τέλικα πρέπει να άκουσα μουσική το πολύ κάνα δίωρο
26.4.09
απέναντι από το δημαρχείο/για ώρες
φεύγω για ταξίδι με τον λεωνίδα άυριο.
έγραψα στο κινητό μου τα εξής και μόνο:
- zombies/odessey and oracle
- madvillain/madvillainy
- luomo/vocalcity
- άκης πάνου/τα μεγάλα τραγούδια
- a mountain of one/institute of joy
- cLOUDDEAD/cLOUDDEAD
πλας, δύο τραγούδια που δεν έχουν φύγει από το κινητο μου εδώ και μήνες.
- dean martin/sway
- fleet foxes/mykonos
--
έλσγουερ
--
είδα το synecdoche,new york χθες και έφαγα δυο-τρια κιλά σκατά. για πλάκα.
επίσης στην βέροια πέρασα τέλεια, και ο στράτος ο φίλος μου, είναι ωραίος τύπος τελικά, και με ωραίο σπίτι(πιά).
έγραψα στο κινητό μου τα εξής και μόνο:
- zombies/odessey and oracle
- madvillain/madvillainy
- luomo/vocalcity
- άκης πάνου/τα μεγάλα τραγούδια
- a mountain of one/institute of joy
- cLOUDDEAD/cLOUDDEAD
πλας, δύο τραγούδια που δεν έχουν φύγει από το κινητο μου εδώ και μήνες.
- dean martin/sway
- fleet foxes/mykonos
--
έλσγουερ
--
είδα το synecdoche,new york χθες και έφαγα δυο-τρια κιλά σκατά. για πλάκα.
επίσης στην βέροια πέρασα τέλεια, και ο στράτος ο φίλος μου, είναι ωραίος τύπος τελικά, και με ωραίο σπίτι(πιά).
22.4.09
17.4.09
βέροια για πάσχα
είμαι χαζός γιατί θα φτάσω 27 και ακόμα θα θέλω να έρχομαι το πάσχα στην βέροια, σαν κανένας καθυστερημένος.
άρα το ερώτημα είναι τελικά, χαζός ή καθυστερημένος?
θα διάλεγα το καθυστερημένος, ένι ντέϊ.
είναι τέλεια το πάσχα εδώ, χωρίς κανέναν προφανή λόγο. και τα χριστούγεννα τα λάτρεύω στην βέροια (και όπως και το πάσχα, μου είναι απλά αδιάφορα οπουδήποτε αλλού) και ώρες ώρες αισθάνομαι πως αυτή η υποθάλπουσα εξάρτηση από το σπίτι μου μόνο κακό μπορεί να μου προκαλέσει.
αλλά από την άλλη, τόσο καιρό στην αθήνα δεν έχω καταλάβει χριστό από άνοιξη, αν εξαιρέσεις το ότι μυρίζουν κάνα δυο δέντρα στην πλατεία στην φωκίωνος, αλλά και πάλι δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, μπορεί απλά να είναι άθλιο αρωματικό χώρου, από εκείνο που κάνει φστ κάθε ένα τέταρτο (και συνήθως αυτό το ίντερβαλ είναι αρκετό για να τύχει να περνάς από μπροστά του και να σου σκάει στα μούτρα όλος ο καρκίνος). αλλά και πάλι, και κανονική να είναι η μυρωδιά από τα δέντρα, πάλι είναι λίγη. μου θυμίζει μία κουβέντα του γούντι άλεν, που έλεγε ότι του φαίνεται αστείο να ζει σε μία πόλη που το μόνο ανθρωπιστικό της επίτευγμα είναι να μπορείς να στρίβεις δεξιά όταν το φανάρι είναι κόκκινο. (ή κάπως έτσι)
είναι όμως πραγμάτικα παράξενο. έφαγα τόσα χρόνια στον βόλο να σκέφτομαι πόσο πολύ θα ήθελα να κατέβω στην αθήνα, και όταν ήμουν φαντάρος απλά μια μέρα μου την βάρεσε στο κεφάλι και αποφάσισα ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αέρα, ποδηλατάκι και πράσινα.
δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. είναι παράλογο.
--
έλσγουερ
--
χθες ήμουν θεσσαλονίκη με τον στράτο και ήταν τέλεια γιατί είδα και τον σίμο. επίσης το πιο τέλειο ήταν ότι έκανα και την απόλυτη διαδρομή με τρένο (που διαρκεί μία ώρα && όταν είναι απρίλιος) και είναι η βέροια-θεσσαλονίκη. άκουσα γκάνταλφ και πλάστικμαν και φρόντισα να κοιμηθώ μετά το άδενδρο. κανείς δεν θέλει να έχει ανοιχτά μάτια εκείνες τις στιγμές που το τρένο περνάει από τον σταθμό της σίνδου. εκτός από αυτούς που κατεβαίνουν εκεί μάλλον.
χμμμ.
είναι όντως τελικά ο απρίλης ο πιο όμορφος μήνας του χρόνου, με διαφορά, και μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο πιό όμορφος τσίζι τίτλος για μπάντα είναι (και θα είναι και για πάντα λογικά) το last days of april. (όχι, δεν έχω ακούσει ούτε ένα τραγούδι, δεν θα το έκανα ποτέ αυτό στον εαυτό μου)
από την θεσσαλονίκη βρήκα και αγόρασα την έκδοση του '55 του goldberg variations του bach με τον glenn gould καθώς επίσης και ένα σιντί με ένα έργο του Messiaen, το οποίο έχει και αυτό την μικρή του ιστορία:
διαβάζω ένα βιβλίο με κείμενα του ξενάκη αυτές τις μέρες, και στην αρχή λέει για το πόσο λάτρευε τον μεσιάν και πόσο πρωτοπόρος ήταν και έλεγε για ένα έργο του για πιάνο που ήταν πραγματικό επίτευγμα σειραϊκής μουσικής, και πως όλοι το αντιγράφανε τότε, και διάφορα άλλα τέτοια πομπώδη. από αυτά που σε κάνουν να τρέχεις να αγοράζεις δίσκους. αλλά δεν είχα το βιβλίο μαζί μου στην θεσσαλονίκη και δεν θυμόμουν τον τίτλο του έργου. και έτσι εκεί που κοιτούσα τα σιντί του μεσιάν, απλά πήρα ένα το οποίο φανταζόμουν ότι θα είναι αυτό που διάβασα.
τελικά γύρισα στην βέροια και άνοιξα το βιβλίο και απλά ο ξενάκης έλεγε για ένα άλλο.
δεν ξέρω αν θα βάλω να ακούσω το σιντί που αγόρασα. τουλάχιστον όχι σήμερα ή αύριο.
τελικά, χαζός ή (απλά) καθυστερημένος?
άρα το ερώτημα είναι τελικά, χαζός ή καθυστερημένος?
θα διάλεγα το καθυστερημένος, ένι ντέϊ.
είναι τέλεια το πάσχα εδώ, χωρίς κανέναν προφανή λόγο. και τα χριστούγεννα τα λάτρεύω στην βέροια (και όπως και το πάσχα, μου είναι απλά αδιάφορα οπουδήποτε αλλού) και ώρες ώρες αισθάνομαι πως αυτή η υποθάλπουσα εξάρτηση από το σπίτι μου μόνο κακό μπορεί να μου προκαλέσει.
αλλά από την άλλη, τόσο καιρό στην αθήνα δεν έχω καταλάβει χριστό από άνοιξη, αν εξαιρέσεις το ότι μυρίζουν κάνα δυο δέντρα στην πλατεία στην φωκίωνος, αλλά και πάλι δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, μπορεί απλά να είναι άθλιο αρωματικό χώρου, από εκείνο που κάνει φστ κάθε ένα τέταρτο (και συνήθως αυτό το ίντερβαλ είναι αρκετό για να τύχει να περνάς από μπροστά του και να σου σκάει στα μούτρα όλος ο καρκίνος). αλλά και πάλι, και κανονική να είναι η μυρωδιά από τα δέντρα, πάλι είναι λίγη. μου θυμίζει μία κουβέντα του γούντι άλεν, που έλεγε ότι του φαίνεται αστείο να ζει σε μία πόλη που το μόνο ανθρωπιστικό της επίτευγμα είναι να μπορείς να στρίβεις δεξιά όταν το φανάρι είναι κόκκινο. (ή κάπως έτσι)
είναι όμως πραγμάτικα παράξενο. έφαγα τόσα χρόνια στον βόλο να σκέφτομαι πόσο πολύ θα ήθελα να κατέβω στην αθήνα, και όταν ήμουν φαντάρος απλά μια μέρα μου την βάρεσε στο κεφάλι και αποφάσισα ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αέρα, ποδηλατάκι και πράσινα.
δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. είναι παράλογο.
--
έλσγουερ
--
χθες ήμουν θεσσαλονίκη με τον στράτο και ήταν τέλεια γιατί είδα και τον σίμο. επίσης το πιο τέλειο ήταν ότι έκανα και την απόλυτη διαδρομή με τρένο (που διαρκεί μία ώρα && όταν είναι απρίλιος) και είναι η βέροια-θεσσαλονίκη. άκουσα γκάνταλφ και πλάστικμαν και φρόντισα να κοιμηθώ μετά το άδενδρο. κανείς δεν θέλει να έχει ανοιχτά μάτια εκείνες τις στιγμές που το τρένο περνάει από τον σταθμό της σίνδου. εκτός από αυτούς που κατεβαίνουν εκεί μάλλον.
χμμμ.
είναι όντως τελικά ο απρίλης ο πιο όμορφος μήνας του χρόνου, με διαφορά, και μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο πιό όμορφος τσίζι τίτλος για μπάντα είναι (και θα είναι και για πάντα λογικά) το last days of april. (όχι, δεν έχω ακούσει ούτε ένα τραγούδι, δεν θα το έκανα ποτέ αυτό στον εαυτό μου)
από την θεσσαλονίκη βρήκα και αγόρασα την έκδοση του '55 του goldberg variations του bach με τον glenn gould καθώς επίσης και ένα σιντί με ένα έργο του Messiaen, το οποίο έχει και αυτό την μικρή του ιστορία:
διαβάζω ένα βιβλίο με κείμενα του ξενάκη αυτές τις μέρες, και στην αρχή λέει για το πόσο λάτρευε τον μεσιάν και πόσο πρωτοπόρος ήταν και έλεγε για ένα έργο του για πιάνο που ήταν πραγματικό επίτευγμα σειραϊκής μουσικής, και πως όλοι το αντιγράφανε τότε, και διάφορα άλλα τέτοια πομπώδη. από αυτά που σε κάνουν να τρέχεις να αγοράζεις δίσκους. αλλά δεν είχα το βιβλίο μαζί μου στην θεσσαλονίκη και δεν θυμόμουν τον τίτλο του έργου. και έτσι εκεί που κοιτούσα τα σιντί του μεσιάν, απλά πήρα ένα το οποίο φανταζόμουν ότι θα είναι αυτό που διάβασα.
τελικά γύρισα στην βέροια και άνοιξα το βιβλίο και απλά ο ξενάκης έλεγε για ένα άλλο.
δεν ξέρω αν θα βάλω να ακούσω το σιντί που αγόρασα. τουλάχιστον όχι σήμερα ή αύριο.
τελικά, χαζός ή (απλά) καθυστερημένος?
12.4.09
κώστας "μπριτ" χαλιώτης = <3
σήμερα στεκόμουν τόσο πολύ όρθιος όλη μέρα που το αριστερό μου πόδι υπέφερε. το αριστερό μου πέλμα. και πάλι φορούσα τα ασίκς μου. φαγώνονται στην φτέρνα σιγά σιγά. και τα προηγούμενα ασίκς μου το ίδιο πάθανε. αλλά αλήθεια, δεν έχω φορέσει πιό πολύ παπούτσια στη ζωή μου από εκείνα τα ασίκς. και το πραγμάτικα τέλειο είναι ότι ήταν πολύ ελαφριά και μπορούσα και τα κουβαλούσα πάντα μαζί μου. θυμάμαι τα φορούσα κάθε φορά που κατέβαινα στην αθήνα αυθημερόν από τον βόλο για να δω καμιά συναυλία.
τότε είχα δει τους σίγκουρ ρος και ήταν ωραία συναυλία. ήταν 2003. δεν ήταν τέλεια, αλλά ήταν σίγουρα ωραία. με τον θηβαίο είχαμε κατέβει, ίσα ίσα για το λάϊβ. αλλά αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο από το ταξίδι είναι ότι στο αμάξι που κατεβαίναμε ακούγαμε το geogaddi των boards of canada σε κασέτα και έτσι όπως με βάραγε ο ήλιος στο πίσω κάθισμα και ίδρωνα και με έπαιρνε ο ύπνος και ξύπναγα ακόμα πιο ιδρωμένος και διψασμένος, το τζεογκάντι ακουγόταν απλά ΤΕΛΕΙΟ. τίποτα λιγότερο. ΤΕΛΕΙΟ. σαν να έλιωσε ο ήλιος την ταινία.
το κακό είναι ότι όταν το αγόρασα, χεσμένος από την χαρά μου ήταν πολύ πιο μέτριο απ' ότι το φανταζόμουν.
έπρεπε να το έγραφα κατευθείαν σε κασέτα και να περίμενα να καλοκαιριάσει.
χμμμ.
τελικά όντως το σημαντικότερο κριτήριο για το αν θα λατρέψεις εν τέλει ένα δίσκο ή όχι, είναι το κόντεξτ μέσα στο οποίο τον έχεις τοποθετήσει, από την πρώτη στιγμή.
οκ.
λίγο πιό κλισέ και μετά μου αξίζει να πεθάνω.
τότε είχα δει τους σίγκουρ ρος και ήταν ωραία συναυλία. ήταν 2003. δεν ήταν τέλεια, αλλά ήταν σίγουρα ωραία. με τον θηβαίο είχαμε κατέβει, ίσα ίσα για το λάϊβ. αλλά αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο από το ταξίδι είναι ότι στο αμάξι που κατεβαίναμε ακούγαμε το geogaddi των boards of canada σε κασέτα και έτσι όπως με βάραγε ο ήλιος στο πίσω κάθισμα και ίδρωνα και με έπαιρνε ο ύπνος και ξύπναγα ακόμα πιο ιδρωμένος και διψασμένος, το τζεογκάντι ακουγόταν απλά ΤΕΛΕΙΟ. τίποτα λιγότερο. ΤΕΛΕΙΟ. σαν να έλιωσε ο ήλιος την ταινία.
το κακό είναι ότι όταν το αγόρασα, χεσμένος από την χαρά μου ήταν πολύ πιο μέτριο απ' ότι το φανταζόμουν.
έπρεπε να το έγραφα κατευθείαν σε κασέτα και να περίμενα να καλοκαιριάσει.
χμμμ.
τελικά όντως το σημαντικότερο κριτήριο για το αν θα λατρέψεις εν τέλει ένα δίσκο ή όχι, είναι το κόντεξτ μέσα στο οποίο τον έχεις τοποθετήσει, από την πρώτη στιγμή.
οκ.
λίγο πιό κλισέ και μετά μου αξίζει να πεθάνω.
11.4.09
η ζωή μου στην αθήνα
σαν να γεμίζω το πορτ μπαγκάζ με πράγματα και να το γεμίζω και να το γεμίζω και στο τέλος να μένει λίγος χώρος αλλά και μία βαλίτσα ακόμα που είναι λίγο μεγαλύτερη από τον χώρο που έμεινε.
και μετά αδειάζω όλο το πορτ μπαγκάζ και ξαναξεκινάω να το γεμίζω.
και μετά αδειάζω όλο το πορτ μπαγκάζ και ξαναξεκινάω να το γεμίζω.
10.4.09
7.4.09
μειονεκτικά
όλοι μου οι φίλοι είναι σούπερ ήρωες, και ο καθένας από αυτούς κουβαλάει τουλάχιστον μία απίθανη υπερδύναμη.
εγω πάλι όχι.
(εκτός και αν θεωρήσω υπερδύναμη το ότι μπορώ και ξεχωρίζω το πρωινό από το βραδινό. αλλά και πάλι, καμιά φορά μπερδεύομαι)
εγω πάλι όχι.
(εκτός και αν θεωρήσω υπερδύναμη το ότι μπορώ και ξεχωρίζω το πρωινό από το βραδινό. αλλά και πάλι, καμιά φορά μπερδεύομαι)
6.4.09
πήρα σιντί
την τέταρτη συμφωνία του μάλερ.
το έλεγε ο γούντι άλεν στον εβριουαν σέϊζ άϊ λαβ γιου.
όχι, δεν έχω δική μου άποψη.
ούτε καν.
το έλεγε ο γούντι άλεν στον εβριουαν σέϊζ άϊ λαβ γιου.
όχι, δεν έχω δική μου άποψη.
ούτε καν.
5.4.09
γιατί κοιμάσαι πολλές φορές με το σάμπλερ σου δίπλα στο κρεβάτι?
το μαντβιλένι άργησα πάρα πολύ να το ακούσω σε σχέση με το πότε κυκλοφόρησε. το αστείο είναι ότι μέσα σε διάστημα τριών μηνών άκουσα για πρώτη φορά και τους τρεις αγαπημένους μου δίσκους της δεκαετίας μαζί (μαντβιλένι, ντόνατς, ιλινόϊζ).
τα χριστούγεννα του 2005. έφαγα τόσα πολλά σκατά με τους μαντβίλεν εκείνες τις μέρες. όταν πρωτοαγόρασα το σιντί δεν μου είχε κάτσει και τόσο καλά. μου ακουγόταν αρκετά ωμό, πολύ πρόχειρο, και δεν μπορούσα με τίποτα να κάνω φόκους στα σάμπλς. κάτι δεν μου καθόταν καλά. αλλά σιγά σιγά, όπως παθαίνω με όλους τους δίσκους που υπερλατρεύω, μου τα έσκασε ΠΟΛΥ άσχημα. μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είναι ανάμεσα στα 2-3 σιντί που έχω ακούσει πιο πολύ στη ζωή μου, με μεγάλη διαφορά από τα άλλα δύο (ή από το άλλο ένα, αν η επιλογή ήταν το 2 και όχι το 3)
λόγω του μάντλιμπ, αποφάσισα να αγοράσω το σαμπλερ μου. ήθελα να πάρω το boss sp-303, γιατί είχα δει και τον φορτέτ να παίζει με τρία από δαύτα, και τα εμπισί παραήταν ακριβά τότε.
πάντα είχα κόλλημα με το σάμπλερ σαν έννοια. θυμάμαι όταν ήμουν παιδάκι και δεν ένιωθα, νόμιζα ότι αν αγόραζα ένα σαμπλερ θα μπορούσα να ξεχωριζώ τα ντραμς από τις κιθάρες στα τραγούδια και να κάνω τις δικές μου ακαπελα εκτελέσεις.
τόσο χαζός.
κατάλαβα τι είναι σαμπλερ όταν έφαγα το σκάλωμα με τον ντίτζει σάντοου, το πολς μπουτίκ των μπίστι μπόϊς, μα κυρίως με το ιτ τέϊκς ε νέϊσον οφ μίλιονς. αυτό κι αν ήταν σοκ. τότε άρχισα να νιώθω σιγά σιγά σιγά.
όταν άρχισα να παίζω στο πισί και να χαίρομαι, έκοβα σημεία από κομμάτια και έκανα δυο τρεις αηδίες, αλλά επειδή ήταν πισι και όχι σάμπλερ που το παίρνεις δίπλα σου στο μπαλκόνι και κάθεσαι, όλα μου βγαίναν πολυ δήθεν. και σιχαινόμουν τον εαυτό μου για αυτό. άκουγα τόσο πολύ φορ τετ και πίστευα ότι αν ένα μπρέϊκ με ντραμς δεν έχει κοπεί σε 64 στεπς δεν έχει νόημα.
ναι, τόσο χαζός.
μέχρι που άκουσα το μαντβιλένι. μέχρι που έπεσα με τα μούτρα μέσα στο μανβιλένι, και άκουγα το ΠΟΣΟ κακά ήταν κομένες οι λούπες, και πόσο πολύ αρρώσταινα που το άκουγα. τότε κατάλαβα ότι σημασία δεν έχουν τα σκιλζ, αλλά απλά το πόσο όρεξη έχεις να ακούσεις μουσικούλα και να κλέψεις, αλλά κυρίως το ΠΩΣ θα την κλεψεις και πως θα κόψεις το σαμπλ. (μετά άκουσα λίγο περισσότερο ντίλα και κατάλαβα ότι υπάρχουν και άδερ θίνγκς ινβόλβντ αζ γουέλ. αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση)
έτσι, αφού το 303 έβγαινε σε απόσυρση, αποφάσισα να πάρω το roland sp 404. ήταν πολύ άσχημο εμφανισιακά, αλλά δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς. συνέφερε πολύ περισσότερο, και με την τόση χαρά που είχα από την πρώτη μου διαφήμιση αποφάσισα να το πάρω, χωρις να χρειαστεί να ψάχνω σε ιμπέϊ και αηδίες. και το σημαντικότερο άσετ του? έπαιρνε και μπαταρίες.
ήταν ιούλιος του 2006. ήρθε στο σπίτι μου στο βόλο και ήταν σαν να μαθαίνω να περπατάω απο την αρχή. σταδιακά σταμάτησα να χρησιμοποιώ το γαμοπισί για την μουσική μου. το μόνο που ήθελα ήταν το σάμπλερ μου και ακουστικά. και ώρες χαράς και διασκέδασης και παιχνιδιού. η αγορά του 404 είναι η σημαντικότερη στιγμή στην μουσική ζωή μου. το σημείο μηδέν. δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο ακραίο από αυτό. αλήθεια. έχω φάει πιο πολύ χρόνο πάνω του παρά σε οποιοδήποτε άλλο όργανο έχει πέσει στα χέρια μου. έχω κάτσει μέρες ατελείωτες στην βέροια να περνάω και να ξαναπερνάω την δισκοθήκη του πατέρα μου και να βάζω κάτι λούπες των 3 δευτερολέπτων στο ριπίτ για 7 ώρες. γιατί πάντα ψοφούσα για τις αυτιστικές επαναλήψεις. τώρα τις είχα στα δάχτυλα μου. κυριολεκτικά. έρωτας. ακουστικά μέσα στο λεωφορείο και σίντι πλέϊερ με τζαζ δίσκους και κλέψιμο. ανελέητο σάμπλινγκ. ο εαυτός μου του 1996 θα ήταν σίγουρα χαρούμενος για μένα.
τώρα που το σκέφτομαι, όντως αυτή ακριβώς η φωτογραφία του μάντλιμπ στο ξενοδοχείο του στη βραζιλία, θα μπορούσε να περιγράψει όλα τα παραπάνω χωρίς καν να ανοίξω το γεμάτο κλισέ στόμα μου.
αν με ρωτούσαν, τι θα προτιμούσες, να σβηστεί από το κεφάλι σου ότι μουσική έχεις ακούσει εδώ και 23 χρόνια, ή να σβηστεί αυτή η φωτογραφία από τις αναμνήσεις σου, είμαι σίγουρος ότι θα προτιμούσα να εξαφανιστούν όλα τα μουσικά από το κεφάλι μου.
θα τα ξαναβρώ όλα από την αρχή με αυτό.
για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα
τα χριστούγεννα του 2005. έφαγα τόσα πολλά σκατά με τους μαντβίλεν εκείνες τις μέρες. όταν πρωτοαγόρασα το σιντί δεν μου είχε κάτσει και τόσο καλά. μου ακουγόταν αρκετά ωμό, πολύ πρόχειρο, και δεν μπορούσα με τίποτα να κάνω φόκους στα σάμπλς. κάτι δεν μου καθόταν καλά. αλλά σιγά σιγά, όπως παθαίνω με όλους τους δίσκους που υπερλατρεύω, μου τα έσκασε ΠΟΛΥ άσχημα. μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είναι ανάμεσα στα 2-3 σιντί που έχω ακούσει πιο πολύ στη ζωή μου, με μεγάλη διαφορά από τα άλλα δύο (ή από το άλλο ένα, αν η επιλογή ήταν το 2 και όχι το 3)
λόγω του μάντλιμπ, αποφάσισα να αγοράσω το σαμπλερ μου. ήθελα να πάρω το boss sp-303, γιατί είχα δει και τον φορτέτ να παίζει με τρία από δαύτα, και τα εμπισί παραήταν ακριβά τότε.
πάντα είχα κόλλημα με το σάμπλερ σαν έννοια. θυμάμαι όταν ήμουν παιδάκι και δεν ένιωθα, νόμιζα ότι αν αγόραζα ένα σαμπλερ θα μπορούσα να ξεχωριζώ τα ντραμς από τις κιθάρες στα τραγούδια και να κάνω τις δικές μου ακαπελα εκτελέσεις.
τόσο χαζός.
κατάλαβα τι είναι σαμπλερ όταν έφαγα το σκάλωμα με τον ντίτζει σάντοου, το πολς μπουτίκ των μπίστι μπόϊς, μα κυρίως με το ιτ τέϊκς ε νέϊσον οφ μίλιονς. αυτό κι αν ήταν σοκ. τότε άρχισα να νιώθω σιγά σιγά σιγά.
όταν άρχισα να παίζω στο πισί και να χαίρομαι, έκοβα σημεία από κομμάτια και έκανα δυο τρεις αηδίες, αλλά επειδή ήταν πισι και όχι σάμπλερ που το παίρνεις δίπλα σου στο μπαλκόνι και κάθεσαι, όλα μου βγαίναν πολυ δήθεν. και σιχαινόμουν τον εαυτό μου για αυτό. άκουγα τόσο πολύ φορ τετ και πίστευα ότι αν ένα μπρέϊκ με ντραμς δεν έχει κοπεί σε 64 στεπς δεν έχει νόημα.
ναι, τόσο χαζός.
μέχρι που άκουσα το μαντβιλένι. μέχρι που έπεσα με τα μούτρα μέσα στο μανβιλένι, και άκουγα το ΠΟΣΟ κακά ήταν κομένες οι λούπες, και πόσο πολύ αρρώσταινα που το άκουγα. τότε κατάλαβα ότι σημασία δεν έχουν τα σκιλζ, αλλά απλά το πόσο όρεξη έχεις να ακούσεις μουσικούλα και να κλέψεις, αλλά κυρίως το ΠΩΣ θα την κλεψεις και πως θα κόψεις το σαμπλ. (μετά άκουσα λίγο περισσότερο ντίλα και κατάλαβα ότι υπάρχουν και άδερ θίνγκς ινβόλβντ αζ γουέλ. αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση)
έτσι, αφού το 303 έβγαινε σε απόσυρση, αποφάσισα να πάρω το roland sp 404. ήταν πολύ άσχημο εμφανισιακά, αλλά δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς. συνέφερε πολύ περισσότερο, και με την τόση χαρά που είχα από την πρώτη μου διαφήμιση αποφάσισα να το πάρω, χωρις να χρειαστεί να ψάχνω σε ιμπέϊ και αηδίες. και το σημαντικότερο άσετ του? έπαιρνε και μπαταρίες.
ήταν ιούλιος του 2006. ήρθε στο σπίτι μου στο βόλο και ήταν σαν να μαθαίνω να περπατάω απο την αρχή. σταδιακά σταμάτησα να χρησιμοποιώ το γαμοπισί για την μουσική μου. το μόνο που ήθελα ήταν το σάμπλερ μου και ακουστικά. και ώρες χαράς και διασκέδασης και παιχνιδιού. η αγορά του 404 είναι η σημαντικότερη στιγμή στην μουσική ζωή μου. το σημείο μηδέν. δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο ακραίο από αυτό. αλήθεια. έχω φάει πιο πολύ χρόνο πάνω του παρά σε οποιοδήποτε άλλο όργανο έχει πέσει στα χέρια μου. έχω κάτσει μέρες ατελείωτες στην βέροια να περνάω και να ξαναπερνάω την δισκοθήκη του πατέρα μου και να βάζω κάτι λούπες των 3 δευτερολέπτων στο ριπίτ για 7 ώρες. γιατί πάντα ψοφούσα για τις αυτιστικές επαναλήψεις. τώρα τις είχα στα δάχτυλα μου. κυριολεκτικά. έρωτας. ακουστικά μέσα στο λεωφορείο και σίντι πλέϊερ με τζαζ δίσκους και κλέψιμο. ανελέητο σάμπλινγκ. ο εαυτός μου του 1996 θα ήταν σίγουρα χαρούμενος για μένα.
τώρα που το σκέφτομαι, όντως αυτή ακριβώς η φωτογραφία του μάντλιμπ στο ξενοδοχείο του στη βραζιλία, θα μπορούσε να περιγράψει όλα τα παραπάνω χωρίς καν να ανοίξω το γεμάτο κλισέ στόμα μου.
αν με ρωτούσαν, τι θα προτιμούσες, να σβηστεί από το κεφάλι σου ότι μουσική έχεις ακούσει εδώ και 23 χρόνια, ή να σβηστεί αυτή η φωτογραφία από τις αναμνήσεις σου, είμαι σίγουρος ότι θα προτιμούσα να εξαφανιστούν όλα τα μουσικά από το κεφάλι μου.
θα τα ξαναβρώ όλα από την αρχή με αυτό.
για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα για πάντα
3.4.09
μάντλιμπ σεντ σο
Q: So that's all you need: Your tiny little sampler, a cheep turntable and a stereo system?
A: Yeah, some records. That's where Hip-Hop is from anyway: Records and sampling. That's what I do, you know what I'm sayin'?
οράϊτ!
σκρου γιου γκάϊζ, αμ γκόϊν χόουμ...
A: Yeah, some records. That's where Hip-Hop is from anyway: Records and sampling. That's what I do, you know what I'm sayin'?
οράϊτ!
σκρου γιου γκάϊζ, αμ γκόϊν χόουμ...
φερστ θινγκς φερστ
παλιά είχα ένα συγκρότημα και παίζαμε ντραμς και μπάσο μόνο και γράφαμε διάφορα τραγούδια. κάναμε πρόβες για 45 λεπτά αλλά στα λάϊβ, παίζαμε τα ίδια τραγούδια σε 25 λεπτά. ήταν ωραίες εποχές. φορούσα και μπλούζα ντέϊσαϊντ.
μετά ο ντράμερ ξενέρωσε και έμεινα μόνος. με είχε πιάσει κατάθλιψη, και σιγά σιγά ξεκίνησα να γράφω. απλά είχα μάθει να τελειώνω με άλλον τα τραγούδια. δεν μπορούσα μόνος. (σε αντίθεση με άλλα πράγματα που δεν έχω και τόσο πρόβλημα)
μαζεύτηκαν κάποια από αυτά, και λόγω κάποιας πολύ ιδιαίτερης συγκυρίας, πήρα το θάρρος να τα στείλω στο synch, μπας και παίξω.
τον δεκέμβριο του 2006.
το ντέμο ήταν αυτό εδώ ακριβώς, και στην ουσία αντιπροσωπεύει όλη την μέτα-ginger και προ-λάρυγγας περίοδο.
επίσης, μου άρεσε πολύ και το the chocolate grinder σαν όνομα.
αλλά παραήταν σοβαρό.
μετά ο ντράμερ ξενέρωσε και έμεινα μόνος. με είχε πιάσει κατάθλιψη, και σιγά σιγά ξεκίνησα να γράφω. απλά είχα μάθει να τελειώνω με άλλον τα τραγούδια. δεν μπορούσα μόνος. (σε αντίθεση με άλλα πράγματα που δεν έχω και τόσο πρόβλημα)
μαζεύτηκαν κάποια από αυτά, και λόγω κάποιας πολύ ιδιαίτερης συγκυρίας, πήρα το θάρρος να τα στείλω στο synch, μπας και παίξω.
τον δεκέμβριο του 2006.
το ντέμο ήταν αυτό εδώ ακριβώς, και στην ουσία αντιπροσωπεύει όλη την μέτα-ginger και προ-λάρυγγας περίοδο.
επίσης, μου άρεσε πολύ και το the chocolate grinder σαν όνομα.
αλλά παραήταν σοβαρό.
2.4.09
1.4.09
31.3.09
ποιός είναι ο καλύτερος μπιτ μέϊκερ άραγε?
δεν ξέρω.
σήμερα άκουσα πάντως prefuse 73. δεν είχε τύχει να ακούσω ποτέ ποτέ ποτέ.
σήμερα άκουσα πάντως prefuse 73. δεν είχε τύχει να ακούσω ποτέ ποτέ ποτέ.
μέσα
ήταν ωραία ταινία το let the right one in, παρόλο που δεν το έχω και πολύ με τα βαμπιροειδή. δεν το έχω καθόλου για την ακρίβεια. θυμάμαι όταν είχαμε δει το underworld στο βόλο και είχαμε διαλυθεί στο γέλιο με τον θηβαίο και τον ζαχαρή.
αλλά το χθεσινό είχε μία outworldish quality που λένε, όμορφα παιδάκια να παίζουνε, ωραία ρούχα και ώρες ώρες ήταν κάτι ανάμεσα σε καουρισμάκι και ρόϊ άντερσον. δεν θες και πολλά περισσότερα. ειδικά μετά από κάτι υπερβαρετίλες που είδα τον τελευταίο μήνα.
σε κάθε περίπτωση, τα πολλά τα σκατά τα έφαγα όταν είδα την ταπετσαρία δίπλα στο κρεβάτι που κοιμότανε το ξανθό αγοράκι.
φακ.
σκέφτηκα να φύγω μετά από αυτό, αλλά ήλπιζα ότι θα έχει και άλλα όμορφα props να μας δείξει.
και έκατσα μέχρι το τέλος.
μετά γύρισα σπίτι, είδα την χάνα και τις αδερφές της και κοιμήθηκα σαν άνθρωπος.
αλλά το χθεσινό είχε μία outworldish quality που λένε, όμορφα παιδάκια να παίζουνε, ωραία ρούχα και ώρες ώρες ήταν κάτι ανάμεσα σε καουρισμάκι και ρόϊ άντερσον. δεν θες και πολλά περισσότερα. ειδικά μετά από κάτι υπερβαρετίλες που είδα τον τελευταίο μήνα.
σε κάθε περίπτωση, τα πολλά τα σκατά τα έφαγα όταν είδα την ταπετσαρία δίπλα στο κρεβάτι που κοιμότανε το ξανθό αγοράκι.
φακ.
σκέφτηκα να φύγω μετά από αυτό, αλλά ήλπιζα ότι θα έχει και άλλα όμορφα props να μας δείξει.
και έκατσα μέχρι το τέλος.
μετά γύρισα σπίτι, είδα την χάνα και τις αδερφές της και κοιμήθηκα σαν άνθρωπος.
29.3.09
αυτό θα προτιμούσα να μην το είχα δει
με έπιασε στεναχώρια.
σε στάση λεωφορείου, διαφήμιση της Η&Μ με τον βίνσεντ γκάλο.
άουτς.
σε στάση λεωφορείου, διαφήμιση της Η&Μ με τον βίνσεντ γκάλο.
άουτς.
28.3.09
απίθανες στιγμές στην πάρτα
δεν είχα πάει ποτέ στην πάτρα. μάλλον είχα πάει σίγουρα μικρός με τους γονείς μου αλλά από τότε που χωρίσανε έχουμε σταματήσει να τα συζητάμε. μάλλον αυτόι σταμάτησαν, αλλά δεν έχει και τόσο σημασία.
αν στάματαει μία από τις δύο πλευρές, συνήθως σταματάει και η άλλη. και τις περισσότερες φορές κατευθείαν.
σε κάθε περίπτωση, πήγα στον κηφισό την τρίτη και έφυγα τρέχοντας για να προλάβω να κάνω τσεκ. ήταν πρώτη φορά που πηγαίνω στον κηφισό και δεν πηγαίνω στην βέροια. ή έστω, στην κόρινθο. έφτασα στις 14.40 και το λεωφορείο το γρήγορο έφευγε στις 15.00. περίμενα στην ουρά και πρόλαβα (λίτεραλι) την τελευταία θέση.
το ταξίδι ήταν όμορφο, αν εξαιρέσει κανείς ότι ήμουν όντως στην τελευταία θέση, στην μέση του εξώστη δηλαδή. έχω την αίσθηση ότι είναι η τελευταία (και χειρότερη) θέση γιατί σε περίπτωση ατυχήματος εκτοξεύεσαι κατευθείαν στο διάστημα, νο στρινγκς ατάτσντ. στην περίπτωση μου, έτσι όπως ήμουν στριμωγμένος, στην πιθανότητα ατυχήματος θα έπρεπε να κρατηθώ από τα κλαδιά που εφάπτονταν στις δύο πλευρές μου.
άκουσα το μύκονος των φλιτ φόξις εφτά οκτώ φορές, μετά προσπάθησα να ακούσω και τον δίσκο, αλλά εκνευρίστηκα με το πρώτο κομμάτι που τραγουδάνε σώνει και καλά σαν να γεννήθηκαν το 1860 και το παράτησα.
διάβασα τον μουρακάμι μου μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
κανόνικα δεν έπρεπε να κοιμηθώ γιατί όλος ο κόσμος μου έλεγε ότι η διαδρομή είναι απίθανη απίθανη. αλλά εμένα μου θύμιζε την διαδρομή για την κόρινθο και δεν ήθελα να κοιτάω. αλλά και να ήθελα να κοιτάξω, όταν κάθεσαι στην μέση από 5 θέσεις, το πιό πιθανό είναι να βλέπεις τις μασχάλες και τις καράφλες δίπλα σου. δεν ήμουν έτοιμος για αυτό.
ξύπνησα και ξαναδιάβασα μουρακάμι και έβαλα να ακούσω ολόκληρο τον δίσκο του ντουμ τον καινούριο και έφαγα λίγα σκατά κατά την ακρόαση. τόσο δισκάρα είναι. μάλλον δεν ξέρω αν είναι δισκάρα. έχει σίγουρα 4-5 τραγούδια που σε διαλάνε τα μυαλά, αλλά κυρίως ακούς την φωνούλα του παντού.
είμαι ερωτευμένος με την φωνή του ντουμ. αλλά σίγουρα δεν είμαι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος.
προσπαθώντας να βάλω κάπου τα χέρια μου να κάθονται και να μην κολλάνε πάνω στα πόδια μου η ώρα πέρασε (αρκετά γρήγορα) και εν τέλει έφτασα στην πάτρα.
με περίμενε ο περικλής, που τον είχα δει άλλη μια φορά στο γκούρου και με πήρε με το αυτοκίνητο του για να πάμε να φάμε, και μετά στο θέατρο που θα έπαιζα με τους νάϊτ ον ερθ.
φάγαμε σε ένα εστιατόριο δίπλα σε μία παιδική χαρά και εγώ πήρα κοτόπουλο με μουστάρδα και ο περικλής σνίτσελ κοτόπουλο. φάγαμε και μία σίζαρς και πιστεύω ότι υπερχορτάσαμε.
πήγαμε κατευθείαν στο λιθογραφείο και έκανα τσεκ στα γρήγορα. εκεί γνώρισα και τον κωστή τόκιο μασκ και τον φανταζόμουν από ότι είχα διαβάσει πολύ κακό τύπο. κακό με την παραδοσιακή έννοια του κακού.
τελικά ήταν ένας σούπερ κουλ τύπος, αλλά μεταλλάς βέβαια, και μετά τον ντράμερ δεν έχω να κάνω και με μεταλλάδες πιά, οπότε όλες αυτές τις μέρες ήμουν στο όριο της συγκίνησης. τύπικαλ μι.
μου έκανε εντύπωση το πόσο πρόσχαρο παιδί ήταν ο τόκιο. ειλικρινά.
ο μουρακάμι έλεγε ότι όταν δουλέυει τον βολεύει να παρατάει το γράψιμο ακριβώς την στιγμή που νιώθει ότι έχει όρεξη να γράψει πολύ ακόμα. έτσι -λέει- όταν το ξαναπιάσει, κυλάνε όλα πολύ όμορφα και ρολάρουν τέλεια.
θα το δοκιμάσω.
τώρα κιόλας.
αν στάματαει μία από τις δύο πλευρές, συνήθως σταματάει και η άλλη. και τις περισσότερες φορές κατευθείαν.
σε κάθε περίπτωση, πήγα στον κηφισό την τρίτη και έφυγα τρέχοντας για να προλάβω να κάνω τσεκ. ήταν πρώτη φορά που πηγαίνω στον κηφισό και δεν πηγαίνω στην βέροια. ή έστω, στην κόρινθο. έφτασα στις 14.40 και το λεωφορείο το γρήγορο έφευγε στις 15.00. περίμενα στην ουρά και πρόλαβα (λίτεραλι) την τελευταία θέση.
το ταξίδι ήταν όμορφο, αν εξαιρέσει κανείς ότι ήμουν όντως στην τελευταία θέση, στην μέση του εξώστη δηλαδή. έχω την αίσθηση ότι είναι η τελευταία (και χειρότερη) θέση γιατί σε περίπτωση ατυχήματος εκτοξεύεσαι κατευθείαν στο διάστημα, νο στρινγκς ατάτσντ. στην περίπτωση μου, έτσι όπως ήμουν στριμωγμένος, στην πιθανότητα ατυχήματος θα έπρεπε να κρατηθώ από τα κλαδιά που εφάπτονταν στις δύο πλευρές μου.
άκουσα το μύκονος των φλιτ φόξις εφτά οκτώ φορές, μετά προσπάθησα να ακούσω και τον δίσκο, αλλά εκνευρίστηκα με το πρώτο κομμάτι που τραγουδάνε σώνει και καλά σαν να γεννήθηκαν το 1860 και το παράτησα.
διάβασα τον μουρακάμι μου μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
κανόνικα δεν έπρεπε να κοιμηθώ γιατί όλος ο κόσμος μου έλεγε ότι η διαδρομή είναι απίθανη απίθανη. αλλά εμένα μου θύμιζε την διαδρομή για την κόρινθο και δεν ήθελα να κοιτάω. αλλά και να ήθελα να κοιτάξω, όταν κάθεσαι στην μέση από 5 θέσεις, το πιό πιθανό είναι να βλέπεις τις μασχάλες και τις καράφλες δίπλα σου. δεν ήμουν έτοιμος για αυτό.
ξύπνησα και ξαναδιάβασα μουρακάμι και έβαλα να ακούσω ολόκληρο τον δίσκο του ντουμ τον καινούριο και έφαγα λίγα σκατά κατά την ακρόαση. τόσο δισκάρα είναι. μάλλον δεν ξέρω αν είναι δισκάρα. έχει σίγουρα 4-5 τραγούδια που σε διαλάνε τα μυαλά, αλλά κυρίως ακούς την φωνούλα του παντού.
είμαι ερωτευμένος με την φωνή του ντουμ. αλλά σίγουρα δεν είμαι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος.
προσπαθώντας να βάλω κάπου τα χέρια μου να κάθονται και να μην κολλάνε πάνω στα πόδια μου η ώρα πέρασε (αρκετά γρήγορα) και εν τέλει έφτασα στην πάτρα.
με περίμενε ο περικλής, που τον είχα δει άλλη μια φορά στο γκούρου και με πήρε με το αυτοκίνητο του για να πάμε να φάμε, και μετά στο θέατρο που θα έπαιζα με τους νάϊτ ον ερθ.
φάγαμε σε ένα εστιατόριο δίπλα σε μία παιδική χαρά και εγώ πήρα κοτόπουλο με μουστάρδα και ο περικλής σνίτσελ κοτόπουλο. φάγαμε και μία σίζαρς και πιστεύω ότι υπερχορτάσαμε.
πήγαμε κατευθείαν στο λιθογραφείο και έκανα τσεκ στα γρήγορα. εκεί γνώρισα και τον κωστή τόκιο μασκ και τον φανταζόμουν από ότι είχα διαβάσει πολύ κακό τύπο. κακό με την παραδοσιακή έννοια του κακού.
τελικά ήταν ένας σούπερ κουλ τύπος, αλλά μεταλλάς βέβαια, και μετά τον ντράμερ δεν έχω να κάνω και με μεταλλάδες πιά, οπότε όλες αυτές τις μέρες ήμουν στο όριο της συγκίνησης. τύπικαλ μι.
μου έκανε εντύπωση το πόσο πρόσχαρο παιδί ήταν ο τόκιο. ειλικρινά.
ο μουρακάμι έλεγε ότι όταν δουλέυει τον βολεύει να παρατάει το γράψιμο ακριβώς την στιγμή που νιώθει ότι έχει όρεξη να γράψει πολύ ακόμα. έτσι -λέει- όταν το ξαναπιάσει, κυλάνε όλα πολύ όμορφα και ρολάρουν τέλεια.
θα το δοκιμάσω.
τώρα κιόλας.
26.3.09
δε τάϊμ ιζ νάου
ναι.
ναι.
πάω να πάρω το ποδήλατο από τα κτελ. μου το έστειλε ο άρτιεμ προχθές.
ίσως και να (ξανά)αλλάξει η ζωή μου λιγάκι.
ίσως και όχι.
αλλά μία η πάτρα, μία αυτό.
χμμμ.
ναι.
πάω να πάρω το ποδήλατο από τα κτελ. μου το έστειλε ο άρτιεμ προχθές.
ίσως και να (ξανά)αλλάξει η ζωή μου λιγάκι.
ίσως και όχι.
αλλά μία η πάτρα, μία αυτό.
χμμμ.
25.3.09
ποια λέξη σας χαρακτηρίζει κύριε μελίδη?
χμμμ...
μάλλον είναι τρείς:
αντερατσίβερ
υπερκινητικός
δουλικός
μάλλον είναι τρείς:
αντερατσίβερ
υπερκινητικός
δουλικός
τέτοιες μέρες...
...πρίν από ένα χρόνο ήμουν στην ξάνθη φαντάρος και το πιό πιθανόν τέτοια ώρα ήταν να προσπαθούσα να κοιμηθώ δυό ωρίτσες με το ζόρι.
στο σπίτι που έμενα χαλούσανε τα υδραυλικά κάθε δυο μέρες.
έκανα βόλτες με το αμάξι και άκουγα μόνο 2 πράγματα.
μπράδερ σπορτ και φέλα κούτι.
μπορούσα να ακούω φέλα κούτι για ώρες ατελείωτες, για ώρες επι ωρών που δεν τελείωναν ποτέ, να ακούω τον αυτισμό και το παράξενο γκρουβ.
ο ιωσηφίδης μου λέει κάθε φορά ότι το πιό σημαντικό είναι να έχεις στόχους.
αν έχεις όμως και δεν τα καταφέρνεις?
χμμμ, "ιωσηφίδης" και "δεν τα καταφέρνω" δεν μπορούν να υπάρξουν στην ίδια πρόταση, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
στο σπίτι που έμενα χαλούσανε τα υδραυλικά κάθε δυο μέρες.
έκανα βόλτες με το αμάξι και άκουγα μόνο 2 πράγματα.
μπράδερ σπορτ και φέλα κούτι.
μπορούσα να ακούω φέλα κούτι για ώρες ατελείωτες, για ώρες επι ωρών που δεν τελείωναν ποτέ, να ακούω τον αυτισμό και το παράξενο γκρουβ.
ο ιωσηφίδης μου λέει κάθε φορά ότι το πιό σημαντικό είναι να έχεις στόχους.
αν έχεις όμως και δεν τα καταφέρνεις?
χμμμ, "ιωσηφίδης" και "δεν τα καταφέρνω" δεν μπορούν να υπάρξουν στην ίδια πρόταση, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
τώρα όλα βγάζουν νόημα
σήμερα κατάλαβα γιατί λατρεύω τον μουρακάμι. στα βιβλία του δεν συμβαίνει τίποτα. και να συμβαίνει, νιώθεις πως δεν συμβαίνει.
σήμερα είχε ήλιο και ταξίδευα στο κτελ για πάτρα και για μερικές στιγμές ίσως και να τον ένιωσα μέσα μου.
και ήμουν χαρούμενος.
υπάρχουν στιγμές που η απειρία των εκδοχών συμπυκνώνεται και γίνεται ορατή και στην ουσία ορίζεται ορθά.
εκείνη την στιγμή ήμουν χαρούμενος.
πάω να τελειώσω τον μουρακάμι και να κοιμηθώ. θέλω εκεί που ξαπλώνω να έρθει κάποιος με ένα τεράστιο σφυρί, και να μην τον δω καν ενώ έρχεται, και μετά να κοιμηθώ βαθιά και όταν ξυπνήσω να έχω ήδη γίνει άνθρωπος.
θέλω να μου συμβεί κι εμένα, αλλά για μία φορά να το νιώσω ότι συνέβη.
σήμερα είχε ήλιο και ταξίδευα στο κτελ για πάτρα και για μερικές στιγμές ίσως και να τον ένιωσα μέσα μου.
και ήμουν χαρούμενος.
υπάρχουν στιγμές που η απειρία των εκδοχών συμπυκνώνεται και γίνεται ορατή και στην ουσία ορίζεται ορθά.
εκείνη την στιγμή ήμουν χαρούμενος.
πάω να τελειώσω τον μουρακάμι και να κοιμηθώ. θέλω εκεί που ξαπλώνω να έρθει κάποιος με ένα τεράστιο σφυρί, και να μην τον δω καν ενώ έρχεται, και μετά να κοιμηθώ βαθιά και όταν ξυπνήσω να έχω ήδη γίνει άνθρωπος.
θέλω να μου συμβεί κι εμένα, αλλά για μία φορά να το νιώσω ότι συνέβη.
23.3.09
διδακτισμός(νοτ)
μία κουβέντα για το diversity με τον ιωσηφίδη διέλυσε όποιους ενδοιασμούς μπορεί να κουβαλούσα.
πόσο απλά μπορεί να το είπε?
με το να είσαι diverse σε ότι κάνεις (σε αντίθεση με το να τερματίζεις μόνο ένα aspect) έχεις το εξής σούπερ κέρδος: αναπτύσσεις ξεχωριστές τεχνικές για κάθε ένα πράγμα που ασχολείσαι, και έτσι όταν έρθει η ώρα να επιστρέψεις στην αρχή, οι προσμίξεις μόνο σε ενδιαφέροντα αποτελέσματα μπορούν να σε οδηγήσουν.
χμμμ.
μπορεί να μου το είπε και πιό λόγια, απλά δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να το αποτυπώσω ορθά. επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι ο ιωσηφιδάκος είναι επιστήμονας. εγώ, όχι.
στο ίδιο όμως πάτερν σκέψης, μπορώ να προκαλέσω μεγαλύτερη αντίφαση στον εαυτό μου, δηλώνοντας ότι τις 3 τελευταίες μέρες ακούω στο αέναο ριπίτ το mykonos των fleet foxes. και αυτό από μόνο του έρχεται να αναιρέσει ότι μπορεί να σκέφτομαι περί innovation, πρω(κ)τοπορίας κλπ κλπ. όπως σωστά λέει και ο φίλος καρπαθάκης, στο τέλος αυτό που θα σου μένει είναι μόνο ένα ωραίο τραγούδι. όπως ακριβώς μας δίδαξε το soft bulletin, το another green world και το person pitch.
χμμμ.
δεν είμαι όμως σίγουρος ότι το πέρσον πιτς έχει τραγούδια. μάλλον έχει dub φωνητικά μάντρα.
άρα?
έχω την αίσθηση (όπως και χιλιάδες άλλοι πριν από μένα) ότι το φορμάτ του τραγουδιού σαν τραγουδιού πρέπει να πάψει να μας απασχολεί. γιατί να πρέπει να ορίζουμε κάτι σαν τόόόσο groundbreaking αν είναι αβανγκαρντίστικο αλλά και μελωδικούλι? ως πότε θα ψάχνουμε την τέλεια experimental pop, σνομπάροντας τους όσους δεν μπορούν να γράψουν όυτε μισό ρεφρέν για να σώσουν την ζωή τους?
το αστείο είναι ότι ο ιωσηφίδης, με τόσο γαμημένο scientific innovation στις πλάτες του, πάντα θα προτιμά τους saint etienne από τον ornette coleman(κορέκτ μι ιφ άϊμ ρονγκ).
σε κάθε περίπτωση,αυτό δεν λέει πολλά από μόνο του?
αλλά νιώθω ότι είναι προτιμότερο το να δυσκολεύομαι να ακούσω prurient παρά να περάσω τρεις μέρες χαράς με fleet foxes.
στην τελική, με ότι κι αν ασχολείσαι, καλύτερα να προσπαθείς να πας μία μικρή κουραδίτσα μίσο μέτρο πιο εκεί, παρά να φας την ζωή σου προσπαθώντας να σηκώσεις έναν τεράστιο βράχο.
ο βράχος είναι εκεί από πάντα.
και δυστυχώς δεν είναι καν δικός σου.
η κουραδίτσα σου όμως?
πόσο απλά μπορεί να το είπε?
με το να είσαι diverse σε ότι κάνεις (σε αντίθεση με το να τερματίζεις μόνο ένα aspect) έχεις το εξής σούπερ κέρδος: αναπτύσσεις ξεχωριστές τεχνικές για κάθε ένα πράγμα που ασχολείσαι, και έτσι όταν έρθει η ώρα να επιστρέψεις στην αρχή, οι προσμίξεις μόνο σε ενδιαφέροντα αποτελέσματα μπορούν να σε οδηγήσουν.
χμμμ.
μπορεί να μου το είπε και πιό λόγια, απλά δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να το αποτυπώσω ορθά. επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι ο ιωσηφιδάκος είναι επιστήμονας. εγώ, όχι.
στο ίδιο όμως πάτερν σκέψης, μπορώ να προκαλέσω μεγαλύτερη αντίφαση στον εαυτό μου, δηλώνοντας ότι τις 3 τελευταίες μέρες ακούω στο αέναο ριπίτ το mykonos των fleet foxes. και αυτό από μόνο του έρχεται να αναιρέσει ότι μπορεί να σκέφτομαι περί innovation, πρω(κ)τοπορίας κλπ κλπ. όπως σωστά λέει και ο φίλος καρπαθάκης, στο τέλος αυτό που θα σου μένει είναι μόνο ένα ωραίο τραγούδι. όπως ακριβώς μας δίδαξε το soft bulletin, το another green world και το person pitch.
χμμμ.
δεν είμαι όμως σίγουρος ότι το πέρσον πιτς έχει τραγούδια. μάλλον έχει dub φωνητικά μάντρα.
άρα?
έχω την αίσθηση (όπως και χιλιάδες άλλοι πριν από μένα) ότι το φορμάτ του τραγουδιού σαν τραγουδιού πρέπει να πάψει να μας απασχολεί. γιατί να πρέπει να ορίζουμε κάτι σαν τόόόσο groundbreaking αν είναι αβανγκαρντίστικο αλλά και μελωδικούλι? ως πότε θα ψάχνουμε την τέλεια experimental pop, σνομπάροντας τους όσους δεν μπορούν να γράψουν όυτε μισό ρεφρέν για να σώσουν την ζωή τους?
το αστείο είναι ότι ο ιωσηφίδης, με τόσο γαμημένο scientific innovation στις πλάτες του, πάντα θα προτιμά τους saint etienne από τον ornette coleman(κορέκτ μι ιφ άϊμ ρονγκ).
σε κάθε περίπτωση,αυτό δεν λέει πολλά από μόνο του?
αλλά νιώθω ότι είναι προτιμότερο το να δυσκολεύομαι να ακούσω prurient παρά να περάσω τρεις μέρες χαράς με fleet foxes.
στην τελική, με ότι κι αν ασχολείσαι, καλύτερα να προσπαθείς να πας μία μικρή κουραδίτσα μίσο μέτρο πιο εκεί, παρά να φας την ζωή σου προσπαθώντας να σηκώσεις έναν τεράστιο βράχο.
ο βράχος είναι εκεί από πάντα.
και δυστυχώς δεν είναι καν δικός σου.
η κουραδίτσα σου όμως?
21.3.09
ανάσα
τελείωσα το σιντί για τα γενέθλια του ωρίωνα, με τους τυπικούς για μένα χρόνους απόκρισης, με ότι αυτό συνεπάγεται.
κατα τ'άλλα, βλέπω τα πράγματα να μπαίνουν σε μία σειρά, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι είναι η σωστή. και το πιό πιθανό είναι να μην το μάθω ποτέ.
οι νύχτες μου στην αθήνα αποκτάνε λίγο νόημα σιγά σιγά, αλλά ίσως να έχει να κάνει και το ότι είναι ο γουέϊκ-ορ-μπέλε εδώ αυτές τις μέρες. στην πραγματικότητα και μόνο το κόνσεπτ "μπέλε στην αθήνα" είναι αρκετό από μόνο του να με καθησυχάσει και να με κάνει να ξυπνάω και με κάνα χαμόγελο που και που.
και άλλες φορές τυχαίνει να ξυπνάω χαμογελαστός αλλά η λέξη κλειδί στην φράση είναι το τυχαίνει.
αλλά και πάλι, νιώθω σαν κάτι να κυλάει προς τα κάπου, και να με παίρνει μαζί του, και είμαι σαν να αφήνομαι και να το κοιτάω. και αυτό είναι από τα όμορφα συναισθήματα.
μερικά απογεύματα αισθάνομαι σαν να αφαιρέσαν ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου. σαν να το πήρε κάποιος και να το κουβαλάει αντί για μένα.
το κακό είναι ότι νιώθω πως μία από αυτές τις μέρες θα μου το επιστρέψει.
και δεν έχω μάθει να λέω όχι.
κατα τ'άλλα, βλέπω τα πράγματα να μπαίνουν σε μία σειρά, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι είναι η σωστή. και το πιό πιθανό είναι να μην το μάθω ποτέ.
οι νύχτες μου στην αθήνα αποκτάνε λίγο νόημα σιγά σιγά, αλλά ίσως να έχει να κάνει και το ότι είναι ο γουέϊκ-ορ-μπέλε εδώ αυτές τις μέρες. στην πραγματικότητα και μόνο το κόνσεπτ "μπέλε στην αθήνα" είναι αρκετό από μόνο του να με καθησυχάσει και να με κάνει να ξυπνάω και με κάνα χαμόγελο που και που.
και άλλες φορές τυχαίνει να ξυπνάω χαμογελαστός αλλά η λέξη κλειδί στην φράση είναι το τυχαίνει.
αλλά και πάλι, νιώθω σαν κάτι να κυλάει προς τα κάπου, και να με παίρνει μαζί του, και είμαι σαν να αφήνομαι και να το κοιτάω. και αυτό είναι από τα όμορφα συναισθήματα.
μερικά απογεύματα αισθάνομαι σαν να αφαιρέσαν ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου. σαν να το πήρε κάποιος και να το κουβαλάει αντί για μένα.
το κακό είναι ότι νιώθω πως μία από αυτές τις μέρες θα μου το επιστρέψει.
και δεν έχω μάθει να λέω όχι.
20.3.09
άνετα
ο φανταστικός κάϊτ πήρε ένα μέτριο τραγούδι μου and he gave it the fantastikoi hxoi treatment.
ή μήπως δε κάϊτ τρίτμεντ?
σε κάθε περίπτωση, το μόνο σίγουρο είναι ότι το ρεμίξ είναι περίπου εφτά χιλιάδες φορές καλύτερο από το κανονικό.
τουλάχιστον.
ή μήπως δε κάϊτ τρίτμεντ?
σε κάθε περίπτωση, το μόνο σίγουρο είναι ότι το ρεμίξ είναι περίπου εφτά χιλιάδες φορές καλύτερο από το κανονικό.
τουλάχιστον.
18.3.09
γιοκότα
σκατά.
έφερα από το βόλο ένα ντιβιντί με ότι αρχεία είχα κατεβάσει τον σεπτέμβριο στο πισί που είχα στο γραφείο (του καθηγητή μου) και μόλις έβαλα και άκουσα το image 1983-1998 του susumu yokota.
και διακτινίστηκα πάλι, στο γεμάτο γαμημένη υγρασία σπίτι μου με τον ιδιοκτήτη-καρκίνο.
όταν άκουγα αυτόν το δίσκο τότε, είχα βουτήξει για τα καλά μέσα του. ολόκληρος. εκείνες τις μέρες άκουγα μόνο βινύλια, είχα βάλει το μικρό πικαπ μου δίπλα στο κρεβάτι, και κάθε βράδυ άκουγα έναν ολόκληρο δίσκο και μετά κοιμόμουν. άκουγα elo, dorothy ashby, united states of america, unpoke, flying lotus, steve harley και κυρίως το image. πόσες πολλές φορές το image...
τόσο όμορφος δίσκος. τον συγκρίνω με τους black dice που ακούω αυτές τις μέρες, και παρόλο που μπορώ να βρω κοινά σημεία αν πιεστώ λιγάκι , είναι πραγματικά το άλλο άκρο. τα μισά τραγούδια είναι σαν να πήρες από τις πολυκάναλες ηχογραφήσεις του άριελ πινκ μόνο ένα ή δύο το πολύ όργανα και να τα πέταξες έτσι. και τα άλλα μισά είναι κάτι σαν τέκνο. το λες τέκνο αλλά δεν είναι.
όλο τον σεπτέμβριο μου, απλά προσπαθούσα να αντιγράψω αυτόν τον δίσκο.
όπως επίσης προσπαθούσα να ξεκινήσω και διδακτορικό.
αλλά δεν τα κατάφερα.
το μόνο που μου έμεινε είναι οι μέρες που πήγαινα με τον άρτιεμ και βάφαμε (δηλαδή έβαφε και εγώ τον κοιτούσα χαρούμενος), τα βράδια με τον σίμο και τον μπέλε και η ζέστη που έτρωγα στο γαμόσπιτο.
ο χειρότερος σεπτέμβριος έβερ. σκατά.
και είχα πολλές καλές προοπτικές μετά τον στρατό.
οι προοπτικές όμως τι γνώμη είχαν?
χμμμ...
σε κάθε περίπτωση.
έφερα από το βόλο ένα ντιβιντί με ότι αρχεία είχα κατεβάσει τον σεπτέμβριο στο πισί που είχα στο γραφείο (του καθηγητή μου) και μόλις έβαλα και άκουσα το image 1983-1998 του susumu yokota.
και διακτινίστηκα πάλι, στο γεμάτο γαμημένη υγρασία σπίτι μου με τον ιδιοκτήτη-καρκίνο.
όταν άκουγα αυτόν το δίσκο τότε, είχα βουτήξει για τα καλά μέσα του. ολόκληρος. εκείνες τις μέρες άκουγα μόνο βινύλια, είχα βάλει το μικρό πικαπ μου δίπλα στο κρεβάτι, και κάθε βράδυ άκουγα έναν ολόκληρο δίσκο και μετά κοιμόμουν. άκουγα elo, dorothy ashby, united states of america, unpoke, flying lotus, steve harley και κυρίως το image. πόσες πολλές φορές το image...
τόσο όμορφος δίσκος. τον συγκρίνω με τους black dice που ακούω αυτές τις μέρες, και παρόλο που μπορώ να βρω κοινά σημεία αν πιεστώ λιγάκι , είναι πραγματικά το άλλο άκρο. τα μισά τραγούδια είναι σαν να πήρες από τις πολυκάναλες ηχογραφήσεις του άριελ πινκ μόνο ένα ή δύο το πολύ όργανα και να τα πέταξες έτσι. και τα άλλα μισά είναι κάτι σαν τέκνο. το λες τέκνο αλλά δεν είναι.
όλο τον σεπτέμβριο μου, απλά προσπαθούσα να αντιγράψω αυτόν τον δίσκο.
όπως επίσης προσπαθούσα να ξεκινήσω και διδακτορικό.
αλλά δεν τα κατάφερα.
το μόνο που μου έμεινε είναι οι μέρες που πήγαινα με τον άρτιεμ και βάφαμε (δηλαδή έβαφε και εγώ τον κοιτούσα χαρούμενος), τα βράδια με τον σίμο και τον μπέλε και η ζέστη που έτρωγα στο γαμόσπιτο.
ο χειρότερος σεπτέμβριος έβερ. σκατά.
και είχα πολλές καλές προοπτικές μετά τον στρατό.
οι προοπτικές όμως τι γνώμη είχαν?
χμμμ...
σε κάθε περίπτωση.
16.3.09
αυτές τις μέρες
-συνειδητοποίησα πόσο πολύ αγαπάω τον ζαχαράκο. δεν το είχα καταλάβει ποτέ τόσο πολύ. έχουμε το ίδιο χιούμορ, και καταλαβαινόμαστε χωρίς καν να μιλήσουμε. (και αυτή ήταν η γκέϊ δήλωση της ημέρας)
-το ρέπο των μπλακ ντάϊς είναι σαν το trout mask replica. στο πιό χιπ χοπ.(και μάλλον καλύτερο)
-δεν μπορώ να διαβάσω κανένα βιβλίο του οποίου ο συγγραφέας να μην είναι γιαπωνέζος, και το πρώτο του όνομα να μην είναι χαρούκι και το τελευταίο μουρακάμι. νιώθω σαν 11χρονος εθισμένος σε γλυφιτζούρια κόκα κόλα.
-νιώθω ότι θα ξαναεγκαταστήσω το pure data και θα ξαναρχίσω το κάψιμο.
-όταν ήμουν στον βόλο πέρασα τόσο τέλεια που δεν περιγράφεται με λέξεις. ήμουν με τους φίλους μου και τους κοιτούσα στα μάτια έναν-έναν και μετά περπατούσαμε. είδαμε το watchmen και μετά χορεύαμε για αρκετές ώρες και ένιωθα λιγότερο κάθυστερ από άλλες φορές.
-διάβασα την διπλωματική μου.
-είδα τον στράτο, ξανακοιμήθηκα σπίτι του, αλλά πάλι δεν χάρηκα το ξύπνημα. και είδα και έναν άθλιο εφιάλτη.
-όσο εθισμένος και αν είμαι, ο μουρακάμι είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας έβερ, και το ξέρω ότι είναι τόσο ανκουλ να το λεω.
-κατάλαβα ότι σημασία δεν έχει να είσαι κουλ, αλλά λεπτός.
-το ρέπο των μπλακ ντάϊς είναι σαν το trout mask replica. στο πιό χιπ χοπ.(και μάλλον καλύτερο)
-δεν μπορώ να διαβάσω κανένα βιβλίο του οποίου ο συγγραφέας να μην είναι γιαπωνέζος, και το πρώτο του όνομα να μην είναι χαρούκι και το τελευταίο μουρακάμι. νιώθω σαν 11χρονος εθισμένος σε γλυφιτζούρια κόκα κόλα.
-νιώθω ότι θα ξαναεγκαταστήσω το pure data και θα ξαναρχίσω το κάψιμο.
-όταν ήμουν στον βόλο πέρασα τόσο τέλεια που δεν περιγράφεται με λέξεις. ήμουν με τους φίλους μου και τους κοιτούσα στα μάτια έναν-έναν και μετά περπατούσαμε. είδαμε το watchmen και μετά χορεύαμε για αρκετές ώρες και ένιωθα λιγότερο κάθυστερ από άλλες φορές.
-διάβασα την διπλωματική μου.
-είδα τον στράτο, ξανακοιμήθηκα σπίτι του, αλλά πάλι δεν χάρηκα το ξύπνημα. και είδα και έναν άθλιο εφιάλτη.
-όσο εθισμένος και αν είμαι, ο μουρακάμι είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας έβερ, και το ξέρω ότι είναι τόσο ανκουλ να το λεω.
-κατάλαβα ότι σημασία δεν έχει να είσαι κουλ, αλλά λεπτός.
12.3.09
11.3.09
φεύγω
μετά από καιρό στην αθήνα μαζεμένο φεύγω. τώρα θα έπρεπε να ετοιμάζω τα ρούχα μου και τα όργανα μου.
αύριο δίνω εξετάσεις για το ΤΕΕ και την κυριακή παίζω στην θεσσαλονίκη στο ζένιτ. στο ενδιάμεσο θα μετακομίσω τα πράγματα που μου μείνανε στο βόλο και πρέπει να τα πάω στη βέροια.
θα δω τον στράτο που μου έλειψε λιγάκι.
θα κοιμηθώ στο κρεβάτι του σίμου στο βόλο και θα μου βάζει να ακούω ελληνοφρένεια πριν πέσουμε για ύπνο. και μόνο ελληνοφρένεια.
θα πάρω την μελόντικα μαζί μου για την συναυλία.
ακούω από προχθές το βράδυ μόνο νταμπ.
αυτό με κάνει επισήμως τον πιό αναξιόπιστο άνθρωπο που ξέρω.
επίσης, δεν ξέρω αν θα κάνει κρύο πολύ ή λίγο για να πάρω πολλά ρούχα μαζί μου. εννοώ χοντρά, αλλά θέλω να αποφεύγω αυτήν την λέξη.
επίσης πρέπει να κάνω μπάνιο πριν φύγω.
και να πάρω τον μουρακάμι μαζί μου.
αύριο δίνω εξετάσεις για το ΤΕΕ και την κυριακή παίζω στην θεσσαλονίκη στο ζένιτ. στο ενδιάμεσο θα μετακομίσω τα πράγματα που μου μείνανε στο βόλο και πρέπει να τα πάω στη βέροια.
θα δω τον στράτο που μου έλειψε λιγάκι.
θα κοιμηθώ στο κρεβάτι του σίμου στο βόλο και θα μου βάζει να ακούω ελληνοφρένεια πριν πέσουμε για ύπνο. και μόνο ελληνοφρένεια.
θα πάρω την μελόντικα μαζί μου για την συναυλία.
ακούω από προχθές το βράδυ μόνο νταμπ.
αυτό με κάνει επισήμως τον πιό αναξιόπιστο άνθρωπο που ξέρω.
επίσης, δεν ξέρω αν θα κάνει κρύο πολύ ή λίγο για να πάρω πολλά ρούχα μαζί μου. εννοώ χοντρά, αλλά θέλω να αποφεύγω αυτήν την λέξη.
επίσης πρέπει να κάνω μπάνιο πριν φύγω.
και να πάρω τον μουρακάμι μαζί μου.
10.3.09
αναθεώρησα...
...όσα είχα στο μυαλό μου για το dub με τον δίσκο του king tubby που ακούω αυτές τις μέρες. έχω κλάσει, οφίσιαλι. πόση χαρά.
και έχω προσπαθήσει 27 χιλιάδες φορές να ακούσω νταμπ στην ζωή μου, πάντα αποτυχημένα. πόσο λι πέρι έχω φάει στη μάπα χωρίς λόγο, γάμησε τα.
από δω και πέρα όμως?
πωπω. άπειρες εκδοχές και πάλι.
και έχω προσπαθήσει 27 χιλιάδες φορές να ακούσω νταμπ στην ζωή μου, πάντα αποτυχημένα. πόσο λι πέρι έχω φάει στη μάπα χωρίς λόγο, γάμησε τα.
από δω και πέρα όμως?
πωπω. άπειρες εκδοχές και πάλι.
ολντ τάϊμς 5
θυμάμαι το καλοκαίρι του 2003 όσο ακόμα έμενα στο παλιό μου σπίτι στο βόλο, είχα βάλει air condition γιατί δεν άντεχα τη ζέστη. ήρθαν, το εγκατέστησαν, και μετά θα πήγαινα για μπάλα. έφαγα 3 κομπόστες ανανά.
με το που ξεκίνησα να τρέχω σαν ηλίθιος (αυτός είναι ο ορισμός μου για μιά καλή επίδοση στο 5 επί 5) βγήκα έξω μετά από 3 λέπτα και ξέρασα όλους τους ανανάδες.
πόσο βλάκας μπορεί να φάνηκα εκέινη την μέρα?
με το που ξεκίνησα να τρέχω σαν ηλίθιος (αυτός είναι ο ορισμός μου για μιά καλή επίδοση στο 5 επί 5) βγήκα έξω μετά από 3 λέπτα και ξέρασα όλους τους ανανάδες.
πόσο βλάκας μπορεί να φάνηκα εκέινη την μέρα?
ολντ τάϊμς 4
είχα έναν φαντάρο στην ξάνθη που πήγαινε στο κψμ και έλεγε "θα με δώσεις δυό μπισκότες?"
και το έλεγε σοβαρά.
και το έλεγε σοβαρά.
ολντ τάϊμς 3
το καλοκαίρι του 2003 θυμάμαι που πήγαινα σπίτι του θηβαίου και του πήγαινα δώρο ένα μπουκάλι ούρσους για δώρο και ακούγαμε όλο το the man who των travis και μετά βγαίναμε βόλτα στην παραλία και ο θηβαίος έκανε τον κερτ κομπέϊν δίπλα στην θάλασσα. γυρνούσα για ύπνο κάθε μέρα το πρωί. μία φορά πήγε να πηδήξει σε μία βάρκα που ήταν μέσα στη θάλασσα. τελικά τα κατάφερε.
ολντ τάϊμς 2
θυμάμαι να έχω υπηρεσία στην βέροια και να κάθομαι όλο το βράδυ και να διαβάζω για το smile και για το πως τρελάθηκε ο brian wilson. μέτα πήγα να πέσω για ύπνο ακούγοντας το heroes and villains και φοβόμουν. είχα τρομάξει. νόμιζα οτι θα πάθω κι εγώ κακό.
ολντ τάϊμς 1
θυμάμαι τον στράτο στο σπίτι μου στο βόλο να πηγαίνουμε στην ιωνία για ταινία, να περπατάμε μέχρι τον άναυρο, να βγάζουμε φωτογραφία στην παλιά ηλεκτρική και εγώ να ακούω το another day on earth του brian eno
μέσα στη βδομάδα ρε
μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι αυτό που με ενοχλούσε περισσότερο, από τα λίγα πράγματα που μπορεί αλήθεια να με ενοχλούσαν, ή μάλλον να με ενοχλούνε, δεν βλέπω νόημα για τον παρατατικό εδώ, και δεν βλέπω και κανέναν να πέθανε ούτως ή άλλως. σε κάθε περίπτωση, δεν αντέχω με τίποτα το να με στήνουν κάπου, αυτό το έρχομαι σε λιγάκι. "έλα, έρχεσαι" "ναι, τώρα ξεκινάω" "έλα κατέβηκα, έρχεσαι, έχει κρύο?" "ναι ρε, τώρα ξεκινάω, κάτι μου έτυχε πριν"
και κανένας πότε δεν ήρθε προφανώς στην ώρα του. όποιος είπε έρχομαι τώρα, άργησε τουλάχιστον ένα μισάωρο. στην καλύτερη. και σε πόλεις που το μισάωρο είναι χρόνος αξιοποιήσιμος, όχι σαν εδώ στην αθήνα που το μισάωρο είναι το ένα λεπτό που είχα στην βέροια.
χμμμ.
μόλις (ξανά)έγινα γελοίος και προβλέψιμος.
δεν είναι εκεί το θέμα όμως, αλήθεια. ίσως και να είναι, αλλά μάλλον φαντάζει μικρό. το θέμα είναι ότι, όπως περιέγραψα αυτήν την αναμονή πιο πάνω, ΕΤΣΙ ακριβώς είναι η ζωή μου από τον αύγουστο που απολύθηκα. απίστευτο. κάθε μέρα περιμένω κάτι, κάθε μέρα τυχαίνει να πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι "γαμώτο, δεν θα έπρεπε να με είχε πάρει τηλέφωνο?"
η αυτοπεποίθηση μου έχει αγγίξει νούμερα όλ τάϊμ λόου αλλά παρ'όλα αυτά πήρα την μεγάλη απόφαση χθες να μην με ξανααπασχολήσει.
χμμμ, δεν ξέρω τι έγραψα παραπάνω, φαίνονται πολλά πάντως, και μάλλον βαρετά. και το αστείο είναι ότι απλά θα μπορούσα να βάλει να παίζει το waiting room των fugazi και να τα πει όλα για μένα
i am a patient boy, i wait and i wait and i wait and i wait.
---
έλσγουερ
---
καταπιέζομαι να ακούσω king tubby εδώ και ώρες, και αλήθεια, ΠΟΣΟ ΣΚΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ?
εύχομαι να είναι και αυτή μία κουβέντα που θα αναιρέσω μέχρι αύριο.
και κανένας πότε δεν ήρθε προφανώς στην ώρα του. όποιος είπε έρχομαι τώρα, άργησε τουλάχιστον ένα μισάωρο. στην καλύτερη. και σε πόλεις που το μισάωρο είναι χρόνος αξιοποιήσιμος, όχι σαν εδώ στην αθήνα που το μισάωρο είναι το ένα λεπτό που είχα στην βέροια.
χμμμ.
μόλις (ξανά)έγινα γελοίος και προβλέψιμος.
δεν είναι εκεί το θέμα όμως, αλήθεια. ίσως και να είναι, αλλά μάλλον φαντάζει μικρό. το θέμα είναι ότι, όπως περιέγραψα αυτήν την αναμονή πιο πάνω, ΕΤΣΙ ακριβώς είναι η ζωή μου από τον αύγουστο που απολύθηκα. απίστευτο. κάθε μέρα περιμένω κάτι, κάθε μέρα τυχαίνει να πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι "γαμώτο, δεν θα έπρεπε να με είχε πάρει τηλέφωνο?"
η αυτοπεποίθηση μου έχει αγγίξει νούμερα όλ τάϊμ λόου αλλά παρ'όλα αυτά πήρα την μεγάλη απόφαση χθες να μην με ξανααπασχολήσει.
χμμμ, δεν ξέρω τι έγραψα παραπάνω, φαίνονται πολλά πάντως, και μάλλον βαρετά. και το αστείο είναι ότι απλά θα μπορούσα να βάλει να παίζει το waiting room των fugazi και να τα πει όλα για μένα
i am a patient boy, i wait and i wait and i wait and i wait.
---
έλσγουερ
---
καταπιέζομαι να ακούσω king tubby εδώ και ώρες, και αλήθεια, ΠΟΣΟ ΣΚΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ?
εύχομαι να είναι και αυτή μία κουβέντα που θα αναιρέσω μέχρι αύριο.
7.3.09
λάλο σίφριν
ακόμα ακούω το baduizm. από προχθές. είναι τόσο δισκάρα όσο θυμόμουν. και ναι, η τηλεμεταφορά σχεδόν εφευρέθηκε.
σε κάθε περίπτωση, προχθές πήγα με τον κατσουπάκο στον βάρσο στην κηφισιά(ολντ σκουλ ζαχαροπλαστείο) και έφαγα το μόνο σικάγο που συγκρίνεται με το σικάγο στην μινέρβα στο βόλο. η μόνη διαφορά είναι ότι στον βόλο βλέπεις θάλασσα (και κώλους να περνάνε) και συνήθως έχεις τον ζαχαράκο σε κατάσταση παροξυσμού. συνήθως για άλλα θέματα.
στον βάρσο όμως κρατήσανε το μαγαζί όπως ακριβώς ήταν, και δεν έχεις 15χρονους μεταλάδες να καπνίζουν πάνω σου με μίσος. Επίσης, σκέφτομαι ότι όντως μένω στην αθήνα. από την στιγμή που άρχισα να πηγαίνω που και πού στο μαρούσι και στην κηφισιά για βόλτα και όχι μάλλον για υποχρέωση, μάλλον έχω μετακομίσει και επισήμως πιά.
ξεκίνησα να βλέπω τα dirty harry(με 15 χρόνια καθυστέρηση) αφού είδα το gran torino. νιώθω μία σούπερ οικεία ζεστασιά όταν βλέπω 70'ς ταινίες, και το ξέρω ότι είναι κλισέ, αλλά το μοντάζ είναι τόσο γλυκό, τόσο απαλό, η μουσική δεν σου ξυρίζει τα αυτιά, τα πλάνα είναι τεράστια και το χιούμορ καθυστερημένο.
ότι πρέπει δηλαδή.
διαβάζω το ντανς, ντανς, ντανς του μουρακάμι και μετά πρέπει να μου μένουν μόνο 2 για να τα έχω διαβάσει όλα.
νο λάϊφ ατ όλ.
σε κάθε περίπτωση, προχθές πήγα με τον κατσουπάκο στον βάρσο στην κηφισιά(ολντ σκουλ ζαχαροπλαστείο) και έφαγα το μόνο σικάγο που συγκρίνεται με το σικάγο στην μινέρβα στο βόλο. η μόνη διαφορά είναι ότι στον βόλο βλέπεις θάλασσα (και κώλους να περνάνε) και συνήθως έχεις τον ζαχαράκο σε κατάσταση παροξυσμού. συνήθως για άλλα θέματα.
στον βάρσο όμως κρατήσανε το μαγαζί όπως ακριβώς ήταν, και δεν έχεις 15χρονους μεταλάδες να καπνίζουν πάνω σου με μίσος. Επίσης, σκέφτομαι ότι όντως μένω στην αθήνα. από την στιγμή που άρχισα να πηγαίνω που και πού στο μαρούσι και στην κηφισιά για βόλτα και όχι μάλλον για υποχρέωση, μάλλον έχω μετακομίσει και επισήμως πιά.
ξεκίνησα να βλέπω τα dirty harry(με 15 χρόνια καθυστέρηση) αφού είδα το gran torino. νιώθω μία σούπερ οικεία ζεστασιά όταν βλέπω 70'ς ταινίες, και το ξέρω ότι είναι κλισέ, αλλά το μοντάζ είναι τόσο γλυκό, τόσο απαλό, η μουσική δεν σου ξυρίζει τα αυτιά, τα πλάνα είναι τεράστια και το χιούμορ καθυστερημένο.
ότι πρέπει δηλαδή.
διαβάζω το ντανς, ντανς, ντανς του μουρακάμι και μετά πρέπει να μου μένουν μόνο 2 για να τα έχω διαβάσει όλα.
νο λάϊφ ατ όλ.
6.3.09
μπουμ κλακ
μόλις γύρισα σπίτι.
πήγα και είδα το σλάμντογκ μίλιονερ.
πριν να ξεκινήσει η ταινία, κάποιος ωραίος τύπος στο σινεμά έπαιζε το on & on της erykah badu. και μπορεί και να ένιωσα ότι θα έκανε κρακ το κεφάλι από υπερβολική ευφορία.
κατευθείαν θυμήθηκα το 2002 και το εργαστήριο σημάτων που είχαμε κάθε τετάρτη απόγευμα και, πως το παράτησα γρήγορα γρήγορα. ήταν εαρινό εξάμηνο, έκανα βόλτες με το νικολάκη και το ζαχαράκο, πήγαινα στην κινηματογραφική κάθε βδομάδα, φορούσα φαρδιά παντελόνια και καρό πουκάμισα, ή στενά παντελόνια και άσπρες μπλούζες του μπέϊζμπολ.
ερχόταν μερικές φορές ο πατέρας μου στο βόλο με το άσπρο ξάνθια και πηγαίναμε βόλτες στο πήλιο. είχα δύο πισί στο σπίτι και στο ένα είχα μόνο λίνουξ. κονσόλα. πόσα χρόνια μπορεί να περάσανε? έπαιζα μπάσο που και που και έκανα βόλτες στον άναυρο κάθε μέρα.
το θέμα είναι όμως το ΠΟΣΟ μπορεί να γαμάει τελικά η ερίκα μπαντού και το πόσο είναι ότι καλύτερο παίζει σε γυναικεία φωνούλα και ΠΟΣΟ γαμημένη δισκάρα μπορεί να είναι τελικά αυτό το μπάντουιζμ. και είναι αστείο, πραγματικά αστείο, γιατί το 1997 που είχε βγει, εγώ άκουγα οκ κομπιούτερ. ναι, τόσο βλάκας.
το αγόρασα το 2002 το μπάντουιζμ. εκείνη την περίοδο άκουγα μόνο λορίν χιλ, ρεντ σνάπερ και άπειρο-άπειρο χιπ χοπ. είχα περάσει την περίοδο που άκουγα μόνο κλασμένες άρενμπι παραγωγές (ναι, όντως, κάποτε οι ντέστινις τσάϊλντ ήταν πρωτοπορία. τότε που το νο σκραμπς των τι-ελ-σι ήταν το καλύτερο τραγούδι που είχα ακούσει στη ζωή μου και τότε που είχα βάλει τον πατέρα μου να ζητήσει αυτόγραφο από τον μαξ μάρτιν όταν τον πέτυχε σε ένα μπαρ στην στοκχόλμη. οοοοοκ. αυτό τώρα ΠΩΣ μπορεί να το θυμήθηκα?) και έμπαινα στην περίοδο που έπρεπε να ξαναρχίσω να παίζω μουσική. αλλά όλοι με σνομπάρανε.
σε κάθε περίπτωση, εκείνες τις μέρες πηγαίναμε συνέχεια βόλτες με τον νικολάκη και το μηχανάκι, και μπορώ να συγκρατήσω τον αέρα που με φύσαγε στο κεφάλι. νιώθω πως τον έχω πάνω μου.
γαμώ τον χριστό μου.
γαμώ τον χριστό μου.
δεν αντέχω άλλο τη νοσταλγία που μου βαράει το κεφάλι όποτε της έρθει.
δεν μπορώ κάθε φορά να είμαι σκλάβος στο μισό μπιτ που ακούσω, το οποίο αντί να με βάλει στη διαδικασία να κάτσω να το αντιγράψω, με κάνει να θυμάμαι πότε το άκουσα και με ποιόν το άκουσα. και μετά να σκεφτώ το σπίτι του ιωσηφίδη που έβλεπε το ρολόϊ και τους γερανούς.
ως πότε ότι κι αν σκέφτομαι θα με οδηγεί με συγκεκριμένα βήματα στο σπίτι του ιωσηφίδη?
αξιολύπητος.
λογικά θα έχει κατέβει το μπάντουιζμ, πάω να ακούσω το on & on , το rimshot και το apple tree, να νοσταλγήσω λίγο ακόμα (μάϊ ας...) και να πάω μετά να ξαπλώσω και να διαβάσω μουρακάμι.
πήγα και είδα το σλάμντογκ μίλιονερ.
πριν να ξεκινήσει η ταινία, κάποιος ωραίος τύπος στο σινεμά έπαιζε το on & on της erykah badu. και μπορεί και να ένιωσα ότι θα έκανε κρακ το κεφάλι από υπερβολική ευφορία.
κατευθείαν θυμήθηκα το 2002 και το εργαστήριο σημάτων που είχαμε κάθε τετάρτη απόγευμα και, πως το παράτησα γρήγορα γρήγορα. ήταν εαρινό εξάμηνο, έκανα βόλτες με το νικολάκη και το ζαχαράκο, πήγαινα στην κινηματογραφική κάθε βδομάδα, φορούσα φαρδιά παντελόνια και καρό πουκάμισα, ή στενά παντελόνια και άσπρες μπλούζες του μπέϊζμπολ.
ερχόταν μερικές φορές ο πατέρας μου στο βόλο με το άσπρο ξάνθια και πηγαίναμε βόλτες στο πήλιο. είχα δύο πισί στο σπίτι και στο ένα είχα μόνο λίνουξ. κονσόλα. πόσα χρόνια μπορεί να περάσανε? έπαιζα μπάσο που και που και έκανα βόλτες στον άναυρο κάθε μέρα.
το θέμα είναι όμως το ΠΟΣΟ μπορεί να γαμάει τελικά η ερίκα μπαντού και το πόσο είναι ότι καλύτερο παίζει σε γυναικεία φωνούλα και ΠΟΣΟ γαμημένη δισκάρα μπορεί να είναι τελικά αυτό το μπάντουιζμ. και είναι αστείο, πραγματικά αστείο, γιατί το 1997 που είχε βγει, εγώ άκουγα οκ κομπιούτερ. ναι, τόσο βλάκας.
το αγόρασα το 2002 το μπάντουιζμ. εκείνη την περίοδο άκουγα μόνο λορίν χιλ, ρεντ σνάπερ και άπειρο-άπειρο χιπ χοπ. είχα περάσει την περίοδο που άκουγα μόνο κλασμένες άρενμπι παραγωγές (ναι, όντως, κάποτε οι ντέστινις τσάϊλντ ήταν πρωτοπορία. τότε που το νο σκραμπς των τι-ελ-σι ήταν το καλύτερο τραγούδι που είχα ακούσει στη ζωή μου και τότε που είχα βάλει τον πατέρα μου να ζητήσει αυτόγραφο από τον μαξ μάρτιν όταν τον πέτυχε σε ένα μπαρ στην στοκχόλμη. οοοοοκ. αυτό τώρα ΠΩΣ μπορεί να το θυμήθηκα?) και έμπαινα στην περίοδο που έπρεπε να ξαναρχίσω να παίζω μουσική. αλλά όλοι με σνομπάρανε.
σε κάθε περίπτωση, εκείνες τις μέρες πηγαίναμε συνέχεια βόλτες με τον νικολάκη και το μηχανάκι, και μπορώ να συγκρατήσω τον αέρα που με φύσαγε στο κεφάλι. νιώθω πως τον έχω πάνω μου.
γαμώ τον χριστό μου.
γαμώ τον χριστό μου.
δεν αντέχω άλλο τη νοσταλγία που μου βαράει το κεφάλι όποτε της έρθει.
δεν μπορώ κάθε φορά να είμαι σκλάβος στο μισό μπιτ που ακούσω, το οποίο αντί να με βάλει στη διαδικασία να κάτσω να το αντιγράψω, με κάνει να θυμάμαι πότε το άκουσα και με ποιόν το άκουσα. και μετά να σκεφτώ το σπίτι του ιωσηφίδη που έβλεπε το ρολόϊ και τους γερανούς.
ως πότε ότι κι αν σκέφτομαι θα με οδηγεί με συγκεκριμένα βήματα στο σπίτι του ιωσηφίδη?
αξιολύπητος.
λογικά θα έχει κατέβει το μπάντουιζμ, πάω να ακούσω το on & on , το rimshot και το apple tree, να νοσταλγήσω λίγο ακόμα (μάϊ ας...) και να πάω μετά να ξαπλώσω και να διαβάσω μουρακάμι.
4.3.09
συνοχή
fela kuti other track με φωνη και κλαπς
mal tisk anx track με φωνες και όλα
old tango with no beat και φωνή
φλώρικο sample apo jingles και beat ds και φωνουλα
βρες εκεινο το στάνταρ φανκ σολ σαμπλ που ειχες στο chocolate grinder cd
γράφεις φωνές επειγόντως στο buddy holly
γράφεις φωνές επειγόντως στο dorothy
δοκιμασε φωνές και σε διάφορα άλλα.
πχ στο rock
dave clark other?
κάποια τρακς εχουν πολυ ριβερμπ και θέλουν στρώσιμο.
βρες τίτλους. ίσως τους μισούς από τους άλλους.
μήπως ξέχασες κάτι? ξαναπέρνα τις κάρτες.
πάρε από τον άλλο φάκελο όποια ταιριάζουν.
πχ. shoes, old με steve stills, και γκερλ? ίσως και άλλα.
--
έλσγουερ
--
εγκέφαλος πουρές. φορέβερ.
mal tisk anx track με φωνες και όλα
old tango with no beat και φωνή
φλώρικο sample apo jingles και beat ds και φωνουλα
βρες εκεινο το στάνταρ φανκ σολ σαμπλ που ειχες στο chocolate grinder cd
γράφεις φωνές επειγόντως στο buddy holly
γράφεις φωνές επειγόντως στο dorothy
δοκιμασε φωνές και σε διάφορα άλλα.
πχ στο rock
dave clark other?
κάποια τρακς εχουν πολυ ριβερμπ και θέλουν στρώσιμο.
βρες τίτλους. ίσως τους μισούς από τους άλλους.
μήπως ξέχασες κάτι? ξαναπέρνα τις κάρτες.
πάρε από τον άλλο φάκελο όποια ταιριάζουν.
πχ. shoes, old με steve stills, και γκερλ? ίσως και άλλα.
--
έλσγουερ
--
εγκέφαλος πουρές. φορέβερ.
1.3.09
και ένας και δύο και τρεις
ξεκίνησα να γράφω ένα τεράστιο κατεβατό για τις προβολές στο μεταξουργείο, και πόσο μου έλειψαν, και θα έλεγα ότι εκεί είδα τις 2-3 καλύτερες ταινίες που έχω δει έβερ, και μία από αυτές ήταν το γιγι του έντουαρτ ζανγκ.
εκεί που θα κατέληγα θα ήταν ότι ο κλιντ ίστγουντ μου φαίνεται ότι κάνει σινεμά σαν ασιάτης πιά, απλά και λιτά, γιατί είδα το γκραν τορίνο χθες και μου τα έσκασε μιά χαρά, γιατί το είχα ανάγκη μάλλον.
θα έγραφα πολλά ακόμα για τις προβολές και για τον ζαχαρή αλλά πρέπει σε μία ώρα να είμαι στην πλατεία κυψέλης γιατί έχω πρόβα με τον μπριτ (ντράμερ των μόντρεκ). σήμερα θα παίξουμε το πρώτο λάϊβ μας μαζί και ζω συγκινητικές στιγμές.
αν προσθέσεις σε αυτό και τα μπιφτέκια που έφαγα χθες στο χαλάνδρι(νο παν ιντέντιντ), μπορείς άνετα να μιλήσεις για ένα απρόσμενα γεμάτο διήμερο.
άϊ μαστ ραν δοου.
σε κάθε περίπτωση, δέκα η ώρα το βράδυ παίζουμε στο γκούρου, στα πλαίσια των συναυλιών που κάνει κάθε κυριακή ο σίτι 99.5, και μακάρι να είναι κάλα.
χμμμμ.
χέζομαι πάνω μου με τα καρναβάλια, δεν νιώθω καθόλου άνετα. αλλά μάλλον πρέπει να ξεπεράσω τις φοβίες μου για σήμερα το βράδυ.
εκεί που θα κατέληγα θα ήταν ότι ο κλιντ ίστγουντ μου φαίνεται ότι κάνει σινεμά σαν ασιάτης πιά, απλά και λιτά, γιατί είδα το γκραν τορίνο χθες και μου τα έσκασε μιά χαρά, γιατί το είχα ανάγκη μάλλον.
θα έγραφα πολλά ακόμα για τις προβολές και για τον ζαχαρή αλλά πρέπει σε μία ώρα να είμαι στην πλατεία κυψέλης γιατί έχω πρόβα με τον μπριτ (ντράμερ των μόντρεκ). σήμερα θα παίξουμε το πρώτο λάϊβ μας μαζί και ζω συγκινητικές στιγμές.
αν προσθέσεις σε αυτό και τα μπιφτέκια που έφαγα χθες στο χαλάνδρι(νο παν ιντέντιντ), μπορείς άνετα να μιλήσεις για ένα απρόσμενα γεμάτο διήμερο.
άϊ μαστ ραν δοου.
σε κάθε περίπτωση, δέκα η ώρα το βράδυ παίζουμε στο γκούρου, στα πλαίσια των συναυλιών που κάνει κάθε κυριακή ο σίτι 99.5, και μακάρι να είναι κάλα.
χμμμμ.
χέζομαι πάνω μου με τα καρναβάλια, δεν νιώθω καθόλου άνετα. αλλά μάλλον πρέπει να ξεπεράσω τις φοβίες μου για σήμερα το βράδυ.
26.2.09
αι κεν χιρ δε σάουντ οφ βάϊολινς
έχει καιρό που κάθε μέρα χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου γιατί δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα, κυρίως επειδή τον παίζω, και όχι επειδή δεν προλαβαίνω.
σε κάθε περίπτωση, παθαίνω τρελές κρίσεις πανικόυ. κάθε μέρα. και το μόνο πράγμα που με ηρεμεί πραγματικά, και με κάνει να νιώθω οτι είμαι κάπου αλλού και όλα θα πάνε καλά τελικά είναι το sway του dean martin.
ναι, είμαι ΤΟΣΟ φλώρος.
σε κάθε περίπτωση, παθαίνω τρελές κρίσεις πανικόυ. κάθε μέρα. και το μόνο πράγμα που με ηρεμεί πραγματικά, και με κάνει να νιώθω οτι είμαι κάπου αλλού και όλα θα πάνε καλά τελικά είναι το sway του dean martin.
ναι, είμαι ΤΟΣΟ φλώρος.
25.2.09
φρεςςςςςςςςςςς
ωραία.
το πιό φρέσκο πράγμα που υπάρχει στην αθήνα είναι ο άγγελος κυρίου. είναι ο μόνος έλληνας μουσικός, που τον ακουώ, και νιώθω ότι ακούω την γαμημένη φωνή του να μου λέει πράγματα εξωπραγματικά, που απορώ πως δεν τα σκέφτηκε κάποιος πριν από αυτόν. νιώθω ότι του τα έχουν χέσει τα τραγούδια του πάνω του. απίστευτος! ζηλεύω και φθονώ την έμπνευση του και το πως έχει ήδη φτιάξει το σύμπαν του. και είναι ένα σύμπαν που θα ήθελες να ζήσεις μέσα σε αυτό. όχι απλά να το λες γιατί φαίνεται κουλ.
εκτός του ότι έχει τους πιό έξυπνους τίτλους σε τραγούδια από την εποχή των άναλ καντ, ότι έχει βγάλει σκοτώνει. κουβαλάει ΑΥΤΗΝ ακριβώς την αισθητική που θαυμάζω. φωνούλα γλυκιά, pitch shifter στα πάντα, ξεκούρδιστες κιθάρες, λίγη φλωριά (υποβόσκουσα), και κυρίως, το άϊκιου να ξεχύνεται σε κάθε στροφή και σε κάθε λέξη.
αγάπη κι έρωτας.
και δέος.
και πόσο αγαπάω τον κου, γιατί απλά νιώθει.
σε έναν ιδανικό κόσμο, τα παιδάκια στα αμερικάνικα κολέγια θα μεταφράζανε τους στίχους του και τους τίτλους των τραγουδιών του και θα μένανε με το στόμα ανοιχτό για κάνα δυο μέρες.
μπορεί και να γίνεται ήδη.
α! και κάνει και το πιό έξυπνο και πιο σωστό λάϊβ έλληνα που έχω δει. διαλύει όλα τα κλισέ, μόνο με το που κάθεται στην καρέκλα. πριν καν να ξεκινήσει.
τόσο θεός.
το πιό φρέσκο πράγμα που υπάρχει στην αθήνα είναι ο άγγελος κυρίου. είναι ο μόνος έλληνας μουσικός, που τον ακουώ, και νιώθω ότι ακούω την γαμημένη φωνή του να μου λέει πράγματα εξωπραγματικά, που απορώ πως δεν τα σκέφτηκε κάποιος πριν από αυτόν. νιώθω ότι του τα έχουν χέσει τα τραγούδια του πάνω του. απίστευτος! ζηλεύω και φθονώ την έμπνευση του και το πως έχει ήδη φτιάξει το σύμπαν του. και είναι ένα σύμπαν που θα ήθελες να ζήσεις μέσα σε αυτό. όχι απλά να το λες γιατί φαίνεται κουλ.
εκτός του ότι έχει τους πιό έξυπνους τίτλους σε τραγούδια από την εποχή των άναλ καντ, ότι έχει βγάλει σκοτώνει. κουβαλάει ΑΥΤΗΝ ακριβώς την αισθητική που θαυμάζω. φωνούλα γλυκιά, pitch shifter στα πάντα, ξεκούρδιστες κιθάρες, λίγη φλωριά (υποβόσκουσα), και κυρίως, το άϊκιου να ξεχύνεται σε κάθε στροφή και σε κάθε λέξη.
αγάπη κι έρωτας.
και δέος.
και πόσο αγαπάω τον κου, γιατί απλά νιώθει.
σε έναν ιδανικό κόσμο, τα παιδάκια στα αμερικάνικα κολέγια θα μεταφράζανε τους στίχους του και τους τίτλους των τραγουδιών του και θα μένανε με το στόμα ανοιχτό για κάνα δυο μέρες.
μπορεί και να γίνεται ήδη.
α! και κάνει και το πιό έξυπνο και πιο σωστό λάϊβ έλληνα που έχω δει. διαλύει όλα τα κλισέ, μόνο με το που κάθεται στην καρέκλα. πριν καν να ξεκινήσει.
τόσο θεός.
24.2.09
ρε μαλάκα, πως γίνεται και σου αρέσει τόόόσο πολύ ο άριελ πινκ? έχει πιθηκόφατσα.
-φαίνεται άσχημος αλλά δεν είναι
-είναι συνέχεια φάλτσος και μου δίνει θάρρος και ελπίδα
-κάνει τις πιό έξυπνες παραγωγές που έχω ακούσει ποτέ
-αρρωσταίνω με τα εξώφυλλα του, το πρόσωπο του. είναι σαν μετανάστης από την πολωνία του '55.
-έχει δίσκο που λέγεται scared famous. και τραγούδι που λέγεται politely declined και όταν το ακούω νιώθω πως είμαι πάλι 7 χρονών.
-τα πάω καλά με τους πιθήκους. το ξέρουν όλοι.
-το are you gonna look after my boys? είναι το καλύτερο βίντεο που έχω δει στο you tube. μαζί με το politely declined.
-ακούω το doldrums κάθε βράδυ και κλαίω μέσα στον ύπνο μου από συγκίνηση, είναι ότι πιο επιδραστικό υπάρχει για μένα αυτόν τον καιρό, είναι αυτό που με κάνει να σκέφτομαι ότι αξίζει να παίζω μουσική, συγκλονίζομαι, ταράζομαι από πάνω ως κάτω, ανατριχιάζω για 15 λεπτά συνεχόμενα, ακούω τις κιθάρες έτσι, άκυρες και συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι. αυτό θέλω να ακούω, έτσι πρέπει να είναι ότι ακούω. κλασμένο, ιν γιορ φάκιν φέις.
έχω να νιώσω τόσο ψύχωση με έναν άνθρωπο από την εποχή που είχα αρρωστήσει με τον βίνσεντ γκάλο. αλλά εδώ είναι διαφορετικά. γιατί μπορείς να τον αγγίξεις. μπορείς να νιώσεις αυτό που κάνει. δεν είναι απόκοσμο. έχει ακριβώς αυτό που αγαπάω και στους black dice. είναι από τα σκουπίδια. είναι τζανκ. αλλά με την καλή έννοια του τζανκ. είναι σκατένιο.
έχει το χιούμορ που αγαπάω, το βλέπεις σε ότι κάνει. μπορεί να αποδομήσει όλη την δισκογραφία των chicago με μισό τραγούδι του. και το έχει κάνει. όχι μόνο μία φορά. και δεν είναι πριτένσιους, ούτε καν. και είναι αυτός που ξαναέκανε τόσο μόδα τα 4κάναλα κασετόφωνα.
αγαπάω τον άριελ πινκ. αν είναι δυνατόν! υπάρχει άνθρωπος που έχει ονομάσει το προτζεκτ του ariel pink's haunted graffitti! πως γίνεται να μην τον λατρέψεις? μόνο για αυτό θα μπορούσα να λέω ότι ψοφάω και χωρίς καν να ακούσω.
ο άριελ πινκ έχει ψύχωση με τους cure, και όποτε το λέει ξαναθυμάμαι το πόσο δεν μπορώ να ακούσω τίποτα από τα εφηβικά μου σκατά. τίποτα. ούτε σμιθς, ούτε ρέντιοχεντ, ούτε τζόι ντιβίζιον. μόνο κιουρ.
-και ας μην ξεχνάμε ότι το καλύτερο τραγούδι του 07 ήταν το song for ariel του πάντα μπέαρ, από εκείνο το σέσσιον στον ραδιοφωνικό σταθμό ma fama στην πορτογαλία.
-είναι συνέχεια φάλτσος και μου δίνει θάρρος και ελπίδα
-κάνει τις πιό έξυπνες παραγωγές που έχω ακούσει ποτέ
-αρρωσταίνω με τα εξώφυλλα του, το πρόσωπο του. είναι σαν μετανάστης από την πολωνία του '55.
-έχει δίσκο που λέγεται scared famous. και τραγούδι που λέγεται politely declined και όταν το ακούω νιώθω πως είμαι πάλι 7 χρονών.
-τα πάω καλά με τους πιθήκους. το ξέρουν όλοι.
-το are you gonna look after my boys? είναι το καλύτερο βίντεο που έχω δει στο you tube. μαζί με το politely declined.
-ακούω το doldrums κάθε βράδυ και κλαίω μέσα στον ύπνο μου από συγκίνηση, είναι ότι πιο επιδραστικό υπάρχει για μένα αυτόν τον καιρό, είναι αυτό που με κάνει να σκέφτομαι ότι αξίζει να παίζω μουσική, συγκλονίζομαι, ταράζομαι από πάνω ως κάτω, ανατριχιάζω για 15 λεπτά συνεχόμενα, ακούω τις κιθάρες έτσι, άκυρες και συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι. αυτό θέλω να ακούω, έτσι πρέπει να είναι ότι ακούω. κλασμένο, ιν γιορ φάκιν φέις.
έχω να νιώσω τόσο ψύχωση με έναν άνθρωπο από την εποχή που είχα αρρωστήσει με τον βίνσεντ γκάλο. αλλά εδώ είναι διαφορετικά. γιατί μπορείς να τον αγγίξεις. μπορείς να νιώσεις αυτό που κάνει. δεν είναι απόκοσμο. έχει ακριβώς αυτό που αγαπάω και στους black dice. είναι από τα σκουπίδια. είναι τζανκ. αλλά με την καλή έννοια του τζανκ. είναι σκατένιο.
έχει το χιούμορ που αγαπάω, το βλέπεις σε ότι κάνει. μπορεί να αποδομήσει όλη την δισκογραφία των chicago με μισό τραγούδι του. και το έχει κάνει. όχι μόνο μία φορά. και δεν είναι πριτένσιους, ούτε καν. και είναι αυτός που ξαναέκανε τόσο μόδα τα 4κάναλα κασετόφωνα.
αγαπάω τον άριελ πινκ. αν είναι δυνατόν! υπάρχει άνθρωπος που έχει ονομάσει το προτζεκτ του ariel pink's haunted graffitti! πως γίνεται να μην τον λατρέψεις? μόνο για αυτό θα μπορούσα να λέω ότι ψοφάω και χωρίς καν να ακούσω.
ο άριελ πινκ έχει ψύχωση με τους cure, και όποτε το λέει ξαναθυμάμαι το πόσο δεν μπορώ να ακούσω τίποτα από τα εφηβικά μου σκατά. τίποτα. ούτε σμιθς, ούτε ρέντιοχεντ, ούτε τζόι ντιβίζιον. μόνο κιουρ.
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΛ ΝΑ ΑΚΟΥΣ ΚΙΟΥΡ.
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΡΙΕΛ.
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΡΙΕΛ.
-και ας μην ξεχνάμε ότι το καλύτερο τραγούδι του 07 ήταν το song for ariel του πάντα μπέαρ, από εκείνο το σέσσιον στον ραδιοφωνικό σταθμό ma fama στην πορτογαλία.
23.2.09
αι τζαστ κεντ γκετ ιτ
έχω να δω καλή ταινία μήνες ολόκληρους. μόλις είδα το ρέστλερ και ήταν πιό μέτριο και από τον θάνατο.
22.2.09
21.2.09
ρούμορς
έχω ένα τεράστιο κοινό με τον αρ-τι-έμ. είμαστε και οι δύο σούπερ κουτσομπόληδες. μπορώ να τον ακούω για ώρες να μου λέει ποιος γκραφιτάς είχε μαλώσει με ποιόν γκραφιτά το 1999 στο τρίτο φεστιβάλ ούρμπαν κουλτούρας στο πικέρμι, κι ας μην καταλαβαίνω τίποτα. αλλά μπορώ να νιώσω το συναίσθημα. γιατί έτσι ακριβώς είμαι κι εγώ.
χτές το βράδυ μιλούσα για αρκετή ώρα με τον άρη, που ήταν στους inert goo, και είναι πιά στους καλβινάδες, και πάντα μου φαινότανε παράξενος τύπος. αλλά από τότε που τον γνώρισα τον οκτώβριο, μου φαίνεται (και είναι εννοείται) ένα αξιαγάπητο παιδί. είναι πολύ παράξενο, γιατί όλα αυτά τα χρόνια που ήμουν στο χωριό μου, σκάλιζα και προσπαθούσα να καταλάβω τι γινότανε στην αθήνα, και ονόματα όπως inert goo και relevant box ήταν από αυτά που τα έβλεπα συνέχεια. και προφανώς ζήλευα. απλά και ωραία.
με τον άρη χθες συμφώνησα να του στείλω να ακούσει λίγο ακόμα άριελ πινκ γιατί ξέρω ότι θα του αρέσει και του έλεγα πως η φάση είναι "άριελ πινκ και κάλβιν του 2004". χεχε. μου φάνηκε πως συμφώνησε. για το δεύτερο σκέλος σίγουρα.
είναι μεγάλη κουβέντα το τι είναι αλήθινο και τι όχι (και εδώ έχουμε κοινές αναφορές με τον άρτεμι ουάν. πόσο μπορεί να τον αγαπάω?), αλλά οι καλβινάδες μου βγάζουν κάτι το ρίαλ. δεν ξέρω γιατί. ίσως να έχω στο μυαλό μου τα μονοφωνικά τους πειράματα και όλα αυτά. αλλά ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις. πάντως είναι ωραίοι τύποι. ή τουλάχιστον έτσι μου φέρονται, χεχε. πάντως νιώθω πολύ φανμπόϊ ανάμεσα σε όλο αυτόν τον κόσμο.
είδα και τους βίκτορι κολάπς χθες, λάϊβ, για πρώτη μου φορά έβερ, και επίσης γνώρισα τον μπασίστα και τον ντράμερ τους. τον κιθαρίστα τους δεν μου τον γνωρίσανε, ίσως γιατί ήταν πολύ όμορφος. αλλά πραγματικά πολύ όμορφος. έπαιξε και σαξόφωνο. και είχε και μαύρους κύκλους στα μάτια. γουάτ μορ κεν γιου άσκ? για τον τραγουδιστή έχω δηλώσει ήδη φαν. ήταν ο τύπος που έπαιζε silver apples στο κίνκι. επίσης χθες μου έσκασε το ότι μοιάζει πάρα πολύ στον πολ μπανκς των ίντερπολ. και αυτό είναι μόνο καλό. το άντικς είναι ο μόνος κιθαριστικός δίσκος (με την παραδοσιακή έννοια) που έχω ακούσει κι έχω χαρεί τα τελευταία δέκα χρόνια.
οι βίκτορι προλάπς, πάιξανε υπεράρτια χθες, στιβαροί, και με μπόλικο μπραβάντο. σαν να έρχεται το τρένο και όλο να πλησιάζει κατα πάνω σου. κάποιοι μου είπανε ότι ο παλιός κιθαρίστας τους έπαιζε πολλές νότες εκεί κάτω-κάτω στην κιθάρα που βγαίνουν τσιριχτές-τσιριχτές, αλλά εγώ τους έβλεπα πρώτη φορά. το σαξόφωνο ήταν λίγο ξεκούρδιστο, αλλά είπαμε, αν είσαι όμορφος ΚΑΙ κιθαρίστας ΚΑΙ σαξοφωνίστας (και με μάυρους κύκλους) δεν πρόκειται να σου πει κανένας τίποτα.(*)
όπως και δεν του είπε όντως κανένας τίποτα (ή τουλάχιστον δεν ήμουν εκεί να το ακούσω), οπότε, συνειδητοποιώντας ότι έχω αρχίσει να κουράζω εδώ και αρκετές γραμμές, το παρατάω και πάω να ρίξω νερό στα μούτρα μου.
(*)δεν το λέω ειρωνικά, αλήθεια. ήταν πολύ παιχταράδες για να επηρεάσει έστω και κάτι αυτό το γεγονός. απλά μάλλον μου αρέσει να μιλάω για τον κιθαρίστα.
χτές το βράδυ μιλούσα για αρκετή ώρα με τον άρη, που ήταν στους inert goo, και είναι πιά στους καλβινάδες, και πάντα μου φαινότανε παράξενος τύπος. αλλά από τότε που τον γνώρισα τον οκτώβριο, μου φαίνεται (και είναι εννοείται) ένα αξιαγάπητο παιδί. είναι πολύ παράξενο, γιατί όλα αυτά τα χρόνια που ήμουν στο χωριό μου, σκάλιζα και προσπαθούσα να καταλάβω τι γινότανε στην αθήνα, και ονόματα όπως inert goo και relevant box ήταν από αυτά που τα έβλεπα συνέχεια. και προφανώς ζήλευα. απλά και ωραία.
με τον άρη χθες συμφώνησα να του στείλω να ακούσει λίγο ακόμα άριελ πινκ γιατί ξέρω ότι θα του αρέσει και του έλεγα πως η φάση είναι "άριελ πινκ και κάλβιν του 2004". χεχε. μου φάνηκε πως συμφώνησε. για το δεύτερο σκέλος σίγουρα.
είναι μεγάλη κουβέντα το τι είναι αλήθινο και τι όχι (και εδώ έχουμε κοινές αναφορές με τον άρτεμι ουάν. πόσο μπορεί να τον αγαπάω?), αλλά οι καλβινάδες μου βγάζουν κάτι το ρίαλ. δεν ξέρω γιατί. ίσως να έχω στο μυαλό μου τα μονοφωνικά τους πειράματα και όλα αυτά. αλλά ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις. πάντως είναι ωραίοι τύποι. ή τουλάχιστον έτσι μου φέρονται, χεχε. πάντως νιώθω πολύ φανμπόϊ ανάμεσα σε όλο αυτόν τον κόσμο.
είδα και τους βίκτορι κολάπς χθες, λάϊβ, για πρώτη μου φορά έβερ, και επίσης γνώρισα τον μπασίστα και τον ντράμερ τους. τον κιθαρίστα τους δεν μου τον γνωρίσανε, ίσως γιατί ήταν πολύ όμορφος. αλλά πραγματικά πολύ όμορφος. έπαιξε και σαξόφωνο. και είχε και μαύρους κύκλους στα μάτια. γουάτ μορ κεν γιου άσκ? για τον τραγουδιστή έχω δηλώσει ήδη φαν. ήταν ο τύπος που έπαιζε silver apples στο κίνκι. επίσης χθες μου έσκασε το ότι μοιάζει πάρα πολύ στον πολ μπανκς των ίντερπολ. και αυτό είναι μόνο καλό. το άντικς είναι ο μόνος κιθαριστικός δίσκος (με την παραδοσιακή έννοια) που έχω ακούσει κι έχω χαρεί τα τελευταία δέκα χρόνια.
οι βίκτορι προλάπς, πάιξανε υπεράρτια χθες, στιβαροί, και με μπόλικο μπραβάντο. σαν να έρχεται το τρένο και όλο να πλησιάζει κατα πάνω σου. κάποιοι μου είπανε ότι ο παλιός κιθαρίστας τους έπαιζε πολλές νότες εκεί κάτω-κάτω στην κιθάρα που βγαίνουν τσιριχτές-τσιριχτές, αλλά εγώ τους έβλεπα πρώτη φορά. το σαξόφωνο ήταν λίγο ξεκούρδιστο, αλλά είπαμε, αν είσαι όμορφος ΚΑΙ κιθαρίστας ΚΑΙ σαξοφωνίστας (και με μάυρους κύκλους) δεν πρόκειται να σου πει κανένας τίποτα.(*)
όπως και δεν του είπε όντως κανένας τίποτα (ή τουλάχιστον δεν ήμουν εκεί να το ακούσω), οπότε, συνειδητοποιώντας ότι έχω αρχίσει να κουράζω εδώ και αρκετές γραμμές, το παρατάω και πάω να ρίξω νερό στα μούτρα μου.
(*)δεν το λέω ειρωνικά, αλήθεια. ήταν πολύ παιχταράδες για να επηρεάσει έστω και κάτι αυτό το γεγονός. απλά μάλλον μου αρέσει να μιλάω για τον κιθαρίστα.
20.2.09
αααααα
αααααα. σκατά. δεν έχω ιδέα. δεν αντέχω την πόλη. καταπιέζομαι καταπιέζομαι. σήμερα έχω μάθημα στις έξι. ξύπνησα στις δέκα. δεν βγήκα έξω όλο το πρωί και ούτε θα βγώ μέχρι τις πεντέμιση γιατί φοβάμαι ότι θα χάσω την μέρα μου.
δεν δουλεύει όμως έτσι. έτσι δεν είναι?
ήταν εδώ για 3 μερούλες ο σίμος, ο μπέλε και ο άρτεμις. ήταν πολύ ωραία αλλά θυμήθηκα γιατί μου λείπει ο βόλος.
σταματάω την μίρλα.
άκουγα buddy holly χθες πριν να κοιμηθώ και ένιωθα, ένιωθα για ώρες. ενώ κοιμόμουν μου έστειλε μήνυμα ο στράτος ότι ήταν σε ένα μέρος και άκουγε τσιτσάνη και ήταν ωραία.
νιώθω τόσο άδειος όλες αυτές τις μέρες. αν με ρίξεις στα σκουπίδια θα κάνω θόρυβο. (αν είναι άδειος ο κάδος).
θα κάνω θόρυβο ούτως ή άλλως γιατί είμαι χοντρός, αλλά αυτό είναι μάλλον μία άλλη ιστοριά.
αλλά και χοντρός και άδειος?
μόλις φανερώθηκε η πιο συχνή θεματική του μπλογκ μου.
κατα τ'άλλα σήμερα έχει σίκρετ γκιγκ στο κίνκι, κάτι σαν το σιμπιτζίμπις δηλαδή και είμαι σίγουρος ότι θα είναι ωραία. και σκέφτομαι ότι ο μόνος τρόπος για να συνηθίσω στην πόλη είναι να αποκτήσω δυο τρία στάνταρ σημεία, γιατί είμαι πολύ προβλέψιμος τύπος. προς αυτήν την κατεύθυνση κινούμαι.
αλλά μου λείπουν οι φίλοι μου. πολύ.
δεν δουλεύει όμως έτσι. έτσι δεν είναι?
ήταν εδώ για 3 μερούλες ο σίμος, ο μπέλε και ο άρτεμις. ήταν πολύ ωραία αλλά θυμήθηκα γιατί μου λείπει ο βόλος.
σταματάω την μίρλα.
άκουγα buddy holly χθες πριν να κοιμηθώ και ένιωθα, ένιωθα για ώρες. ενώ κοιμόμουν μου έστειλε μήνυμα ο στράτος ότι ήταν σε ένα μέρος και άκουγε τσιτσάνη και ήταν ωραία.
νιώθω τόσο άδειος όλες αυτές τις μέρες. αν με ρίξεις στα σκουπίδια θα κάνω θόρυβο. (αν είναι άδειος ο κάδος).
θα κάνω θόρυβο ούτως ή άλλως γιατί είμαι χοντρός, αλλά αυτό είναι μάλλον μία άλλη ιστοριά.
αλλά και χοντρός και άδειος?
μόλις φανερώθηκε η πιο συχνή θεματική του μπλογκ μου.
κατα τ'άλλα σήμερα έχει σίκρετ γκιγκ στο κίνκι, κάτι σαν το σιμπιτζίμπις δηλαδή και είμαι σίγουρος ότι θα είναι ωραία. και σκέφτομαι ότι ο μόνος τρόπος για να συνηθίσω στην πόλη είναι να αποκτήσω δυο τρία στάνταρ σημεία, γιατί είμαι πολύ προβλέψιμος τύπος. προς αυτήν την κατεύθυνση κινούμαι.
αλλά μου λείπουν οι φίλοι μου. πολύ.
16.2.09
ριγκέϊντ
όχι μόνο τα κιλά μου.
πρίν από λίγο έπαιζα στο τίκι. ήταν το καλύτερο λάϊβ που έχω παίξει. μάλλον, με σιγουριά, ήταν το μόνο μετά από πολύ καιρό που ένιωθα σαν άνθρωπος όταν τελείωσε. δεν ήταν κανένας φίλος ή γνωστός μου εκεί, έστησα τα contact mics μου και τα delay μου στο πάτωμα, και ήταν η μόνη φορά που ένιωθα άνετος, ήρεμος. ένιωθα ωραίος τύπος. τα είχα όλα μπροστά μου. τα άκουγα όλα. τραγουδούσα και το χαιρόμουν.
ούτε φωτογραφία δεν έχω. σκατένιος.
είμαι σίγουρος ότι θα ξανακάνω καλό λάϊβ σε κάνα χρόνο πάλι.
σε κάθε περίπτωση, πάω να φάω σαλάτα και να δω californication.
χμμμ.
όσο το σκέφτομαι είμαι πολύ αματέουρ μουσικός χωρίς καθόλου ίχνος επαγγελματισμού. και το κατάλαβα σήμερα.
αν ήμουν σωστός θα έπαιζα καλά και θα ένιωθα υπο οποιεσδήποτε συνθήκες.
άϊ γουίλ μπι γουόρκιν' ον ιτ
πρίν από λίγο έπαιζα στο τίκι. ήταν το καλύτερο λάϊβ που έχω παίξει. μάλλον, με σιγουριά, ήταν το μόνο μετά από πολύ καιρό που ένιωθα σαν άνθρωπος όταν τελείωσε. δεν ήταν κανένας φίλος ή γνωστός μου εκεί, έστησα τα contact mics μου και τα delay μου στο πάτωμα, και ήταν η μόνη φορά που ένιωθα άνετος, ήρεμος. ένιωθα ωραίος τύπος. τα είχα όλα μπροστά μου. τα άκουγα όλα. τραγουδούσα και το χαιρόμουν.
ούτε φωτογραφία δεν έχω. σκατένιος.
είμαι σίγουρος ότι θα ξανακάνω καλό λάϊβ σε κάνα χρόνο πάλι.
σε κάθε περίπτωση, πάω να φάω σαλάτα και να δω californication.
χμμμ.
όσο το σκέφτομαι είμαι πολύ αματέουρ μουσικός χωρίς καθόλου ίχνος επαγγελματισμού. και το κατάλαβα σήμερα.
αν ήμουν σωστός θα έπαιζα καλά και θα ένιωθα υπο οποιεσδήποτε συνθήκες.
άϊ γουίλ μπι γουόρκιν' ον ιτ
15.2.09
παραλογισμός
γυρνούσα μόλις με το ταξί σπίτι και σε όλη την διαδρομή σκεφτόμουν τον καιρό που ήμουν φαντάρος στην κόρινθο, τον αύγουστο και τον σεπτέμβριο του '07 δηλαδή, και δεν μπορούσα να καταλάβω πως ακριβώς θα πρέπει να αισθάνομαι που τα αναπολώ όλα αυτά. θυμήθηκα με λεπτομέρεια την κάθε μου σκοπιά, τον κάθε βλάκα φαντάρο, αλλά θυμήθηκα και τις εξόδους μου στην κόρινθο και στο λουτράκι με τους 4-5 πολύ κουλ τύπους που γνώρισα εκεί. παράξενο. προσπάθησα να μπω στην θέση μου τότε και να αγχωθώ πάλι για το δεκάμηνο που με περίμενε, και σχεδόν τα κατάφερα.
αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αν νιώθω νοσταλγία ή χαρά που περάσανε αυτά.
αν νοσταλγώ είναι πολύ ανησυχητικό.
όπως ανησυχητικό είναι και το ότι από την στιγμή που κατέβηκα στην αθήνα, σταμάτησα να αγοράζω απογευματινές εφημερίδες.
δεν ξέρω τι μου συμβαίνει.
αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αν νιώθω νοσταλγία ή χαρά που περάσανε αυτά.
αν νοσταλγώ είναι πολύ ανησυχητικό.
όπως ανησυχητικό είναι και το ότι από την στιγμή που κατέβηκα στην αθήνα, σταμάτησα να αγοράζω απογευματινές εφημερίδες.
δεν ξέρω τι μου συμβαίνει.
14.2.09
αϊ μπέρντ μάϊ φίνγκερς ον δε σαν
χθες στο κίνκι το βράδυ έπαιζε μουσική ένας ωραίος τύπος, ο οποίος αν δεν κάνω λάθος πρέπει να παίζει και στους βίκτορι κολάπς. όμορφος ήταν. όχι το στίλ μου βέβαια, αλλά όμορφος. το θέμα είναι οτι μου έφτιαξε το βράδυ. δεν ήταν ακριβώς η νύχτα μου χθές, ήμουν (παραήμουν) τσιτωμένος. και στο λάϊβ, ακόμα πιο τσιτωμένος. ίσως να φταίει και το ότι έκοψα τα μαλλιά μου. δεν ξέρω.
σε κάθε περίπτωση όμως, ο ξανθός αυτός όμορφος μου έφτιαξε το βράδυ. έπαιξε danielson που δεν είχα ακούσει ποτέ (και μου άρεσε), i zimbra(αγαπάω), lucifer sam(έρωτας), time of the season(χορεύω σαν εντεκάχρονος παραπληγικός), και μου έκανε τον εγκέφαλο πουρέ όταν έπαιξε i have known love από silver apples. πουρέ από ευφορία όμως. πόνος.
"I have learned what truth denies. I drank the teardrops from her eyes."
πόνος.
πόνος. πάρτι λάϊκ ιτς σίξτι νάϊν. αν είναι δυνατόν να υπήρξε αυτή η μπάντα τότε. έλεγα στον στάμκο ότι θα έσκαγε ο τύπος με τις γεννήτριες και θα άρχιζε να τραγουδάει από πάνω σαν να μην συμβαίνει τίποτα και φαντάζομαι το κοινό να τρέχει τρομαγμένο. αλλά μάλλον εκεί είναι όλη η φάση. να μην συμβαίνει τίποτα. τα silver apples lp, στα αυτιά μου είναι δε ρίαλ ρίαλ σιτ. παθαίνω παράκρουση. πίο πολύ στη σκέψη βέβαια, παρά στο άκουσμα. όχι ότι δεν ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι μου σε 3 δευτερόλεπτα όταν τους ακούω, απλά κονσεπτικά μου φαίνεται απλησίαστό. χμμμ. έλεγα στον στάμκο ότι στον δεύτερο δίσκο βγάλαν για εξώφυλλο φωτογραφία μέσα σε διαστημόπλοιο, και μέσα τραγουδούσανε για τους έρωτες και τα όλα τα φλαουερ παουερίστικα και πάλι σκεφτόμουν το πόσο σοκ μπορεί να ήταν για κάποιον τότε. διαστημόπλοιο? τι παιδιά μπορεί να ήταν αυτά?!
(τελικά ήταν αεροπλάνο και είμαι βλάκας)
όταν γύρισα σπίτι στις 5, είχα τρείς επιλογές. το doldrums που το αγόρασα χθές μόλις από το βάϊνιλ, το sign o' the times που το ακούω κάθε βράδυ τις τελευταίες βδόμαδες, και το contact των silver apples. έβαλα το i have known love, και με πήρε ο ύπνος, και θα ήθελα πολύ να άρχιζα να κλαίω ενώ κοιμόμουν.
ξύπνησα πριν απο λίγο και έπλυνα πιάτα. ακούς?
σε κάθε περίπτωση όμως, ο ξανθός αυτός όμορφος μου έφτιαξε το βράδυ. έπαιξε danielson που δεν είχα ακούσει ποτέ (και μου άρεσε), i zimbra(αγαπάω), lucifer sam(έρωτας), time of the season(χορεύω σαν εντεκάχρονος παραπληγικός), και μου έκανε τον εγκέφαλο πουρέ όταν έπαιξε i have known love από silver apples. πουρέ από ευφορία όμως. πόνος.
"I have learned what truth denies. I drank the teardrops from her eyes."
πόνος.
πόνος. πάρτι λάϊκ ιτς σίξτι νάϊν. αν είναι δυνατόν να υπήρξε αυτή η μπάντα τότε. έλεγα στον στάμκο ότι θα έσκαγε ο τύπος με τις γεννήτριες και θα άρχιζε να τραγουδάει από πάνω σαν να μην συμβαίνει τίποτα και φαντάζομαι το κοινό να τρέχει τρομαγμένο. αλλά μάλλον εκεί είναι όλη η φάση. να μην συμβαίνει τίποτα. τα silver apples lp, στα αυτιά μου είναι δε ρίαλ ρίαλ σιτ. παθαίνω παράκρουση. πίο πολύ στη σκέψη βέβαια, παρά στο άκουσμα. όχι ότι δεν ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι μου σε 3 δευτερόλεπτα όταν τους ακούω, απλά κονσεπτικά μου φαίνεται απλησίαστό. χμμμ. έλεγα στον στάμκο ότι στον δεύτερο δίσκο βγάλαν για εξώφυλλο φωτογραφία μέσα σε διαστημόπλοιο, και μέσα τραγουδούσανε για τους έρωτες και τα όλα τα φλαουερ παουερίστικα και πάλι σκεφτόμουν το πόσο σοκ μπορεί να ήταν για κάποιον τότε. διαστημόπλοιο? τι παιδιά μπορεί να ήταν αυτά?!
(τελικά ήταν αεροπλάνο και είμαι βλάκας)
όταν γύρισα σπίτι στις 5, είχα τρείς επιλογές. το doldrums που το αγόρασα χθές μόλις από το βάϊνιλ, το sign o' the times που το ακούω κάθε βράδυ τις τελευταίες βδόμαδες, και το contact των silver apples. έβαλα το i have known love, και με πήρε ο ύπνος, και θα ήθελα πολύ να άρχιζα να κλαίω ενώ κοιμόμουν.
ξύπνησα πριν απο λίγο και έπλυνα πιάτα. ακούς?
11.2.09
syrupy syrup live στο kinky kong την παρασκευή
μεθαύριο δηλαδή, θα παίξω το πρώτο μου λάιβ με την φίλη μου την παρασκευή την παρασκευή. οράϊτ!
κατα τ'άλλα, η φάση είναι πρινς και μόνο πρινς και το σάϊν οφ δε τάϊμς κικς σίριουζ ας. πονάει το μυαλό μου με αυτόν τον δίσκο. τον ακούω κάθε βράδυ τις τελευταίες μέρες και δεν μπορώ να κοιμηθώ από την τελειότητα.
βέβαια φταίει και το ότι ξανάρχισα τις σοκολάτες. και τον μπάουερ.
τα γερμανικά πάνε καλά, η γερμανίδα που μας κάνει μάθημα μιλάει πιο γρήγορα κι από παιδάκι που τρέχει γρήγορα, πολύ γρήγορα.
σήμερα νιώθω ότι τελείωσα τον δίσκο μου.
(ούτε καν βέβαια, απλά έτσι νιώθω.)
ετοίμασα ένα σιντάκι και είχε σαράντα περίπου τραγούδια και ήταν λιγότερο από πενήντα λεπτά. τέλειο. και ετοίμασα και έξι χιπχοπ τραγούδια μου, ανάπηρα και ευνουχισμένα.
η φάση είναι πρινς όμως. πρινς και μπλακ ντάϊς.
κατα τ'άλλα, η φάση είναι πρινς και μόνο πρινς και το σάϊν οφ δε τάϊμς κικς σίριουζ ας. πονάει το μυαλό μου με αυτόν τον δίσκο. τον ακούω κάθε βράδυ τις τελευταίες μέρες και δεν μπορώ να κοιμηθώ από την τελειότητα.
βέβαια φταίει και το ότι ξανάρχισα τις σοκολάτες. και τον μπάουερ.
τα γερμανικά πάνε καλά, η γερμανίδα που μας κάνει μάθημα μιλάει πιο γρήγορα κι από παιδάκι που τρέχει γρήγορα, πολύ γρήγορα.
σήμερα νιώθω ότι τελείωσα τον δίσκο μου.
(ούτε καν βέβαια, απλά έτσι νιώθω.)
ετοίμασα ένα σιντάκι και είχε σαράντα περίπου τραγούδια και ήταν λιγότερο από πενήντα λεπτά. τέλειο. και ετοίμασα και έξι χιπχοπ τραγούδια μου, ανάπηρα και ευνουχισμένα.
η φάση είναι πρινς όμως. πρινς και μπλακ ντάϊς.
μια βδομάδα πριν
γράψαμε λίγη μουσικούλα με τον μοσχά και είχε αρκετή πλάκα. το τραγούδι αυτό είναι αρκετά σιροπιαστό σαν προσέγγιση, αλλά με την φωνούλα του μοσχά είναι κάπως αλλιώς.
έτσι
τραγουδάω κι εγώ λιγάκι. μπάσα και χαμηλόφωνα. πόσο κλισέ.
έτσι
τραγουδάω κι εγώ λιγάκι. μπάσα και χαμηλόφωνα. πόσο κλισέ.
10.2.09
9.2.09
απίθανες στιγμές
1. έχω την αίσθηση ότι βρήκα ντραμερ. έκανα πρόβα χθες με τον κώστα χαλιώτη και μου τίναξε τα μυαλά στον αέρα. κανονικα είναι ο ντράμερ των μόντρεκ. ήταν ακριβώς ότι είχα στο μυαλό μου και είχα χαρντ ον όλο το βράδυ και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. άκουσα πρινς και κοιμήθηκα.
2. ήταν στην αθήνα, άρα και στο σπίτι μου, ο φίλος μου ο μοσχάς ή αλλιώς grains και ήταν πολύ όμορφα. κάναμε βολτούλες μπόλικες, τον έβριζα, τον κορόϊδευα, γράψαμε λίγη μουσικούλα, τρώγαμε, γελούσαμε, κάναμε σχέδια, τον ξανακορόϊδευα που είναι φτωχός, με έλεγε χοντρό και εγώ τον έλεγα αδύνατο λόγω έλλειψης χρημάτων. απίθανες στιγμές.
3. απίθανες στιγμές που συνοδεύτηκαν με το καινούριο τραγούδι των black dice που γαμάει όσο τίποτε άλλο σε αυτό τον κόσμο και το έχω ακούσει 29 εκατομμύρια φορές ήδη. και σπεύδω να δηλώσω ότι δίσκος της χρονιάς για μένα θα είναι το ρέπο(δεν το έχω ακούσει ακόμα) και όχι το μεριγουέδερ ποστ πάβιλιον.
4. επίσης πήγα βολτίτσα με το κορίτσι στο design walk και είχε πλάκα γιατί κρυβότανε συνέχεια μπροστά από ένα κίτρινο φίατ πούντο.
5. όταν έφυγε ο μοσχάς το σάββατο πέρασα πολύ χρόνο με τον φίλο μου τον γιώργο τον κρητικό αλλά και τον ιωσηφιδάκο, είδαμε και πρόβα χαρούλη, αλλά και μαρία λουκά λαιβ με μπασίστα και ντράμερ τον μπασίστα και ντράμερ των μόντρεκ.
και αφού έκανα τον κλισέ κύκλο, σταματάω εδώ.
2. ήταν στην αθήνα, άρα και στο σπίτι μου, ο φίλος μου ο μοσχάς ή αλλιώς grains και ήταν πολύ όμορφα. κάναμε βολτούλες μπόλικες, τον έβριζα, τον κορόϊδευα, γράψαμε λίγη μουσικούλα, τρώγαμε, γελούσαμε, κάναμε σχέδια, τον ξανακορόϊδευα που είναι φτωχός, με έλεγε χοντρό και εγώ τον έλεγα αδύνατο λόγω έλλειψης χρημάτων. απίθανες στιγμές.
3. απίθανες στιγμές που συνοδεύτηκαν με το καινούριο τραγούδι των black dice που γαμάει όσο τίποτε άλλο σε αυτό τον κόσμο και το έχω ακούσει 29 εκατομμύρια φορές ήδη. και σπεύδω να δηλώσω ότι δίσκος της χρονιάς για μένα θα είναι το ρέπο(δεν το έχω ακούσει ακόμα) και όχι το μεριγουέδερ ποστ πάβιλιον.
4. επίσης πήγα βολτίτσα με το κορίτσι στο design walk και είχε πλάκα γιατί κρυβότανε συνέχεια μπροστά από ένα κίτρινο φίατ πούντο.
5. όταν έφυγε ο μοσχάς το σάββατο πέρασα πολύ χρόνο με τον φίλο μου τον γιώργο τον κρητικό αλλά και τον ιωσηφιδάκο, είδαμε και πρόβα χαρούλη, αλλά και μαρία λουκά λαιβ με μπασίστα και ντράμερ τον μπασίστα και ντράμερ των μόντρεκ.
και αφού έκανα τον κλισέ κύκλο, σταματάω εδώ.
5.2.09
4.2.09
30.1.09
νότγουορκς
2 δίσκοι μου τα σκάσανε τελευταία. με βάλανε στη διαδικασία δηλαδή να ανυπομονώ να τους ακούσω στο κρεβάτι πριν κοιμηθώ.
grouper - dragging a dead deer up a hill (type records, 2008)
dettinger - intershop (kompakt, 1999)
και οι δύο καθόλου εγώ. αλλά γαμάνε.
χμμμμ.
τελειώνω τους σοπράνος σήμερα. αν όχι σήμερα, σίγουρα την δευτέρα που θα γυρίσω από θεσσαλονίκη/βέροια.
μπα. σήμερα θα τους τελειώσω. δύο επεισόδια έμειναν.
grouper - dragging a dead deer up a hill (type records, 2008)
dettinger - intershop (kompakt, 1999)
και οι δύο καθόλου εγώ. αλλά γαμάνε.
χμμμμ.
τελειώνω τους σοπράνος σήμερα. αν όχι σήμερα, σίγουρα την δευτέρα που θα γυρίσω από θεσσαλονίκη/βέροια.
μπα. σήμερα θα τους τελειώσω. δύο επεισόδια έμειναν.
26.1.09
25.1.09
μόνο αυτό, αλήθεια
θέλω η μουσική που γράφω να είναι σαν τις ζωγραφιές της nina bovasso.
μπορώ να πω, με μια ελάχιστη δόση υπερβολής, ότι είναι ότι ομορφότερο έχω δει στη ζωή μου.
θα ήθελα να ζούσα εκεί μέσα.
πως μπορεί να νιώθει αυτή για όλα αυτά άραγε?
νταμν γιου νίνα μποβάσο με τα ανυπέρβλητης ομορφιάς έργα σου.
νταμν γιου.
μπορώ να πω, με μια ελάχιστη δόση υπερβολής, ότι είναι ότι ομορφότερο έχω δει στη ζωή μου.
θα ήθελα να ζούσα εκεί μέσα.
πως μπορεί να νιώθει αυτή για όλα αυτά άραγε?
νταμν γιου νίνα μποβάσο με τα ανυπέρβλητης ομορφιάς έργα σου.
νταμν γιου.
τόσο μπροστά
δεν ανεβάζω φωτογραφίες στο μπλογκ μου
θα ήθελα να ανεβάσω μόνο μία, αλλά δεν θα το κάνω
αυτή θα ήταν το εξώφυλλο του νέου δίσκου των black dice που λέγεται repo(πόσο κουλ).
τα λινκ επιτρέπονται πάντως.
θα ήθελα να ανεβάσω μόνο μία, αλλά δεν θα το κάνω
αυτή θα ήταν το εξώφυλλο του νέου δίσκου των black dice που λέγεται repo(πόσο κουλ).
τα λινκ επιτρέπονται πάντως.
κόνσταντλι
πόσο παράξενες είναι αυτές οι μέρες μου, δεν ξέρω απο που να πιαστώ, δεν ξέρω καν τι να κάνω, χάνομαι με το πρόγραμμα, είμαι στην αθήνα και ξεκινάω για κάπου ή για κάτι και ξοδεύω τον οκταπλάσιο χρόνο, γιατί είμαι αδαής. πάντα είχα πρόβλημα με τον χρόνο μου, αλλά τώρα πονάει, γιατί χάνεται πολύ εύκολα. και θυμάμαι εκείνο το επεισόδιο στο φάμιλι γκάϊ, που είναι ο δήμαρχος και λέει, ΜΟΥ ΚΛΕΒΟΥΝ ΤΟ ΝΕΡΟ! το οποίο νερό απλά το ρουφούσε η γλάστρα και ο νεροχύτης. έτσι ακριβώς νιώθω, έτσι ακριβώς, ΜΟΥ ΚΛΕΒΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ.
και δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
παρόλ' αυτά, κάτι έκανα, αλλά μικρό
1. προχωράει το πρότζεκτ kula με τον κου που τον αγαπάω και είναι τρελή επίρροη τον τελευταίο καιρό.
2. ξεκίνησα γερμανικά (ατ λαστ) και θυμήθηκα πόσο αγαπάω τους γερμανούς.(χμμμμ.... οοοοοκ)
3. προχώρησε το άλλο προτζεκτάκι με την φίλη μου από την βέροια την κουρτίδου, που απλά έχει τρελή φωνάρα, και νιώθω ταπεινός! ανέβασα το μαισπέις σήμερα και είναι εδω με 6 τραγουδάκια!
αλλά και πάλι, χάνομαι, τρώω τα σκατά μου κάθε μέρα.
αυτό. αυτό και τίποτε άλλο.
είναι άλλα 700 πράγματα που πρέπει να κάνω και απλά τα κοιτάω και με κοιτάνε, και ένα από αυτά είναι ο δίσκος μου. αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία, δεν την πιάνω τώρα, καλύτερα να πάω να πιάσω τα μπολς του τόνι σοπράνο που με περιμένει στο δίπλα δωμάτιο.
στο δωμάτιο με την τηλεόραση και το ντιβιντί εννοώ.
και δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
παρόλ' αυτά, κάτι έκανα, αλλά μικρό
1. προχωράει το πρότζεκτ kula με τον κου που τον αγαπάω και είναι τρελή επίρροη τον τελευταίο καιρό.
2. ξεκίνησα γερμανικά (ατ λαστ) και θυμήθηκα πόσο αγαπάω τους γερμανούς.(χμμμμ.... οοοοοκ)
3. προχώρησε το άλλο προτζεκτάκι με την φίλη μου από την βέροια την κουρτίδου, που απλά έχει τρελή φωνάρα, και νιώθω ταπεινός! ανέβασα το μαισπέις σήμερα και είναι εδω με 6 τραγουδάκια!
αλλά και πάλι, χάνομαι, τρώω τα σκατά μου κάθε μέρα.
αυτό. αυτό και τίποτε άλλο.
είναι άλλα 700 πράγματα που πρέπει να κάνω και απλά τα κοιτάω και με κοιτάνε, και ένα από αυτά είναι ο δίσκος μου. αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία, δεν την πιάνω τώρα, καλύτερα να πάω να πιάσω τα μπολς του τόνι σοπράνο που με περιμένει στο δίπλα δωμάτιο.
στο δωμάτιο με την τηλεόραση και το ντιβιντί εννοώ.
22.1.09
funny how...
...its clear now, you're close to me. we'll be together all the time.
σήμερα είχα κουβέντα με τον ζαχαράκο και τον ιωσηφιδούλη για την άνοιξη και πόσο ωραία είναι η άνοιξη στον βόλο και λέγαμε για τον γιούγκι-ο και την αθήνα και όλα αυτά και ενώ ήθελα να γράψω για το πόσο παράξενο μου φαίνεται το μπλογκ μου και για το πως μου αρέσει αυτός ο σώνει και καλά λυρισμός που βγάζει η φωτογραφία, σκέφτηκα το τραγούδι των caravan και μετά σκέφτηκα την άνοιξη και τον ιωσηφίδη και τον σούγκαρ και όλα.
σήμερα είχα κουβέντα με τον ζαχαράκο και τον ιωσηφιδούλη για την άνοιξη και πόσο ωραία είναι η άνοιξη στον βόλο και λέγαμε για τον γιούγκι-ο και την αθήνα και όλα αυτά και ενώ ήθελα να γράψω για το πόσο παράξενο μου φαίνεται το μπλογκ μου και για το πως μου αρέσει αυτός ο σώνει και καλά λυρισμός που βγάζει η φωτογραφία, σκέφτηκα το τραγούδι των caravan και μετά σκέφτηκα την άνοιξη και τον ιωσηφίδη και τον σούγκαρ και όλα.
17.1.09
τραντίσιον
παρεξηγημένη έννοια στο λεξικό μου ο απογευματινός ύπνος. προς την αγαπημένη πλευρά του παρεξηγημένου πάντως, το μόνο σίγουρο.
ίσως για αυτό να φταίει ότι άκουσα νωρίς το στίχο του σκοτ γουόκερ
ίσως για αυτό να φταίει ότι άκουσα νωρίς το στίχο του σκοτ γουόκερ
"It's raining today/But once there was summer and you/And dark little rooms/And sleep in late afternoons /Those moments descend on my windowpane" και τον αγάπησα σε κρίσιμη στιγμή.
όπως επίσης και το άλλο υπερ-κλισέ(δεν είναι σκοτ γουόκερ, και απλά είναι τόόόσο ανκουλ η προέλευση) "oh! how i love you in the evenings/when we are sleeping"
σε κάθε περίπτωση είναι τόσο όμορφα και τα δύο, που σε ωθούν να κοιμάσαι μέρα και να ξυπνάς μετά από 2 ώρες και να είναι βράδυ ή ακόμα καλύτερα να κοιμάσαι βράδυ και να ξυπνάς βράδυ, όπως έγινε και μόλις τώρα, και η απόσταση από το δωμάτιο στην εξώπορτα φαντάζει τρόμος.
αχ. η πιό στάνταρ χαζή δήλωση μου είναι ότι "λατρεύω να κοιμάμαι το απόγευμα, να ξυπνάω βράδυ και μόνος, να μην έχω κανονίσει τίποτα για μετά, και να βγαίνω αυτοκτονική βόλτα μπάϊ μαϊσέλφ για να αγοράσω σοκολατίτσα και χυμό"
σήμερα όμως, έχω ήδη κανονίσει να πάω στο μπάϊος και μετά στο γκάζι στoν (υπερφέϊκ άξεντ χίαρ...) φάλτζανς όποτε μπορώ να αυτομαστιγωθώ παραδειγματικά, γιατί επιχείρησα να υιοθετήσω μια ασφαλή και πιασάρικη faux μελαγχολική θεματολογία, την οποία και αναίρεσα θριαμβευτικά και με ύφος χαζοχαρούμενου.
το οποίο το κουβαλάω όυτως ή άλλως κόνσταντλι, οπότε έχω τιμωρήθει ήδη.
όπως επίσης και το άλλο υπερ-κλισέ(δεν είναι σκοτ γουόκερ, και απλά είναι τόόόσο ανκουλ η προέλευση) "oh! how i love you in the evenings/when we are sleeping"
σε κάθε περίπτωση είναι τόσο όμορφα και τα δύο, που σε ωθούν να κοιμάσαι μέρα και να ξυπνάς μετά από 2 ώρες και να είναι βράδυ ή ακόμα καλύτερα να κοιμάσαι βράδυ και να ξυπνάς βράδυ, όπως έγινε και μόλις τώρα, και η απόσταση από το δωμάτιο στην εξώπορτα φαντάζει τρόμος.
αχ. η πιό στάνταρ χαζή δήλωση μου είναι ότι "λατρεύω να κοιμάμαι το απόγευμα, να ξυπνάω βράδυ και μόνος, να μην έχω κανονίσει τίποτα για μετά, και να βγαίνω αυτοκτονική βόλτα μπάϊ μαϊσέλφ για να αγοράσω σοκολατίτσα και χυμό"
σήμερα όμως, έχω ήδη κανονίσει να πάω στο μπάϊος και μετά στο γκάζι στoν (υπερφέϊκ άξεντ χίαρ...) φάλτζανς όποτε μπορώ να αυτομαστιγωθώ παραδειγματικά, γιατί επιχείρησα να υιοθετήσω μια ασφαλή και πιασάρικη faux μελαγχολική θεματολογία, την οποία και αναίρεσα θριαμβευτικά και με ύφος χαζοχαρούμενου.
το οποίο το κουβαλάω όυτως ή άλλως κόνσταντλι, οπότε έχω τιμωρήθει ήδη.
16.1.09
15.1.09
αααχ
σαν του μπάτερς αχ.
κάθε φορά τρώω τον πιο πολύ χρόνο της ζωής μου για το συμμάζεμα. μπορεί να βαριέμαι το μπάνιο, αλλά βαριέμαι την τάξη πολύ περισσότερο. έχω πάντα ιδανικό στο μυαλό μου το εργαστήριο του μπέϊκον, αλλά όσο το σκέφτομαι, μάλλον είναι το απόλυτο μου άλλοθι για να είναι τα πάντα κώλος τριγύρω μου.
και έχω και άλλες δικαιολογίες, για αναλυτικούς και μη εγκεφάλους, και για το πως ο δικός μου (αν υπάρχει) είναι σίγουρα μη αναλυτικός.
ααααχ.
τελικά το έκανα, πονάει η μεσούλα μου λίγο τώρα, αλλά και πάλι δεν ξέρω. αν πω ότι νιώθω ωραία θα είναι φουλ αντιφατικό σε σχέση με τα παραπάνω.
δεν το λέω.
κάθε φορά τρώω τον πιο πολύ χρόνο της ζωής μου για το συμμάζεμα. μπορεί να βαριέμαι το μπάνιο, αλλά βαριέμαι την τάξη πολύ περισσότερο. έχω πάντα ιδανικό στο μυαλό μου το εργαστήριο του μπέϊκον, αλλά όσο το σκέφτομαι, μάλλον είναι το απόλυτο μου άλλοθι για να είναι τα πάντα κώλος τριγύρω μου.
και έχω και άλλες δικαιολογίες, για αναλυτικούς και μη εγκεφάλους, και για το πως ο δικός μου (αν υπάρχει) είναι σίγουρα μη αναλυτικός.
ααααχ.
τελικά το έκανα, πονάει η μεσούλα μου λίγο τώρα, αλλά και πάλι δεν ξέρω. αν πω ότι νιώθω ωραία θα είναι φουλ αντιφατικό σε σχέση με τα παραπάνω.
δεν το λέω.
13.1.09
ναι είναι αλήθεια
είμαι ερωτευμένος με τον noah lennox και το αστείο είναι ότι δεν είναι καν το στυλ του άντρα που μου αρέσει.
12.1.09
μεταξουργείο, νέα ιωνία, απρίλιος.
ξεκίνησα να ξεκαθαρίζω τις ηχογραφήσεις που έχω από τον απρίλιο και έπειτα.
(στο ένα ποστ μιλάω για το πόσο βαρέθηκα να νοσταλγώ και να μελαγχολώ και μετά από 4 λεπτά μιλάω για τον απρίλιο του 08.
ντιφάϊν άϊρονι.)
σε κάθε περίπτωση, η άρσις, είναι μία ομάδα στο βόλο που ασχολείται με πολύ ωραία πράγματα, και έιναι υπερδραστήριοι και συνήθως ότι διοργανώνουν έχει αυτές τις τρεις τέλειες λεξούλες μέσα: μετανάστες, νέοι, ένταξη.
διοργάνωσαν μία συναυλιούλα στο αφορμένσιοντ μεταξουργείο της νέας ιωνίας στο βόλο και τους παρακάλεσα να παίξω κι εγώ.
ήμουν φουλ φαντάρος, σε άδεια για το πάσχα, και ήταν το πρώτο λάϊβ μου που έπαιξα σε φουλ ιμπροβάιζ μόουντ. διήρκησε 17 λεπτά, στέφθηκε με απόλυτη αποτυχία και μου έμειναν 2 τραγουδάκια.
δις εν δατ
εσπί φόροφορ, μοβ γιαμάχα, ντίτζιντιλέι και εσεμ πενήντα εφτά.
(στο ένα ποστ μιλάω για το πόσο βαρέθηκα να νοσταλγώ και να μελαγχολώ και μετά από 4 λεπτά μιλάω για τον απρίλιο του 08.
ντιφάϊν άϊρονι.)
σε κάθε περίπτωση, η άρσις, είναι μία ομάδα στο βόλο που ασχολείται με πολύ ωραία πράγματα, και έιναι υπερδραστήριοι και συνήθως ότι διοργανώνουν έχει αυτές τις τρεις τέλειες λεξούλες μέσα: μετανάστες, νέοι, ένταξη.
διοργάνωσαν μία συναυλιούλα στο αφορμένσιοντ μεταξουργείο της νέας ιωνίας στο βόλο και τους παρακάλεσα να παίξω κι εγώ.
ήμουν φουλ φαντάρος, σε άδεια για το πάσχα, και ήταν το πρώτο λάϊβ μου που έπαιξα σε φουλ ιμπροβάιζ μόουντ. διήρκησε 17 λεπτά, στέφθηκε με απόλυτη αποτυχία και μου έμειναν 2 τραγουδάκια.
δις εν δατ
εσπί φόροφορ, μοβ γιαμάχα, ντίτζιντιλέι και εσεμ πενήντα εφτά.
αστραπές
σιχαίνομαι τους ac/dc.
δεν αντέχω όλη αυτήν την αντρίλα. έβλεπα μια φωτογραφία τους και είναι λίίίίγο πιο άσχημοι από τον θάνατο.
άνετα ξερνούσα πάνω τους.
και δεν ακούγεται ΟΥΤΕ ένα τραγούδι. ούτε καν μισό.
εκτός κι αν είσαι νεκρός. σε εκείνη την περίπτωση όμως, μάλλον θα σε απασχολούν άλλα πράγματα.
δεν αντέχω όλη αυτήν την αντρίλα. έβλεπα μια φωτογραφία τους και είναι λίίίίγο πιο άσχημοι από τον θάνατο.
άνετα ξερνούσα πάνω τους.
και δεν ακούγεται ΟΥΤΕ ένα τραγούδι. ούτε καν μισό.
εκτός κι αν είσαι νεκρός. σε εκείνη την περίπτωση όμως, μάλλον θα σε απασχολούν άλλα πράγματα.
λειβαδίτης
σιχαίνομαι πολλά πράγματα στον εαυτό μου. την έλλειψη φόκους, την αναβλητικότητα μου, την κοιλίτσα μου, την υποτακτικότητα μου, τα άθλια δάχτυλα στα χέρια μου. το μόνο όμως που συνεχίζει, και δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει να με κάνει να νιώθω αμήχανα, είναι η τάση που κουβαλάω για νοσταλγία και ωραιοποιημένες ενδοσκοποήσεις στο παρελθόν μου.
αλήθεια, δεν το αντέχω αυτό πάνω μου πιά. ήταν όντως χρήσιμο όταν ήμουν στο στρατό γιατί, τις 99 από τις 100 φορές προτιμούσα να κοιτάω το ταβάνι και να σκέφτομαι τον ιωσηφίδάκο και το σπίτι του στο βόλο που έβλεπε το ρολόϊ και τους γερανούς στο λιμάνι, παρά να χρειαστεί να αφιερώσω 4 δευτερόλεπτα από τον χρόνο μου για να συζητήσω με οποιονδήποτε καθστερημένο είχε όρεξη να μου μιλήσει για το αμάξι του ή την γκόμενα του.
αλλά ακόμα? ακόμα? πόσο καθυστερημένος μπορεί να έιμαι?! το ξέρω ότι ζω με 3 χρόνια καθυστέρηση, το ξέρω, αλλά με κουράζει. γιατί δεν έχω την στοιχειώδη δύναμη να το αποβάλλω? μήπως το παρόν μου τείνει στη συρρίκνωση των συγκριτικών απολαύσεων? μήπως όσο περνάει ο καιρός, διαστέλλεται δυσανάλογα και το χρονικό διάστημα των παρελθοντικών γκουντ τάιμς? μα, αυτή την στιγμή είμαι χαρούμενος. είμαι στο δωμάτιο, στο μικρό μου δωμάτιο, έχω δίπλα μου έναν σούπερ γαλάζιο κινέζικο καταρράκτη, σε λίγο θα παίξω μουσικούλα με τον κου, κοιτάω ωραία μεταπτυχιακάκια για του χρόνου και έχω και τον τόνι σοπράνο να με καθησυχάζει στο σαλόνι.
αααααχ. αλήθεια δεν μπορώ να καταλάβω.
το αγαπημένο μου τραγούδι των άνιμαλ κολέκτιβ είναι το i see you pan. ίσως να έχει και τον ομορφότερο τίτλο που έχω διαβάσει τελευταία.
αλήθεια, δεν το αντέχω αυτό πάνω μου πιά. ήταν όντως χρήσιμο όταν ήμουν στο στρατό γιατί, τις 99 από τις 100 φορές προτιμούσα να κοιτάω το ταβάνι και να σκέφτομαι τον ιωσηφίδάκο και το σπίτι του στο βόλο που έβλεπε το ρολόϊ και τους γερανούς στο λιμάνι, παρά να χρειαστεί να αφιερώσω 4 δευτερόλεπτα από τον χρόνο μου για να συζητήσω με οποιονδήποτε καθστερημένο είχε όρεξη να μου μιλήσει για το αμάξι του ή την γκόμενα του.
αλλά ακόμα? ακόμα? πόσο καθυστερημένος μπορεί να έιμαι?! το ξέρω ότι ζω με 3 χρόνια καθυστέρηση, το ξέρω, αλλά με κουράζει. γιατί δεν έχω την στοιχειώδη δύναμη να το αποβάλλω? μήπως το παρόν μου τείνει στη συρρίκνωση των συγκριτικών απολαύσεων? μήπως όσο περνάει ο καιρός, διαστέλλεται δυσανάλογα και το χρονικό διάστημα των παρελθοντικών γκουντ τάιμς? μα, αυτή την στιγμή είμαι χαρούμενος. είμαι στο δωμάτιο, στο μικρό μου δωμάτιο, έχω δίπλα μου έναν σούπερ γαλάζιο κινέζικο καταρράκτη, σε λίγο θα παίξω μουσικούλα με τον κου, κοιτάω ωραία μεταπτυχιακάκια για του χρόνου και έχω και τον τόνι σοπράνο να με καθησυχάζει στο σαλόνι.
αααααχ. αλήθεια δεν μπορώ να καταλάβω.
το αγαπημένο μου τραγούδι των άνιμαλ κολέκτιβ είναι το i see you pan. ίσως να έχει και τον ομορφότερο τίτλο που έχω διαβάσει τελευταία.
8.1.09
πόσο προβλέψιμος
χαχα, κοιτάω όλα τα ποστ μου και όλα τελείωνουν με μία πρόταση μακριά από όλες τις άλλες.
πόσο βλάκας.
πάλι το 'κανα.
πόσο βλάκας.
πάλι το 'κανα.
σέντερ
ξανακατέβηκα στην αθήνα, και το κακό είναι ότι το δωματιάκι μου, το μικρό μου δωματιάκι, βλέπει τον φωταγωγό. μόνο.
σήμερα κάποιος τηγανίζει ψάρια. μύρισε το δωμάτιο μου. δεν ξέρω αν θα ανταπεξέλθω. είναι πολύ μικρό και δεν χωράει ούτε μισή ντουλάπα. αυτό σημαίνει ότι έχω τα ρούχα μου σε ράφια στον τοίχο.
κουραστικό είναι.
θυμήθηκα επίσης, ότι όταν ξεκίνησε να κυκλοφορεί τα πρώτα 12ίντσα που μετέπειτα έγιναν person pitch, ο panda bear έλεγε πως ήθελε να είναι κάτι ανάμεσα σε luomo και buddy holy. χαχα.
είναι ωραίος ο buddy holly πάντως, αν και λίγο άσχημος.
σίγουρα άσχημος θάνατος πάντως.
σήμερα κάποιος τηγανίζει ψάρια. μύρισε το δωμάτιο μου. δεν ξέρω αν θα ανταπεξέλθω. είναι πολύ μικρό και δεν χωράει ούτε μισή ντουλάπα. αυτό σημαίνει ότι έχω τα ρούχα μου σε ράφια στον τοίχο.
κουραστικό είναι.
θυμήθηκα επίσης, ότι όταν ξεκίνησε να κυκλοφορεί τα πρώτα 12ίντσα που μετέπειτα έγιναν person pitch, ο panda bear έλεγε πως ήθελε να είναι κάτι ανάμεσα σε luomo και buddy holy. χαχα.
είναι ωραίος ο buddy holly πάντως, αν και λίγο άσχημος.
σίγουρα άσχημος θάνατος πάντως.
7.1.09
6.1.09
μπολντ
είναι λίγο χαζό αυτό με τα μπολντ.
πρέπει να τα βάζω μόνο εκεί που χρειάζεται.
αλλιώς είναι ηλίθιο. είναι σαν να μιλάει κάποιος που δεν ξέρει που να τονίσει και σε τι να δώσει σημασία στο λόγο του.
χμμμ, τώρα που διαβάζω την αμέσως παραπάνω πρόταση βλέπω ότι δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια.
αλλά μάλλον θα τα σταματήσω τα πολλά μπολντ.
πρέπει να τα βάζω μόνο εκεί που χρειάζεται.
αλλιώς είναι ηλίθιο. είναι σαν να μιλάει κάποιος που δεν ξέρει που να τονίσει και σε τι να δώσει σημασία στο λόγο του.
χμμμ, τώρα που διαβάζω την αμέσως παραπάνω πρόταση βλέπω ότι δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια.
αλλά μάλλον θα τα σταματήσω τα πολλά μπολντ.
μπαθ #2
και είναι όντως παράξενο αυτό με τη βέροια και αυτό που παθαίνω κάθε φορά. είναι σαν να βυθίζομαι σε μία διαρκή idleness, που με αρπάζει και κάθομαι και την κοιτάω και δεν μπορώ να κάνω τίποτα. μπορεί να κάνω κάτι καμιά φορά, μπορεί να ενεργοποιούμαι λιγάκι. αλλά πάντα λιγάκι.
όπως προχθές που βρήκα το κασσετόφωνο, ξεκίνησα να παίζω με τα τειπ λούπς, χάρηκα και το παράτησα.
δεν ακούγεται και πολύ λογικό. είναι κάτι μεταξύ καθησυχασμού, έλλειψης συγκέντρωσης, ενθουσιασμού και βλακείας.
τείνω προς το να κρατήσω μόνο το τελευταίο πάντως.
όπως προχθές που βρήκα το κασσετόφωνο, ξεκίνησα να παίζω με τα τειπ λούπς, χάρηκα και το παράτησα.
δεν ακούγεται και πολύ λογικό. είναι κάτι μεταξύ καθησυχασμού, έλλειψης συγκέντρωσης, ενθουσιασμού και βλακείας.
τείνω προς το να κρατήσω μόνο το τελευταίο πάντως.
μπαθ
ακόμα δεν βρήκαμε το αμαξάκι. χρμφ. βιάζομαι μάλλον. παράξενο είναι. αύριο φέυγω από την βέροια.
κάθε φορά που έρχομαι για γιορτές, χαίρομαι που κάθομαι, και δυσκολεύομαι να φύγω. αλλά με το που φεύγω έιμαι εντάξει. όπως με το μπάνιο. μου είναι πολύ δύσκολο να μπαίνω να κάνω μπάνιο. σαν να είμαι τετάρτη δημοτικού. περιμένω να ζεσταθεί το νερό και περιμένω. αλλά βαριέμαι να περιμένω. και μετά βαριέμαι να κάνω μπάνιο. και πιέζομαι και πιέζομαι και περνάνε οι ώρες.
αλλά με το που μπω μέσα, μάλλον όχι, με το που πέσει η πρώτη σταγόνα πάνω μου μετά δεν βαριέμαι.
πρέπει να έχω πρόβλημα με το μπάνιο. είμαι 26 και ακόμα το θεωρώ αγγαρεία.
σίγουρα έχω πρόβλημα.
κάθε φορά που έρχομαι για γιορτές, χαίρομαι που κάθομαι, και δυσκολεύομαι να φύγω. αλλά με το που φεύγω έιμαι εντάξει. όπως με το μπάνιο. μου είναι πολύ δύσκολο να μπαίνω να κάνω μπάνιο. σαν να είμαι τετάρτη δημοτικού. περιμένω να ζεσταθεί το νερό και περιμένω. αλλά βαριέμαι να περιμένω. και μετά βαριέμαι να κάνω μπάνιο. και πιέζομαι και πιέζομαι και περνάνε οι ώρες.
αλλά με το που μπω μέσα, μάλλον όχι, με το που πέσει η πρώτη σταγόνα πάνω μου μετά δεν βαριέμαι.
πρέπει να έχω πρόβλημα με το μπάνιο. είμαι 26 και ακόμα το θεωρώ αγγαρεία.
σίγουρα έχω πρόβλημα.
νισάν μιέρα
το μίκρα, είναι πράσινο, και είναι το αμάξι του στράτου.
ο στράτος είναι ο καλύτερος φίλος μου στη βέροια, εδώ και καιρό, αλλά όχι από πάντα. είναι ωραίος τύπος και λέει ωραιά αστεία, παίζει κιθάρα, τραγουδάει τέλεια, ακούμε μαζί άκη πάνου και σουγιούλ και αττίκ. μοιάζει με τον τζον τορτούρο.
σήμερα κλεψανε το αμάξι του, το μίκρα που κάνουμε χιλιάδες βόλτες με αυτό στη βέροια και το αγαπάω όσο αγαπάω το σπίτι του και τα άγρια σκυλιά του και τον αδερφό του και όλα. και το ψάχναμε όλη τη μέρα, όλη όλη τη μέρα, στα χωριά της ημαθίας, λαζοχώρι, ταγαροχώρι. παντού. ρωτάω όλο το κόσμο, προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη, μέρα μεσημέρι έγινε, στο κέντρο της βέροιας, σε κεντρικότατο δρόμο. ότι να ναι. γαμώτο, πολύ στεναχώρια, πολλές βόλτες μέσα στο αμάξι, με αυτό απολυθήκαμε, ήταν τέλεια. γαμώ τον χριστό.
ο στράτος είναι πολύ κουλ τύπος, ο μανόλης ο αδερφός του είναι λίγο πιό γοητευτικός από τον τζορτζ κλούνεϊ και αυτό το αμαξάκι ήταν ονειρικό, με το πράσινο φωσφοριζέ του και το πεσμένο τσίπουρο στα χαλάκια. σκατά σκατά σκατά.
άυριο θα ξυπνήσω πρωί πρωί να πάμε να συνεχίσουμε το ψάξιμο.
ο στράτος είναι ο καλύτερος φίλος μου στη βέροια, εδώ και καιρό, αλλά όχι από πάντα. είναι ωραίος τύπος και λέει ωραιά αστεία, παίζει κιθάρα, τραγουδάει τέλεια, ακούμε μαζί άκη πάνου και σουγιούλ και αττίκ. μοιάζει με τον τζον τορτούρο.
σήμερα κλεψανε το αμάξι του, το μίκρα που κάνουμε χιλιάδες βόλτες με αυτό στη βέροια και το αγαπάω όσο αγαπάω το σπίτι του και τα άγρια σκυλιά του και τον αδερφό του και όλα. και το ψάχναμε όλη τη μέρα, όλη όλη τη μέρα, στα χωριά της ημαθίας, λαζοχώρι, ταγαροχώρι. παντού. ρωτάω όλο το κόσμο, προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη, μέρα μεσημέρι έγινε, στο κέντρο της βέροιας, σε κεντρικότατο δρόμο. ότι να ναι. γαμώτο, πολύ στεναχώρια, πολλές βόλτες μέσα στο αμάξι, με αυτό απολυθήκαμε, ήταν τέλεια. γαμώ τον χριστό.
ο στράτος είναι πολύ κουλ τύπος, ο μανόλης ο αδερφός του είναι λίγο πιό γοητευτικός από τον τζορτζ κλούνεϊ και αυτό το αμαξάκι ήταν ονειρικό, με το πράσινο φωσφοριζέ του και το πεσμένο τσίπουρο στα χαλάκια. σκατά σκατά σκατά.
άυριο θα ξυπνήσω πρωί πρωί να πάμε να συνεχίσουμε το ψάξιμο.
5.1.09
άνιμαλ χόουμ
πωωωω
δεν μου αρέσει που έχω γίνει ΤΟΣΟ ψυχώτικος.
χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν στο σπίτι του noah lennox και του dave portner και καθόμασταν και ακούγαμε τραγουδάκια και μιλούσαμε όλοι μαζί και παίζαμε βίντεο γκέιμς και βλέπανε συναυλίες τους και τέτοια.
και συνειδητοποιώ, με παράξενο τρόπο ότι έχω εθιστεί, τους ζηλεύω, έχει αρρωστήσει το μυαλό μου, έχω πάθει τραμπάκουλο άρρωστο και δεν ξέρω τι να κάνω.
διάβασα το 9.6 που τους έριξε το πίτσφορκ σήμερα και ένιωθα σαν να λέγανε καλές κουβέντες για την γκόμενα μου.
δεν είμαι καλά. δεν πάω καλά.
σε αγαπάω νόα, σε αγαπάω ντέιβ.
δεν μου αρέσει που έχω γίνει ΤΟΣΟ ψυχώτικος.
χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν στο σπίτι του noah lennox και του dave portner και καθόμασταν και ακούγαμε τραγουδάκια και μιλούσαμε όλοι μαζί και παίζαμε βίντεο γκέιμς και βλέπανε συναυλίες τους και τέτοια.
και συνειδητοποιώ, με παράξενο τρόπο ότι έχω εθιστεί, τους ζηλεύω, έχει αρρωστήσει το μυαλό μου, έχω πάθει τραμπάκουλο άρρωστο και δεν ξέρω τι να κάνω.
διάβασα το 9.6 που τους έριξε το πίτσφορκ σήμερα και ένιωθα σαν να λέγανε καλές κουβέντες για την γκόμενα μου.
δεν είμαι καλά. δεν πάω καλά.
σε αγαπάω νόα, σε αγαπάω ντέιβ.
3.1.09
28.12.08
πιτς σίφτερ
χεχε... έψαχνα να βρω ποιό pitch shifter έχουν οι black dice και έπεσα στην κρίτικη ενός τύπου για το creature comforts (τρελή δισκάρα, πόνος μυαλού κανονικά) και το παρομοίασε με το να πηγαίνεις βόλτα ένα παιδάκι το οποίο κάθε δύο λεπτά σταματάει στον δρόμο!
χαχα! σποτ ον!!
ακριβώς αυτό. ακριβώς αυτό θέλω να είναι η μουσική που γράφω.
χαχα! σποτ ον!!
ακριβώς αυτό. ακριβώς αυτό θέλω να είναι η μουσική που γράφω.
27.12.08
φίβερ
νοσοκομείο χθες, στομάχι ευαίσθητο, πόσο αδερφή μπορεί να είμαι τελικά?
σάουθ παρκ όλη μέρα, κρεβάτι, ύπνος, άμπιεντ με το εσπί και το κάος και το ντίτζιντιλέι και έκανα και ένα μπάουνς ένα παλιό ότιναναι πολυρρυθμικό από το τερακάναλο με πλαστικά ντραμάκια, παλαμάκια και νάϊλον κιθαρίτσες.
αχ, το είχα χαρεί πολύ, αλλά δεν μπορώ να το κάνω και τίποτα έχω την αίσθηση.
να το
σάουθ παρκ όλη μέρα, κρεβάτι, ύπνος, άμπιεντ με το εσπί και το κάος και το ντίτζιντιλέι και έκανα και ένα μπάουνς ένα παλιό ότιναναι πολυρρυθμικό από το τερακάναλο με πλαστικά ντραμάκια, παλαμάκια και νάϊλον κιθαρίτσες.
αχ, το είχα χαρεί πολύ, αλλά δεν μπορώ να το κάνω και τίποτα έχω την αίσθηση.
να το
26.12.08
am i really all the things that are outside of me?
σκατά σκατά σκατά σκατά σκατά!
είναι ότι καλύτερο, γαμώτο, είναι ότι καλύτερο.
το άκουσα χθες, ξημερώματα, στις 6, δεν με έπαιρνε ο ύπνος από το σόκ. δεν είναι αλήθεια το πόσο δουλειά μπορεί να έχει εκει μέσα, ο κάθε ήχος χαιδεύει το αυτάκι σου, σαν να σε τυλίξανε με χιλιάδες κουβέρτες και να σε κρεμάσανε από το μπαλκόνι του 89ου ορόφου και να κοιτάς το άπειρο και τα δάση και τα βουνά και να είσαι στο σπίτι και να λείπεις συγχρόνως και να τρώς σοκολάτες και καραμέλες και να τα βράζεις όλα αυτά μαζί και πριν να λιώσεις να βουτάς μέσα και να μην βγαίνεις, και να ανοίγουν πόρτες και να μπαίνεις μέσα και να μην θέλεις να βγεις, και οι φωνές να σου τραγουδάνε δίπλα και να είναι απόκοσμες. είναι χορευτικό γαμώτο, είναι χορευτικό, ΠΩΣ ΣΚΑΤΑ ΤΟ ΚΑΝΑΝΕ? είναι 150 χρόνια μπροστά από οτιδήποτε κυκλοφορεί αυτές τις μέρες, είναι απο τις λίγες φορές που ακούω κάτι και προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που ακούγεται, να καταλάβω τα όργανα, να καταλάβω που είναι η φωνούλα, τι είναι κιθάρα και τι είναι σινθ και τι είναι εφε και τι όχι, είναι απίστευτο, είναι απίστευτο, δεν είναι το οκ κομπιούτερ του 2000, είναι τουλάχιστον 67 δισεκατομμύρια φορές ανώτερο, είναι μεγάλη μουσική, είναι τεράστια μουσική, μακριά από τις αηδίες που είναι εξώφυλλα στο νμε και στις πίπες. είναι το πιο γαμημένα ινοβέιτιβ πράγμα που παίζει αυτήν την στιγμή εκεί εξώ. και το μουρλό είναι ότι το ακούς και κάνει την καρδιά σου να λιώνει σε κάθε στιγμούλα, κάθε φωνίτσα και κάθε μελωδία είναι η πιό όμορφη του κόσμου. και όμως, είναι πιο ινοβέιτιβ από όλη την πο τράκς, και από όλους τους γκανγκ γκανγκ ντανς αυτού του κόσμου.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΙΣ?
είναι ότι καλύτερο, γαμώτο, είναι ότι καλύτερο.
το άκουσα χθες, ξημερώματα, στις 6, δεν με έπαιρνε ο ύπνος από το σόκ. δεν είναι αλήθεια το πόσο δουλειά μπορεί να έχει εκει μέσα, ο κάθε ήχος χαιδεύει το αυτάκι σου, σαν να σε τυλίξανε με χιλιάδες κουβέρτες και να σε κρεμάσανε από το μπαλκόνι του 89ου ορόφου και να κοιτάς το άπειρο και τα δάση και τα βουνά και να είσαι στο σπίτι και να λείπεις συγχρόνως και να τρώς σοκολάτες και καραμέλες και να τα βράζεις όλα αυτά μαζί και πριν να λιώσεις να βουτάς μέσα και να μην βγαίνεις, και να ανοίγουν πόρτες και να μπαίνεις μέσα και να μην θέλεις να βγεις, και οι φωνές να σου τραγουδάνε δίπλα και να είναι απόκοσμες. είναι χορευτικό γαμώτο, είναι χορευτικό, ΠΩΣ ΣΚΑΤΑ ΤΟ ΚΑΝΑΝΕ? είναι 150 χρόνια μπροστά από οτιδήποτε κυκλοφορεί αυτές τις μέρες, είναι απο τις λίγες φορές που ακούω κάτι και προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που ακούγεται, να καταλάβω τα όργανα, να καταλάβω που είναι η φωνούλα, τι είναι κιθάρα και τι είναι σινθ και τι είναι εφε και τι όχι, είναι απίστευτο, είναι απίστευτο, δεν είναι το οκ κομπιούτερ του 2000, είναι τουλάχιστον 67 δισεκατομμύρια φορές ανώτερο, είναι μεγάλη μουσική, είναι τεράστια μουσική, μακριά από τις αηδίες που είναι εξώφυλλα στο νμε και στις πίπες. είναι το πιο γαμημένα ινοβέιτιβ πράγμα που παίζει αυτήν την στιγμή εκεί εξώ. και το μουρλό είναι ότι το ακούς και κάνει την καρδιά σου να λιώνει σε κάθε στιγμούλα, κάθε φωνίτσα και κάθε μελωδία είναι η πιό όμορφη του κόσμου. και όμως, είναι πιο ινοβέιτιβ από όλη την πο τράκς, και από όλους τους γκανγκ γκανγκ ντανς αυτού του κόσμου.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΙΣ?
25.12.08
βέροια.
στο σπίτι του στράτου ήρθα που κλέβουμε ίντερνετ από έναν τύπο εδώ κοντά. είναι ωραίο σπίτι, και μου κάνει εντύπωση που δεν μένει εδώ για πάντα. το σωστό θα ήταν αν δεν μένει αυτός να μένω εγώ, αλλά δεν ξέρω αν θα ψηθεί.
έχω άπειρη όρεξη να γράψω μουσική. σκατά. πως θα την κάνω να μου μείνει και να μην χαθεί στην ατολμία και στο τίποτα?
ακούω GAS αυτές τις μέρες, παρόλο που είχα αγοράσει τη συλλογή με τα 4 σιντι το καλοκαίρι και είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που ευχαριστιέμαι άμπιεντ.
μπράβο σου βόλφγκανγκ γερμαναρά. γουέλ νταν. και είσαι και ομορφάντρας.
με την παράξενη έννοια.
έχω άπειρη όρεξη να γράψω μουσική. σκατά. πως θα την κάνω να μου μείνει και να μην χαθεί στην ατολμία και στο τίποτα?
ακούω GAS αυτές τις μέρες, παρόλο που είχα αγοράσει τη συλλογή με τα 4 σιντι το καλοκαίρι και είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που ευχαριστιέμαι άμπιεντ.
μπράβο σου βόλφγκανγκ γερμαναρά. γουέλ νταν. και είσαι και ομορφάντρας.
με την παράξενη έννοια.
22.12.08
exxon
πριν να ξεκινήσω με τα λαρυγγικά μου σκεφτόμουν να ξεκινήσω ένα μπλογκ το οποίο θα είχε να κάνει αποκλείστικα και μόνο με τις απέλπιδες προσπάθειες ενός τύπου που απλά δεν είναι καλός μουσικός αλλά προσπαθεί να κάνει κάτι, και συνεχώς αποτυγχάνει. για την ακρίβεια δεν αποτυγχάνει, απλώς διαλύεται στα εξ'ων συνετέθη. σαν τον τζόμπ στο αρέστιντ ντιβέλοπμεντ.
μάλλον αυτό είναι το μπλογκ έχω την αίσθηση πάντως.
μάλλον αυτό είναι το μπλογκ έχω την αίσθηση πάντως.
στην ξάνθη
ήμουν φαντάρος για 5 μήνες σχεδόν. είχα το σάμπλερ μαζί μου και έκανα σε κάποια φάση αυτό
εδώ
το οποίο είναι πρόχειρο, γρήγορο, λάιβ και απαράδεκτο. όπως πάντα.
τύπικαλ μι
εδώ
το οποίο είναι πρόχειρο, γρήγορο, λάιβ και απαράδεκτο. όπως πάντα.
τύπικαλ μι
έμπτι
γκουχ γκουχ.
άδειος, πιό άδειος κι άχρηστος κι από σπιρουλίνες εκτός διαστήματος νιώθω. πιό ανούσια τοποθετημένος και πιό άχρηστος κι από σιρόπι σε εργοστάσιο για κομπόστες που πρέπει να ρίχνεις με κουτάλι και με το χέρι. βλάκας.
θραύσματα από επιρροές που έχουν περάσει ανεκμετάλλευτες, χάος, εκατομύρρια ιδέες μου που μείναν μισές. δεν έχω τελειοποιηθεί σε τίποτα. το μόνο που με νοιάζει είναι ο δίσκος μου, αλλά πάσχω από τόοοοση μεγάλη έλλειψη κόντεξτ, που το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα τον κυκλοφορήσω ΠΟΤΕ. απλά. και απλά θα κάθομαι να κοιτάω το ταβάνι και θα κοιτάω τα γίγα μουσικής που γεμίζω χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω τι θέλω και τι όχι, χωρίς να μπορώ να κάνω φόκους.
με λυπάμαι μερικές φορές η αλήθεια είναι.
όταν ήμουν στο δεύτερο έτος, είχα γράψει σε ένα πόστιτ και το είχα κολλήσει επάνω στην οθόνη του υπολογιστή μου αυτό:
σκατά σκατά σκατά. νιώθω πως βαδίζω με φόρα προς ένα αβέβαιο χθές.
άδειος, πιό άδειος κι άχρηστος κι από σπιρουλίνες εκτός διαστήματος νιώθω. πιό ανούσια τοποθετημένος και πιό άχρηστος κι από σιρόπι σε εργοστάσιο για κομπόστες που πρέπει να ρίχνεις με κουτάλι και με το χέρι. βλάκας.
θραύσματα από επιρροές που έχουν περάσει ανεκμετάλλευτες, χάος, εκατομύρρια ιδέες μου που μείναν μισές. δεν έχω τελειοποιηθεί σε τίποτα. το μόνο που με νοιάζει είναι ο δίσκος μου, αλλά πάσχω από τόοοοση μεγάλη έλλειψη κόντεξτ, που το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα τον κυκλοφορήσω ΠΟΤΕ. απλά. και απλά θα κάθομαι να κοιτάω το ταβάνι και θα κοιτάω τα γίγα μουσικής που γεμίζω χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω τι θέλω και τι όχι, χωρίς να μπορώ να κάνω φόκους.
με λυπάμαι μερικές φορές η αλήθεια είναι.
όταν ήμουν στο δεύτερο έτος, είχα γράψει σε ένα πόστιτ και το είχα κολλήσει επάνω στην οθόνη του υπολογιστή μου αυτό:
"I WAS DRESSED FOR SUCCESS, BUT SUCCESS IT NEVER COMES"
σκατά σκατά σκατά. νιώθω πως βαδίζω με φόρα προς ένα αβέβαιο χθές.
18.12.08
μπρέϊν ουάν
είναι ο θεός μου, τον αγαπάω, τον λατρεύω, θα τον αγαπάω για πάντα, για πάντα, για πάντα.
I’ve almost stopped listening to recorded music now. I’m quite bored with it. But I love going to shows. I get so many more ideas from watching people playing and seeing things go wrong. Nothing ever goes wrong with records anymore; it’s so easy to fix it all. When people fix it, what they actually do is make it sound more normal. I’m anti-fixing at the moment.
είναι πιο σοφός και από ινδό γκουρού στα 60'ς, και ο μόνος άγγλος που μπορείς να πάρεις στα σοβαρά.
με βεβαιότητα.
I’ve almost stopped listening to recorded music now. I’m quite bored with it. But I love going to shows. I get so many more ideas from watching people playing and seeing things go wrong. Nothing ever goes wrong with records anymore; it’s so easy to fix it all. When people fix it, what they actually do is make it sound more normal. I’m anti-fixing at the moment.
είναι πιο σοφός και από ινδό γκουρού στα 60'ς, και ο μόνος άγγλος που μπορείς να πάρεις στα σοβαρά.
με βεβαιότητα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)