αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο από το ταξίδι είναι ότι στο αμάξι που κατεβαίναμε ακούγαμε το geogaddi των boards of canada σε κασέτα και έτσι όπως με βάραγε ο ήλιος στο πίσω κάθισμα και ίδρωνα και με έπαιρνε ο ύπνος και ξύπναγα ακόμα πιο ιδρωμένος και διψασμένος, το τζεογκάντι ακουγόταν απλά ΤΕΛΕΙΟ. τίποτα λιγότερο. ΤΕΛΕΙΟ. σαν να έλιωσε ο ήλιος την ταινία.

το κακό είναι ότι όταν το αγόρασα, χεσμένος από την χαρά μου ήταν πολύ πιο μέτριο απ' ότι το φανταζόμουν.

έπρεπε να το έγραφα κατευθείαν σε κασέτα και να περίμενα να καλοκαιριάσει.

χμμμ.

τελικά όντως το σημαντικότερο κριτήριο για το αν θα λατρέψεις εν τέλει ένα δίσκο ή όχι, είναι το κόντεξτ μέσα στο οποίο τον έχεις τοποθετήσει, από την πρώτη στιγμή.

οκ.

λίγο πιό κλισέ και μετά μου αξίζει να πεθάνω.

η ζωή μου στην αθήνα

σαν να γεμίζω το πορτ μπαγκάζ με πράγματα και να το γεμίζω και να το γεμίζω και στο τέλος να μένει λίγος χώρος αλλά και μία βαλίτσα ακόμα που είναι λίγο μεγαλύτερη από τον χώρο που έμεινε.

και μετά αδειάζω όλο το πορτ μπαγκάζ και ξαναξεκινάω να το γεμίζω.

πόνος μυαλού. και μόνο

Remember what the dormouse said:
"Feed your head"

μπα

ούτε καν.

μειονεκτικά

όλοι μου οι φίλοι είναι σούπερ ήρωες, και ο καθένας από αυτούς κουβαλάει τουλάχιστον μία απίθανη υπερδύναμη.

εγω πάλι όχι.

(εκτός και αν θεωρήσω υπερδύναμη το ότι μπορώ και ξεχωρίζω το πρωινό από το βραδινό. αλλά και πάλι, καμιά φορά μπερδεύομαι)

αλήθεια

δίνω όσα λεφτά χρειάζεται για να μάθει ο άρτιεμ αγγλικά

και είδα και θάλασσα προχθές

στο φάληρο, αλλά το ξέχασα ήδη.

ξαναερωτεύτηκα

το σάμπλερ μου. και όχι μόνο.

πήρα σιντί

την τέταρτη συμφωνία του μάλερ.

το έλεγε ο γούντι άλεν στον εβριουαν σέϊζ άϊ λαβ γιου.

όχι, δεν έχω δική μου άποψη.

ούτε καν.

τίποτα δεν συγκρίνεται

με το αρέστιντ ντιβέλοπμεντ τελικά.

χαχα

ανέκδοτο

γιατί κοιμάσαι πολλές φορές με το σάμπλερ σου δίπλα στο κρεβάτι?

το μαντβιλένι άργησα πάρα πολύ να το ακούσω σε σχέση με το πότε κυκλοφόρησε. το αστείο είναι ότι μέσα σε διάστημα τριών μηνών άκουσα για πρώτη φορά και τους τρεις αγαπημένους μου δίσκους της δεκαετίας μαζί (μαντβιλένι, ντόνατς, ιλινόϊζ).

τα χριστούγεννα του 2005. έφαγα τόσα πολλά σκατά με τους μαντβίλεν εκείνες τις μέρες. όταν πρωτοαγόρασα το σιντί δεν μου είχε κάτσει και τόσο καλά. μου ακουγόταν αρκετά ωμό, πολύ πρόχειρο, και δεν μπορούσα με τίποτα να κάνω φόκους στα σάμπλς. κάτι δεν μου καθόταν καλά. αλλά σιγά σιγά, όπως παθαίνω με όλους τους δίσκους που υπερλατρεύω, μου τα έσκασε ΠΟΛΥ άσχημα. μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είναι ανάμεσα στα 2-3 σιντί που έχω ακούσει πιο πολύ στη ζωή μου, με μεγάλη διαφορά από τα άλλα δύο (ή από το άλλο ένα, αν η επιλογή ήταν το 2 και όχι το 3)

λόγω του μάντλιμπ, αποφάσισα να αγοράσω το σαμπλερ μου. ήθελα να πάρω το boss sp-303, γιατί είχα δει και τον φορτέτ να παίζει με τρία από δαύτα, και τα εμπισί παραήταν ακριβά τότε.

πάντα είχα κόλλημα με το σάμπλερ σαν έννοια. θυμάμαι όταν ήμουν παιδάκι και δεν ένιωθα, νόμιζα ότι αν αγόραζα ένα σαμπλερ θα μπορούσα να ξεχωριζώ τα ντραμς από τις κιθάρες στα τραγούδια και να κάνω τις δικές μου ακαπελα εκτελέσεις.

τόσο χαζός.

κατάλαβα τι είναι σαμπλερ όταν έφαγα το σκάλωμα με τον ντίτζει σάντοου, το πολς μπουτίκ των μπίστι μπόϊς, μα κυρίως με το ιτ τέϊκς ε νέϊσον οφ μίλιονς. αυτό κι αν ήταν σοκ. τότε άρχισα να νιώθω σιγά σιγά σιγά.

όταν άρχισα να παίζω στο πισί και να χαίρομαι, έκοβα σημεία από κομμάτια και έκανα δυο τρεις αηδίες, αλλά επειδή ήταν πισι και όχι σάμπλερ που το παίρνεις δίπλα σου στο μπαλκόνι και κάθεσαι, όλα μου βγαίναν πολυ δήθεν. και σιχαινόμουν τον εαυτό μου για αυτό. άκουγα τόσο πολύ φορ τετ και πίστευα ότι αν ένα μπρέϊκ με ντραμς δεν έχει κοπεί σε 64 στεπς δεν έχει νόημα.

ναι, τόσο χαζός.

μέχρι που άκουσα το μαντβιλένι. μέχρι που έπεσα με τα μούτρα μέσα στο μανβιλένι, και άκουγα το ΠΟΣΟ κακά ήταν κομένες οι λούπες, και πόσο πολύ αρρώσταινα που το άκουγα. τότε κατάλαβα ότι σημασία δεν έχουν τα σκιλζ, αλλά απλά το πόσο όρεξη έχεις να ακούσεις μουσικούλα και να κλέψεις, αλλά κυρίως το ΠΩΣ θα την κλεψεις και πως θα κόψεις το σαμπλ. (μετά άκουσα λίγο περισσότερο ντίλα και κατάλαβα ότι υπάρχουν και άδερ θίνγκς ινβόλβντ αζ γουέλ. αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση)

έτσι, αφού το 303 έβγαινε σε απόσυρση, αποφάσισα να πάρω το roland sp 404. ήταν πολύ άσχημο εμφανισιακά, αλλά δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς. συνέφερε πολύ περισσότερο, και με την τόση χαρά που είχα από την πρώτη μου διαφήμιση αποφάσισα να το πάρω, χωρις να χρειαστεί να ψάχνω σε ιμπέϊ και αηδίες. και το σημαντικότερο άσετ του? έπαιρνε και μπαταρίες.

ήταν ιούλιος του 2006. ήρθε στο σπίτι μου στο βόλο και ήταν σαν να μαθαίνω να περπατάω απο την αρχή. σταδιακά σταμάτησα να χρησιμοποιώ το γαμοπισί για την μουσική μου. το μόνο που ήθελα ήταν το σάμπλερ μου και ακουστικά. και ώρες χαράς και διασκέδασης και παιχνιδιού. η αγορά του 404 είναι η σημαντικότερη στιγμή στην μουσική ζωή μου. το σημείο μηδέν. δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο ακραίο από αυτό. αλήθεια. έχω φάει πιο πολύ χρόνο πάνω του παρά σε οποιοδήποτε άλλο όργανο έχει πέσει στα χέρια μου. έχω κάτσει μέρες ατελείωτες στην βέροια να περνάω και να ξαναπερνάω την δισκοθήκη του πατέρα μου και να βάζω κάτι λούπες των 3 δευτερολέπτων στο ριπίτ για 7 ώρες. γιατί πάντα ψοφούσα για τις αυτιστικές επαναλήψεις. τώρα τις είχα στα δάχτυλα μου. κυριολεκτικά. έρωτας. ακουστικά μέσα στο λεωφορείο και σίντι πλέϊερ με τζαζ δίσκους και κλέψιμο. ανελέητο σάμπλινγκ. ο εαυτός μου του 1996 θα ήταν σίγουρα χαρούμενος για μένα.

τώρα που το σκέφτομαι, όντως αυτή ακριβώς η φωτογραφία του μάντλιμπ στο ξενοδοχείο του στη βραζιλία, θα μπορούσε να περιγράψει όλα τα παραπάνω χωρίς καν να ανοίξω το γεμάτο κλισέ στόμα μου.

αν με ρωτούσαν, τι θα προτιμούσες, να σβηστεί από το κεφάλι σου ότι μουσική έχεις ακούσει εδώ και 23 χρόνια, ή να σβηστεί αυτή η φωτογραφία από τις αναμνήσεις σου, είμαι σίγουρος ότι θα προτιμούσα να εξαφανιστούν όλα τα μουσικά από το κεφάλι μου.

θα τα ξαναβρώ όλα από την αρχή με αυτό.

για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα

έβριουαν σέϊζ

άϊ λαβ γιου.

αμπσέρντ

πως γίνεται να μου αρέσει το λοστ? γιατί ασχολούμαι? δεν είναι λογικό.

το 2003

άκυρο

πήγα να γράψω κάτι αλλά δεν θέλω τελικά.

δεν νιώθω.

μάντλιμπ σεντ σο

Q: So that's all you need: Your tiny little sampler, a cheep turntable and a stereo system?

A: Yeah, some records. That's where Hip-Hop is from anyway: Records and sampling. That's what I do, you know what I'm sayin'?

οράϊτ!

σκρου γιου γκάϊζ, αμ γκόϊν χόουμ...

φερστ θινγκς φερστ

παλιά είχα ένα συγκρότημα και παίζαμε ντραμς και μπάσο μόνο και γράφαμε διάφορα τραγούδια. κάναμε πρόβες για 45 λεπτά αλλά στα λάϊβ, παίζαμε τα ίδια τραγούδια σε 25 λεπτά. ήταν ωραίες εποχές. φορούσα και μπλούζα ντέϊσαϊντ.

μετά ο ντράμερ ξενέρωσε και έμεινα μόνος. με είχε πιάσει κατάθλιψη, και σιγά σιγά ξεκίνησα να γράφω. απλά είχα μάθει να τελειώνω με άλλον τα τραγούδια. δεν μπορούσα μόνος. (σε αντίθεση με άλλα πράγματα που δεν έχω και τόσο πρόβλημα)

μαζεύτηκαν κάποια από αυτά, και λόγω κάποιας πολύ ιδιαίτερης συγκυρίας, πήρα το θάρρος να τα στείλω στο synch, μπας και παίξω.

τον δεκέμβριο του 2006.

το ντέμο ήταν αυτό εδώ ακριβώς, και στην ουσία αντιπροσωπεύει όλη την μέτα-ginger και προ-λάρυγγας περίοδο.

επίσης, μου άρεσε πολύ και το the chocolate grinder σαν όνομα.

αλλά παραήταν σοβαρό.

θυμάμαι μία εποχή ...

...που κοιμόμουν το απόγευμα και δεν ξυπνούσα ιδρωμένος.

προχθές.

δις μαστ μπι αντεργουότερ λαβ

άφτερ δε ρέϊν καμς σαν, άφτερ δε σαν καμς ρέϊν αγκέϊν

ποιός είναι ο καλύτερος μπιτ μέϊκερ άραγε?

δεν ξέρω.

σήμερα άκουσα πάντως prefuse 73. δεν είχε τύχει να ακούσω ποτέ ποτέ ποτέ.

μέσα

ήταν ωραία ταινία το let the right one in, παρόλο που δεν το έχω και πολύ με τα βαμπιροειδή. δεν το έχω καθόλου για την ακρίβεια. θυμάμαι όταν είχαμε δει το underworld στο βόλο και είχαμε διαλυθεί στο γέλιο με τον θηβαίο και τον ζαχαρή.

αλλά το χθεσινό είχε μία outworldish quality που λένε, όμορφα παιδάκια να παίζουνε, ωραία ρούχα και ώρες ώρες ήταν κάτι ανάμεσα σε καουρισμάκι και ρόϊ άντερσον. δεν θες και πολλά περισσότερα. ειδικά μετά από κάτι υπερβαρετίλες που είδα τον τελευταίο μήνα.

σε κάθε περίπτωση, τα πολλά τα σκατά τα έφαγα όταν είδα την ταπετσαρία δίπλα στο κρεβάτι που κοιμότανε το ξανθό αγοράκι.

φακ.

σκέφτηκα να φύγω μετά από αυτό, αλλά ήλπιζα ότι θα έχει και άλλα όμορφα props να μας δείξει.

και έκατσα μέχρι το τέλος.

μετά γύρισα σπίτι, είδα την χάνα και τις αδερφές της και κοιμήθηκα σαν άνθρωπος.

γόνατα

ενώ γράφω για τις απίθανες στιγμές που έζησα στην πάτρα (χαλάζι, περπάτημα, φαγητό) θυμήθηκα ένα τραγούδι που έγραψα ενώ έκανα πρόβες το 2007.

παραήταν λυπητερό όμως...

είχε μόνο λουπαρισμένα μπάσα.

αυτό θα προτιμούσα να μην το είχα δει

με έπιασε στεναχώρια.

σε στάση λεωφορείου, διαφήμιση της Η&Μ με τον βίνσεντ γκάλο.

άουτς.

απίθανες στιγμές στην πάρτα

δεν είχα πάει ποτέ στην πάτρα. μάλλον είχα πάει σίγουρα μικρός με τους γονείς μου αλλά από τότε που χωρίσανε έχουμε σταματήσει να τα συζητάμε. μάλλον αυτόι σταμάτησαν, αλλά δεν έχει και τόσο σημασία.

αν στάματαει μία από τις δύο πλευρές, συνήθως σταματάει και η άλλη. και τις περισσότερες φορές κατευθείαν.

σε κάθε περίπτωση, πήγα στον κηφισό την τρίτη και έφυγα τρέχοντας για να προλάβω να κάνω τσεκ. ήταν πρώτη φορά που πηγαίνω στον κηφισό και δεν πηγαίνω στην βέροια. ή έστω, στην κόρινθο. έφτασα στις 14.40 και το λεωφορείο το γρήγορο έφευγε στις 15.00. περίμενα στην ουρά και πρόλαβα (λίτεραλι) την τελευταία θέση.

το ταξίδι ήταν όμορφο, αν εξαιρέσει κανείς ότι ήμουν όντως στην τελευταία θέση, στην μέση του εξώστη δηλαδή. έχω την αίσθηση ότι είναι η τελευταία (και χειρότερη) θέση γιατί σε περίπτωση ατυχήματος εκτοξεύεσαι κατευθείαν στο διάστημα, νο στρινγκς ατάτσντ. στην περίπτωση μου, έτσι όπως ήμουν στριμωγμένος, στην πιθανότητα ατυχήματος θα έπρεπε να κρατηθώ από τα κλαδιά που εφάπτονταν στις δύο πλευρές μου.

άκουσα το μύκονος των φλιτ φόξις εφτά οκτώ φορές, μετά προσπάθησα να ακούσω και τον δίσκο, αλλά εκνευρίστηκα με το πρώτο κομμάτι που τραγουδάνε σώνει και καλά σαν να γεννήθηκαν το 1860 και το παράτησα.
διάβασα τον μουρακάμι μου μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

κανόνικα δεν έπρεπε να κοιμηθώ γιατί όλος ο κόσμος μου έλεγε ότι η διαδρομή είναι απίθανη απίθανη. αλλά εμένα μου θύμιζε την διαδρομή για την κόρινθο και δεν ήθελα να κοιτάω. αλλά και να ήθελα να κοιτάξω, όταν κάθεσαι στην μέση από 5 θέσεις, το πιό πιθανό είναι να βλέπεις τις μασχάλες και τις καράφλες δίπλα σου. δεν ήμουν έτοιμος για αυτό.

ξύπνησα και ξαναδιάβασα μουρακάμι και έβαλα να ακούσω ολόκληρο τον δίσκο του ντουμ τον καινούριο και έφαγα λίγα σκατά κατά την ακρόαση. τόσο δισκάρα είναι. μάλλον δεν ξέρω αν είναι δισκάρα. έχει σίγουρα 4-5 τραγούδια που σε διαλάνε τα μυαλά, αλλά κυρίως ακούς την φωνούλα του παντού.

είμαι ερωτευμένος με την φωνή του ντουμ. αλλά σίγουρα δεν είμαι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος.

προσπαθώντας να βάλω κάπου τα χέρια μου να κάθονται και να μην κολλάνε πάνω στα πόδια μου η ώρα πέρασε (αρκετά γρήγορα) και εν τέλει έφτασα στην πάτρα.

με περίμενε ο περικλής, που τον είχα δει άλλη μια φορά στο γκούρου και με πήρε με το αυτοκίνητο του για να πάμε να φάμε, και μετά στο θέατρο που θα έπαιζα με τους νάϊτ ον ερθ.

φάγαμε σε ένα εστιατόριο δίπλα σε μία παιδική χαρά και εγώ πήρα κοτόπουλο με μουστάρδα και ο περικλής σνίτσελ κοτόπουλο. φάγαμε και μία σίζαρς και πιστεύω ότι υπερχορτάσαμε.

πήγαμε κατευθείαν στο λιθογραφείο και έκανα τσεκ στα γρήγορα. εκεί γνώρισα και τον κωστή τόκιο μασκ και τον φανταζόμουν από ότι είχα διαβάσει πολύ κακό τύπο. κακό με την παραδοσιακή έννοια του κακού.

τελικά ήταν ένας σούπερ κουλ τύπος, αλλά μεταλλάς βέβαια, και μετά τον ντράμερ δεν έχω να κάνω και με μεταλλάδες πιά, οπότε όλες αυτές τις μέρες ήμουν στο όριο της συγκίνησης. τύπικαλ μι.

μου έκανε εντύπωση το πόσο πρόσχαρο παιδί ήταν ο τόκιο. ειλικρινά.

ο μουρακάμι έλεγε ότι όταν δουλέυει τον βολεύει να παρατάει το γράψιμο ακριβώς την στιγμή που νιώθει ότι έχει όρεξη να γράψει πολύ ακόμα. έτσι -λέει- όταν το ξαναπιάσει, κυλάνε όλα πολύ όμορφα και ρολάρουν τέλεια.

θα το δοκιμάσω.

τώρα κιόλας.

δε τάϊμ ιζ νάου

ναι.

ναι.

πάω να πάρω το ποδήλατο από τα κτελ. μου το έστειλε ο άρτιεμ προχθές.

ίσως και να (ξανά)αλλάξει η ζωή μου λιγάκι.

ίσως και όχι.

αλλά μία η πάτρα, μία αυτό.

χμμμ.

ποια λέξη σας χαρακτηρίζει κύριε μελίδη?

χμμμ...

μάλλον είναι τρείς:

αντερατσίβερ

υπερκινητικός

δουλικός

κλιν

μου αρέσει να κοιμάμαι σε ξένα σπίτια γιατί όπως όλος ο κόσμος έτσι και εγώ, τρελαίνομαι με το να ξυπνάω το πρωί και να μην ξέρω που είμαι και που βρίσκομαι.

με το κορίτσι έχουμε να δούμε τουλάχιστον δέκα ταινίες γούντι άλεν που δεν έχω δει.

τοκ αμπάουτ χάπι τάϊμς!

τέτοιες μέρες...

...πρίν από ένα χρόνο ήμουν στην ξάνθη φαντάρος και το πιό πιθανόν τέτοια ώρα ήταν να προσπαθούσα να κοιμηθώ δυό ωρίτσες με το ζόρι.

στο σπίτι που έμενα χαλούσανε τα υδραυλικά κάθε δυο μέρες.

έκανα βόλτες με το αμάξι και άκουγα μόνο 2 πράγματα.

μπράδερ σπορτ και φέλα κούτι.

μπορούσα να ακούω φέλα κούτι για ώρες ατελείωτες, για ώρες επι ωρών που δεν τελείωναν ποτέ, να ακούω τον αυτισμό και το παράξενο γκρουβ.

ο ιωσηφίδης μου λέει κάθε φορά ότι το πιό σημαντικό είναι να έχεις στόχους.

αν έχεις όμως και δεν τα καταφέρνεις?

χμμμ, "ιωσηφίδης" και "δεν τα καταφέρνω" δεν μπορούν να υπάρξουν στην ίδια πρόταση, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

τώρα όλα βγάζουν νόημα

σήμερα κατάλαβα γιατί λατρεύω τον μουρακάμι. στα βιβλία του δεν συμβαίνει τίποτα. και να συμβαίνει, νιώθεις πως δεν συμβαίνει.

σήμερα είχε ήλιο και ταξίδευα στο κτελ για πάτρα και για μερικές στιγμές ίσως και να τον ένιωσα μέσα μου.

και ήμουν χαρούμενος.

υπάρχουν στιγμές που η απειρία των εκδοχών συμπυκνώνεται και γίνεται ορατή και στην ουσία ορίζεται ορθά.

εκείνη την στιγμή ήμουν χαρούμενος.

πάω να τελειώσω τον μουρακάμι και να κοιμηθώ. θέλω εκεί που ξαπλώνω να έρθει κάποιος με ένα τεράστιο σφυρί, και να μην τον δω καν ενώ έρχεται, και μετά να κοιμηθώ βαθιά και όταν ξυπνήσω να έχω ήδη γίνει άνθρωπος.

θέλω να μου συμβεί κι εμένα, αλλά για μία φορά να το νιώσω ότι συνέβη.

διδακτισμός(νοτ)

μία κουβέντα για το diversity με τον ιωσηφίδη διέλυσε όποιους ενδοιασμούς μπορεί να κουβαλούσα.

πόσο απλά μπορεί να το είπε?

με το να είσαι diverse σε ότι κάνεις (σε αντίθεση με το να τερματίζεις μόνο ένα aspect) έχεις το εξής σούπερ κέρδος: αναπτύσσεις ξεχωριστές τεχνικές για κάθε ένα πράγμα που ασχολείσαι, και έτσι όταν έρθει η ώρα να επιστρέψεις στην αρχή, οι προσμίξεις μόνο σε ενδιαφέροντα αποτελέσματα μπορούν να σε οδηγήσουν.

χμμμ.


μπορεί να μου το είπε και πιό λόγια, απλά δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να το αποτυπώσω ορθά. επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι ο ιωσηφιδάκος είναι επιστήμονας. εγώ, όχι.

στο ίδιο όμως πάτερν σκέψης, μπορώ να προκαλέσω μεγαλύτερη αντίφαση στον εαυτό μου, δηλώνοντας ότι τις 3 τελευταίες μέρες ακούω στο αέναο ριπίτ το mykonos των fleet foxes. και αυτό από μόνο του έρχεται να αναιρέσει ότι μπορεί να σκέφτομαι περί innovation, πρω(κ)τοπορίας κλπ κλπ. όπως σωστά λέει και ο φίλος καρπαθάκης, στο τέλος αυτό που θα σου μένει είναι μόνο ένα ωραίο τραγούδι. όπως ακριβώς μας δίδαξε το soft bulletin, το another green world και το person pitch.

χμμμ.


δεν είμαι όμως σίγουρος ότι το πέρσον πιτς έχει τραγούδια. μάλλον έχει dub φωνητικά μάντρα.

άρα?

έχω την αίσθηση (όπως και χιλιάδες άλλοι πριν από μένα) ότι το φορμάτ του τραγουδιού σαν τραγουδιού πρέπει να πάψει να μας απασχολεί. γιατί να πρέπει να ορίζουμε κάτι σαν τόόόσο groundbreaking αν είναι αβανγκαρντίστικο αλλά και μελωδικούλι? ως πότε θα ψάχνουμε την τέλεια experimental pop, σνομπάροντας τους όσους δεν μπορούν να γράψουν όυτε μισό ρεφρέν για να σώσουν την ζωή τους?

το αστείο είναι ότι ο ιωσηφίδης, με τόσο γαμημένο scientific innovation στις πλάτες του, πάντα θα προτιμά τους saint etienne από τον ornette coleman(κορέκτ μι ιφ άϊμ ρονγκ).

σε κάθε περίπτωση,αυτό δεν λέει πολλά από μόνο του?

αλλά νιώθω ότι είναι προτιμότερο το να δυσκολεύομαι να ακούσω prurient παρά να περάσω τρεις μέρες χαράς με fleet foxes.

στην τελική, με ότι κι αν ασχολείσαι, καλύτερα να προσπαθείς να πας μία μικρή κουραδίτσα μίσο μέτρο πιο εκεί, παρά να φας την ζωή σου προσπαθώντας να σηκώσεις έναν τεράστιο βράχο.

ο βράχος είναι εκεί από πάντα.

και δυστυχώς δεν είναι καν δικός σου.

η κουραδίτσα σου όμως?

ανάσα

τελείωσα το σιντί για τα γενέθλια του ωρίωνα, με τους τυπικούς για μένα χρόνους απόκρισης, με ότι αυτό συνεπάγεται.

κατα τ'άλλα, βλέπω τα πράγματα να μπαίνουν σε μία σειρά, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι είναι η σωστή. και το πιό πιθανό είναι να μην το μάθω ποτέ.

οι νύχτες μου στην αθήνα αποκτάνε λίγο νόημα σιγά σιγά, αλλά ίσως να έχει να κάνει και το ότι είναι ο γουέϊκ-ορ-μπέλε εδώ αυτές τις μέρες. στην πραγματικότητα και μόνο το κόνσεπτ "μπέλε στην αθήνα" είναι αρκετό από μόνο του να με καθησυχάσει και να με κάνει να ξυπνάω και με κάνα χαμόγελο που και που.

και άλλες φορές τυχαίνει να ξυπνάω χαμογελαστός αλλά η λέξη κλειδί στην φράση είναι το τυχαίνει.


αλλά και πάλι, νιώθω σαν κάτι να κυλάει προς τα κάπου, και να με παίρνει μαζί του, και είμαι σαν να αφήνομαι και να το κοιτάω. και αυτό είναι από τα όμορφα συναισθήματα.

μερικά απογεύματα αισθάνομαι σαν να αφαιρέσαν ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου. σαν να το πήρε κάποιος και να το κουβαλάει αντί για μένα.

το κακό είναι ότι νιώθω πως μία από αυτές τις μέρες θα μου το επιστρέψει.

και δεν έχω μάθει να λέω όχι.

άνετα

ο φανταστικός κάϊτ πήρε ένα μέτριο τραγούδι μου and he gave it the fantastikoi hxoi treatment.

ή μήπως δε κάϊτ τρίτμεντ?

σε κάθε περίπτωση, το μόνο σίγουρο είναι ότι το ρεμίξ είναι περίπου εφτά χιλιάδες φορές καλύτερο από το κανονικό.

τουλάχιστον.

γιοκότα

σκατά.

έφερα από το βόλο ένα ντιβιντί με ότι αρχεία είχα κατεβάσει τον σεπτέμβριο στο πισί που είχα στο γραφείο (του καθηγητή μου) και μόλις έβαλα και άκουσα το image 1983-1998 του susumu yokota.

και διακτινίστηκα πάλι, στο γεμάτο γαμημένη υγρασία σπίτι μου με τον ιδιοκτήτη-καρκίνο.

όταν άκουγα αυτόν το δίσκο τότε, είχα βουτήξει για τα καλά μέσα του. ολόκληρος. εκείνες τις μέρες άκουγα μόνο βινύλια, είχα βάλει το μικρό πικαπ μου δίπλα στο κρεβάτι, και κάθε βράδυ άκουγα έναν ολόκληρο δίσκο και μετά κοιμόμουν. άκουγα elo, dorothy ashby, united states of america, unpoke, flying lotus, steve harley και κυρίως το image. πόσες πολλές φορές το image...

τόσο όμορφος δίσκος. τον συγκρίνω με τους black dice που ακούω αυτές τις μέρες, και παρόλο που μπορώ να βρω κοινά σημεία αν πιεστώ λιγάκι , είναι πραγματικά το άλλο άκρο. τα μισά τραγούδια είναι σαν να πήρες από τις πολυκάναλες ηχογραφήσεις του άριελ πινκ μόνο ένα ή δύο το πολύ όργανα και να τα πέταξες έτσι. και τα άλλα μισά είναι κάτι σαν τέκνο. το λες τέκνο αλλά δεν είναι.

όλο τον σεπτέμβριο μου, απλά προσπαθούσα να αντιγράψω αυτόν τον δίσκο.

όπως επίσης προσπαθούσα να ξεκινήσω και διδακτορικό.

αλλά δεν τα κατάφερα.

το μόνο που μου έμεινε είναι οι μέρες που πήγαινα με τον άρτιεμ και βάφαμε (δηλαδή έβαφε και εγώ τον κοιτούσα χαρούμενος), τα βράδια με τον σίμο και τον μπέλε και η ζέστη που έτρωγα στο γαμόσπιτο.

ο χειρότερος σεπτέμβριος έβερ. σκατά.

και είχα πολλές καλές προοπτικές μετά τον στρατό.

οι προοπτικές όμως τι γνώμη είχαν?

χμμμ...

σε κάθε περίπτωση.

αυτές τις μέρες

-συνειδητοποίησα πόσο πολύ αγαπάω τον ζαχαράκο. δεν το είχα καταλάβει ποτέ τόσο πολύ. έχουμε το ίδιο χιούμορ, και καταλαβαινόμαστε χωρίς καν να μιλήσουμε. (και αυτή ήταν η γκέϊ δήλωση της ημέρας)

-το ρέπο των μπλακ ντάϊς είναι σαν το trout mask replica. στο πιό χιπ χοπ.(και μάλλον καλύτερο)

-δεν μπορώ να διαβάσω κανένα βιβλίο του οποίου ο συγγραφέας να μην είναι γιαπωνέζος, και το πρώτο του όνομα να μην είναι χαρούκι και το τελευταίο μουρακάμι. νιώθω σαν 11χρονος εθισμένος σε γλυφιτζούρια κόκα κόλα.

-νιώθω ότι θα ξαναεγκαταστήσω το pure data και θα ξαναρχίσω το κάψιμο.

-όταν ήμουν στον βόλο πέρασα τόσο τέλεια που δεν περιγράφεται με λέξεις. ήμουν με τους φίλους μου και τους κοιτούσα στα μάτια έναν-έναν και μετά περπατούσαμε. είδαμε το watchmen και μετά χορεύαμε για αρκετές ώρες και ένιωθα λιγότερο κάθυστερ από άλλες φορές.

-διάβασα την διπλωματική μου.

-είδα τον στράτο, ξανακοιμήθηκα σπίτι του, αλλά πάλι δεν χάρηκα το ξύπνημα. και είδα και έναν άθλιο εφιάλτη.

-όσο εθισμένος και αν είμαι, ο μουρακάμι είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας έβερ, και το ξέρω ότι είναι τόσο ανκουλ να το λεω.

-κατάλαβα ότι σημασία δεν έχει να είσαι κουλ, αλλά λεπτός.

γουάτ δε φακ?!?!?!

απόσπασμα της διπλωματικής μου:

πολλαπλάσια θανατηφόρα δηλητήρια

φεύγω

μετά από καιρό στην αθήνα μαζεμένο φεύγω. τώρα θα έπρεπε να ετοιμάζω τα ρούχα μου και τα όργανα μου.

αύριο δίνω εξετάσεις για το ΤΕΕ και την κυριακή παίζω στην θεσσαλονίκη στο ζένιτ. στο ενδιάμεσο θα μετακομίσω τα πράγματα που μου μείνανε στο βόλο και πρέπει να τα πάω στη βέροια.

θα δω τον στράτο που μου έλειψε λιγάκι.

θα κοιμηθώ στο κρεβάτι του σίμου στο βόλο και θα μου βάζει να ακούω ελληνοφρένεια πριν πέσουμε για ύπνο. και μόνο ελληνοφρένεια.

θα πάρω την μελόντικα μαζί μου για την συναυλία.

ακούω από προχθές το βράδυ μόνο νταμπ.

αυτό με κάνει επισήμως τον πιό αναξιόπιστο άνθρωπο που ξέρω.

επίσης, δεν ξέρω αν θα κάνει κρύο πολύ ή λίγο για να πάρω πολλά ρούχα μαζί μου. εννοώ χοντρά, αλλά θέλω να αποφεύγω αυτήν την λέξη.

επίσης πρέπει να κάνω μπάνιο πριν φύγω.

και να πάρω τον μουρακάμι μαζί μου.

αναθεώρησα...

...όσα είχα στο μυαλό μου για το dub με τον δίσκο του king tubby που ακούω αυτές τις μέρες. έχω κλάσει, οφίσιαλι. πόση χαρά.

και έχω προσπαθήσει 27 χιλιάδες φορές να ακούσω νταμπ στην ζωή μου, πάντα αποτυχημένα. πόσο λι πέρι έχω φάει στη μάπα χωρίς λόγο, γάμησε τα.

από δω και πέρα όμως?

πωπω. άπειρες εκδοχές και πάλι.

νταμπ γκον κρέϊζι

πόσο γαμάει ο κινγκ τάμπι τελικά?

ολντ τάϊμς 6

θυμάμαι να ακούω τον κινγκ τάμπι πρίν από 3 ώρες και να μήν μου αρέσει.

ακόμα το ακούω.

ολντ τάϊμς 5

θυμάμαι το καλοκαίρι του 2003 όσο ακόμα έμενα στο παλιό μου σπίτι στο βόλο, είχα βάλει air condition γιατί δεν άντεχα τη ζέστη. ήρθαν, το εγκατέστησαν, και μετά θα πήγαινα για μπάλα. έφαγα 3 κομπόστες ανανά.

με το που ξεκίνησα να τρέχω σαν ηλίθιος (αυτός είναι ο ορισμός μου για μιά καλή επίδοση στο 5 επί 5) βγήκα έξω μετά από 3 λέπτα και ξέρασα όλους τους ανανάδες.

πόσο βλάκας μπορεί να φάνηκα εκέινη την μέρα?

ολντ τάϊμς 4

είχα έναν φαντάρο στην ξάνθη που πήγαινε στο κψμ και έλεγε "θα με δώσεις δυό μπισκότες?"

και το έλεγε σοβαρά.

ολντ τάϊμς 3

το καλοκαίρι του 2003 θυμάμαι που πήγαινα σπίτι του θηβαίου και του πήγαινα δώρο ένα μπουκάλι ούρσους για δώρο και ακούγαμε όλο το the man who των travis και μετά βγαίναμε βόλτα στην παραλία και ο θηβαίος έκανε τον κερτ κομπέϊν δίπλα στην θάλασσα. γυρνούσα για ύπνο κάθε μέρα το πρωί. μία φορά πήγε να πηδήξει σε μία βάρκα που ήταν μέσα στη θάλασσα. τελικά τα κατάφερε.

ολντ τάϊμς 2

θυμάμαι να έχω υπηρεσία στην βέροια και να κάθομαι όλο το βράδυ και να διαβάζω για το smile και για το πως τρελάθηκε ο brian wilson. μέτα πήγα να πέσω για ύπνο ακούγοντας το heroes and villains και φοβόμουν. είχα τρομάξει. νόμιζα οτι θα πάθω κι εγώ κακό.

ολντ τάϊμς 1

θυμάμαι τον στράτο στο σπίτι μου στο βόλο να πηγαίνουμε στην ιωνία για ταινία, να περπατάμε μέχρι τον άναυρο, να βγάζουμε φωτογραφία στην παλιά ηλεκτρική και εγώ να ακούω το another day on earth του brian eno

χολντ δεμ ιν

ακούω ακόμα king tubby. δεν το βλέπω να βελτιώνεται και πολύ.

μέσα στη βδομάδα ρε

μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι αυτό που με ενοχλούσε περισσότερο, από τα λίγα πράγματα που μπορεί αλήθεια να με ενοχλούσαν, ή μάλλον να με ενοχλούνε, δεν βλέπω νόημα για τον παρατατικό εδώ, και δεν βλέπω και κανέναν να πέθανε ούτως ή άλλως. σε κάθε περίπτωση, δεν αντέχω με τίποτα το να με στήνουν κάπου, αυτό το έρχομαι σε λιγάκι. "έλα, έρχεσαι" "ναι, τώρα ξεκινάω" "έλα κατέβηκα, έρχεσαι, έχει κρύο?" "ναι ρε, τώρα ξεκινάω, κάτι μου έτυχε πριν"

και κανένας πότε δεν ήρθε προφανώς στην ώρα του. όποιος είπε έρχομαι τώρα, άργησε τουλάχιστον ένα μισάωρο. στην καλύτερη. και σε πόλεις που το μισάωρο είναι χρόνος αξιοποιήσιμος, όχι σαν εδώ στην αθήνα που το μισάωρο είναι το ένα λεπτό που είχα στην βέροια.

χμμμ.

μόλις (ξανά)έγινα γελοίος και προβλέψιμος.


δεν είναι εκεί το θέμα όμως, αλήθεια. ίσως και να είναι, αλλά μάλλον φαντάζει μικρό. το θέμα είναι ότι, όπως περιέγραψα αυτήν την αναμονή πιο πάνω, ΕΤΣΙ ακριβώς είναι η ζωή μου από τον αύγουστο που απολύθηκα. απίστευτο. κάθε μέρα περιμένω κάτι, κάθε μέρα τυχαίνει να πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι "γαμώτο, δεν θα έπρεπε να με είχε πάρει τηλέφωνο?"

η αυτοπεποίθηση μου έχει αγγίξει νούμερα όλ τάϊμ λόου αλλά παρ'όλα αυτά πήρα την μεγάλη απόφαση χθες να μην με ξανααπασχολήσει.

χμμμ, δεν ξέρω τι έγραψα παραπάνω, φαίνονται πολλά πάντως, και μάλλον βαρετά. και το αστείο είναι ότι απλά θα μπορούσα να βάλει να παίζει το waiting room των fugazi και να τα πει όλα για μένα

i am a patient boy, i wait and i wait and i wait and i wait.


---
έλσγουερ
---


καταπιέζομαι να ακούσω king tubby εδώ και ώρες, και αλήθεια, ΠΟΣΟ ΣΚΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ?

εύχομαι να είναι και αυτή μία κουβέντα που θα αναιρέσω μέχρι αύριο.

λάλο σίφριν

ακόμα ακούω το baduizm. από προχθές. είναι τόσο δισκάρα όσο θυμόμουν. και ναι, η τηλεμεταφορά σχεδόν εφευρέθηκε.

σε κάθε περίπτωση, προχθές πήγα με τον κατσουπάκο στον βάρσο στην κηφισιά(ολντ σκουλ ζαχαροπλαστείο) και έφαγα το μόνο σικάγο που συγκρίνεται με το σικάγο στην μινέρβα στο βόλο. η μόνη διαφορά είναι ότι στον βόλο βλέπεις θάλασσα (και κώλους να περνάνε) και συνήθως έχεις τον ζαχαράκο σε κατάσταση παροξυσμού. συνήθως για άλλα θέματα.
στον βάρσο όμως κρατήσανε το μαγαζί όπως ακριβώς ήταν, και δεν έχεις 15χρονους μεταλάδες να καπνίζουν πάνω σου με μίσος. Επίσης, σκέφτομαι ότι όντως μένω στην αθήνα. από την στιγμή που άρχισα να πηγαίνω που και πού στο μαρούσι και στην κηφισιά για βόλτα και όχι μάλλον για υποχρέωση, μάλλον έχω μετακομίσει και επισήμως πιά.

ξεκίνησα να βλέπω τα dirty harry(με 15 χρόνια καθυστέρηση) αφού είδα το gran torino. νιώθω μία σούπερ οικεία ζεστασιά όταν βλέπω 70'ς ταινίες, και το ξέρω ότι είναι κλισέ, αλλά το μοντάζ είναι τόσο γλυκό, τόσο απαλό, η μουσική δεν σου ξυρίζει τα αυτιά, τα πλάνα είναι τεράστια και το χιούμορ καθυστερημένο.

ότι πρέπει δηλαδή.

διαβάζω το ντανς, ντανς, ντανς του μουρακάμι και μετά πρέπει να μου μένουν μόνο 2 για να τα έχω διαβάσει όλα.

νο λάϊφ ατ όλ.

μπουμ κλακ

μόλις γύρισα σπίτι.

πήγα και είδα το σλάμντογκ μίλιονερ.

πριν να ξεκινήσει η ταινία, κάποιος ωραίος τύπος στο σινεμά έπαιζε το on & on της erykah badu. και μπορεί και να ένιωσα ότι θα έκανε κρακ το κεφάλι από υπερβολική ευφορία.

κατευθείαν θυμήθηκα το 2002 και το εργαστήριο σημάτων που είχαμε κάθε τετάρτη απόγευμα και, πως το παράτησα γρήγορα γρήγορα. ήταν εαρινό εξάμηνο, έκανα βόλτες με το νικολάκη και το ζαχαράκο, πήγαινα στην κινηματογραφική κάθε βδομάδα, φορούσα φαρδιά παντελόνια και καρό πουκάμισα, ή στενά παντελόνια και άσπρες μπλούζες του μπέϊζμπολ.

ερχόταν μερικές φορές ο πατέρας μου στο βόλο με το άσπρο ξάνθια και πηγαίναμε βόλτες στο πήλιο. είχα δύο πισί στο σπίτι και στο ένα είχα μόνο λίνουξ. κονσόλα. πόσα χρόνια μπορεί να περάσανε? έπαιζα μπάσο που και που και έκανα βόλτες στον άναυρο κάθε μέρα.

το θέμα είναι όμως το ΠΟΣΟ μπορεί να γαμάει τελικά η ερίκα μπαντού και το πόσο είναι ότι καλύτερο παίζει σε γυναικεία φωνούλα και ΠΟΣΟ γαμημένη δισκάρα μπορεί να είναι τελικά αυτό το μπάντουιζμ. και είναι αστείο, πραγματικά αστείο, γιατί το 1997 που είχε βγει, εγώ άκουγα οκ κομπιούτερ. ναι, τόσο βλάκας.

το αγόρασα το 2002 το μπάντουιζμ. εκείνη την περίοδο άκουγα μόνο λορίν χιλ, ρεντ σνάπερ και άπειρο-άπειρο χιπ χοπ. είχα περάσει την περίοδο που άκουγα μόνο κλασμένες άρενμπι παραγωγές (ναι, όντως, κάποτε οι ντέστινις τσάϊλντ ήταν πρωτοπορία. τότε που το νο σκραμπς των τι-ελ-σι ήταν το καλύτερο τραγούδι που είχα ακούσει στη ζωή μου και τότε που είχα βάλει τον πατέρα μου να ζητήσει αυτόγραφο από τον μαξ μάρτιν όταν τον πέτυχε σε ένα μπαρ στην στοκχόλμη. οοοοοκ. αυτό τώρα ΠΩΣ μπορεί να το θυμήθηκα?) και έμπαινα στην περίοδο που έπρεπε να ξαναρχίσω να παίζω μουσική. αλλά όλοι με σνομπάρανε.

σε κάθε περίπτωση, εκείνες τις μέρες πηγαίναμε συνέχεια βόλτες με τον νικολάκη και το μηχανάκι, και μπορώ να συγκρατήσω τον αέρα που με φύσαγε στο κεφάλι. νιώθω πως τον έχω πάνω μου.

γαμώ τον χριστό μου.

γαμώ τον χριστό μου.

δεν αντέχω άλλο τη νοσταλγία που μου βαράει το κεφάλι όποτε της έρθει.

δεν μπορώ κάθε φορά να είμαι σκλάβος στο μισό μπιτ που ακούσω, το οποίο αντί να με βάλει στη διαδικασία να κάτσω να το αντιγράψω, με κάνει να θυμάμαι πότε το άκουσα και με ποιόν το άκουσα. και μετά να σκεφτώ το σπίτι του ιωσηφίδη που έβλεπε το ρολόϊ και τους γερανούς.

ως πότε ότι κι αν σκέφτομαι θα με οδηγεί με συγκεκριμένα βήματα στο σπίτι του ιωσηφίδη?

αξιολύπητος.

λογικά θα έχει κατέβει το μπάντουιζμ, πάω να ακούσω το on & on , το rimshot και το apple tree, να νοσταλγήσω λίγο ακόμα (μάϊ ας...) και να πάω μετά να ξαπλώσω και να διαβάσω μουρακάμι.

συνοχή

fela kuti other track με φωνη και κλαπς
mal tisk anx track με φωνες και όλα
old tango with no beat και φωνή
φλώρικο sample apo jingles και beat ds και φωνουλα

βρες εκεινο το στάνταρ φανκ σολ σαμπλ που ειχες στο chocolate grinder cd


γράφεις φωνές επειγόντως στο buddy holly
γράφεις φωνές επειγόντως στο dorothy

δοκιμασε φωνές και σε διάφορα άλλα.
πχ στο rock


dave clark other?

κάποια τρακς εχουν πολυ ριβερμπ και θέλουν στρώσιμο.

βρες τίτλους. ίσως τους μισούς από τους άλλους.

μήπως ξέχασες κάτι? ξαναπέρνα τις κάρτες.

πάρε από τον άλλο φάκελο όποια ταιριάζουν.

πχ. shoes, old με steve stills, και γκερλ? ίσως και άλλα.

--
έλσγουερ
--

εγκέφαλος πουρές. φορέβερ.

και ένας και δύο και τρεις

ξεκίνησα να γράφω ένα τεράστιο κατεβατό για τις προβολές στο μεταξουργείο, και πόσο μου έλειψαν, και θα έλεγα ότι εκεί είδα τις 2-3 καλύτερες ταινίες που έχω δει έβερ, και μία από αυτές ήταν το γιγι του έντουαρτ ζανγκ.

εκεί που θα κατέληγα θα ήταν ότι ο κλιντ ίστγουντ μου φαίνεται ότι κάνει σινεμά σαν ασιάτης πιά, απλά και λιτά, γιατί είδα το γκραν τορίνο χθες και μου τα έσκασε μιά χαρά, γιατί το είχα ανάγκη μάλλον.

θα έγραφα πολλά ακόμα για τις προβολές και για τον ζαχαρή αλλά πρέπει σε μία ώρα να είμαι στην πλατεία κυψέλης γιατί έχω πρόβα με τον μπριτ (ντράμερ των μόντρεκ). σήμερα θα παίξουμε το πρώτο λάϊβ μας μαζί και ζω συγκινητικές στιγμές.

αν προσθέσεις σε αυτό και τα μπιφτέκια που έφαγα χθες στο χαλάνδρι(νο παν ιντέντιντ), μπορείς άνετα να μιλήσεις για ένα απρόσμενα γεμάτο διήμερο.

άϊ μαστ ραν δοου.

σε κάθε περίπτωση, δέκα η ώρα το βράδυ παίζουμε στο γκούρου, στα πλαίσια των συναυλιών που κάνει κάθε κυριακή ο σίτι 99.5, και μακάρι να είναι κάλα.

χμμμμ.

χέζομαι πάνω μου με τα καρναβάλια, δεν νιώθω καθόλου άνετα. αλλά μάλλον πρέπει να ξεπεράσω τις φοβίες μου για σήμερα το βράδυ.

αι κεν χιρ δε σάουντ οφ βάϊολινς

έχει καιρό που κάθε μέρα χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου γιατί δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα, κυρίως επειδή τον παίζω, και όχι επειδή δεν προλαβαίνω.

σε κάθε περίπτωση, παθαίνω τρελές κρίσεις πανικόυ. κάθε μέρα. και το μόνο πράγμα που με ηρεμεί πραγματικά, και με κάνει να νιώθω οτι είμαι κάπου αλλού και όλα θα πάνε καλά τελικά είναι το sway του dean martin.

ναι, είμαι ΤΟΣΟ φλώρος.

φρεςςςςςςςςςςς

ωραία.

το πιό φρέσκο πράγμα που υπάρχει στην αθήνα είναι ο άγγελος κυρίου. είναι ο μόνος έλληνας μουσικός, που τον ακουώ, και νιώθω ότι ακούω την γαμημένη φωνή του να μου λέει πράγματα εξωπραγματικά, που απορώ πως δεν τα σκέφτηκε κάποιος πριν από αυτόν. νιώθω ότι του τα έχουν χέσει τα τραγούδια του πάνω του. απίστευτος! ζηλεύω και φθονώ την έμπνευση του και το πως έχει ήδη φτιάξει το σύμπαν του. και είναι ένα σύμπαν που θα ήθελες να ζήσεις μέσα σε αυτό. όχι απλά να το λες γιατί φαίνεται κουλ.

εκτός του ότι έχει τους πιό έξυπνους τίτλους σε τραγούδια από την εποχή των άναλ καντ, ότι έχει βγάλει σκοτώνει. κουβαλάει ΑΥΤΗΝ ακριβώς την αισθητική που θαυμάζω. φωνούλα γλυκιά, pitch shifter στα πάντα, ξεκούρδιστες κιθάρες, λίγη φλωριά (υποβόσκουσα), και κυρίως, το άϊκιου να ξεχύνεται σε κάθε στροφή και σε κάθε λέξη.

αγάπη κι έρωτας.

και δέος.

και πόσο αγαπάω τον κου, γιατί απλά νιώθει.

σε έναν ιδανικό κόσμο, τα παιδάκια στα αμερικάνικα κολέγια θα μεταφράζανε τους στίχους του και τους τίτλους των τραγουδιών του και θα μένανε με το στόμα ανοιχτό για κάνα δυο μέρες.

μπορεί και να γίνεται ήδη.

α! και κάνει και το πιό έξυπνο και πιο σωστό λάϊβ έλληνα που έχω δει. διαλύει όλα τα κλισέ, μόνο με το που κάθεται στην καρέκλα. πριν καν να ξεκινήσει.

τόσο θεός.

ρε μαλάκα, πως γίνεται και σου αρέσει τόόόσο πολύ ο άριελ πινκ? έχει πιθηκόφατσα.

-φαίνεται άσχημος αλλά δεν είναι

-είναι συνέχεια φάλτσος και μου δίνει θάρρος και ελπίδα

-κάνει τις πιό έξυπνες παραγωγές που έχω ακούσει ποτέ

-αρρωσταίνω με τα εξώφυλλα του, το πρόσωπο του. είναι σαν μετανάστης από την πολωνία του '55.

-έχει δίσκο που λέγεται scared famous. και τραγούδι που λέγεται politely declined και όταν το ακούω νιώθω πως είμαι πάλι 7 χρονών.

-τα πάω καλά με τους πιθήκους. το ξέρουν όλοι.

-το are you gonna look after my boys? είναι το καλύτερο βίντεο που έχω δει στο you tube. μαζί με το politely declined.

-ακούω το doldrums κάθε βράδυ και κλαίω μέσα στον ύπνο μου από συγκίνηση, είναι ότι πιο επιδραστικό υπάρχει για μένα αυτόν τον καιρό, είναι αυτό που με κάνει να σκέφτομαι ότι αξίζει να παίζω μουσική, συγκλονίζομαι, ταράζομαι από πάνω ως κάτω, ανατριχιάζω για 15 λεπτά συνεχόμενα, ακούω τις κιθάρες έτσι, άκυρες και συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι. αυτό θέλω να ακούω, έτσι πρέπει να είναι ότι ακούω. κλασμένο, ιν γιορ φάκιν φέις.

έχω να νιώσω τόσο ψύχωση με έναν άνθρωπο από την εποχή που είχα αρρωστήσει με τον βίνσεντ γκάλο. αλλά εδώ είναι διαφορετικά. γιατί μπορείς να τον αγγίξεις. μπορείς να νιώσεις αυτό που κάνει. δεν είναι απόκοσμο. έχει ακριβώς αυτό που αγαπάω και στους black dice. είναι από τα σκουπίδια. είναι τζανκ. αλλά με την καλή έννοια του τζανκ. είναι σκατένιο.

έχει το χιούμορ που αγαπάω, το βλέπεις σε ότι κάνει. μπορεί να αποδομήσει όλη την δισκογραφία των chicago με μισό τραγούδι του. και το έχει κάνει. όχι μόνο μία φορά. και δεν είναι πριτένσιους, ούτε καν. και είναι αυτός που ξαναέκανε τόσο μόδα τα 4κάναλα κασετόφωνα.

αγαπάω τον άριελ πινκ. αν είναι δυνατόν! υπάρχει άνθρωπος που έχει ονομάσει το προτζεκτ του ariel pink's haunted graffitti! πως γίνεται να μην τον λατρέψεις? μόνο για αυτό θα μπορούσα να λέω ότι ψοφάω και χωρίς καν να ακούσω.

ο άριελ πινκ έχει ψύχωση με τους cure, και όποτε το λέει ξαναθυμάμαι το πόσο δεν μπορώ να ακούσω τίποτα από τα εφηβικά μου σκατά. τίποτα. ούτε σμιθς, ούτε ρέντιοχεντ, ούτε τζόι ντιβίζιον. μόνο κιουρ.

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΛ ΝΑ ΑΚΟΥΣ ΚΙΟΥΡ.
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΡΙΕΛ.

-και ας μην ξεχνάμε ότι το καλύτερο τραγούδι του 07 ήταν το song for ariel του πάντα μπέαρ, από εκείνο το σέσσιον στον ραδιοφωνικό σταθμό ma fama στην πορτογαλία.

αι τζαστ κεντ γκετ ιτ

έχω να δω καλή ταινία μήνες ολόκληρους. μόλις είδα το ρέστλερ και ήταν πιό μέτριο και από τον θάνατο.

ιν λαβ ιν λαβ ιν λαβ

βάϊταλ πινκ

όσο το ακούω όσο το ακούω όσο το ακούω

ρούμορς

έχω ένα τεράστιο κοινό με τον αρ-τι-έμ. είμαστε και οι δύο σούπερ κουτσομπόληδες. μπορώ να τον ακούω για ώρες να μου λέει ποιος γκραφιτάς είχε μαλώσει με ποιόν γκραφιτά το 1999 στο τρίτο φεστιβάλ ούρμπαν κουλτούρας στο πικέρμι, κι ας μην καταλαβαίνω τίποτα. αλλά μπορώ να νιώσω το συναίσθημα. γιατί έτσι ακριβώς είμαι κι εγώ.

χτές το βράδυ μιλούσα για αρκετή ώρα με τον άρη, που ήταν στους inert goo, και είναι πιά στους καλβινάδες, και πάντα μου φαινότανε παράξενος τύπος. αλλά από τότε που τον γνώρισα τον οκτώβριο, μου φαίνεται (και είναι εννοείται) ένα αξιαγάπητο παιδί. είναι πολύ παράξενο, γιατί όλα αυτά τα χρόνια που ήμουν στο χωριό μου, σκάλιζα και προσπαθούσα να καταλάβω τι γινότανε στην αθήνα, και ονόματα όπως inert goo και relevant box ήταν από αυτά που τα έβλεπα συνέχεια. και προφανώς ζήλευα. απλά και ωραία.

με τον άρη χθες συμφώνησα να του στείλω να ακούσει λίγο ακόμα άριελ πινκ γιατί ξέρω ότι θα του αρέσει και του έλεγα πως η φάση είναι "άριελ πινκ και κάλβιν του 2004". χεχε. μου φάνηκε πως συμφώνησε. για το δεύτερο σκέλος σίγουρα.

είναι μεγάλη κουβέντα το τι είναι αλήθινο και τι όχι (και εδώ έχουμε κοινές αναφορές με τον άρτεμι ουάν. πόσο μπορεί να τον αγαπάω?), αλλά οι καλβινάδες μου βγάζουν κάτι το ρίαλ. δεν ξέρω γιατί. ίσως να έχω στο μυαλό μου τα μονοφωνικά τους πειράματα και όλα αυτά. αλλά ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις. πάντως είναι ωραίοι τύποι. ή τουλάχιστον έτσι μου φέρονται, χεχε. πάντως νιώθω πολύ φανμπόϊ ανάμεσα σε όλο αυτόν τον κόσμο.

είδα και τους βίκτορι κολάπς χθες, λάϊβ, για πρώτη μου φορά έβερ, και επίσης γνώρισα τον μπασίστα και τον ντράμερ τους. τον κιθαρίστα τους δεν μου τον γνωρίσανε, ίσως γιατί ήταν πολύ όμορφος. αλλά πραγματικά πολύ όμορφος. έπαιξε και σαξόφωνο. και είχε και μαύρους κύκλους στα μάτια. γουάτ μορ κεν γιου άσκ? για τον τραγουδιστή έχω δηλώσει ήδη φαν. ήταν ο τύπος που έπαιζε silver apples στο κίνκι. επίσης χθες μου έσκασε το ότι μοιάζει πάρα πολύ στον πολ μπανκς των ίντερπολ. και αυτό είναι μόνο καλό. το άντικς είναι ο μόνος κιθαριστικός δίσκος (με την παραδοσιακή έννοια) που έχω ακούσει κι έχω χαρεί τα τελευταία δέκα χρόνια.

οι βίκτορι προλάπς, πάιξανε υπεράρτια χθες, στιβαροί, και με μπόλικο μπραβάντο. σαν να έρχεται το τρένο και όλο να πλησιάζει κατα πάνω σου. κάποιοι μου είπανε ότι ο παλιός κιθαρίστας τους έπαιζε πολλές νότες εκεί κάτω-κάτω στην κιθάρα που βγαίνουν τσιριχτές-τσιριχτές, αλλά εγώ τους έβλεπα πρώτη φορά. το σαξόφωνο ήταν λίγο ξεκούρδιστο, αλλά είπαμε, αν είσαι όμορφος ΚΑΙ κιθαρίστας ΚΑΙ σαξοφωνίστας (και με μάυρους κύκλους) δεν πρόκειται να σου πει κανένας τίποτα.(*)

όπως και δεν του είπε όντως κανένας τίποτα (ή τουλάχιστον δεν ήμουν εκεί να το ακούσω), οπότε, συνειδητοποιώντας ότι έχω αρχίσει να κουράζω εδώ και αρκετές γραμμές, το παρατάω και πάω να ρίξω νερό στα μούτρα μου.



(*)δεν το λέω ειρωνικά, αλήθεια. ήταν πολύ παιχταράδες για να επηρεάσει έστω και κάτι αυτό το γεγονός. απλά μάλλον μου αρέσει να μιλάω για τον κιθαρίστα.