τι έμαθα σήμερα

γύρισα από συναυλία του ελ γκίντσο και κατάλαβα τα εξής:

-ειναι μαλακια να κάνεις τρελο χαιπ με τον πρωτο δισκο. το αγχος για τον δευτερο σε διαλυει.

-το "expand you sound" συνηθως μεταφράζεται σε "κανω ακριβως τα ιδια, απλως τα κάνω πιό πολύπλοκα και πιό δυσνόητα γιατί αυτό νομίζω οτι είναι εξέλιξη". αν δεν ασχολιόταν το πιτσφορκ θα ήσουν πιό άνετος για το δέυτερο "δυσκολο" άλμπουμ. ίσως να μην ήταν καν δύσκολο.

-το να εχεις εναν κιθαρίστα και έναν μπασίστα να παίζουν πάνω από τα σαμπλς που έχουν ήδη άπειρα μπασα και μεσαία είναι μια πολύ κακή ιδέα. μάλλον αγχώθηκες (επίσης) για να είναι τα λάιβ σου κατι "διαφορετικό"

-πραγματικά, είναι κατάρα να ασχοληθεί το πιτσφορκ μαζί σου πολύ από την πρώτη στιγμή. ένα best new music και ένα 8ρι στο πρωτο ελπι σε έχουν κάνει ήδη buzzband, πραγμα που σημαινει οτι το πιο πιθανον είναι οτι έχεις ήδη συσχετιστεί με έναν συγκεκριμένο ήχο. το οποίο με την σειρά του σημαίνει οτι το πιό πιθανό είναι οτι σε 2 χρονια που θα βγαλεις το επόμενο απλα θα ακούγεσαι σούπερ outdated.

-γιαυτό και προσπαθείς να κάνεις expand τον ήχο σου, χωρίς να κάτσεις πραγματικά να σκεφτείς τι έγινε. σε πιέζει η εταιρία, σε πιέζει το άγχος για το χαιπ. πωπω, πόσο κακή φαση, πραγματικά. σχεδόν τρόμος.

-οποτε ζηλευτες ειναι οι περιπτωσεις που ειναι οριακά below the radar. και ας μη γινει ποτε το μπαμ. σαν τον κουσικ ας πουμε.

μόνος όμως

προχθές κοιτούσα τα σαμπλς πάλι, και ήταν και ο φέλιξ μαζί μου και μου έλεγε τη γνώμη του για διάφορα πράγματα. για τα ντραμς, για τα σαξόφωνα, για τις μελωδίες, για τις διφωνίες. τα λέγαμε πολύ ωραία, και ήταν πολύ σοβαρός στις τοποθετήσεις του και πραγματικά χαιρόμουν που είχα κάποιον να μου δίνει μία δεύτερη οπτική.

και μετα θυμήθηκα ότι έχω ορκιστεί στον εαυτό μου ότι δεν θα δεθώ ποτέ ξανά στην ζωή μου με κανέναν μουσικό ποτέ των ποτών γιατί μετά συνηθίζω και δεν μου αρέσει να εξαρτιέται η δημιουργικότητα μου από άλλους.

από κανέναν. ολομόναχος.

σάμπλινγκ

σάμπλαρα για μήνες, έκοβα για μήνες, κρατούσα σημειώσεις. αγόρασα το αμπλετον γιατι με βολεύει να βάλω σε μια σειρά τα σαμπλς τα μαζεμένα. αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μην τα παίξω όλα λαιβ με το τετρακόσια-τέσσερα.

αλλα σε κάθε περίπτωση, ευχαριστιέμαι πάρα πολύ τον εαυτό μου που κάθομαι και βλέπω τις άπειρες εκδοχές να διαμορφώνονται σιγά σιγά σε κάτι πιό προσπελάσιμο και απτό. νιώθω σχεδόν ευτυχισμένος.

ουφ, νιώθω ότι με έχει διαλύσει η επιρροή του since i left you. ποιος θα το περίμενε? 10 χρονια σχεδόν από τότε που αγόρασα τον δίσκο. μάλλον ακριβώς 9. απορώ αν έχω ακούσει άλλο δίσκο εκείνης της περιόδου τόσο πολύ. ίσως κανέναν.

θέλω το since i left you, αλλά θέλω και τις φωνές των zombies μαζί. δεν ξέρω τι θέλω.

αλλά τι ωραία που έιναι όλα αυτά τα σαμπλς να κάθεσαι να τα ακούς στο ριπίτ και να χάνεις τον εαυτό σου και να μην ξερεις που σε πηγαίνει όλο αυτό.

κάρτες

ξύπνησα. στον ύπνο μου έβλεπα ότι ήμουν κάπου και προσπαθούσα να αγοράσω κι άλλες κομπακτ φλας για το σάμπλερ μου. κάνανε 20 ευρώ η φτηνή και 45 ευρώ η άλλη. ήταν πολλά λεφτά. νιώθω ότι έχω αρχίσει να έχω ψυχολογικά προβλήματα με τις κάρτες του σάμπλερ. και το σάμπλερ το ίδιο.

και το φαγητό, αλλά όχι και τόσο. αλλά δεν νιώθω να με καταπιέζει κάτι από όλα αυτά.

απίστευτο

τσουγκράνα

κοιμήθηκα

ήθελα να κοιμηθώ και άκουγα όλο το ys στο ριπίτ και πρέπει να έκλαιγα στον ύπνο μου στο sawdust and diamonds σε αυτό το σημείο

"You would have seen me through

But I could not undo that desire
Oh desire"

στον ύπνο έβλεπα μία λούπα, ένα παράξενο ριπιτ. σηκωνόμουν από το κρεβάτι να πάω στην τουαλέτα και άνοιγα την πόρτα του μπάνιου και έμπαινα σε ένα άλλο σπίτι. έκανα τις κινήσεις μου αναδρομικά μία μία προς τα πίσω τρομαγμένος και καταλαβαίνα ότι βγαίνοντας από το δωμάτιο μου πήγαινα στην αντίθετη κατεύθυνση.

το σπίτι ήταν διαφορετικό, σαν να πάλιωσε απότομα, είχε πράγματα μέσα τακτοποιημένα και έτοιμα για μετακόμιση. το δίπλα σπίτι που άνοιγα την πόρτα φαινόταν καθαρό και καινούριο αλλά ήταν άσχημο. άσπρα πατώματα, άσπροι τοίχοι και πλαστικές καρέκλες.

ξαναπήγαινα για ύπνο. και μετά από λίγο σηκωνόμουν πάλι.

είναι δισκάρα το ys, είχα καιρό να το ακούσω. είναι τρομακτικά τέλειος δίσκος. και η τζοάνα νιούσομ μπορεί και προφέρει το desire με τόσους διαφορετικούς τρόπους, σαν τον κολτρέϊν, που έπαιζε την φράση του love supreme και σε κάθε μέτρο ακούγεται διαφορετικά.

αλήθεια

το tomboy θα είναι καλύτερο από το person pitch

μουσική, μόνο μουσική

μερικές, ονομαστικές, επιρροές μου για τον επόμενο μου δίσκο είναι οι εξής:

-το beat από το ticket to ride των beatles

-η αρχή από το pinch, δηλαδή τα πρώτα δευτερόλεπτα του ege bamyasi. είναι η καλύτερη αρχή σε δίσκο έβερ. μέσα σε 30 δευτερόλεπτα έχει γίνει ΗΔΗ το κεφάλι σου πουρές από την έκσταση. δεν είναι τυχαίο οτι ΟΛΟΙ οι δίσκοι του eno, και οι δίσκοι που έχει κάνει παραγωγή ή που έχει εμπλακεί σκάνε έτσι στην αρχή. δηλαδή ξερά-ξερότατα. αναφέρω. born under punches, no-one receiving, sky saw, burning airlines give you so much more, needles in the camel's eye, america is waiting, speed of life και πόσα άλλα.

-τα layers του since i left you, η απόλυτη ομορφιά μέσα στο χάος

-το beauty and the beat και το echo party, και εκείνο το λάϊβ του edan. επίσης, για να γίνω ακόμα πιό συγκεκριμένος, τα αρπέτζιο του edan, που απλά ΔΕΝ είναι τα σιχαμένα αρπέτζιο της σκηνής του los angeles. αντιεπιρροή: ο δισκος του baths: ότι χειρότερο έχω ακούσει εδώ και καιρό. ο ορισμος του μιά από τα ίδια. 1000 άνθρωποι, κάνουν το ίδιο πράγμα, με τον ίδιο τρόπο. όχι άλλα κουνημένα beats. όχι άλλα.

-προφανώς το anima latina του lucio battisti, αλλά κυρίως το σκάσιμο στο ομώνυμο τρακ. σταματάνε ολα τα όργανα, και μένουν άπειρα κρουστά και χωρωδιές, να τραγουδάνε πάνω στην ανώμαλη σαμπα του λούτσιο. σαν να έχεις όλο τον κόσμο να τραγουδάει μαζί σου, σαν να πηγαίνεις στην ομορφότερη κηδεία του κόσμου. μάλλον η καλύτερη στιγμή σε τραγούδι που έχω ακούσει στη ζωή μου.

-τα απλούστατα, ολόσωστα και πανέξυπνα πλήκτρα των baby guru. on the spot, για πάντα, σε κάθε στιγμή.

-τα άπειρα, άρρυθμα percussion πάνω από το steady beat του cosmogramma.

-το elektroplankton του νιντέντο ντιές μου, για να σαμπλάρω ήχους από γεννήτριες τυχαίας ομορφιάς.

-το swim του caribou, για τις άρρωστες ιδέες στην παραγωγή, για την πίστη ότι "αν κάτι μου ακούγεται καλά, θα ακουστεί καλά ούτως ή αλλως" ή αλλιώς "μελωδία που επαναλαμβάνεται για πάνω από 1 λεπτό, στο τέλος γίνεται ωραία". αλλά κυρίως για το άδειασμα στο hannibal, η πιό ουσιώδης αλλαγή που άκουσα σε δίσκο φέτος, απόλυτο δείγμα ιδιοφυίας, συναισθηματισμού και πόρωσης.

-ο eric copeland και ο gonja sufi, ή αλλιώς οι δύο πλευρές στο ίδιο νόμισμα. απενοχοποίηση! αυτό που έκανα ούτως ή άλλως σπίτι μου. μία λούπα, μόνη της, να παίζει για πάντα και απλά από πάνω να τραγουδάω. και όπως θα έλεγε και ο γκάσλαμπ κίλερ: "το βρήκα πρώτος το sample? ΔΙΚΟ ΜΟΥ, ΣΑΚΕΡΣΣΣΣΣΣΣΣΣ".

-τα λιτά, υπερουσιώδη beats στον τελευταίο δίσκο της erykah badu, όπως επίσης και οι "κιθάρες" στο didn't cha know από το mamma's gun. ίσως το καλύτερο τραγούδι που έχω ακούσει στη ζωή μου.

-τα αρρωστημένα grids που κινείται το hell hath no fury των clipse. πόσο θεοί είναι οι neptunes, και πόσο βλάκας είμαι που τους είχα παραμελήσει.

-η συνέντευξη του gavin russom στο fact. και ας κάνουν βόλτα όσοι δεν ξέρουν να μιλάνε σε συνεντέυξεις.

-τα ξερά όγδοα χτυπήματα στα ντραμς στο let her dance των bobby fuller four (όπως το άκουσα στην καλύτερη ταινία που είδα φέτος στο σινεμά: fantastic mr fox). αξίζει να πω ότι ο φανταστικός το κάνει εδώ και καιρό αυτό. κάτι ξέρει παραπάνω.

αυτός θα είναι ο τελευταίος μου δίσκος που θα έχω τόσο βάση στα σαμπλς. από την στιγμή που άκουσα το swim, ξαναθυμήθηκα άλλα πράγματα, που είχαν ξεχαστεί μέσα μου. το swim είναι με διαφορά ο καλύτερος δίσκος που άκουσα φέτος, και είναι από τις φορές αυτές που με αναγκάζει να δω την μουσική αλλιώς, για άλλη μια φορά. ποιές ήταν οι άλλες φορές που μου συνέβη αυτό? σίγουρα με το endtroducing, σίγουρα με το rounds του four tet, σίγουρα με το madvillainy, σίγουρα με το person pitch. σαν να αλλάζει ο τρόπος που βλέπω τα πάντα γύρω μου.

-τέλος, η μόνη άμεση μη μουσική επιρροή που έχω, είναι το "ζωή: οδηγίες χρήσεως" του πέρεκ, γιατί με ώθησε στο να γίνω εμμονικός με την κατηγοριοποίηση και το classification, σαν να νιώθω ότι αν ορίσω το περιβάλλον που θα κινηθώ και το απαριθμήσω με απόλυτο τρόπο, θα μου επιστρέψει πίσω όση έμπνευση, ομορφία και δημιουργικότητα μπορώ να χρειαστώ. και εν τέλει, είναι ωραίο να είναι όλα τυχαία, αλλά νιώθω ότι είναι ακόμα πιό ωραίο όταν αποφασίζεις εσύ πότε θα επέλθει το χάος των άπειρων επιλογών. σε κάθε περίπτωση, αυτό που μου έμαθε ο πέρεκ είναι ότι η εμμονή στα μικρά πράγματα, και η πίστη ότι αυτή είναι η σωστή προσέγγιση στην καθημερινότητα, είναι πολύ πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο, σε οποιοδήποτε σύμπαν και να ζω.

πωπω

το λαστεφέμ μου λέει αυτό:

"I'm into electronic, hip-hop, experimental, psychedelic and indie, including:

MF DOOM, Panda Bear, Caribou, Sun Araw, Shuggie Otis, David Bowie, Brian Eno, Interpol, The Walkmen, Matias Aguayo, The Flaming Lips, The Zombies."

electronic, hip-hop, experimental, psychedelic, indie

πωπω, σχεδόν ακτινογραφία.

1994

νιώθω πως έχω φάει και έχω πιεί ΤΟΟΟΟΣΟ πολύ ανανά αυτές τις μέρες, που θα ήμουν έτοιμος για το remake του chungking express.

θα έπαιζα αυτόν που ξερνάει στο τέλος του πρώτου μέρους(από τους χαλασμένους ανανάδες)

αλλά ίσως να το έχω κάνει ήδη.

το καλοκαίρι του 2003 (ΝΑΙ,ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ,ΑΥΤΟ ΑΥΤΟ ΑΥΤΟ), είχα κανονίσει ένα απόγευμα να πάω να παίξω ποδόσφαιρο. αλλά η λαιμαργία μου για τις κομπόστες ανανά δεν με άφησε να προετοιμαστώ σωστά. έφαγα 2, μία ώρα πριν να πάω. με το που μπήκα μέσα, βγήκα έξω μετά από ένα τέταρτο και ξέρναγα σαν 8χρονος.

τι ωραία που ήταν.

ΜΕΤΡΑ!(τι να μετρήσω? τον παραλογισμό? την άρνηση?)

έχω την αίσθηση, ή μάλλον είμαι βέβαιος, ότι δεν είναι θέμα υστεροφημίας. δεν ξέρω καν κάποιον που να ασχολείται σοβαρά με αυτό. δηλαδή να τον απασχολεί και να τον προβληματίζει. πιστεύω ότι είναι περισσότερο θέμα συνδυασμού των εξής:

-απόλυτο ratio μεταξύ δουλειάς και ευχαρίστησης

-φυγοπονία

και κυρίως

-η πεποίθηση ότι όλα μπορούν να πάνε ακόμα καλύτερα, και για την ακρίβεια οτι μπορούν ιδεατά να πάνε τέλεια. ή και ονειρεμένα.

σε κάθε περίπτωση, η αναποφασιστικότητα δεν νιώθω ότι είναι μειονέκτημα. ίσως, πολλές φορές εμπεριέχει μέσα της την απευθείας κριτική για την ενδυνάμει πράξη. και αυτό την κάνει να φαίνεται ισοδύναμη με την υπευθυνότητα.

και πάλι όμως, τα ινδάλματα μου έιναι όλα συγγραφείς. και μόνο συγγραφείς. όλοι οι υπόλοιποι είμαστε πολύ πιό κάτω, νιώθω. δεν ξέρω.

--

παρόλ'αυτά

--

μετράω ανάποδα, και εύχομαι να μην μετράω για πολύ ακόμα

όχι άλλοι χίπηδες. όχι πιά. όχι για μένα.

έχω ενα τετράδιο, στο οποίο κρατούσα σημειώσεις όλη την χρονιά. όχι για τα μουσικά, αλλά για τα άλλα.

σήμερα στην δουλειά, έψαχνα να βρω συγκεκριμένα σχεδιαγράμματα, και ξαφνικά έπεσα στην τελευταία γραμμένη σελίδα στο τετράδιο.

γράφει:

τι έχω στο μυαλό μου?

και μετά δυο σελίδες κενό.

έγραφα έγραφα έγραφα έγραφα.

και οταν σκέφτηκα, το μόνο που βγήκε ήταν το κενό.

βαθύ και άπατο.

αλλά τέλειο.

ότι καλύτερο μου έχει συμβεί

το προηγούμενο σουκού ήταν εδώ δύο από τα μέλη των baby guru. εκτός του ότι τους αγάπησα, αφού πρώτα βρήκα ένα κοινό πάτερν φλωριάς μεταξύ του όμπι και μένα, και αφού περάσαμε ένα τέλειο τριήμερο, σκέφτομαι το εξής:

είναι άρρωστο το πόσο πολύ με έχει σημαδέψει αυτό το λάϊβ του edan στην γαλλία τον οκτώβριο. πίστευα ότι με το καιρό θα το ξεπερνούσα, αλλά αντίθετα, όσο πιό πολύ το σκέφτομαι, τόσο γιγαντώνεται σαν αξία μέσα μου.

καθόμουν και τους μίλαγα για το λάϊβ αυτό, και χωρίς να το καταλάβω είχαν περάσει 45 λεπτά. και το πραγματικά παράξενο είναι ότι τα έλεγα και σχεδόν δάκρυσα πάλι από την συγκίνηση. και κάθε φορά κατέληγα σε αυτό: πόσο πολύ έχω ανάγκη να λατρεύω τους εξωπραγματικούς μουσικούς, αυτούς που με το ταλέντο τους, το συναίσθημα τους και την πρωτοπορία τους με κάνουν να νιώθω ότι είμαι ποταπός και τιποτένιος. αυτούς που τους κοιτάω να παίζουν και δεν νιώθω "ε σιγά τι κάνει" αλλά σκέφτομαι "ΠΩΠΩ ΠΟΣΟ ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΣΚΙΛΖ ΕΧΕΙ ΜΑΖΕΨΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΑ"

θυμάμαι ότι εκείνο το βράδυ ήταν η πιό έντονη μουσική εμπειρία που έχω ζήσει. 50 λεπτά ήταν το λάϊβ, και από την πρώτη στιγμή ούρλιαζα. δεν πρέπει να σταμάτησα. το τελευταίο τέταρτο, είχα πάθει παροξυσμό ακραίο, ακρότατο. αγκάλιαζα αγνώστους, έκλαιγα με λυγμούς, έβλεπα την ζωή μου να περνά μπροστά από τα μάτια μου και πάθαινα πολλαπλά αμόκ από την έκσταση

(χαχα, μόλις θυμήθηκα το απίστευτο stand up του γούντι άλεν, που λέει για το πως θα τον πατούσε αυτοκίνητο και άρχισε να βλέπει την ζωή του να περνάει από μπροστά του. πως μεγάλωσε δίπλα στο βάλτο, πως μάζευε μαρούλια στις φυτείες, πως ενηλικιωνόταν και άλλαζε σε έναν πραγματικό ήρωα. και στο τέλος κατάλαβε ότι δεν περνούσε η ζωή του μπροστά από τα μάτια του, αλλά η ζωή του μαρτιν λούθερ κινγκ. ή του γείτονα, δεν θυμάμαι ακριβώς)

σε κάθε περίπτωση, ξέρω, και το ξέρω πολύ καλά, και με βεβαιότητα, ότι δεν πρόκειται ποτέ μα ποτέ στην ζωή μου να ξανανιώσω κάτι τόσο έντονο σε συναυλία. δεν ξέρω. εκτός κι αν τηλεμεταφερόμουν και έβλεπα τους καν το 71, ή τον μπίφχαρτ το 68.

και το κακό έιναι ότι το έχω καταστρέψει σε όλους γύρω μου. έχουν ανέβει τόσο πολύ οι προσδοκίες τους για το λάϊβ του ινταν (όποτε κι αν τον δουν), που αποκλείεται να ανταπεξέλθει η εμπειρία αυτή και να αγγίξει την υπερβολική και βουτηγμένη στην παράκρουση εξιστόρηση των γεγονότων από τα χείλη μου.

ενθουσιασμός/προσδοκίες/καταρράκωση

η ζωή μου σε 3 λέξεις.

γκούρου

baby guru :)

σημειολογικά

-οι βόλτες στον άδειο χώρο της μπιενάλε στη βενετία

-το anima latina του lucio battisti (πάνω από όλα και για πάντα)

-το waiting room των fugazi

-άρα και το fight test των flaming lips

-οι μακροσκελείς κουβέντες με τον ιωσηφίδη γύρω πάντα από το ίδιο θέμα

-οι συνεντεύξεις του γούντι άλεν, και ο γούντι άλεν ο ίδιος

-ο τότο, που ήρθε και με πήρε από το αεροδρόμιο στις βρυξέλλες για να με πάει στο ξενοδοχείο

-το στήσιμο των γιγαντιαίων μόνιτορ στο λάϊβ των lcd soundsystem και τα χρόνια του μέρφι

-άλλη μία συζήτηση με τον περφέκτο ερέρα

-το "ζωή: οδηγίες χρήσεως" του ζορζ πέρεκ (ότι καλύτερο έχω διαβάσει, μου άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι, μέσα σε δύο μήνες)

-όλες εκείνες οι δέκα μέρες στην ιταλία

-η μεθοδικότητα του sol lewitt και η αφοσίωση στο παράλογο και το τιποτένιο

-άρα με την ίδια λογική, οι ασκήσεις επανάληψης στο άπειρο της yayoi kusama και το βλέμα της τρελής που κουβαλούσε

-οι κουβέντες με τον φέλιξ και το άμπλετον λάϊβ

-οι φάκελοι στον υπολογιστή μου και οι 13 αυτές γαμημένες κάρτες του 404 που γεμίσανε σε 2 μήνες σαν να ρίχνω νερό σε δαχτυλήθρα

-το special category των roe-o-tation

-ο κρίστιαν σουμπίρε και η ατελείωτη περιοδεία του σε όλα τα venues του σύμπαντος

-οι ζωές των άλλων, ή μάλλον οι ζηλευτές ζωές των άλλων (όπου τέμνονται οι κουβέντες με τον ιωσηφίδη, ο γούντι άλεν, ο ζορζ περεκ και οι βρυξέλλες)

-τα tweets του flylo και η μάνα του

-αλλά κυρίως οι άδειες σελίδες του ιωσηφίδη που ήταν άδειες και τις γεμίζαμε σιγά σιγά και δεν είχαν άλλο χώρο. αλλά τώρα ξαφνικά ξανα-άδειασαν απότομα. και ίσως να είναι η τελευταία μας ευκαιρία. ακούς ιωσηφίδη?

συμβολισμοί

μόλις τώρα ξύπνησα. ακόμα νυστάζω. σήμερα ειναι αργία εδώ.

στον ύπνο μου είδα το εξής όνειρο:

ξαναήμουν φαντάρος, αλλά όχι στην ελλάδα, και ήταν πραγματικά άθλια. ήταν δυο-τρεις τύποι που με τυραννούσαν πάρα πολύ και με κουράζανε. δεν άντεχα. σκεφτόμουν πως θα φύγω. ένα βράδυ, απλά πήδηξα τα κάγκελα και έφυγα. ξυπόλητος. είχα στην τσέπη μου 20 ευρώ. ήταν πολύ εύκολο να φύγω τελικά. απλά το πήρα απόφαση.

μετά που ήμουν έξω σκεφτόμουν τα εξής: πως γίνεται να μην με δει κάποιος? πως γίνεται να βρω παπούτσια? που θα πάω τώρα? γιατί έφυγα? μήπως πρέπει να ξαναμπώ μέσα για να δικαιολογηθώ? και πως θα ξαναμπώ?

κάπου εκεί περπάταγα, έβρισκα παιδικές χαρές και λούναπαρκ με μικρά παιδάκια να παίζουν και να χαίρονται. εκεί που έψαχνα και κρυβόμουν για να μην με δει κάποιος, άνοιξα μια πορτα για να κρυφτώ, και ήταν ένα σπίτι από έλληνες. κατάλαβαν ότι ειμαι και γω ελληνας στην ξένη χώρα, αλλά δεν μου πρότειναν να κάτσω μέσα. η κυρία που με είδε απλά έκανε την πάπια και ξαναμπήκε μέσα.

λίγο πριν ξυπνήσω είχα χεστεί πάνω μου στην ιδέα του ότι δεν ξέρω που βρίσκομαι, και σκεφτόμουν όλους τους πιθανούς τρόπους για να μπω μέσα και πάλι. τουλάχιστον για να πάρω τα παπούτσια μου και κάνα ρούχο ακόμα γιατί είχα φύγει με τις φόρμες. για την ακρίβεια, με την κάτω φόρμα και το κοντομάνικο.

αλλά όσο ήμουν έξω όλα φάνταζαν πιό όμορφα. σαν να αποκτήσανε αξία και πάλι. ή έστω, σαν να απόκτησαν αξία και ομορφιά για πρώτη φορά.

σκέφτομαι ότι όσο δεν βλέπω στον ύπνο μου ότι έιμαι η λίλια από το λίλια φορ έβερ, δεν υπάρχει λόγος να φοβάμαι τόσο όταν ξυπνάω.

μόνο αυτό

I thought I was smart, I thought I was right
I thought it better not to fight
I thought there was a virtue in always being cool
Oh, to fight is to defend
If it's not now then tell me when
Would be the time that you would stand up and be a man
For to lose I could accept
But to surrender, I just wept and regretted this moment
Oh, that I, I was the fool
And I don't know how a man decides what right for his own life
It's all a mystery
Because I'm a man, not a boy
And there are things you can't avoid
You have to face them when you're not prepared to face them

ομως τι ισχύει?

δεν είναι δυνατόν να ευχαριστήθηκα συναυλία lcd soundsystem περισσότερο από οτιδήποτε άλλο χθες. είναι παράλογο. και είναι παράλογο, γιατί όταν είμαι σπίτι δεν μπορώ καν να διανοηθώ πιά τον εαυτό μου να ακούει κανένα δίσκο τους, πόσο μάλλον τον τελευταίο, που έιναι στην καλύτερη μέτριος.

όμως γιατί το λάϊβ ήταν τόσο πορωτικό? γιατί έπαθα τέτοιο κακο? μπορώ να βρω 2 εξηγήσεις για τον εαυτό μου. και για την μία απο αυτές ντρέπομαι μάλλον.

η 1η και λογικότερη είναι ότι απλά δεν μπορείς σε φεστιβάλ που γίνεται της πουτάνας από κόσμο να ευχαριστηθείς πιό εσωστρεφή πράγματα, κυρίως όταν έχεις μπάμιες να ουρλιάζουν μεταξύ τους και διάφορους άσχετους να προσπαθούν να σου πουλήσουν ναρκωτικά κάθε 10 λεπτά. ίσως να έφταιγε και ο ήχος στον flylo, δεν ξέρω, κάτι δεν μπορούσε να μου κάτσει. σκεφτόμουν ότι απλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ για ανοιχτό φεστιβάλ αυτό το πράγμα. και επίσης είμαι σίγουρος ότι τα funktion one στο bios θα ήταν 27.000 φορές καλύτερα από τον ήχο χθες. τα μπάσα έβγαιναν παστωμένα και μπερδεμένα, ένας χυλός, δεν καταλάβαινα τι άκουγα. βέβαια τα χρειάστηκα όταν έπαιξε μία άρρωστη καινούρια κομματάρα, που δεν ξέρω καν τι είναι, μιά jazz αρρώστια, χωρίς ίχνος ηλεκτρονικού πράγματος μέσα, ένα διαλυμένο jazz breakbeat το οποίο έβγαινε από την κόλαση, σαν captain beefheart χωρίς κιθάρες, και breaks βγαλμένα από τις επανεκδόσεις της strut, της finders keepers και της now again. αρρώστια από το διάστημα. φαντάζομαι ότι σε μικρό/κλειστό χώρο, ΔΕΝ πρέπει να υπάρχει άλλη συναυλία από αυτόν.

κι όμως, έφυγα πριν να τελειώσει, για να δω το set των lcd soundsystem. και απλά έτρεχα, γιατί με το που είδα την λαοθάλασσα των χιλιάδων βούτηξα μέσα μέσα και βγήκα μπροστά μπροστά, εκεί ακριβώς που κοπανιόταν ο κόσμος, έτοιμος να γευτώ τον ιδρώτα όλων των χιπστερ αυτού του κόσμου. όλων των βέλγων, γάλλων, καταλανων (μπλιάξ), αμερικάνων χιπστερ που βλέπανε τον μέρφι να κοπανιέται. το απόλυτο κοινό για αυτή την συναυλία. όλοι πανλεπτοι που ιδρώνουν και βγάζουν μοχίτο και μελάνι από τα τατουάζ και όλες οι γκόμενες που φοράνε ακριβώς αυτά που κοροιδεύανε πριν από 4 χρόνια. εγώ τουλάχιστον, επειδή δεν είμαι λεπτός (ένας άλλος τρόπος να πεις ότι είμαι χοντρός), αναγκάζομαι να ντύνομαι το ίδιο.

έσκασα εκεί ακριβώς την ώρα που ξεκίνουσε το all my friends και σκούπισα όλο τον ιδρώτα του κόσμου προσπαθόντας να πάω μπροστά μπροστά. το αστείο είναι ότι όλο αυτό, όλη αυτός ο ενθουσιασμός και η πόρωση να πάω μπροστά, μάλλον αυτή είναι η ένδειξη για το 2ο από τους λόγους που ανέφερα πιό πάνω.

ΕΙΜΑΙ ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΦΛΩΡΟΣ, ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ "ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ" ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ ΘΑ ΕΚΣΤΑΣΙΑΖΟΜΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΑ ΦΙΖΙΚΑΛ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ. ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΙΝΤΙ ΚΙΝΤ ΑΛΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΥΤΟ ΝΑ ΤΟ ΕΓΡΑΦΑ ΜΕ ΜΙΚΡΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ. και στην τελική η καλύτερη συναυλία που έχω δει στη ζωή μου είναι ο edan, χωρίς να τολμήσω να βάλω τίποτα δίπλα σε αυτό.

αλλά αυτό το χθεσινό ήταν αδιανόητο. αδιανόητο. ο ήχος ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ. ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥΣ!!!!! άκουγες όλα τα αναλογικά μπάσα από τα σινθια, να σου κοπανάνε τα σωθικά, και συγχρόνως αυτο το 4/4 πεταγόταν σαν λερναία ύδρα με 4 κεφάλια, όλα έτοιμα να μπουν στον κώλο σου. όλοι εκεί χτυπιόντουσαν (σαν αδερφές βέβαια, μάλλον δεν έχουν πάει σε συναυλίες ναυτία και εκτός ελέγχου στα 14 τους σαν και μένα. -θα κάνω τα πάντα για να αποδείξω ότι δεν είμαι απλά ένα ιντι παιδάκι-). αλλά χτυπιόντουσαν. δεν ήταν αλήθεια αυτό το συναίσθημα αυτού του συγκροτήματος live. αυτό το κλισέ μπραβάντο, αυτό το feeling ότι σας γαμάμε όλους (και πως να μην γαμήσεις όταν έχεις ΚΑΙ τον gavin russom να παίζει μαζι?). πρέπει να άκουσα λίγο περισσότερο από το μισό σετ της μίας ώρας. all my friends, movement, i can change, tribulations και yeah.

περιττό να πω ότι στο yeah άκουσα ΟΛΑ τα μπάσα που φανταζόμουν τοσα χρόνια ότι είναι εκεί και δεν τα άκουγα γιατί ποτέ δεν είχα ηχεία της προκοπής, όλο το higher state of consciousness σερβιρισμένο έτοιμο για να κάνει μερικές ακόμα μασχάλες να ιδρώσουν. ο χοντρός ήταν τόσο γαμηστερός, ένιωθα πως έβλεπα ταινία και ήταν ο ηθοποιός που δεν θέλω να παίρνω τα μάτια μου από πάνω του. σαν να βλέπω χανκ μούντι και να μην μπορώ να κοιτάξω τίποτα άλλο. χόρευα σαν τρελός, ούρλιαζα και χαιρόμουν. εννοείται πως δεν έκλαψα όμως. αλλά γαμω τους φεστιβαλάδες τους καταλανους διοργανωτες ΖΩΑ που κοψανε το losing my edge γιατι ειχε περασει η ωρα. γαμω τον χριστό.

τι κατάλαβα άρα?

-το cosmogramma είναι τόσο μεγάλο που θα το καταλάβω σε κάνα χρόνο (ίσως και πιό πολύ)

-όταν είμαι σε φεστιβάλ, με άπειρο κόσμο που δεν μπορείς να χαρείς μουσική, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να εκτεθείς σε πρωτόγνωρες εμπειρίες και σε αυτές τις περιπτώσεις λειτουργεί μόνο το καθαρό ratio χρόνος έκθεσης/οικειότητα. βέβαια και οι 2manydjs γαμήσανε, αλλά εκεί ήταν σαν να βλέπεις τσίρκο, δεν ήταν live. και επίσης, hot chip καταχάρηκα. (παρόλο που ήταν μια μέτρια συναυλία)

-τον δίσκο των lcd τον καινούριο ΟΥΤΕ να τον χέσω. και τους παλιούς τώρα που το σκέφτομαι. όποιος θέλει να ακούει αντιγραφές των talking heads το 2010 καλύτερα να κάτσει σπίτι του και να ακούσει 70 φορές το fear of music και το remain in light.

-ΔΕΝ ΞΑΝΑΠΑΩ ΣΕ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΕΝ ΞΑΝΑΠΑΩ ΣΕ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΕΝ ΞΑΝΑΠΑΩ ΣΕ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΝΕ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ Ή ΕΙΝΑΙ 17 ΧΡΟΝΩΝ Ή ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΡΙΞΟΥΝ ΓΚΟΜΕΝΕΣ Ή ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ Ή ΟΛΑ ΜΑΖΙ.

-η συναυλία του edan τον οκτώβριο στο metz είναι ότι καλύτερο έχουν δει τα μάτια μου και έχουν ακούσει τα αυτιά μου σε συναυλία και ΠΟΤΕ δεν θα δω κατι καλύτερο από αυτό.

δεν ξέρω τι άλλο να πώ. είναι η μόνη αλήθεια που κουβαλάω.

κι όμως

είναι ωραίο πράγμα οι εκπλήξεις.

ΤΙ ΣΥΝΑΥΛΙΑΡΑ ΗΤΑΝ ΟΙ LCD SOUNDSYSTEM??!?!?!

:-o

μόνο δέος και σεβασμός.

οκτώ χρόνια πριν

"and here is a story about being free"

πόσο έυκολα το βαρέθηκα το μαύρο?

πάντως δεν νιώθω ότι η διαθεσή μου άλλαξε χρώμα.

σύνδεση των άρρωστων αγοριών

είναι εδώ. και πριν καν να το κατεβάζω, το μοιράζω για το καλό. είμαι 99% σίγουρος οτι θα γαμήσει.

ναι

you have to face them when you're not prepared to face them

πόλεμος

I thought I was smart, I thought I was right
I thought it better not to fight
I thought there was a virtue in always being cool
So when it came time to fight
I thought I'll just step aside and that time would prove you wrong
And that you would be the fool

I don't know where the sunbeams end and the starlight begins
It's all a mystery

Oh, to fight is to defend
If it's not now than tell me when
Would be the time that you would stand up and be a man
For to lose I could accept
But to surrender, I just wept and regretted this moment
Oh, that I, I was the fool

I don't know where the sunbeams end and the starlight begins
It's all a mystery
And I don't know how a man decides what right for his own life
It's all a mystery

Because I'm a man, not a boy
And there are things you can't avoid
You have to face them when you're not prepared to face them
If I could I would, but you're with him now, it'd do no good
I should have fought him, but instead I let him
I let him take it

I don't know where the sunbeams end and the starlight begins
It's all a mystery
And I don't know how a man decides what right for his own life
It's all a mystery

καλημέρα

just woke up/ spitting blood/ not a lyric of a song

δογματισμός

αν μπορούσα να δώσω έναν και μόνο χαρακτηρισμό στον εγκέφαλο μου, αυτό θα ήταν "μικρός, κολλημένος και ασταθής". (τρεις είναι αλλά συνδέονται, και όχι μόνο από τα αυτάκια, τα διπλά αυτάκια)

όσο έυκολα ενθουσιάζομαι με κάτι, τόσο έυκολα μπορώ να απορρίψω κάτι άλλο, χωρίς καν να μπω στην διαδικασία να ασχοληθώ μαζί του. βλαμένος, μόνο βλαμένος. βέβαια, μπορώ και εδώ να βρω μία σύνδεση.

όταν με κοροιδεύει κάποιος, το πιό έυκολο πράγμα να μου πει είναι ότι "εσύ βρε κάθυστερ αλλάζεις τα αγαπημένα σου οτιδήποτε κάθε βδομάδα". και είναι αλήθεια. αλλά και από την άλλη, αν έλεγα μιά ζωη ότι ο καλύτερος δίσκος των τελευταίων 10 χρόνων είναι το since i left you δεν θα ήμουν παράξενος? (ανα μήνα είναι τα εξής: madvillainy, illinoise, the doldrums, donuts, antics και κάποια που τα ξεχνάω. αλλά όταν τα θυμηθώ θα είναι τα "καλύτερα")

σε κάθε περίπτωση, το από πάνω έρχεται σε απόλυτη αντιδιαστολή με το γεγονός ότι ΣΙΧΑΙΝΟΜΟΥΝ ΜΕ ΜΙΣΟΣ ΤΟ ABLETON LIVE ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 4 ΧΡΟΝΙΑ και δεν έλεγα με τίποτα να αλλάξω το κεφάλι μου. για την ακρίβεια, μία συγκεκριμένη περίοδο (για αρκετά χρόνια δηλαδή) έπαιζα και έγραφα μόνο με audiomulch και sony acid pro και audition. μετά σταμάτησα τον υπολογιστή για τα πάντα, και είχα μονο το acid για να γράφω καμιά φωνούλα και κανένα πληκτράκι τσόντα. αλλά γενικά από μακριά, καλύτερα όλα εκτός υπολογιστή. και τώρα που γράφω, ακόμα έτσι είμαι. και σε κάθε περίπτωση, αν κάποιος με ρωτούσε "τι θεωρείς κουλ για έναν λαπτοπά?", θα απαντούσα "pure data ή super collider ή audiomulch".

αλλά, με το που αγόρασα αυτό το γαμημένο το μακ, και έπρεπε να βρώ τρόπο να ηχογραφήσω κάτι, κατάλαβα ότι δεν έπαιζε sony acid pro για μακ! έψαχνα εδώ και 5 μήνες όλα μα όλα τα αντίστοιχα προγράμματα. κατέβαζα τα ντέμο από όλα μα όλα για να τα δοκιμάσω. όλα μα όλα μα όλα. και όλα ήταν εντελώς ανάποδα με ότι είχα συνηθίσει.

χμμμ, για να μην το τραβάω και πολύ, το ableton ούτε καν το δοκίμαζα για το πολύ απλό λόγο ότι το έχουν όλοι και όλα ακούγονται παρόμοια.

το κατέβασα, γαμάει, έχω το τράιαλ, έχει ακριβώς ότι θέλω να κάνω, τα κάνει όλα πανεύκολα, είμαι ευτυχισμένος, το αγοράζω μεθάυριο, τόση χαρά μα τόση χαρά.

πότε?

τους τελευταίους μήνες, για κάποιο λόγο είχα σταματήσει να αγοράζω το wire (το περιοδικό εννοώ). μαλλον επειδή μου στέλναν ένα ωραίο λινκ να το κατεβάσω την βδομάδα που κυκλοφορεί κανονικά, και έτσι δεν το έψαχνα να το πάρω, και ούτως ή άλλως αργούσε.

χθες όμως, καθώς περιφερόμουν χεσμένος από τον πυρετό και το άγχος (μάλλον από το άγχος και τον πυρετό, γιατί τώρα που το κοιτάω όταν βάζεις τον πυρετό μετά το χεσμένος, η μόνη σύνδεση είναι κυριολεκτική) πήγα και αγόρασα το τεύχος του προηγούμενου μήνα και θυμήθηκα και πάλι όλα τα χαρούμενα πράγματα. να διαβάζω μέσα στο δρόμο και να σκουντιέμαι με κόσμο επειδή απλά δεν σηκώνω το βλέμμα μου, να πηγαίνω να τρώω και να έχω το περιοδικό μπροστά μου, να πέφτω για ύπνο και να διαβάζω όλα τα ριβιούζ και μετά να πέφτω για ύπνο, να πηγαίνω στην τουαλέτα και να μην κουβαλάω το λαπτοπ.

σιχαίνομαι τον εαυτό μου που δεν αγόραζα το wire φανατικά. πραγματικά μεγάλος βλάκας. δεν μπορώ με τίποτα να διαβάζω βιβλία σε pdf, στα μάτια μου είναι το πιό παράλογο πράγμα στον κόσμο. αλλά μερικές φορές είναι αναγκαστικό. αλλά και πάλι είναι η μισή χαρά, ίσως και λιγότερη, σίγουρα λιγότερη.

είμαι ακόμα άρρωστος, είμαι ακόμα χεσμένος (από το άγχος και την αγωνία) και επίσης νιώθω ότι η εκτόνωση θα αργήσει να έρθει.

αν έρθει και ποτέ...

φίβερντ

το κακό δεν είναι ότι αρρωσταίνεις το καλοκαίρι. ούτε ότι έχεις πυρετό. ούτε ότι δεν μπορεί να βγει φωνή από το στόμα σου. ούτε ότι παίρνεις μέσα σε μία μέρα όλα τα παυσίπονα/αντιπυρετικά/βιταμίνες που δεν έχεις πάρει όλο το χρόνο.

όχι, δεν είναι εκεί το πρόβλημα.

το πρόβλημα είναι ότι σου κόβεται η όρεξη. και ο συνδυασμός άγχους, πανικού και καμίας διάθεσης για φαγητό είναι τουλάχιστον λυπητερός.

αλλά ίσως και όχι. ίσως όλο αυτό να είναι απλά μία ένδειξη ότι αφού δεν μπορώ να σταματήσω να τρώω, πρέπει να αρρωστήσω για να μπορώ να συγκρατηθώ.

αλλά και από την άλλη, ποιός εγγυάται ότι δεν θα πάω τρέχοντας στο burger king μεθαύριο, την στιγμή ακριβώς που θα έχω αναρρώσει?

κανένας.

υπάρχει ένα επίθετο στο λεξικό. αυτό το επίθετο είναι κοιλιόδουλος.

τα σοκ των ημερων

-είδα αυτή την έκθεση. σκεφτόμουν ότι ήταν αηδιαστικά παράξενα όταν ήμουν εκεί μέσα. όμως ακόμα το σκέφτομαι. με θαυμασμό. σοκ.

-είδα τον aaron dilloway και το c spencer yeh, και έμεινα να τους χαζεύω με τις ώρες. ο dilloway έκοψε κώλους (αφού πρώτα έχωνε τα κόντακτ μικρόφωνα στο στόμα του και έσπαγε τις καρέκλες που καθόταν) και ο yeh ήταν ότι πιό κοντά έχω δει ποτέ σε μουσικό που να με κάνει να αναλογιστώ για τις φυσικές ικανότητες του, σε συνδυασμό με αρρωστημένο innovation. πωπω, ήταν πολύ όμορφα.

-κατάλαβα ότι ο μεγαλύτερος μουσικός, ο μεγαλύτερος όμως, είναι ο eric copeland. και καταλαβαίνω, ή μάλλον προσπαθώ να καταλάβω, γιατί όλοι ακούνε τους δίσκους του αλλά και τους δίσκους των black dice, με 3-4 χρόνια καθυστέρηση. είναι όντως όσο μπροστά χρειάζεται. αν περιμένω να συμβεί ένα θαύμα, το περιμένω από αυτόν. το νέο του 45άρι είναι φωτιά από το υπερπέραν. 5 λεπτά ιδιοφυίας και εξοργιστικής έμπνευσης. τον ζηλεύω και τον φθονώ συγχρόνως, την ίδια στιγμή που κοιτάω την ασχημόφατσα του και τον θαυμάζω και τον ποθώ με έναν τρόπο παράξενο, που με κάνει να θέλω να τον αντιγράψω.

-κενά στην μνήμη, κενά στο κεφάλι. η μισή μου καρδιά είναι στους arpanet, η άλλη μου μισή είναι στους slum village. το μισό μου μυαλό είναι στον paul mccarthy, το άλλο μισό είναι στο σάμπλερ μου. αυτός που προσπάθησε να πεί ότι θέλει κάτι και το διάλεξε, του είπαν τι να διαλέξει ενώ ακόμα προσπαθούσε. με τρομάζουν τα διλλήματα. με τρομάζουν τα αδιέξοδα. με τρομάζει το μέλλον.

-προσπαθώντας να λατρέψω το παρόν μου όμως, προσπαθώ να φοράω όσο πιό πολλά μαύρα ρούχα γίνεται, και συνειδητοποιώ ότι τίποτα δεν μου προσφέρει περισσότερη χαρά από ένα βιβλίο τελικά. και μόνο λογοτεχνία.

-i was dressed for suck!/cess it never comes

--

επίσης!!!!

--

πόση ευτυχία μπορεί να νιώθω όταν ανακαλύπτω νέα μουσική για την οποία δεν είχα ιδέα? πως γίνεται να υπάρχει κόσμος που ακούει τόσα πολλά όμορφα πράγματα? πόσο πολύ αγαπάω αυτούς τους ανθρώπους που ακούνε και ακούνε και ακούνε? τους σέβομαι, και υπάρχω χάρη σε αυτούς.

blast from the past/προοικονομία

αύγουστος του 2005 στην βέροια, περιμένοντας κάθε βράδυ τον στράτο να έρθει με το μίκρα να με πάρει από το σπίτι και να πάμε στο ρουφ. ενώ φόραγα τα ρούχα μου, πετύχαινα κάθε μέρα αυτό το βίντεο στην τηλεόραση, την ίδια ώρα, πριν να βγώ έξω. κάθε μέρα. μπορώ να πω ότι είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια.

κάποιος τα λέει πολύ σωστά

woebot, από συνέντευξη στο factmag:

Your work is largely – completely? – sample-based, is that correct? Was this always going to be your approach? Is it a sampled work out of necessity, or is there an aesthetic agenda or strategy at work? Is it one born of mischief, fandom, or…?

“It’s probably 65% samples, but I also use a few old 80s synth modules whose sound I fell in love with. ‘X-Ray’ on the album is 100% synths and ‘Daisy Chain’ is 100% samples.

“As much as I find the sampling terrorist narrative appealing (Hip-Hop/Plunderphonics etc) I don’t think that in the light of file-sharing and the complete meltdown in the perceived notion of what is illegal and what is legal (does anyone seem to care any more?) that it’s a valid artistic “strategy” any more. Actually I’m very nervous about the uncleared samples in my music. I went to see a Music Lawyer in the West End and, slightly to their surprise, asked them what I would need to do to protect myself in the event of a litigation. This is part of the reason why I’m operating the label as a limited liability company.

“The problem is that I’m too insignificant for any major label to grant me clearance on anything even if I applied for permission. In fact I would need to sell upward of 20, 000 copies of a disc for it even being worth any larger entity taking me to court, and even then the standard fee that artists who sample without permission pay in the event of successful litigation is in the region of 20% of the profits. This is why all the big undie Hip-Hop producers like Madlib never bother clearing their samples.

“To strip away all the bullshit the reason I sample is to do with taking a beautiful sound and releasing it. When Grandmaster Flash was spinning the same section of two tracks back-to-back to create a loop it was because the “break”, often that unadorned drumbeat in the bridge, was what everyone wanted to hear. Often those tracks which got sampled in Hip-Hop, which are now lovingly assembled in curated discs, are basically crap excepting those magic moments. Certainly this was how I ended up making ‘Daisy Chain’. Nestled towards the end of this really horrific Hard Rock Opus there was this, really tiny, sublime section. It’s only about 30 seconds long, but I chopped it up into about 40 pieces, looped some sections to extend them, double-tracked some parts, went back and forth between sections and it ended up nearly 4 minutes-long.

“In fairness there is one critical “meta” aspect of sampling which does appeal to me, and that’s the fingerprint of “zeit” which samples manifest. You hear of people hiring in singers and instrumentalists to copy samples, even firms who specialise in this kind of thing, and you kind of weep so drastically does it miss the point.”

the warmth

σήμερα πριν να πάρω το ποδήλατο και να πάω στο πανεπιστήμιο για να δουλέψω και να τελειώσω το ένα μέρος από την δουλειά που δεν τελείωνει ποτέ και να πιώ χθεσινό νερό και να κοιτάω τα λεωφορεία να περνάνε και να μην ξέρω που πηγαίνουν αλλά να είμαι βέβαιος ότι πάνε κάπου καλύτερα από εδώ που είμαι ή, για να το θέσω πιό σωστά πάνε στο μιλάνο κατευθείαν, πριν να τα ξεκινήσω να τα κάνω όλα αυτά, ξαναμπήκα στο μουσείο που είναι δίπλα στο σπίτι μου για να δω αυτά τα 2-3 έργα του sol lewitt που είχα δει πριν από μια μιση βδομάδα περίπου και μου τινάξανε το κεφάλι στον αέρα.

μπήκα τρέχοντας, άκουγα το swim στο ριπίτ για ακόμα μία φορά, και ανέβαινα τους διαδρόμους με ανυπομονησία, αγωνία και λαχτάρα. έφτασα στον δέυτερο όροφο (ή μήπως είναι τρίτος?) και επιτάχυνα το βήμα μου λίγο ακόμα για να φτάσω στην αίθουσα.

και μετά καθόμουν και κοιτούσα, και προσπαθούσα να αφεθώ ελεύθερος να κλάψω από το δέος και το μεγαλείο αυτού του πράγματος, από την αναλυτικότητα, την καταγραφή, το βάρος στα μικρά, τα constraints, την παράνοια, την κατηγοριοποίηση και την αρρώστια των εκδοχών, αλλά κυρίως για την μεθοδικότητα, αυτήν ακριβώς την μεθοδικότητα που κάνει το ποταπό να φαντάζει στα μάτια μου σαν την απόλυτη δήλωση ομορφίας και έμπνευσης. και δεν μπόρεσα να κλάψω, παρόλο που το ήθελα τόσο πολύ. δεν ξέρω αν δεν μπόρεσα επειδή ένιωσα τόσο λίγος μπροστά του ή απλά το άγχος που κουβαλάω εδώ και τόσες βδομάδες και η στεναχώρια της μοναξιάς και της απώλειας δεν με αφήνουν να νιώσω τίποτα στην πραγματική του διάσταση.

μετά από 10 λεπτά ήμουν πάνω στο ποδήλατο και έτρεχα και ίδρωνα και μετά από λίγη ώρα έφτασα. κατέβηκα, περπάτησα και σκέφτηκα το this will be our year των zombies.

και ένιωσα λίγη γαλήνη, σαν όλη η στεναχώρια μου και η απόγνωση να βρήκαν ένα μικρό σημείο όπου μπόρεσαν και σχεδόν ακούμπησαν τον ήλιο, την ελπίδα και την προσμονή για την όμορφη ζωή που περιμένω να έχω.

δεν ξέρω πότε θα έρθει, αλλά θα είναι μόνο μαζί σου.

ευτυχία

σε πολλαπλές καθημερινές δόσεις

εκεί που τελειώνει η χαρά και πεθαίνουν οι αμυγδαλές.

είναι ξεκάθαρο

ότι το καλύτερο τραγούδι που έχω ακούσει φέτος είναι το jamelia του caribou.

προχθες έβλεπα ένα διαλυμένο όνειρο στον ύπνο μου, που ξεκίνησε με μενα να είμαι μέσα στο wire και να κανω παρέα με τον dukie και τον randy και απορούσα με διάφορα πράγματα. επίσης, κατάλαβα ότι το wire είναι η καλύτερη σειρά που έχω δει στη ζωή μου, κάπου εκεί ψηλά με το arrested development. ακομα δεν έχω ξεπεράσει το σοκ.

στη συνέχεια του ονείρου, άκουγα το καινούριο single των coldplay, παραγωγής brian eno, και το τραγούδι ήταν ακριβώς η εισαγωγή από το jamelia. πρέπει να έπαιζε στο repeat για ωρες ατελείωτες μέσα στον ύπνο μου. και υποτίθεται ότι και στο swim είχε κανει την παραγωγή ο eno, και έτσι είχα βγει έξω από τα ρούχα μου για το παράξενο recontextualization που συνέβη μπροστά στα μάτια μου, στα όρια του self-plagiarism ίσως.

χαμός.

ξύπνησα και το άκουσα 150 φορές. είναι το πιό λυπητερό τραγούδι που έχω ακούσει στη ζωή μου. αν ήθελα να αυτοκτονήσω αυτό θα έβαζα να παίζει στο ριπίτ.

αλλά θα μετάνιωνα και θα ήθελα να ζήσω από την ομορφιά του και μόνο.

το αληθινό και μόνο το αληθινό

jar moff on leaving records.

πολλαπλά εγκεφαλικά το ep του, πολλαπλός πανικός, πολλαπλά layers, πολλαπλός πόνος, το χάος στο πλανήτη των νεκρών ζώων.

πολλαπλή χαρά. επόμενο βήμα: brainfeeder.

το παράξενο είναι πως όταν ακούω φάκαλο, ακόμα θυμάμαι τους ιntwoscars και το lights on των no balance (αλλα αυτό είναι μια άλλη ιστορία)

αναφορές

"The only real voyage of discovery consists not in seeking new landscapes but in having new eyes"

Marcel Proust

"Look with all your eyes, look (Jules Vern from Michael Strogoff)"

Georges Perec*

νομίζω πως είναι πολύ συγκίνηση για να την αντέξω.

θυμάμαι την κλισέ κουβέντα που είχαμε πάντα με τον ιωσηφίδη και τον ζαχαράκο: σκέφτεσαι που βρίσκεσαι, κοιτάς τον ουρανό, σκέφτεσαι το σύμπαν και σταματάς να αγχώνεσαι για την καθημερινή μαυρίλα. τιποτένιος μπροστά στο τεράστιο άπειρο.

εδώ και καιρό όμως, νιώθω ότι δεν θέλω να κοιτάω προς τα έξω, δεν θέλω να κοιτάω την μακροκλίμακα, έχω κουραστεί να κοιτάω το κενό και το άπειρο και το απέραντο. ίσως να νιώθω πιό ευτυχισμένος όταν κοιτάω τα μικρά πράγματα, τις λεπτομέρειες, αυτά που είναι μπροστά στα μάτια μου, και που δεν ασχολήθηκα ποτέ να το κοιτάξω.

τώρα σε κατάλαβα κωστάντια, μετά από 4 χρόνια, τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω.

άργησα λίγο.

*In Jules Vernes's novel, Michael Strogoff is told to keep his eyes open and look at the world around him, the moment when he has been umasked by the Tartars as a spy for the czar and just before he is blinded with the glowing blade of a sword.

μια ολόκληρη μέρα σήμερα

να έχω ριπίτ το julian plenti is...skyscraper, να ακούω την φωνή του paul banks να χαϊδεύει τα αυτιά μου και να ονειρεύομαι μία πιό ανακουφιστική άνοιξη από την φετινή. μακάρι να μην αργήσει άλλο.

δευτέρα

σιχαίνομαι τις δευτέρες, τις σιχαίνομαι με όσο μίσος μπορεί να έχω μέσα στην καρδία μου, σιχαίνομαι να ξυπνάω αργά την δευτέρα και να νιώθω ότι όλα είναι μαύρα, σιχαίνομαι να κοιτάω από το παράθυρο και να έχει ήλιο αλλά αυτό τον παράξενο ήλιο, που νομίζεις ότι έρχεται από κάπου που όλα είναι μάυρα. σαν να έχουν μπερδευτεί τα κατάμαυρα σύννεφα μεταξύ τους, σαν να έχει μαυρίσει ο ουρανός και ο ήλιος να είναι κάτω από τον ουρανό.

δεν θέλω να κουνηθώ από το δωμάτιο μου, δεν θέλω να πάω πουθενά, δεν θέλω να βγώ από το σπίτι, δεν θέλω καν να βγάλω τα ρούχα μου και να αλλάξω. δεν θέλω να περπατήσω δεν θέλω να ακούσω μουσική δεν θέλω να διαβάσω τίποτα. δεν θέλω να σκέφτομαι άλλα διαλύμένα ντεντλάϊν, πονάει ο εγκέφαλος μου, πονάει το μυαλό μου, πονάει η ψυχή μου, σιχαίνομαι τον εαυτό μου. σιχαίνομαι τον εαυτό μου.

οι υποσχέσεις της κυριακής είναι τα σκατά τη δευτέρας.

waiting room

i am a patient boy
i wait, i wait, i wait
my time is like water down a drain
everybody's moving, everything is moving
please don't leave me to remain
in the waiting room
i don't want the news
i' m not a part of it
i don't want the news
i have no use for it
sitting outside of town
everybody's always down
because they can't get up
but I don't sit by idly
i' m planning a big surprise
i' m gonna fight for what i want to be
i won't make the same mistakes
because i know how much time that wastes
function is the key
in the waiting room

αλλά όπως μου επισήμανε ο ιωσηφίδης

το πραγματικό wiki του pynchon είναι αυτός.

διαβάζοντας το V.

noise, a few decks below
noise, a few decks below
noise, a few decks below

τελευταίο κεφάλαιο

μπάρτελμπουθ 5:

"αναζητώ ταυτόχρονα το αιώνιο και το εφήμερο"

τρόμος

τελειώνει το βιβλίο που διαβάζω. παρατηρώντας ότι είναι ΟΝΤΩΣ το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει στη ζωή μου, και αναλογιζόμενος το επόμενο μου βήμα, σκέφτομαι τα εξής:

-το ξαναρχίζω από την αρχή. κατευθείαν.
-το αγοράζω στα αγγλικά και το ξαναδιαβάζω.
-ξαναξεκινάω το Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο.
-συνεχίζω το 2666 από εκεί που το άφησα.
-ξεκινάω να διαβάζω το V. του πίντσον.
-ξαναξεκινάω το κουτσό του κορτάσαρ (το είχα αφήσει λίγο πριν την "μέση")
-αγοράζω τα άπαντα του γούντι άλεν στα αγγλικά και ξεκινάω να τα μαθαίνω απέξω
-τελειώνω το professor of desire (βαρέθηκα μόνο που το σκέφτηκα)
-σταματάω τα βιβλία και ξεκινάω να μαθαίνω ισπανικά
-σταματάω τα βιβλία και κάθομαι και διαβάζω περισσότερο για την σχολή
-ξαναψάχνω το master and margarita του bulgakov και ξεκινάω με αυτό.

πωπω, δεν ξέρω, νιώθω σαν να πέρασα 3 μήνες ακούγοντας μόνο κολτρείν. απορώ πως μπορώ να διαβάσω κάτι, οτιδήποτε, και να μην μου φανεί μαλακία.

μιλάνο

ένα απόγευμα στο μιλάνο, την ώρα που βράδιαζε, ήταν κυριακή, είχαμε πάει σε μία έκθεση, έτρωγα πίτσα, και περάσαμε έξω από ένα δισκάδικο και έπαιζε τα δύο πρώτα τραγούδια από το high places vs mankind (στην αρχή νόμιζα ότι ήταν nite jewel), και ήταν σαν όνειρο.

ένιωθα ακριβώς όπως όταν ξυπνάς μετά από έναν ονειρικό απογευματινό ύπνο, και παίζει όμορφη μουσική και ετοιμάζεσαι να βγεις έξω, και είναι σχεδόν άνοιξη, και η ευτυχία διαλύει το κεφάλι σου.

και οι δέκα μέρες μου στην ιταλία έτσι ακριβώς ήταν.

--
και
--

και ο δίσκος μου προχωράει κανονικά, και νιώθω καλά για αυτό και υπάρχουν μέρες που φαίνεται ότι όλα μπορεί να γίνουν, και είναι το πιό όμορφο συναίσθημα, να αισθάνεσαι όλα πάνε όπως πρέπει.

"μέχρι", βέβαια, "να δείξει η πραγματικότητα το αληθινό της πρόσωπο".

για αυτό αγαπάω τον γούντι άλεν για πάντα.

"μιλούσα με τον αδερφό μου τηλεπαθητικά, και επίσης πίστευα ότι είχαμε φαντάσματα στο σπίτι. μέχρι που μιά μέρα ο αδερφός μου εκεί που πέταγε πάνω από τα κεφάλια μας έπεσε μέσα στην σούπα"

"απίστευτη περίπτωση μεταφυσικού, αυτά τα δύο αδέρφια. έκανε μπάνιο ο ένας, και στην άλλη άκρη του ημισφαιρίου, την ίδια στιγμή, καθάριζε ο άλλος"

"το μυθικό τρομακτικό τέρας, που είχε κεφάλι λιονταριού και σώμα λιονταριού. αλλά από διαφορετικά λιοντάρια"

οι καλύτεροι τίτλοι ελληνικού συγκροτήματος

ακριβώς εδώ ->masturbation goes cloud

και τρελός ήχος επίσης. ανακουφιστικός. σαν μάταντορ το '97.

πραγματικά τέλειο.

μερικοί τίτλοι: good interruptions, face the watermelon, many years, somewhere i know you.

μακριά σου,

κάθε άνοιξη είναι χειρότερη από την προηγούμενη.

τα βιβλία μένουν όλα στην μέση, οι ταινίες είναι απλά μερικές ώρες που περνάνε, οι βόλτες στα πράσινα και στην θάλασσα μοιάζουν με κουβέντα που οδηγεί στην αυτοκαταστροφή, το ωραίο φαγητό χάνει την γεύση του πιό γρήγορα και από την ταχύτητα των κουνουπιών, οι εκθέσεις και οι γκαλερί είναι σαν να είναι άδειες και νιώθω ότι δεν με θέλει κανένας εκεί μέσα πιά.

οι ωραίες ιδέες πέφτουν στο κενό, τα όμορφα ρούχα μένουν στα συρτάρια, το δωμάτιο μένει βρώμικο, οι ύπνοι είναι όλοι απαίσιοι και αγχωμένοι, ο ιδρώτας κολλάει επάνω μου περισσότερο από ποτέ, τα κτίρια είναι όλα άσχημα και όλοι οι άνθρωποι γύρω μου φαντάζουν ευτυχισμένοι και χαρούμενοι.

και όσο ζεσταίνει ο καιρός τόσο νιώθω να διαλύονται τα πάντα μέσα μου.

όντως

αν χρησιμοποιούσα το last.fm από το 2005 και μετά, θα φαινόταν και επισήμως, ότι ο δίσκος που έχω ακούσει πιό πολύ τα τελευταία 5 χρόνια είναι το antics των interpol. πιό πολύ από το donuts, πιό πολύ από το person pitch, πιό πολύ από το illinoise, και λίιιιγο περισσότερο από το madvillainy.

είναι πολύ παράξενο πως προκύπτουν αυτά. είναι ένας δίσκος που τον αγαπάω αφόρητα, και είναι πραγματικά ο τελευταίος κιθαρίστικος δίσκος που απόλαυσα. και το αστείο είναι τον άκουσα έναν χρόνο μετά αφού βγήκε, αφού δανείστηκα το σιντί από τον θηβαίο.

και από τότε, είναι ο μόνος δίσκος που δεν έχει φυγεί ποτέ από κανέναν κινητό μου με mp3, και κανένα ipod, ποτέ. είναι ο δίσκος που όταν έιμαι στον δρόμο και περπατάω και βαριέμαι και δεν ξέρω τι να ακούσω, αυτό θα βάλω, και θα περπατάω τραγουδώντας, μέσα στην χαρά.

χθες κατάλαβα ότι ξέρω όλα τα τραγούδια απέξω, απέξω και ανακατωτά, και ότι μου αρέσει αυτό που μου βγάζει. λίγη απόγνωση, λίγα νεύρα, λίγη νοσταλγία, λίγο θολό ρομαντισμό. τον παραλληλίζω άνετα με το a night like this των cure, όταν τα ακούω, νιώθω ακριβώς το ίδιο πράγμα.

διάβαζα ένα κόμεντ στο youtube για το a night like this, και κάποιος/α έλεγε ότι εκεί ο robert smith τραγουδάει σαν παιδί που θέλει κάτι με το ζόρι. και με το antics έτσι νιώθω, συνέχεια. μου μεταδίδει αυτό το αίσθημα της απαίτησης, της αναγκαιότητας, σαν να προσπαθείς να βγεις από το αδιέξοδο απεγνωσμένα. και το έχω πολύ ανάγκη αυτόν τον καιρό.

με τα μάτια σου

άκουγα μία διασκευή του sad eyed lady of the lowlands και αντί για "with your mercury mouth" άκουσα "with your magritte mouth"

τυχερός.

τίπικαλ

βγαίνω να φάω. έχει ζέστη. βγαίνω να πάρω πρωινό. λέω δεν θα πάω στην παραλία, πρέπει να γυρίσω σπίτι να διαβάσω, επιτέλους. παίρνω το πρωινό. σκέφτομαι, καλά θα ήταν να πάρω και τίποτα να πιώ. έχω το βιβλίο μαζί μου ούτως ή άλλως, οπότε θα μπορούσα άνετα να κάτσω κάπου ήρεμα. μπαίνω στο σούπερ μάρκετ. παίρνω έναν ωραίο χυμό. βλέπω κάτι κιτ κατ, αλλά κιτ κατ του ντία. πολύ κουλ φαίνεται. ας πάρω ένα. πηγαίνω στο μέρος που κάθομαι και βλέπω τους σκεϊτάδες. παρατηρώ ότι βαράει ο ήλιος, άρα είναι πολύ πιθανό τα τσιμέντα να καίνε. καλύτερα να μην κάτσω σκέφτομαι, θα καώ.

κάθομαι.

καίει.

ανοίγω το σάντουιτς, και σκέφτομαι ότι είναι παράξενα νόστιμο. παρατηρώ ότι αφού το τσιμέντο καίει, ίσως να μην είναι και πολύ έξυπνο που άφησα την σοκολάτα δίπλα μου ακουμπισμένη. την φέρνω πιό κοντά μου, έτσι ώστε η σκιά που κάνω να πέφτει πάνω της.

ασχολούμαι με το σάντουιτς και διαβάζω το βιβλίο μου. είναι ωραίο αυτό το κεφάλαιο. μιλάει για ένα ζευγάρι που δουλεύουν διαφορετικές ώρες και συναντιούνται μόνο την κυριακή μέχρι την δευτέρα το απόγευμα. πέφτει ο σελιδοδείκτης μου (μία καρτ ποστάλ με το μιλάνο "τη νύχτα") και προσπαθώντας να τον πάρω από κάτω, πέφτει και η σακούλα (την παίρνει ο αέρας, πριν καθόμουν πάνω της) και πέφτουν αλλού και οι χαρτοπετσέτες μου.

τα μαζεύω ατσούμπαλα (έχοντας στο ένα χέρι το βιβλίο και στο άλλο το σάντουιτς) και ξανακάθομαι. τελειώνω με το σάντουιτς και πίνω όλο το χυμό. είναι ωραίος χυμός, τον προτιμάω πολύ συχνά. λέγεται τρόπικαλ, και έχει τροπικά φρούτα αλλά και γάλα. σκέφτομαι ότι θα ήταν καλά να έπινα λίγο και όχι όλο, έτσι ώστε να μου μείνει και για την σοκολάτα.

τον πίνω όλο.

παίρνω την σοκολάτα στα χέρια μου. μου σκάει στιγμιαία ότι από την στιγμή που μου έπεσαν κάτω τα πράγματα και μετά, άλλαξα θέση και την βαρούσε ο ήλιος. την περιεργάζομαι και είναι λιωμένη. σιχαίνομαι να την ανοίξω. συνδυάζοντας αυτό, μαζί με το ότι δεν έχω χυμό, σκέφτομαι ότι το καλύτερο πράγμα που έχω να κάνω είναι να πάω σπίτι (δίπλα είμαι άλλωστε) και να την βάλω στο ψυγείο. ευκαιρία να πάω να διαβάσω και λίγο νωρίτερα δηλαδή. με πείθω με το επιχείρημα μου.

την ανοίγω και είναι λιωμένη.

την τρώω όπως όπως, προσπαθώντας να λερωθώ όσο λιγότερο γίνεται. δεν τα καταφέρνω και γίνομαι κώλος. εκείνη τη στιγμή θυμάμαι ότι μου πέσανε και οι χαρτοπετσέτες κάτω πιό πριν, και μάλλον δεν θα ήταν καλό να τις χρησιμοποιούσα.

η σοκολάτα είναι αρκετά νόστιμη. ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι όντως το τσιμέντο είναι πολύ καυτό, και καίγομαι τόσο, που ανατριχιάζω. σαν να ήταν παγωμένο.

σηκώνομαι και έρχομαι σπίτι. προχωρώντας, παράτηρω άλλο ένα καλοσχηματισμένο σώμα σκεϊτά. η ζωή μου τελικά θα είναι πάντα ένα δίλημμα ανάμεσα σε μία καριέρα στο σκέϊτ, και σε μία ακόμα σοκολάτα.

αν είναι δυνατόν

να έχει κουνούπια από τώρα.

το ήξερα ότι διάλεξα την λάθος χώρα, το ήξερα από την πρώτη στιγμή.

τέτοια ώρα

κι όμως τέτοια ώρα.

πριν από κάνα τρίωρο έπεσε γάλα στο λάπτοπ. μάλλον γιατί έτρωγα κορνφλέϊκς με σοκολάτα, και έπρεπε να τιμωρηθώ. χέστηκα πάνω μου, και χέζομαι στην σκέψη ότι μπορεί να το ανοίξω άυριο και να μην ανοίγει.

αλλά, σκέφτομαι, ότι αν έπεφτε γάλα στο σάμπλερ? πωπω.

μετά όμως κατάλαβα γιατί μου αρέσει τόσο πολύ να παίζω μουσική. όταν γράφω ή όταν κάνω πρόβες, δεν έχω ποτέ όρεξη για φαγητό.

παρόλαυτα, στην πρώτη συνέντευξη του φορ τετ που είχα διαβάσει, πίσω στο 2003 έλεγε ότι του αρέσει να ξυπνάει, να τρώει πρωινό και να γράφει μουσική.

παράξενο παιδί.

ουφ, τέτοια ώρα. λέω να περιμένω να ξημερώσει και μετά να κλείσω τα μάτια μου για τον ύπνο.

ιούλιος βερν, μιχαήλ στρογκώφ

κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα κοίτα

κοίτα με όλα σου τα μάτια, κοίτα

σκάνδαλο

μμμμμ....

στην συναυλία του hauschka ήταν εκεί ο michael nyman αυτοπροσώπως, με μικρό γκομενάκι κιόλας (ίσως να τον βοηθάει να κουβαλάει τους χοντροσκέλετους των γυαλιών του ή/και την κοιλιά του), και μετά τα "λέγανε" με τον χάουσκα. λίγο που κρυφάκουσα (κάνοντας ότι κοιτάω κάτι πίνακες), λέγανε ο ένας στον άλλον που μένουνε και κανονίζαν φαγητό.

σκάνδαλο.

ο χαούσκα γάμησε, δεν τον είχα ξαναδεί, πιάνο προετοιμασμένο όσο και αυτός, με αδιανόητη αυτοπεποίθηση. έλεγε για την οικογένεια του και όλα αυτά και ζήλεψα. ωραιά ζωή φαίνεται να ζεί.

την ώρα που έπαιζε βέβαια σκεφτόμουν ότι αν αυτός κάνει τέτοια καριέρα με τόση άνεση και τόσο γλυκερό παίξιμο ώρες ώρες, τότε το δίκαιο θα ήταν η δανάη και ο γιάννης (acte vide) απλά να είναι το πιο περιζήτητο ντούο στον πλανήτη.

ο χαούσκα δεν είναι ούτε μια κλάνια μπροστά στην δανάη με άλλα λόγια.

αλλά παρόλαυτα, θα πήγαινε για φαί με τον νάϊμαν.

τι να πεις μετά απ'αυτό?

κλίβελαντ

αρρώστησα με το λάϊβ emeralds προχθές. γιατί εκτός του είναι αδιανόητα απίστευτοι μουσικοί, με ήχο που σου σκάει στην μάπα και θες να κλαίς από την έκσταση, είναι μόλις 21, 21 και 23.

και έχουν ήδη 35 κυκλοφορίες.

έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα. και όποιος έχει αρχίδια το κάνει.

μπεστ μούβι

fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox fantastic mr fox

τι ταινία θεε μου τι ταινία, πόσο θεός ειναι ο γουές άντερσον, πόσο πολύ είναι ότι καλύτερο έχει συμβεί στη ζωή μου έβερ, πόσο θεός είναι, πόσο πολύ αποδεικνύει μια ζωή ότι το στυλ είναι το ίδιο σημαντικό με την ουσία, πόσο ζεστή ταινία, πόσα σκατά έφαγα, τι πράμα ήταν αυτό, τι σοκ, σαν να ονειρευόμουν για 88 λεπτά, μετά έφυγα από το σινεμά και η ζωή μου ήταν άχρωμη, τι σοκ ήταν αυτό, τι σοκ ήταν αυτό

σκέφτομαι

ότι κάποιοι φίλοι μου ακόμα με φωνάζουν πανάγο. είναι πολύ όμορφο. πολύ όμορφο.

φέρστ θίνγκς φέρστ

προχθές το απόγευμα, έπεσα για ύπνο στο στρώμα στο πάτωμα και μου έσκασε. μου έσκασε ότι από τις πρώτες μουσικές αναμνήσεις που έχω είναι να είμαι στο άλφα ρομέο με τους γονείς μου και να κάθομαι πίσω ξαπλωμένος, κάπου ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο, και να ακούνε τα ζεστά ποτά ασταμάτητα και να μην καταλαβαίνω τι σημαίνει η λέξη λιγοθυμάει και τι είναι το κίτρινο χαρτί και να φτιάχνω ιστορίες άρρωστες και παράξενες στο κεφάλι μου. μετά θυμάμαι κάνα δυο-τρία χρόνια μετά, να είμαι στο δημοτικό και να μου βάζει η μάνα μου με χαρά να ακούσω την συνέλευση των ποντικών γιατί είχαμε κάνει ένα κείμενο στο σχολείο που ανέφερε όλο αυτό και μου έλεγε "άκου να δείς, είναι αυτό που διαβάζατε σήμερα". και θυμάμαι την αφιέρωση που είχε πάνω ο δίσκος, δεν θυμάμαι τι ακριβώς έλεγε η αφιέρωση, αλλά θυμάμαι ότι ήταν τότε που έλειπε ο πατέρας μου μακριά, πολύ μακριά, γιά 6 βδομάδες το '86.

ουφ

δεν είμαι για τέτοια τελικά, με βεβαιότητα. όταν αυτά που έχω να κάνω είναι περισσότερα από 1 και τυχαίνει να πηγαίνουν σε εντελώς αντίθετες κατευθύνσεις, νιώθω ότι το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κάτσω κάτω και να χώσω το κεφάλι μου ανάμεσα στα πόδια μου, σαν πρώτη άσκηση πανικού, ενός πανικού που επαναλαμβάνεται και με τρώει σιγα σιγά. το πρόβλημα δεν είναι το άγχος, το πρόβλημα είναι η διαχείριση του χρόνου. μετά έρχεται το άγχος και μετά έρχεται η διαχείριση του άγχους. το οποίο και πάλι όμως είναι πρόβλημα χρόνου έχω την αίσθηση. αλλά μπορεί και όχι. σε μία κουβέντα που είχα κάποτε με τον καλύτερο μου φίλο, μου είπε ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ να προγραμματίσει την μέρα του, γιατί του φαίνεται πολύ πεζό σε σχέση με το να προγραμματίσει την ζωή του ολόκληρη. η πρώτη μου σκέψη είναι ότι ακούγεται τέλειο, γιατί μέσα μπλέκονται όλα, το σημαντικό και το ασήμαντο και τα ιδεατά όνειρα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι ίσως να είναι χαζό, γιατί είναι ακόμα ένα deadlock, ακόμα μια περίπτωση όπου κοιτάς το πρόβλημα και το πρόβλημα σιγά σιγά γίνεται μέρος των υποπροβλημάτων. αμέσως μετά όμως σκέφτηκα ότι είναι πολύ έξυπνο, γιατί απλά συνεχίζεις αναδρομικά και ρίχνεις την ευθύνη αλλού, συνέχεια, για πάντα.

εδώ

το γραφείο είναι μπροστά και το παράθυρο είναι ανοιχτό στα δεξιά. το χρώμα του ξύλου που έχει τοποθετηθεί πανω στην μεταλλική ημιαλουμινένια βάση είναι μπλέ, αλλά από εκείνο το μπλέ που δεν σου χτυπάει τα μάτια. αυτό που παρατηρεί κανείς είναι τα απρόσεχτα τοποθετημένα αυτοκόλλητα πάνω στα πόδια του τραπεζιού. επάνω βρίσκονται η θήκη του λάπτοπ, χρώμα κόκκινο σχεδόν βυσσινί, δύο χαρτομάντηλα χρησιμοποιημένα και τσαλακωμένα άκομψα, ένα μπουκάλι νερό 0.5 λίτρων και άδειο μέχρι το 1/5. Το τετράδιο είναι κλειστό, με ένα μολύβι από πάνω, και αντί για σελιδοδείκτη βρίσκονται τοποθετημένες 4 Α4 εκτυπωμένες και το μόνο πράγμα που φαίνεται είναι η επικεφαλίδα "AMPLab - Weka Assignment". Το τετράδιο είναι μουτζουρωμένο με πράσινους και μωβ μαρκαδόρους, προσπαθώντας να μιμηθούν ένα στύλ το οποίο ίσως να ανήκε σε ψυχαναγκαστικό αυτιστικό καλλιτέχνη αλλά στην προκειμένη περίπτωση απλά είναι μιά φτηνή άσκηση ύφους. Μερικά κέρματα των 20,10 και 5 σεντς, και πιό δίπλα η τσάντα που το χρώμα της θα μπορούσε να πει κανεις ότι είναι εκείνο ακριβώς το βεραμάν που φτάνει στο όρια του λευκού. Ίσως κάπου να μπορούσε να χρησιμοποιηθέι σαν το αντίθετο του σκούρου κόκκινου. Το παράθυρο είναι ανοιχτό, σχεδόν σε γωνία 90 μοιρών, και ίσα που φτάνει η αντανάκλαση του ήλιου.

νιώθω ότι θέλω να περάσω από μέσα, αν χωράω, και να πηδήξω. αλλά δεν είναι πολύ ψηλα.

πόσο καιρό

θα περιμένω ακόμα?

καλοκαίρι έτοιμος να πεθάνω, πάλι, σαν κάθε άλλη φορά

-το καλύτερο συγκρότημα όλων των εποχών? μάλλον οι cure.

-"on my way to kyoto, i ended up in kiato". ή έστω κάπου εκεί κοντά. και μπορώ να πω οτι ήταν μια απρόσμενα ευτυχης κατάληξη.

-μου αρέσει να κοιτάω τα παπούτσια που αγοράζω αλλά μετά από μερικές μέρες μου φαίνονται βαρετά.

-κατάλαβα ότι στα μάτια κάποιων ανθρώπων απλά είμαι λαίμαργος και ανεύθυνος. ίσως και να είμαι τελικά. και τα δύο.

-βλέπω το wire αυτό τον καιρό και είναι πραγματικά απίστευτο. για κάποιο λόγο μου τα σκάει με πολύ παράξενο τρόπο. σκέφτομαι ότι και οι σοπράνος με κάναν να νιώθω παρόμοια πολλές φορές. δεν ξέρω.

-όταν ακούω cure, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι "τι έκανα όλα εκείνα τα χρόνια που τους σνόμπαρα?" "τι?! άκουγες σμιθς? μαλακία σου."
μαλακία μου ιντίντ.

-διαβάζω μανιασμένα το βιβλίο του ζόρζ πέρεκ και φτάνω σε σημεία που αρρωσταίνει το μυαλό μου με τις λεπτομέρειες και την σχολαστικότητα. υπάρχουν φορές που σκέφτομαι ότι αυτή η ποιητική υπερανάλυση είναι ακριβώς ότι μου αρέσει να διαβάζω. αλλά μετά σκέφτομαι κατευθείαν ότι ακούγεται λίγο ηλίθιο. ίσως και να 'ναι. σίγουρα ίσως.

-έρχεται η ώρα που ανοίγει κι άλλο ο καιρός και είναι αυτή ακριβώς η στιγμή που μου λείπουν όλοι και τα πάντα και όλα μου φαίνονται λάθος. σκέφτομαι ότι το πιό σωστό πράγμα που άκουσα τελευταία ήταν αυτό. και μετά προσπάθησα να δράσω ήρεμα και πανικοβλήθηκα.

-όσο πιό πολύ ηρεμώ, τόσο πιό πολύ αγχώνομαι. όσες περισσότερες μέρες αν δινω στον εαυτό μου τόσο περισσότερο νιώθω ότι απομακρύνομαι από αυτό που θα έπρεπε να ήμουν. αδυνατώ να κωδικοποίησω τις κινήσεις μου μερικές μέρες, νιώθω ότι βλέπω πάλι εκείνο το όνειρο που ακούω την φωνή μου να αλλάζει ηλικίες στιγμιαία και εγώ αντί να γερνάω κάθομαι ακίνητος και την ακούω και τρομάζω.

-ξυπνάω ιδρωμένος και κλείνω εισιτήριο να φύγω για πάντα. αλλά δεν έχω να πάω πουθενά. ακόμα κοιμάμαι.

-και μάλλον θα κοιμάμαι για πολύ καιρό ακόμα.

ξενέρωσα

πόσο πολύ ξενέρωσα?!?!

η κομματάρα από τον δίσκο του άριελ πινκ είναι διασκευή.

γαμώ τον χριστό.

ετοιμαζόμουν να γράψω αυτόν τον στίχο

BRIGHT LIT BLUE SKY/ YOU'RE FULL OF LIES

και εκεί ακριβώς έπεσα πάνω στην διασκευή.

αλλά αυτός ο στίχος είναι ακριβώς ότι καλύτερο περιγράφει το πως νιώθω.

ελπίδα δίπλα στην απόγνωση.

ή κάπως έτσι.

πωπω

ποσο κομματάρα!?!?

άνιμα λατίνα

το άνιμα λατίνα του λούτσιο μπατίστι είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ο δίσκος που μπορεί να περιγράψει τι νιώθω πως είναι το καλοκαίρι. μεσημεριανοί ύπνοι μετά από ζέστη, να ξυπνάς και να τρως καρπούζι, να βραδιάζει και να μπαίνει λίγος αέρας από το δωμάτιο και να θυμάσαι όλα τα άρρωστα όνειρα που έβλεπες ενώ κοιμόσουν. εκεί που έβλεπες θάλασσες εμφανίζονταν ζώα τρομακτικά, και ενώ έτρεχες να κρυφτείς μακριά τους, στο τέλος καθόσουν μαζί τους και αναλύατε τα γραπτά του κίρκεγκαρντ. κάτι ανάμεσα σε εφιάλτη και χαρούμενη ζωή δηλαδή.

το άνιμα λατίνα, είναι όντως ο καλύτερος καλοκαιρινός δίσκος που έχω ακούσει στην ζωή μου. τα πάντα είναι στο όριο να διαλυθούν, η ατμόσφαιρα είναι ήρεμη αλλά υπάρχουν στιγμές που είναι ζοφερή, ακούς παιδάκια να τραγουδάνε, οι ενορχηστρώσεις είναι άρρωστες (ΑΡΡΩΣΤΕΣ!!! δεν έχω ξανακούσει ποτέ τέτοιο ποπ πανζουρλισμό, εκεί στα καλά καθούμενα.), οι κιθάρες είναι μαλακές, οι φωνές είναι όμορφες. μακάρι όμως να καταλάβαινα και τι λένε. δεν καταλαβαίνω τίποτα.

τον ιούλιο του 2006, όταν αγόρασα το σάμπλερ μου και ξεκίνησα να περνάω με την σειρά όλους τους δίσκους που υπήρχαν στο σπίτι μου στην βέροια, συνειδητοποίησα αρρωστημένα πάτερν επανάληψης του λούτσιο μπατίστι, και τις περισσότερες φορές εμπεριείχαν αφιερώσεις εκατέρωθεν ανάμεσα στους γονείς μου, τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά, και την φάτσα του ιταλού να ξεπροβάλλει σε κάθε 15 δίσκους. σαν να θέλει με το ζόρι να μου πει κάτι. μου φαίνεται αδιανόητο ότι μπορεί ο πατέρας μου όντως να εκτιμούσε πραγματικά τον μπατίστι, κάπου εκεί ανάμεσα στους ουράϊα χιπ και τους πινκ φλόϊντ. μάλλον καταλάβαινε τα ιταλικά πολύ καλύτερα από μένα και όντως ένιωθε και έπαιρνε χαμπάρι του τι γινόταν εκει μέσα.

τα επόμενα καλοκαίρια, το πρώτο πράγμα που έκανα με το που έφτανα στην βέροια ήταν να αραδιάσω τους δίσκους του μπατίστι μπροστά μου και να τους κοιτάω και να τους σαμπλάρω ανελέητα και να ακούω σε άρρωστα ριπίτ κάθε μικρή φράση. οι δίσκοι αυτοί (καθώς και εκείνο το μπεστ οφ του που αγόρασα σε σιντι τον ιούνιο του 2007) είναι χειροπιαστό παράδειγμά για το τι μπορει να πετύχει κανεις με την μουσική. είναι 250 κόσμοι κρυμένοι εκει μέσα. όλα τα καλοκαίρια των τελευταίων χρόνων, όλο αυτό το καμένο πράμα στο κεφάλι μου, όλη η ζέστη, όλες οι βόλτες με το αυτοκίνητο, όλα τα ντραμς, όλες οι φωνές, όλα τα φαγητά, όλα τα σίνθ, όλες οι χωρωδίες τα βιολιά τα πνευστά οι ψίθυροι. όλα όλα όλα.

δεν έχω ακούσει πιό εμπνευσμένους δίσκους από κάποιους του λούτσιο μπατίστι στα 70ς. αντιπροσωπεύουν ακριβώς ότι αγαπάω στην μουσική. μελωδία πιό κάθαρη και από το νερό που ρίχνω στο κεφάλι μου κάθε πρωί για να καταλάβω που είμαι, και δαιδαλώδεις διαδρόμους πιό παράξενους κι από σόλο του κολτρέϊν πριν να πεθάνει. κόβεται η ανάσα μου με το άνιμα λατίνα, νιώθω ταπεινός, μικρός και τιποτένιος μπροστά του. είναι δίσκος που τον ακούς με τον κορίτσι σου και ενώ αυτή τραγουδάει εσύ χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο με την έμπνευση και τις ΑΡΡΩΣΤΕΣ ιδέες. είναι δίσκος που τον ακούς για να κοιμηθείς, και ξεχνάς που είσαι, νιώθεις ότι σε έχουν απαγάγει εξωγήινες φυλές, και σου τραγουδάνε στα αυτιά με την φωνή του αγαπημένου σου σπορτκάστερ. είναι δίσκος που θέλεις να τον κλέψεις από την αρχή μέχρι το τέλος, και είναι ώρες που σκέφτεσαι, πως γίνεται ένας ιταλός να κάνει σκόνη ΟΛΟΥΣ τους βρετανικούς δίσκους που έχω ακούσει στην ζωή μου. (ο ίνο δεν είναι βρετανός, πάντα ήταν ευρωπαίος).

όταν είδα πρώτη φορά το εξώφυλλο αυτού του δίσκου ερωτεύτηκα, ήταν ακριβώς ότι ήθελα να είμαι στην ζωή μου, είναι ακριβώς αυτός ο δίσκος που με κάνει να θέλω να γίνω μουσικός μια μέρα, είναι ακριβώς αυτό το συναίσθημα που νιώθω όταν θέλω να αποκτήσω ελπίδα για την ζωή μου και όταν θέλω να νιώθω ότι μπορεί κάποτε τα όνειρα μου να πραγματοποιηθούν. είναι όλα τα συναισθήματα του κόσμου εκεί μέσα.

και δεν καταλαβαίνω ΚΑΝ μισή λέξη από όσα λέει. αν είναι δυνατόν.

μίνι απολογισμός

-way out west
-he's not that into you
-couples retreat
-have you heard about the morgans? (εγώ είδα το μισό)
-i love you, man
-hot rod
-caddyshack
-ferris bueller's day off
-the package (lost s06e10)
-year one

ζορζ πέρεκ σε μετάφραση αχιλλέα κυριακίδη

"είναι κάτι σαν απολιθωμένη ανάμνηση, σαν πίνακας του Μαγκρίτ, που δεν ξέρεις αν είναι η πέτρα που ζωντάνεψε ή η ζωή που πέτρωσε. κάτι σαν μιά εικόνα που έμεινε ακίνητη -και ανεξίτηλη- για πάντα"

αγουέϊ/η κοιλάρα των τεμπών

είναι η πρώτη φορά που είναι πάσχα και είμαι μακριά από την βέροια και όσο και αν σκέφτομαι ότι δεν έχω πρόβλημα, που δεν έχω πρόβλημα, γιατί και εδώ όμορφα περνάω, υπάρχουν στιγμές που νιώθω σαν κάτι να κάνει κρακ κάπου μέσα μέσα στο κεφάλι μου και δεν μπορώ να σκεφτώ σωστά.

οπότε αυτό τι με κάνει? προβλέψιμο? επαρχιώτη? ούτε καν ξέρω.

το μόνο σίγουρο είναι ότι -έρχεται κλισέ- είναι τόσο όμορφος ο απρίλης, που όπου και να είμαι είναι όμορφα. χρμφ.

χθες είχα μία κουβέντα και κατέληξα πάλι να υποθέτω για το τι θα ένιωθα πριν από δέκα χρόνια να ήξερα τι θα έκανα δέκα χρόνια μετά. είναι ίσως το πιό ηλίθιο ερώτημα που μπορεί να υποβληθεί (πόσο μάλλον όταν το υποβάλλεις ο ίδιος στον εαυτό σου) αλλά για κάποιον λόγο νιώθω όμορφα όταν το σκέφτομαι. αλλά η ηλιθιότητα παραμένει: το ερώτημα κρύβει νοσταλγία που αγγίζει ΚΑΙ την παρελθοντολαγνεία (χωρίς λόγο κιόλας), υπόθεση που φτάνει τα όρια του θρησκευτικού (πόσο βλάκας πιά) και κυρίως δεν έχει απάντηση. χμμμ. η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση θα μπορούσε να ήταν μόνο "τρώγε λιγότερο".

εδώ που είμαι αυτές τις μέρες για το πάσχα είναι αδιανόητα όμορφα, αλλά υπάρχουν δυο τρία πράγματα που με κάνουν να νιώθω ακόμα καλύτερα.

-ξεκίνησα τον "επόμενο" δίσκο μου. όπως πάντα, απλά ακούω μουσική μαζεμένη και κόβω λούπες και προσπαθώ να χαρώ με αυτές. χμμμ, εδώ όμως σκέφτομαι ότι γενικά δεν μου αρέσει να γράφω για τα μουσικά μου. δεν ξέρω. νιώθω κάπως άσχημα, σαν να με οδηγεί αυτή η αυτοαναφορά σε κάτι όχι μόντεστ και κάπως οξύμωρο. δεν ξέρω. αλλά από την άλλη, θα ήταν τέλειο να έχω και εδώ μία καταγραφή της πορείας των ηχογραφήσεων, και όλα αυτά τα όμορφα κλισέ. δεν ξέρω. το μόνο σίγουρο είναι ότι νιώθω πραγματικά ευτυχισμένος που ήρθα εδώ με το σάμπλερ μου και το ipod - αναγκαστικά χωρίς πικάπ αυτή την φορά :( - και ξεκίνησα να ακούω και να κλέβω. τέλεια φάση

-πήγα στην βενετία για δυο μέρες, δεν είχα ξαναπάει ποτέ (η μόνιμη απάντηση στο δίλημμα "διακοπές κάπου αλλού, ή στην βέροια με τον στράτο" ήταν πάντα "βέροια και βόλτες με αυτοκίνητο μέχρι να μην υπάρχει άλλη βενζίνη και να μην χωράει άλλο φαγητό στο στομάχι μου". για την ώρα δεν ξοδεύω βενζίνη εδώ) και δεν ξέρω, ένιωσα να γονατίζομαι από την ασύλληπτη ομορφιά και την υγρασία και τα περίπτερα στο χώρο της μπιενάλε που ήταν εγκαταλελειμένα, και δεν σταμάτησα να σκέφτομαι πόσο τέλεια φάση είναι να είσαι καλλιτέχνης και να έχεις όνειρο να πας σε μία μπιενάλε και να γεμίσεις ένα ολόκληρο περίπτερο με έργα και πράγματα μικρά και μεγάλα. πωπω, σχεδόν δάκρυσα στην σκέψη. επίσης, συνέχεια σκεφτόμουν τις σκηνές που κυνηγάει ο γούντι άλεν την τζούλια ρόμπερτς μέσα στα στενάκια, και ευχόμουν να τον δω καταλάθος μπροστά μου. μόλις το σκέφτηκα, είδα μια αφίσα ότι θα έπαιζε εκεί μια μέρα μετά με το oldschool jazz συγκρότημα του και ήλπιζα να τον πετύχω πουθενά και να του δέσω τα κορδόνια, ή να τον αγκαλιάσω και να μην τον αφήσω ποτέ.

-αλλά και το μιλάνο είναι πανέμορφο και τρώω μέχρι να σκάσω. το πήρα απόφαση. κάποια στιγμή θα δοκιμάσω να φάω τόσο πολύ για τόσες πολλές μέρες ώστε να μην χωράει άλλο. πραγματικά. θέλω να δω ποιά είναι τα όρια μου.