λάρυγγας

κενό

2012-01-27T13:20:00.000+01:00

"Not only your childhood, but the whole of your past, is a gaping void. This is why it’s best not to look back. You have to understand that you mustn’t look back, if only for reasons of self-protection, I thought. Whenever you look back into the past, you’re looking into a gaping void. Even yesterday is a gaping void, even the moment that’s just passed."

από το extinction του thomas bernhard

μάλλον είμαι άρρωστος.

2012-01-26T18:15:00.000+01:00

είναι ωραίο το διάβασμα στις βιβλιοθήκες γενικά. είναι ωραίο σε κάθε περίπτωση, απλά στις βιβλιοθήκες είναι μάλλον πιό όμορφα. στην βιβλιοθήκη του βόλου είχα περάσει εκατοντάδες ώρες, δεν ξέρω αν θέλω να τις θυμάμαι, δεν ξέρω αν θέλω να θυμάμαι το πρώτο πτυχίο μου μάλλον, αλλά δεν είναι της ώρας. αυτό που σκέφτομαι είναι ότι ο αγαπημένος μου τρόπος για να διαβάζω είναι περπατώντας. περνάω πάρα πολυ ωραία όταν το κάνω έτσι, ειδικά όταν διαβάζω λογοτεχνία, ή γενικά οτιδήποτε μη ακαδημαϊκό. το πρόβλημα είναι οι σημειώσεις, γιατί πρέπει να σταματάς και να ακουμπάς το βιβλίο στην πλάτη κανενός περαστικού, και συνήθως αυτό δεν τους κάνει και πολύ χαρούμενους.

αλλά από την άλλη, γίνεται να είναι όλοι χαρούμενοι? κάποιος δεν πρέπει πάντα να είναι στραβωμένος? ίσως τελικά να πρέπει να υπάρχει ισορροπία μεταξύ χαράς και λύπης. ίσως και μέσα μας ακόμα ακόμα. αλλά εγώ δεν θέλω. θα προτιμούσα να είμαι χαρούμενος για πάντα, κι ας ξέρω ότι θα μου αντιστοιχεί ένας αιώνια δυστυχισμένος.

ούτως ή άλλως, και τώρα κάπως έτσι δεν είναι?

χα. κατουρλιό στον τάφο και χέσιμο στην εγχείρηση ανοικτής καρδιάς.

περι νοσταλγίας

2012-01-26T00:13:00.000+01:00

an obsession with the past is like a dead fly
only a few things are related to the "old times"
when we did believe in magic
and we did die

τις μισές μέρες του χρόνου

2012-01-25T12:38:00.000+01:00

αλλά δεν ξέρω αν είναι μισές οι μέρες, ή αν είναι ο μισός χρόνος.

σιχασιά για τα πάντα, αλλά όχι επί της ουσίας αηδία, απλά μία ελεγχόμενη επίφαση σίχλας.

και δεν ξέρω αν θα μείνει αυτό. χμμ.

σκέφτομαι ότι οι στόχοι είναι εύκολο να μπαίνουν, τις περισσότερες φορές είναι ένα correlation μεταξύ ρεαλιστικού, εφικτού και ιδανικού. χωρίς να είναι τυχαίος ο τρόπος που τίθεται.

ο τρόπος που επιτυγχάνεται όμως είναι σίγουρα τυχαίος. αλλά και πάλι, μακάρι να μπορούσα να είμαι σίγουρος για κάτι, έστω για μία φορα, να μπορώ να πω με βεβαιότητα έστω και μισή κουβέντα. ζηλεύω πολύ τους ανθρώπους που το κάνουν με τόση άνεση.

αφού τελείωσα τους μαύρους ελάχιστα πιθανούς κύκνους του λιβανέζου, δεν ήξερα τι να διαβάσω. αλλά ευτυχώς έπεσα με τα μούτρα στο extinction του bernhard, και με έναν παράξενο τρόπο είναι ακριβώς το βιβλίο που περιγράφει τα συναισθήματα μου.

δεν είναι ότι έχω αηδιάσει με κάτι (το μόνο που σταθερά μου προκαλεί εμετό στη ζωή μου εδώ και τόσα χρόνια είναι ένα μέρος των συγγενών μου), αλλά νιώθω τόση ασφάλεια για όσα αποφασίζει να σύρει ο αφηγητής στην δική του οικογένεια. νιώθω τόσο όμορφα κοιτώντας αυτό τον τόσο ευρηματκό τρόπο με τον οποίο τους ξεφτιλίζει και τους μηδενίζει. όλο το βιβλίο είναι 2 κεφάλαια. το κάθε κεφάλαιο είναι μία ασταμάτητη παράγραφος. και όταν ξεκινάει δεν θέλεις να τελειώσει ποτέ.

το καλοκαίρι είχα διαβάσει τον μίμο των φωνών και είχα σοκαριστεί με την γλώσσα. είχα περάσει αρκετό καιρό με φουλ μαξιμαλιστικά κείμενα, που σνόμπαρα οτιδήποτε θύμιζε απλότητα και ακρίβεια (σαν χωριάτης που είμαι). αλλά τώρα νιώθω σαν να με έχουν πάρει αγκαλιά και να με ξεχέζουν στα βρισίδια, και νιώθω τόσο οικεία, τόσο γαλήνιος.

--
συγχρόνως
--

ξεκίνησα πάλι την διπλωματική μου, την οποία την άφησα κάπου εκεί τον μάϊο του 2010, μαζί με την βαρκελώνη και την εικόνα της βαρκελώνης που μου άφησε τελικά πάνω από όλα ένα μικρό κομμάτι του 2666. νιώθω ότι με τις συγκυρίες που με κοπάνησαν εκεί, όποτε προσπαθώ να αναπωλήσω έστω και λίγο, είναι πρακτικά αδύνατο, γιατί πολύ απλά: ΠΙΑΝΕΤΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ.

θα ήταν καλό να καταλάβω κάποτε γιατί συμβαίνει αυτό.

νιώθω τόση χαρά που είμαι στο μιλάνο, και είμαι τόσο ευτυχισμένος που είμαι ολομόναχος και δεν έχω ούτε ενα φίλο μου εδώ. είμαι κάθε μέρα μόνος, ξυπνώντας, κάνοντας το πρόγραμμα μου, προσπαθώντας να κάνω διορθώσεις στο γίαρς ή να διαβάσω κάνα πέϊπερ, και μετά βγαίνω και κάνω τεράστιες βόλτες μέσα στην πόλη ολομόναχος, και με την απλή συνδυαστική μου σκέψη (που συγκρίνεται μόνο με την αντίστοιχη ενός κουνουπιού σε ικανότητα) θυμάμαι ότι εδώ ζούσε ο λούτσιο και νιώθω αρκετά χαρούμενος.

τελικά όντως, ο λούτσιο μπατίστι είναι ο ένας από τους δύο λόγους που μετακόμισα εδώ. αλλά και πάλι πως μπορείς να είσαι σίγουρος? ποτέ δεν θα είσαι σίγουρος.

αλφαβητικά

2012-01-18T17:56:00.000+01:00

Days and Seasons

The Eternal and The Ephemeral

In Violet Ink (Misprints)

The Night Patrols (A Man Asleep)

Paths Laid Down

Pericles

The Percival Seascapes

Red Sun and All

The Sun Plagues

With All Your Eyes Look

24 Beats (July '11)

2012-01-04T23:30:00.000+01:00

Free download here through Waaga Records (many thanks to Matt Kilbourne and Matt Halverson)

(One of the single most inspiring things I have ever seen in my life is this picture)

My first album (Stitches) was released on December 2009, while Ι was still in Barcelona. It was mainly an SP-404 affair, with some vocals on top. Soon after that, i started working on my next album (Years Not Living) on April 2010, trying to change my sound a little bit: more drums, more layers, more vocals, more percussion, more brass sections and more sophomore typicalities. By August, I decided to move back to my hometown in Greece (Veria, Imathia), to focus properly on that, and Ι was working exhaustively until June 2011. Then I moved to Milan (where my girlfriend lives), putting some effort to calm down after all those months of super intense work.

For weeks I was spending my days in the exact same way: Buying records from flea markets, reading Chesterton, Stevenson and James, going for groceries, listening to Madlib while jogging round the public gardens and deciding not to mess things up with infinite complexities. I was just sampling on my SP-404, deliberately and intentionally trying to copy Madlib.

As anyone would guess, I totally failed. (But there were quite some joyful moments involved)

24 Beats (July '11) is the exact document of this failure.

more info here (via XLR8R)

and an older post in greek regarding the Madlib days in Milan.

(συγγνώμη για τα αγγλικά, αλήθεια)

μανζόνι

2011-12-31T19:53:00.001+01:00

"αχ, πόσο θα ήθελα να είχα γεννηθεί σε μία άλλη εποχή"

απευθείας κλωτσιά στο μουνί για όποιον και όποια ξεστομίζει τέτοια κουβέντα. για πάντα υπάρχει μόνο το μέλλον, και είναι πάντα απρόβλεπτο, και τίποτα άλλο. μπορεί και κάτι ακόμα ίσως, γι' αυτό και είναι απρόβλεπτο μάλλον.

σε κάθε περίπτωση όμως, προσπαθώντας να το καταλάβω καλύτερα, σκέφτηκα ότι αν με θλίβει ένα πράγμα και μόνο, είναι το ότι έχασα την εποχή του κινηματογράφου σαν το απόλυτο μέσο για να βλέπεις ταινίες, με όλη την κοινωνικότητα που περικλειόταν μέσα σε αυτό. σαν να έχω χάσει ένα ολόκληρο πιθανό σύμπαν ευτυχίας νιώθω, σαν να είναι πιά ανεπανόρθωτο.

τα πράγματα που με ευχαριστούν στην ζωή μου περισσότερο από όλα είναι να ακούω μουσική ενώ περπατάω και να βλέπω ταινίες στο σινεμά. μετά από αυτό, μου αρέσει να διαβάζω βιβλία (περισσότερο μερικές φορές νιώθω ότι το κάνω για να το παίζω έξυπνος και όχι κάτι άλλο, αλλά συνεχίζω να διαβάζω για να το ξεχάσω), να ακούω μουσική χωρίς να περπατάω, και να περπατάω με παρέα. ίσως το περπάτημα με την παρέα να το έβαζα και πιό πάνω, δεν ξέρω.

άλλα πράγματα που μου αρέσουν είναι να τρώω γλυκά και κυρίως φτηνές σοκολάτες, να τρώω φαγητά κανονικά μέχρι να φτάσω στο σημείο να μην μπορώ να πάρω ανάσα, να προσπαθώ να παίξω ντραμς, και να νιώθω στιγμιαία περήφανος για πράγματα που δεν έχουν νοήμα, συνήθως προβάλλοντας την εικόνα που θα με ευχαριστούσε να έχω πάνω σε άνθρωπους που υποθέτω ότι θα χαίρονταν να με βλέπαν κάπως έτσι, διαφορετικό δηλαδή από ότι είμαι.

μία ζωή προσπαθώ να είμαι κάποιος άλλος, κάθε λεπτό της ζωής μου. το μεγαλύτερο κόμπλεξ στο σύμπαν. το χειρότερο είναι ότι οι στιγμές που ξέρω πραγματικά ποιός είμαι, είναι αυτές που μου το λέει κάποιος άλλος. ακόμα χειρότερο κόμπλεξ, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν το έθεσα σωστά.

το πιό όμορφο πράγμα που μου συνέβη μέσα στο 2011 και δεν έχει να κάνει με τα προσωπικά μου, μάλλον ανάποδα. μέσα στο 2011 τα πιό όμορφα πράγματα που μου συνέβησαν ήταν: ο μπόρχες, το kick low enhancer στο ableton, το καθημερινό τρέξιμο στους δημόσιους κήπους (τζιαρντίνι πούμπλιτσι, ίντρο μοντανέλι) μέσα στο καλοκαίρι, τα όνειρα που έβλεπα όταν διάβαζα τον μπόρχες, το ότι γνώρισα τον αχιλλέα κυριακίδη και μιλήσαμε έστω και για 7 λεπτά, η ιστορία "επιστροφή" του τόμας μπέρνχαρντ, μερικά ακόμα φαγητά που τα ξεχνάω παρόλο που όταν μου συνέβαιναν πίστευα ότι ήταν ότι καλύτερο μου είχε συμβεί μέχρι εκείνη τη στιγμή, ένα δυό μέϊλ που ήταν ανέλπιστα, δηλαδή με κάναν να ελπίζω, προσπαθώντας να μιλήσω για τον ορισμό του ανέλπιστος.

αλλα, το σοκ ήρθε αργά στην χρονιά και ήταν η έκθεση παρασιμπατικο της πιπιλότι ρίστ στο κινηματογράφο μανζόνι που ήταν κλειστός έδώ και χρόνια και ήταν ότι πιο όμορφο μου έχει συμβεί εδώ και 6 χρόνια που με ξέρω. πήγα στην έκθεση 1 φορά με το κορίτσι και 2 φορές μόνος, και καθόμασταν και καθόμουν με τις ώρες μόνος μου μέσα στην τεράστια αίθουσα του κινηματογράφου, του πιό όμορφου κινηματογράφου και της πιό όμορφης αίθουσας που έχουν δει τα μάτια μου και κοιτούσα την ελβετίδα και τις ιπτάμενες πούτσες και άκουγα την μουσική της και ήταν η μόνη φορά στη ζωή μου που έβλεπα ένα έργο τέχνης και ένιωθα ότι υπήρχε πραγμάτικα κάποιος εκεί και νοιαζόταν για μένα, πραγμάτικα νοιαζόταν για μένα, και με αγκάλιαζε παρόλο που ήμουν μόνος ολομόναχος και δεν ήξερα που είναι καν το άγνωστο και όλα είναι για πάντα διαλυμένα και το αύριο θα είναι πάντα πιό ζοφερό και σιχαμένο από το σήμερα, πάντα με τον πιό απότομο και σκληρό τρόπο. αλλά όχι εκείνες τις στιγμές, εκείνες τις ώρες που καθόμουν στα καθίσματα μέσα στο σκοτεινό σινεμά και η ελβετίδα έτριβε την μούρη της στην οθόνη θυμόμουν ότι μπορώ να κάνω τα πάντα και δεν πρέπει να σταματήσω να προσπαθώ, πότε δεν πρέπει να σταματήσω να κάνω τα πάντα και να δουλεύω χαρούμενος και ευτυχισμένος.

και η γαμημένη είναι 50 χρονών και είναι ακόμα ένας μούναρος και κάθεσαι εκεί και την κοιτάς και νιώθεις πως μπορεί να είναι να σε αγαπάει έστω και στιγμιαία ένας εντελώς άγνωστος. ή μάλλον πως είναι να πιστεύεις ότι πραγματικά ίσως και να θέλει να είσαι ευτυχισμένος, ακριβώς γι'αυτό που είσαι, χωρίς να ξέρει καν ποιός είσαι.

τρακς

2011-11-28T02:30:00.001+01:00

θέλω να ζητήσω μία χάρη: υπάρχει περίπτωση να έχει κάποιος μαζεμένα τα τραγούδια που έχω ανεβάσει εδώ στο μπλογκ από το 2009 μέχρι σήμερα? είχα ένα rapidshare λογαριασμό που πέθανε και πραγματικά, σαν αληθινός γιωτάς και κάθυστερ δεν ξέρω που να τα βρω αυτά τα κομμάτια.

θα ήθελα να τα ανεβάσω πάλι όλα μάζι. αν κάποιος ξέρει κάποιον που ξέρει κάποιον που ξέρει κάποιον που τα έχει ας μου στείλει ένα μέϊλ και για να ανταποδώσω μπορώ να του δώσω να φασώσει την αδερφή μου αν είναι άντρας, τον αδερφό μου αν είναι γυναίκα, αλλά και τους υπόλοιπους πιθανούς συνδυασμούς. έχω την αίσθηση ότι η μάνα μου δεν θα ενδιαφερθεί και τόσο πολύ με αυτή την εξέλιξη, αλλά και πάλι ποτέ δεν μπορείς να είσαι εντελώς σίγουρος οπότε αφήνουμε ανοιχτό το ενδεχόμενο.

αυτό άρα. τα μπ3 που έχω ανεβάσει εδώ, τα έχω χάσει. μπορεί να με βοηθήσει κάποιος καλός κύριος?

οι τέσσερις ταφές

2011-11-09T16:38:00.001+01:00

σήμερα κατέληξα σε μερικά ίσως αχρείαστα συμπεράσματα (και πάλι)

το πρώτο είναι ότι είναι πολύ βλακεία που εδώ και τόσο καιρό κρατάω σημειώσεις στο πίσω μέρος από αυτές εδώ τις σελίδες από ημερολόγιο. πέρασε ένας χρόνος σχεδόν, και ήρθε η ώρα να ξαναγοράσω τετράδιο, ή μάλλον περάσανε 4 μήνες, ίσως και 5, και μαζεύτηκαν τόσα πολλά τέτοια χαρτάκια με σημειώσεις, κρυμμένα σε ζακέτες, τσάντες, συρτάρια, σακούλες, θήκες, σορτσάκια, παντελόνια, μπουφάν, κρεβάτια, κάτω από κρεβάτια και δεν ξέρω που σκατά αλλού. και είναι τόσο κουραστικό τόσο να τα αντιγράφεις, όσο και να τα γράφεις μετά μεταφέροντας τα, καταρχάς χάνεται όλη η χαρά της πρώτης φοράς που σημείωνες κάτι, με το γράψε και ξαναγράψε γίνεται ήδη μαλακία, πουρές σχεδόν.

αλλά τώρα ξαναγράφω σε τετράδιο οπότε όλα θα αλλάξουν για πάντα. προς το καλύτερο. αν όχι προς το τρισχείριστο.

το δεύτερο είναι ότι πάντα οι συγκάτοικοι σε ένα σπίτι, που δεν είναι φίλοι σου, θα είναι χαζοί, και αν όχι χαζοί σίγουρα θα πιέζεσαι για να τους βγάλεις χαζούς. ή ακόμα καλύτερα, όπου είναι 2 απέναντι σε έναν, όλα τα μικρά ελαττώματα του απέναντι γιγαντώνονται και βγάζουν μάτια στο τέλος. δεν είναι όμως ότι η ολλανδέζα συγκάτοικος μου δεν είναι ίδρυμα. είναι ΤΟ ίδρυμα, από αυτά που κανονικά τα κλειδώνεις στο σπίτι και τα αφήνεις να τρέφονται με τα κάτουρα τους, αν όχι με τα κάτουρα των γειτόνων. ένα απαύγασμα ηλιθιότητας και επιπολαιότητας, με την καλή έννοια πάντα. και το παράξενο είναι ότι μου είναι αρκετά συμπαθής. όποια μορφή πρωτοζωϊκού μιάσματος κι αν αποκτά.

το πρόβλημα με την τουαλέτα τα βράδια είναι πάντως εκεί ακόμα. και επίσης, θέλει να βάλει φωτογραφίες της όντρεϊ χέμπορν στο κοινό δωμάτιο. θα προτιμούσα να μαζέψω όλα τα σκατά που χέσαν τα σκυλιά στο τετράγωνο και να τα φάω αντί για μούσλι παρά να αναγκαστώ να ζω σε ένα χώρο που με κοιτάει η όντρεϊ χέμπορν. το αμέσως χειρότερο είναι ο μένος κουτσόγιωργας, η αμελί, νυχτερινές φωτογραφίες της νέας υόρκης, ο ατλαντικός ωκεανός από κάτω προς τα πάνω και η τζούλια ρόμπερτς.
αλλά αλήθεια, θα προσπαθήσω να έρθω στα ίσα μου, γιατί κατά 99% είμαι υπερβολικός.

-//-
επίσης
-//-

κατέληξα ότι είναι πολύ λίγα πράγματα τα τελευταία 4-5 χρόνια ανώτερα από τον σάκλετον. υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει ρυθμικά στη ζωή μου. και ακόμα δεν το έχω χωνέψει εντελώς, παρόλο που τα ακούω και τα ξανακούω. νιώθω δέος και σύγκρυο μπροστά στην ροκαμπιλόφατσα αυτού του κακάσχημου ξανθοάγγλου. άκουγα το pinch & shackleton και περίμενα πως και πως να σκάσουν αυτές οι διαβολικές κόγκες και τα διαλυμένα τάμπλας. και όποτε εμφανίζονταν σταματούσαν το περπάτημα και πήγαινα λίγο πιό πέρα στον δρόμο και έκανα εμετό. από την ευφορία.

-//-

όμως το θέμα ήταν άλλο εξαρχής: κατάλαβα σήμερα με βεβαιότητα ότι είμαι εθισμένος στην σοκολάτα, και είναι μια αλήθεια τόσο σοκαριστική που κάνει το μυαλό μου να μην μπορει να την επεξεργαστεί.

από μικρός ήμουν πολλά πράγματα, αλλά κυρίως ένα: ΣΚΑΤΙΦΛΩΡΑΣ. ποτέ δεν έβγαινα έξω, ποτέ δεν έπινα, ποτέ δεν ευχαριστιόμουν την διασκέδαση, ποτέ δεν ένιωσα καμία ανάγκη να πάρω ναρκωτικά, τίποτα ποτέ τίποτα. δεν ήθελα ποτέ μηχανάκι στα 13 μου, προτιμούσα να κοιτάω το ταβάνι παρά να προσπαθώ να την πέσω σε γκόμενες, ακόμα και τώρα σιχαίνομαι την μπίρα, ξερνάω στην μυρωδιά των περισσότερων αλκοολούχων, και πολλά άλλα φλωροκλισέ, που βλέποντας τα γραμμένα φαίνονται εξαιρετικά ηλίθια με το πως καταναλώνουν χώρο στην σελίδα, αλλά δυστυχώς είναι όλα αλήθεια.

όμως, είμαι χοντρός. γιατί μου αρέσει να τρώω. και κυρίως μου αρέσει να τρώω βλακείες. και ακόμα πιο πολύ μου αρέσει να τρώω φτηνές σοκολάτες από τα περίπτερα ή/και τα σούπερ μάρκετ. και φέτος είναι η πρώτη χρονιά που δεν έχω μπορέσει να σταματήσω ούτε για το καθιερωμένο τετράμηνο που τα κόβω για κάθε χρόνο.

πάει κάπως έτσι: ξεκινάω και τρώω κορνφλέϊκς με σοκολάτα και γιαούρτια με σοκολάτα, πιστεύοντας ότι θα με βοηθήσουν να κάνω την μετάβαση προς την καθόλου σοκολάτα. όμως κάπου εκεί στην πορεία, ξεχνάω το προς τα που πηγαίνω, και νιώθω πως ο προορισμός είναι πίσω μου. και τότε ξεκινάω πάλι να τρώω κανονικές σοκολάτες και όχι υποκατάστατα, και όλο αυτό επαναλαμβάνεται στο άπειρο, κάπως σαν μια (πραγματικά) καθυστερημένη εκδοχή του σίσυφου. νιώθω ότι η σοκολάτα είναι το παν στη ζωή μου, είναι το μόνο πράγμα με το οποίο δεν μπορώ να ζήσω. πφφφφ, στο τέλος δεν θα μπορώ να ζήσω από τα εκατοντάδες έξτρα κιλά που δεν θα μπορώ να σηκώσω πάνω στο κορμί μου.

για την ώρα όμως πάω να διαλύσω μερικά ακόμα κίντερ αυγά χωρίς καν να ανοίξω τα δωράκια.

σημειώσεις άλυτων θεμάτων

2011-11-04T15:37:00.001+01:00

εδώ ο κάρπα μιλάει και τα λέει ωραία για τον δίσκο του. όλα τα αντίτυπα βρίσκονται στον κωνσταντή στο vinyl microstore, παρόλο που περίμενα να έχει κρύψει και καμιά κόπια πουθενά έτσι στο κέντρο, για το καλό της αναζήτησης.

τον πιό ωραίο μήνα του χρόνου, έπρεπε να έχω κι αυτό να μου τρώει τα συκώτια?

2011-11-02T10:21:00.001+01:00

πφφφ, θα μπορούσαν όλα να είναι τέλεια, ή έστω σχεδόν τέλεια, ή έστω απλά υποφερτά. με τις προσδοκίες που ακυρώνονται και με όλες τις γεύσεις από τα γιαούρτια με φρούτα στο ψυγείο.

ουφ, υπάρχουν μερικές στιγμές που νιώθω τύψεις, που για την ακρίβεια οι τύψεις με νιώθουν περισσότερο από οτι εγώ, και αυτό γιατί ίσως να έπρεπε να ήμασταν στην ελλάδα με όλο αυτό τον κακό χαμό, σαν να έρχεται μισή λιποψυχία και μισή φυγοπονία και να μου γαμάει το μυαλό σιγά-σιγά. αλλά όχι για πολύ.

όταν κάποιος μου λέει "2007", εγώ του απαντάω δύο πράγματα: "φαντάρος" και "person pitch". αλλά κυρίως φαντάρος.

όταν είχα ακούσει πρώτη φορά το avenue των saint etienne (το ένα από τα δύο τραγούδια τους που μου αρέσουν) μέσα σε εκείνο το μπεστ που βγάλανε το 2001 (την ίδια μέρα αγόρασα αυτό το διπλό σιντι-πιπάρα και το in search of των nerd, τον υπερδίσκο), θυμάμαι ότι ψάχνοντας στο ίντερνετ για αναφορές που ξεκινάνε από το avenue, έπεσα πάνω στο wonderful των beach boys, μιλώντας για το smile, και όχι για το smiley smile, και γιά όλο το χαμένο ποτένσιαλ εκείνου του δίσκου και όλα αυτά τα μουσικοδημοσιογραφικά κλισέ.

στα γρήγορα (δηλαδή στο audiogalaxy, στο limewire και στο kazaa) προσπάθησα να βρω κάποιο από τα bootleg του smile, αλλά δεν τα κατάφερα. το pet sounds, έλεγα τότε, και το λέω ακόμα μάλλον, ότι ήταν ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει στη ζωή μου, και σίγουρα ακόμα είναι, είναι από αυτά τα πράγματα που τα κουβαλάω μαζί μου κάθε χρόνο, και όσο αλλάζουν τα γούστα μου, και άρα αλλάζει και το κόντεξτ, τόσο πιό πολύ τον εκτιμώ, παρατηρώντας πράγματα που μου διέφευγαν. (ένας άλλος τέτοιος δίσκος είναι το harvest του neil young, σε μικρότερο βαθμό μεν, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν είναι επί του θέματος αυτή την στιγμή)

το pet sounds το αγόρασα σε σιντι αφού είχα ακούσει το god only knows σε μία τυπική γυμνασιακή beach boys συλλογή, παθαίνοντας απανωτά αμόκ. άκουγα τα λέϊερς των φωνών και ένιωθα τα διαλύεται το σύμπαν γύρω μου, ένιωθα μηδενικός και ποταπός, όλα τα ωραία συναισθήματα δηλαδή, ακριβώς αυτά που κουβαλάω ακόμα μέσα μου. ένας πραγματικός άχρηστος.

προσπαθώντας να συντομέψω όλο το backstory, θα αναφερθώ μόνο στο good vibrations που ήταν το άλλο σοκ της εφηβείας μου, και επίσης ακόμα και τώρα, κάθε γαμημένη φορά που σκάει το πρώτο "ahh", πιστεύω ότι θα ανοίξουν οι ουρανοί και θα αρχίζουν να βρέχουν σκατά κατα πάνω μου, αλλά τα πιό όμορφα σκατά που έχει δει ανθρώπινο μάτι.

άρα έπρεπε να βρω, το smile.

την βερσιόν του brian wilson, δεν την άκουσα απλά ποτέ, γιατί οι γέροι μουσικοί που κάνουν τα ίδια και τα ίδια πρέπει απλα τους κόβουν τα παπάρια και να τα ταϊζουν στους συγγενείς τους, μαζί με κάθε επιταγή που παίρνουν για ένα reunion και ένα reissue.

όποτε φτάνω πάλι στο 2007, και τις φανταρικές μέρες μου, και στην χαμένη εβδομάδα που κατέβασα όλες τις βερσιόν του σμάϊλ που παίζανε σε όλα τα μπλογκ, όλα τα outakes, όλα τα ιντρουμένταλς, όλα τα ακαπέλα. συγχρόνως διάβαζα ότι κείμενο υπήρχε για το δίσκο, έβλεπα ότι βίντεο μπορεί να τραβήχτηκε που να μιλούσε κάποιος για τον δίσκο, όλα όλα.

στην αρχή, το μόνο συναίσθημα ήταν δέος. διάβαζα τον leo bernstein να λέει πόσο θεός είναι ο γουίλσον και πόσο κομματάρα είναι το surf's up, άκουγα όλα τα van dyke parks καβλωμένος και διαλυμένος για να καταλάβω από που προσγειώθηκε και αυτός, άκουγα το cabin essence, το child is the father of the son, το do you like worms, κοιτούσα τα διαφορετικά εξώφυλλα, μελέταγα τις πρώτες εκδόσεις του good vibrations, με πλυμμήριζε ευφορία, από εκείνες τις φορές που νιώθεις ότι βρίσκεσαι μπροστά σε ένα έργο τόσο τεράστιο που τα πάντα σε ξεπερνάνε. στα αυτιά μου, το smile φαινότανε συνθετικά πιό στρωτό από το pet sounds, αλλά ενορχηστρώτικα ήταν ένα αδιανόητο σύμπλεγμα από όργανα, κοφτούς ρυθμούς, μουρλά μέντλεϊ, και απαλά μεταλόφωνα. ήμουν τόσο πορωμένος και με το πέρσον πιτς εκείνο τον καιρό που έφταναν όλα αυτά να προσκυνήσω και πάλι το μεγαλείο του γουϊλσον, ακούγοντας μονο το σμάϊλ ευχόμενος να είχαν όλες οι διφωνίες καβλί και να με κατουρούσαν νέκταρ.

όμως, σιγά σιγά, όσο συνέχιζα να διαβάζω, άρχιζα να μπαίνω πιό βαθιά στα σημεία που ο γουίλσον μουρλαινότανε. και το κακό είναι ότι τα άκουγα κιόλας αυτά τα σημεία. οι σκελετοί από sparse ενορχηστρώσεις ένιωθα ότι ήταν σκελετοί ανθρώπινοι, νεκροί από χρόνια, μολυσμένοι μόνο με την παράνοια και την τελειομανία που σε αρρωσταίνει. άκουγα το "in the cantina" section του heroes and villains και άρχιζα να τρέμω και να φοβάμαι.

προσπαθούσα να κοιμηθώ και έβλεπα τρομακτικές εικόνες. έβαζα να ακούσω το surf's up και τα dissonant πνευστά βγαίνανε μπροστά στην μίξη και δεν με άφηναν να χαρώ τίποτα. άκουγα τον στίχο "the pit and the pendulum drawn" και όλη αυτή η ευφορία είχε πιά μετατραπεί σε αγνό τρόμο, σε αγνό πεντακάθαρο έντγκαρ άλαν πόε τρόμο. κεφάλια που βγαίνουν μέσα από άλλα κεφάλια και ματωμένα χέρια που αδυνατούν να αγγίξουν οτιδήποτε. αργότερα, όταν διάβαζα τα χρονικά του άρη του μπράντμπερι, επανήλθε ακριβώς το ίδιο συναίσθημα. έβλεπα στον ύπνο μου μόνο θανάτους και ανθρώπους υπνωτισμένους από την εξωγήινη μεγαλοφυία τους, όπως ο μπράϊαν γουίλσον.

άργησα πολύ να ξανακούσω το σμάϊλ. όποτε πέρναγα από τα αρχεία που ήταν στο ipod τα προσπέρναγα με μίσος, με φόβο μην ακούσω κατα λάθος τις φωνές του our prayer, σαν ένα αγνό κάλεσμα στην κόλαση της κατεστραμένης δημιουργικότητας. δεν μπορούσε να χωρέσει το κεφάλι μου ότι άνθρωποι που μπορούν και κουβαλάνε μέσα τους τόσο πανέμορφες ιδέες, τόσο αδιανόητα σκίλζ, έρχεται η ώρα και τους κουβαλάνε τους ίδιους ανάσκελα, τρεκλίζοντας σαν σκυλιά που τα έπιασε χαρά που σε βλέπουν. μόνο που δεν υπάρχει η λέξη χαρά πουθενά, μόνο το γαμημένο χαμένο ποτένσιαλ. (εδώ είναι που καταλαβαίνεις ότι τα κλισέ των δημοσιογράφων μερικές φορές είναι τόσο σποτ ον που πονάει)

πιστεύω ότι οι beatles δεν έχουν γράψει κανένα δίσκο σαν το pet sounds. (παρόλο που έχουν γράψει τραγούδια στα ίδια επίπεδα με τους beach boys, άν οχι και πιο πάνω ακόμα). αλλά δεν υπάρχει δίσκος στο σύμπαν σαν το pet sounds. (ούτε καν το odessey and oracle, που φτάνει πολύ κοντα). και προφανώς ούτε το smile.

αλλά πρχθες που το ξανάκουσα, με restored ήχο από τα σωστά tapes, και το όσο-πιό-κοντά στο κανόνικο editing μπορούσε να υπάρξει, ένιωσα πάλι αυτό το πρωτόλειο δέος. και μόνο για αυτές τις φωνές, αυτές τις πολυφωνίες που δεν έχει ξανακούσει άνθρωπος από τότε, και ότι φωνή και να ακούμε από τότε και ύστερα έχει ηχογραφηθεί μόνο και μόνο για να μας θυμίζει ότι οι φωνές των beach boys ήταν ένα δώρο που κατέβηκε απευθείας από διάστημα, αφού έκανε πρώτα 27 χιλιάδες ταξίδια μέσα στην μηδένικη μου και ποταπή ψυχή. στο άδειο κεφάλι μου, και στις διαλυμένες πρσοδοκίες. αλλά σε κάθε στιγμή ήταν το πιό ανυψωτικό πράγμα, την ίδια ώρα που σε έκανε να νιώθεις μικρός, τότε ακριβώς σε έπαιρνε και σε έχεζε με φωτεινά ουράνια τόξα ευτυχίας.

ακούω και τώρα τα διαλυμένα harpsichords, τα γκρουβαριστά ξυλόφωνα, τα κεντημένα μπάσα, τα unison κιθάρας και πλήκτρων και τα κακοδιαλυμένα arpeggio, σαν να προσπαθούν να κάνουν simulation την απόγνωση και τον όλεθρο των risset tones.

και πωπω, ακούω πάλι τα πάντα, σαν να έρχονται όλα καταπάνω μου αυτή την φορά, και η φρίκη και η ευτυχία, και όλα τα συναισθήματα του κόσμου είναι εκεί.

"i don't know where but she sends me there"

μπέρστς

2011-10-30T02:00:00.000+01:00

ήμουν σε συναυλία. είχα να κατουρήσω από το μεσημέρι. πήγα στην τουαλέτα αλλά στις κανονικές τουαλέτες είχε συνέχεια κόσμο και επειδή είμαι φουλ κομπλεξικός δεν μπορώ με τίποτα να κατουρήσω στις όρθιες. απλά δεν μπορώ. δεν πειράζει λέω, θα κατουρήσω στο δρόμο φεύγοντας με το ποδήλατο.

είχε ωραίο καιρό, με ομίχλη, πανέμορφα και κρύα. γαμάει το μιλάνο ρε πούστη, δεν έχω λόγια.

ξεχάστηκα. πήγαινα πήγαινα, και πριν να φτάσω σπίτι, περνώντας από το πάρκο, σκέφτηκα να τον αμολήσω εκεί. αλλά λέω "αφού είμαι δίπλα γιατί να το κάνω? ας πάω σπίτι με την ησυχία μου"

φτάνω σπίτι και κάνει μπάνιο η συγκάτοικος (η καθυστερημένη). δεν αντέχω με τίποτα, νιώθω ότι θα τα σκάσω όλα πάνω μου. φεύγω από το σπίτι και κάνω τον γύρο του τετραγώνου. άπειρο φως παντού, παίρνω τα αρχίδια μου.

κοιτάω από το παράθυρο, βγήκε από το μπάνιο. ουφ, λέω, τέλεια, το γλιτώσαμε.

μπαίνω μέσα στο σπίτι. τώρα κάνει κάνει μπάνιο ο γκόμενος της. ΓΑΜΩΤΟΝΧΡΙΣΤΟΖΩΑ. αυτό ήταν γαμήθηκε η φάση.

είχα μία μονόλιτρη πέπσι, η οποία είχε ακόμα κοκακόλα μέσα (πέπσι δηλαδή). την αδειάζω στο γυάλινο μπουκάλι που έχω για το νερό. αλλά μετά σκέφτομαι "πως θα περάσω το καβλιτσέκι μου από κει μέσα, μετά θα μυρίζει κοκακόλα. (πέπσι δηλαδή)"

την έκανα την μαλακία όμως, και την άδειασα ήδη την κοκακόλα μέσα στο μπουκάλι.

μαλακία. έρχεται. κατακλυσμός.

βρίσκω ένα πεταμένο μπουκάλι νερού, που έχει νερό μέσα. σκέφτομαι να τρέξω στην κουζίνα, αλλά ξέρω οτι δεν θα προλάβω. προσπαθώ να το ρίξω στο άδειο μπουκάλι της πέπσι αλλά δεν γίνεται.

τελικά γίνεται.

τον βγάζω και προσπαθώ να το βάλω μέσα. δεν χωράει.

(όχι, δεν ειναι μεγάλο το πουλί μου, απλά είναι μικρό το μπουκάλι, αλήθεια)

πανικοβάλλομαι.

το νιώθω να έρχεται.

ψαχνω ψαλίδι να το κόψω.

το βρίσκω.

το κόβω.

τον αμολάω.

κατουράω.

εκείνη ακριβώς την στιγμή, ενώ ακόμα είμαι στην διαδικασία βγαίνει ο γκόμενος από την τουαλέτα.

ΓΑΜΩΤΟΧΡΙΣΤΟΣΑΣΖΩΑ.

βγαίνω και του σκάω το μπουκάλι με το κάτουρο στην μάπα. γελάει. γελάω. κάνει να με αγκαλιάσει. κάνω την πάπια.

γυρνάω στο δωμάτιο, βάζω και βλέπω τον ντον ντρέϊπερ να φασώνει αεροσυνοδούς και τρώω σοκολάτα ανέμελος.

κυνηγάω κουνούπια, κοιτάω το ασυμμάζευτο δωμάτιο, βλέπω βιντεάκια των σμίκλερ/λεν στο γιουτιούμπ, παίζω καμιά βλακεία στο πισι, προσπαθώ να δουλέψω για το κωλοσάϊτ, αγχώνομαι, τρώω πατατάκια, παίζω με το κάζιο του στράτου, τρώω κι άλλη σοκολάτα (πριν έτρωγα κιντερ, τωρα τρωω λάϊον), κοιτάω το ταβάνι, κοιτάω τα φώτα, κοιτάω το κρεβάτι, αδειάζω την κοκακόλα στο ποτήρι (την πέπσι δηλαδή), νιώθω ανακουφισμένος, αλλά όχι και τόσο.

παρόλο που όλα πάνε καλά, ποτέ δεν πάνε καλά στην πραγματικότητα, και είναι αλήθεια ότι η πραγματικότητα πάντα δείχνει το αληθινό σκληρό της πρόσωπο.

αναζητώ ταυτόχρονα το αιώνιο και το εφήμερο.

για να τα βάλω στον κώλο μου.

πόσο θεός θα ήμουν αν όντως του είχα σκάσει τα κάτουρα στην μάπα όμως.

πφφφφ. μιά ζωή φλώρος.

αδύνατοι χώροι

2011-10-18T12:21:00.000+02:00

φέτος δεν άκουσα παρά ελάχιστη καινούρια μουσική. καθώς ήμουν βουτηγμένος στην βέροια στο κάψιμο και την (μάλλον) φωτεινή απόγνωση, δεν είχα δυνατότητα να χωθώ με το κεφάλι σε κάτι άλλο εκτός από τα κεκτημένα μου. δηλαδή, άκουγα και ξανάκουγα λούτσιο, όλη τη δισκογραφία του μάντλιμπ, το congratulations των mgmt στο ριπίτ, albert ayler, joe henderson, και πάλι τα ίδια, με πολύ μικρές αποκλίσεις. πραγματικά. αδυνατώ να σκεφτώ κάτι από καινούριους δίσκους που να μου έκανε τεράστια εντύπωση. ίσως γιατί, δεν ήμουν στην διάθεση, αλλά και πάλι, το γεγονός ότι αυτό που χάρηκα περισσότερο ήταν το νεο φλιτ φόξις κάνει τα πράγματα λίγο παράξενα...

τις τελευταίες μέρες, ίσως εδώ και ενάμιση μήνα, νιώθω ότι τα αυτιά μου επανήλθαν λίγο στην θέση τους και άκουσα μαζεμένα αυτά που τα άφησα πίσω μου, αλλά με ελάχιστα ένιωσα. η καρδιά μου τον τελευταίο μήνα είναι δωσμένη στους γερμανούς, και κυρίως στους κλάστερ, με μίσος θα έλεγα.

σε κάθε περίπτωση όμως, το σοκ το έφαγα με το impossible spaces του sandro perri, κυκλοφορία 2011, στην constellation (ποιος θα το περίμενε ποτέ αυτό?). είναι ένας συγκλονιστικός δίσκος, από αυτούς που σε διαλύουν τον εγκέφαλο με τη δουλειά που έχει πέσει, με το scope τους, με τις λεπτομέρειες, με τις μελωδίες, με τις αδιανόητες ιδέες, με τον παροξυσμό των ενορχηστρώσεων. μου θυμίζει κάπως εκείνη την δισκάρα το obrigade saudade των mice parade, την φωνή του arthur russell, τις παραγωγάρες και τα προσωπικά (τα φλώρικα προσωπικά) του jim o'rourke), και όλα είναι μέσα στα σέβεντις, να βρωμάει ο τόπος σέβεντις και αναλογικά σίνθια και καλοηχογραφημένα ντράμς, double tracked αδιανόητα φωνητικά, διαλυμένες αλλαγές, σκληρές ισοπεδωτικές γκρούβες, rhodes και wurlitzers που κεντάνε, πνευστά που πετάγονται και εξαφανίζονται, και χιλιάδες, χιλιάδες, εκατομύρρια ιδέες. ναι ρε πούστη. και αμερικανίλα (ή μάλλον καναδίλα), και μποσανόβες και πωπωπω ΔΙΣΚΑΡΑ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΔΙΣΚΑΡΑ ΣΟΚ.

χμμμ, εύχομαι να μην έχω αλλάξει γνώμη σε κάνα μήνα, αλλά για την ώρα δεν νιώθω ότι έχω ακούσει πιό όμορφο δίσκο μέσα στην χρονιά.

ρου

2011-10-11T18:35:00.001+02:00

επίσης κατάλαβα ότι το κακό με τις ρίζες είναι ότι μένουν εκεί ακίνητες, ή μάλλον κουνιούνται ελάχιστα, ίσα-ίσα για να μην μπορείς να κουνηθείς εσύ, και όποτε θέλουν σηκώνονται και σε τρώνε.

αα

2011-10-11T18:31:00.001+02:00

μαλακία. νόμιζα ότι ήταν στα ντράφτς, αλλά κάπου εξαφανίστηκε. ένα τεράστιο (ή ίσως όχι και τόσο τεράστιο) κείμενο για τους φλόϊντ, και με το κακό που ξανάπαθα πριν από μία βδομάδα, καταλήγοντας πόσο ευτυχισμένος ήταν ο 14χρονος εαυτός μου.

ήθελα να κάνω παρένθεση όλο εκείνο το κείμενο, και να το συνδέσω με την ψύχωση που περνάω αυτές τις μέρες με την δισκογραφία των cluster, κάπου εκεί τυλιγμένος με τις μέρες στην πλάτη μου και τις νύχτες που πάω να πέσω για ύπνο και φαντάζομαι όνειρα από sparse ενορχηστρώσεις και μετρημένα beats και διαστημικές κιθάρες και απαλές φωνές και γαμημένα sequencers

και με τυλίγει η ευτυχία για ώρες, και ξυπνάω και πάω και τρέχω ή περπατάω ή δεν κάνω τίποτα και ακούω με την σειρά 1,2, zuckerzeit, sowieso, curiosum, grosses wasser, cluster and eno, after the heat, music from harmonia, kluster και μετά πάλι από την αρχή εμμονικά. όπως κάθε φορά.

και με πιάνει πόνος στο κεφάλι μου, να πετάξω το σάμπλερ, να αρχίσω να στήνω μόντιουλαρ, αλλά όσο με πιάνει ο πόνος, τόσο μου φεύγει. και το κακό είναι ότι δεν είμαι και πολύ ακούνητος. μισό βίντεο να δω με τον ταλιμπ και τον μοσντεφ να ραπάρουν πάνω από διαλυμένο μπιτ του μάντλιμπ τα ξεχνάω όλα.

όχι για πολύ όμως. ουφ, έρχεται έρχεται έρχεται, για να δούμε τι θα γίνει.

//

επίσης, ξεκίνησα τον τελευταίο κάνινγκχαμ αλλά τον παράτησα γιατί βρήκα τις γαμημένες ιστορίες του κάφκα, τον τόμο που έχει τα πάντα. και προσπαθώ να συνηθίσω. επίσης. ουφ, δεν ξέρω. σίγουρα δεν θα έχει νόημα. γαμήσου

που είναι ρε πούστη το white noise όταν το χρειάζομαι?

2011-10-02T02:35:00.000+02:00

"i don't trust anybody's nostalgia but my own"

και μερικές φορές, ούτε καν την δικιά μου, για να πω την αλήθεια.

ντομάνι

2011-09-30T22:38:00.000+02:00

-πάλι πολ όστερ διαβάζεις?
-χρμφ. και τι να κάνω? από το να καίγομαι όπως καιγόμουν πάντα βλέποντας δεκάδες επεισόδια οποιασδήποτε απαράδεκτης σειράς, καλύτερα να διαβάζω πολ όστερ, με την σειρά κιόλας. όσο κι αν είναι έυκολος, έχει πάντα 3-4 πράγματα που αξίζει να τα θυμάσαι.

όπως η ιστορία για τον κάφκα και το κοριτσάκι που έχασε την κούκλα του στο brooklyn follies (ο κάφκα της έστελνε γράμματα για ένα ολόκληρο μήνα, γράφοντας σαν να είναι η χαμένη κούκλα, αναλύοντας το γιατί έφυγε -για να γνωρίσει κι άλλες πόλεις και άλλους ανθρώπους- μέχρι και το σημείο που παντρεύεται και δεν θα ξαναγυρίσει πίσω. δηλαδή ένα κοριτσάκι, δεχόταν ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ αλληλογραφία από τον ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΚΑΦΚΑ. αν είναι δυνατόν), ή για την αναφορά στο στίγμα του χόθορν στο book of illusions.

αλλά και πάλι, ουφ, νιώθω ότι κοροιδεύω τον εαυτό μου, σαν να πρέπει να αισθάνομαι ότι συνέχεια δυσκολεύομαι διαβάζοντας, αλλιώς δεν έχει νόημα, κανένα νόημα, είναι να σαν να περπατάω ή να τρέχω ή να κοιτάω το ταβάνι. χρμφ. όμως ο μπόρχες έλεγε "ΔΙΑΒΑΖΕ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ"

δεν ξέρω, προτιμώ να ενθουσιάζομαι για κάτι, παρά να το κατανοώ πλήρως. γιαυτό πχ θα προσκυνάω για πάντα το τράουτ μασκ ρέπλικα, παρόλο που το έχω ακούσει ολόκληρο 4-5 φορές όλες κι όλες.

//

αύριο είναι μια ακόμα μετακόμιση, όχι και τόσο σκληρή, αλλά όσο χρειάζεται, αλλά πωπω, σαν να είναι η πρώτη φορά. χαχα. για να δούμε, τόσα πράγματα. και το πικαπ και όλα, φτάνει να βρω να αγοράσω ένα ωραίο φλορτομ από εδώ και θα ειμαι ευτυχισμένος. σχεδόν.

//

μετά από αυτόν τον πολ όστερ, δεν ξέρω ακόμα τι να διαβάσω. πίεσα αρκετά τον εαυτό μου όταν ήμουν στην βέροια, να διαβάζω ένα βιβλίο την ημέρα, και μάλλον θα πρέπει να παίρνω την μαζεμένη χαρά που λέει ο μπόρχες.

εκεί, στο κοπάνημα, διάβασα και τα χρονικά του άρη του μπράντμπερι, απανωτά σοκ, κατουρήματα στα βρακία, χυσιές σε ξένες κωλοτρυπίδες, ξύσιμο λεκάνης τουαλέτας από χρόνια χρήσης. ένα όνειρο, κοιμόμουν και έβλεπα μισότρελους αστροναύτες να σκοτώνει ο ένας τον άλλον. πόση ευτυχία.

//

και ο στίβενσον, πωπω, δεν υπάρχει τίποτα πιό όμορφο από το να σε οδηγεί ένας καλλιτέχνης στο να βουτάς στις επιρροές του. είναι το ομορφότερο πράγμα που μου συμβαίνει στην ζωή μου κάθε μερικά χρόνια, ή μάλλον κάθε μερικούς μήνες. κάθε φορά το ίδιο.

ξεκίνησα με τον περέκ, γιατί είδα τις χορείες χώρων κάπου και θυμήθηκα ότι κάποιος κάποτε μου είπε ότι γαμάει. το διάβασα σε δυο ώρες, χωρίς καν να πάρω ανάσα, μέσα σε ένα αεροπλάνο. έκανα μόνο ένα διάλειμμα για να τον παίξω στην τουαλέτα του αεροπλάνου, και προφανώς αυτό δεν απασχολεί κανέναν, αλλά πίστευα ότι οι χυσιές θα πετάνε στον αέρα, σαν να είμαι σε διαστημόπλοιο.

δυστυχώς δεν έγινε κάτι τέτοιο.

μετά τις χορείες όρμησα στο "ζωή οδηγίες χρήσεως" (το βιβλίο που μου άλλαξε τη ζωή με όλη την κυριολεξία της λέξης αλλάζω) και μετά αφού σοκαρίστηκα με την μετάφραση, και είδα ποιός είναι ο μεταφραστής, ξεκίνησα και έψαχνα μόνο μεταφράσεις του κυριακίδη. σε γάλλους. (κενώ, φλομπέρ, λετελιέρ κλπ)

και μετά, λόγω κυριακίδη ήρθε ο μπόρχες και τα σκατά σκάγαν απανωτά στο κεφάλι μου για μήνες, και ότι είχε μείνει από τον περέκ διαλύθηκε από τον μπόρχες.

και μετά τον μπόρχες ήρθαν οι επιρροές και αναφορές του μπόρχες: στίβενσον, τσέτερτον, ντεκουϊνσι, χώθωρν, κίπλινγκ, κάφκα, ποε κλπ κλπ

και όλο αυτό μετά μπλέκεται, και πας στις επιρροές των επιρρόων και το κεφάλι γίνεται πουρές, κι άλλος πουρές, και ο εγκέφαλος σταματάει να σκέφτεται τα καθημερινά, μία διαρκής αίσθηση ευφορίας που ίσως να είναι ψεύτικη, αλλά ίσως να είναι και η πιό αληθινή στο σύμπαν.

ουφ, πότε θα προλάβω να τα διαβάσω όλα αυτά. γαμώ τον χριστό. πως θα ζήσω χωρίς να έχω διαβάσει χίλιες και μία νύχτες, δον κιχώτη, θεία κωμωδία, χαμένο παράδεισο? και το καθένα είναι μια τεράστια γκουμούτσα, έτοιμη να μπει στον κώλο μου.

χμμμ, θα την δεχόμουν με χαρά παρακαλώ!!!!!

κριστιαν

2011-09-28T02:57:00.000+02:00

δεν έχω λόγια για το πόσο πολύ αγαπάω το venice του fennesz. μετά από τόσα χρόνια, όποτε το ακούω, και το ακούω πολύ σπάνια, νιώθω να με βαράνε απανωτές κλωτσιές στο κεφάλι. τόσα θαμένα πράγματα έκει μέσα, τόσοι μαζεμένοι ήχοι. το λατρεύω πολύ περισσότερο και από το endless summer ακόμα, και υπήρχε περίοδος που τυραννιόμουν για μήνες να αντιγράψω τον ήχο του. προφανώς και αποτύγχανα, με καημένο τρόπο.

όμως μαζί με τον φενέζ, ξαναέρχεται μπροστά μου το σπίτι μου στην γαλλίας, και τα διαλυμένα πρωινά του νοεμβρίου, και όλες οι μέρες που πίστευες ότι ίσως να οδηγήσουν σε μία σουπερ γεμάτη και δημιουργική χρονιά. μα όμως ποτέ δεν γινότανε, τίποτα σχεδόν. και κάθε φορά που σκέφτομαι τον νοέμβριο σκέφτομαι τις αόρατες πόλεις του καλβίνο. και τις προσδοκίες. όλες μαζί. αλλά το σπίτι, πωπω, λίγες φορές νοσταλγώ σπίτια μου, συνήθως νοσταλγώ σπίτια που μένανε φίλοι μου.

θυμάμαι τον φενέζ στο ροζ εξώφυλλο του γουάϊρ, απελπιστικά όμορφος και με σοκαριστικά σνομπ ύφος. έτοιμος για ειδωλοποίηση. και δεν δυσκολευτηκα καθόλου τότε. θυμάμαι όλα τα γουάϊρ, θυμάμαι εκείνο το τάπερ με τους ανιμαλ κολεκτιβ το 2003, ουφ.

πόσο προβλέψιμος πιά.

a future's hinting at itself

//

επίσης, ο κρίστιαν, σήμερα μιλήσαμε, είχαμε καιρό. αυτός ο κρίστιαν, πωπω, μου έλειψε. πόσο καιρός πέρασε?

//

είναι τέλειο το μιλάνο, προσπαθώ να καταλάβω τι θέλω ακριβώς να γίνει, ίσως κάτι να γίνεται ούτως ή άλλως, αλλά πρέπει κάποια μέρα να σταματήσω να τυραννιέμαι για να κατανοήσω και να κατανοώ. δεν είναι και ότι πιο εύκολο πάντως.

//

απότι διάβασα το καλοκαίρι, πιό πολύ έμεινε στο κεφάλι μου εκείνο το μικρό κείμενο του τόμας μπέρνχαρντ για την αυστρία. ήταν μέσα στο μίμο των φωνών. ήταν ένα τεράστιο σοκ. τώρα το κατάλαβα.

//

θέλω να κοιμηθώ και να δω στον ύπνο μου εκείνο το adventure που ειχα δει πριν απο 7-8 μήνες. την βιβλιοθήκη του ζορζ περέκ, που ήταν κατι ανάμεσα στο space quest και στην βιβλιοθήκη της βαβέλ του μπόρχες

//

η απειρία των εκδοχών.

και έκλεισε

2011-08-06T00:56:00.001+02:00

φέρνω στο νου μου δύο παραβολές που αλληλοσυγκρούονται. η πρώτη βρίσκεται στον πρώτο τόμο των απάντων του κάφκα. είναι η ιστορία του ανθρώπου που ζητά να γίνει δεκτός από το Νόμο. ο φύλακας της πρώτης πύλης του λέει πως μέσα υπάρχουν πολλές άλλες πύλες, πως δεν υπάρχει αίθουσα αφύλακτη και πως κάθε φύλακας είναι πιό δυνατός από τον προηγούμενο. ο άνθρωπος κάθεται και περιμένει. περνούν οι μέρες και τα χρόνια, κι ο άνθρωπος πεθαίνει. την ώρα που ψυχορραγεί, ρωτάει: "μα είναι δυνατόν, όλα αυτά τα χρόνια που περίμενα, να μην θέλησε κανείς άλλος να περάσει εκτός από μένα?". και ο φύλακας του αποκρίνεται: "κανείς άλλος δεν θέλησε να περάσει, γιατί αυτή η πύλη ήταν προορισμένη μόνο για σένα. Τώρα θα την κλείσω".

μπόρχες, από το δοκίμιο "για τον τσέστερτον"

ότις τζάκσον τζούνιορ

2011-07-12T14:17:00.000+02:00

τις τελευταίες 15 μέρες σχεδόν, ακούω μόνο μάντλιμπ, ασταμάτητα, και τίποτα άλλο. πηγαίνω κάθε μέρα και τρέχω και ακούω έναν ολόκληρο δίσκο, από την αρχή μέχρι το τέλος και εκεί που βλέπω τις λιπογενείς ζώνες μου να αγκομαχούν, κάθομαι και ακούω και προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται εκεί μέσα και γιατί νιώθω αυτά που νιώθω όταν ακούω τις παραγωγές του. δεν το νιώθω με τίποτα άλλο αυτό το πράγμα και μετά από τόσες μέρες μάλλον κατέληξα: από οτιδήποτε κι αν έχω ακούσει στη ζωή μου, ο μάντλιμπ είναι ο μόνος που με κάνει να θέλω να τρέξω σπίτι και να γίνω καλύτερος μουσικός, με ωθεί στο να αγοράζω δίσκους, να προσπαθώ συνέχεια να βελτιώνω τα μηδενικά σκίλζ μου, να διορθώνω τον ήχο μου, να ακούω τις λεπτομέρειες που δεν τις άκουγα, να επικεντρώνομαι στο τίποτα και στο άπειρο συγχρόνως. προσπαθώντας να βρω κάτι ανάλογο, μάλλον θα έλεγα ότι με κάνει να νιώθω ακριβώς όπως ο περέκ. παρατηρώ τα ασήμαντα, βλέπω τα μηδενικά πάτερνς, τα κρυμένα σύμπαντα, τους επαναλαμβανόμενους κύκλους, τις μικροσκοπικές λεπτομέρειες που μεγεθύνονται, σαν χιλιάδες μικρά χεράκια που την μία στιγμή κοιτάνε όλα προς μία κατεύθυνση και μετά πάλι μπερδεύονται και χάνονται, αλλά εκείνη η στιγμή είναι που κάνει τους ουρανούς να ανοίγουν. σαν μία συνεχόμενη κόντα, σαν να είναι όλη η μουσική του αυτό που έπρεπε να ακούγεται όταν τελειώναν τα άλλα, σαν αέναα ριπράϊζ τραγουδιών που μένουν εκεί για 2 λεπτά και εξαφανίζονται, σαν να είσαι στην πιό ψηλή πολυκατοικία στην πόλη και συνειδητοποιείς ότι δεν χρειάζεται να είσαι εκεί πάνω για να τα δείς όλα, μπορείς και στον έβδομο όροφο και στον έκτο και στον τρίτο και στον δεύτερο και στο υπόγειο και ίσως να μην χρειάζεται να είσαι καν εκεί. σαν όλες οι ιδέες να είναι μπροστά σου, και δεν χρειάζεται να τις σκεφτείς όλες, παρα μόνο να φτάσεις στο σημείο που αποδέχεσαι ότι υπάρχουν. τίποτα άλλο. όλα είναι εκεί, ή μάλλον όλα είναι ΗΔΗ εκεί. και προσπαθείς να τα κοιτάξεις όσο πιο καθαρά γίνεται.

πως λύθηκε το πρόβλημα

2011-07-05T10:32:00.001+02:00

-με τον μεταχηματιστή του πικάπ? αγόρασα άλλον, αφού έψαχνα μαγκαζί για 5 ώρες.
-με το ποδήλατο? αγόρασα, αλλά πρέπει να το πάω για σέρβις γιατί ειναι διαλυμένο. ένα τριαντάευρω όμως, τι να περιμένεις?

το πρόβλημα που λύθηκε ήταν του διαβάσματος. και της μουσικής. με το που ήρθα στο μιλάνο είχα πέσει σε βαρύ λήθαργο αδυνατώντας να διαβάσω οτιδήποτε. σαν κακό αστείο. η λύση όμως δόθηκε μέσω του απλού γραψίματος του πολ όστερ. διάβασα το invisible σε δυό μέρες, μονορούφι σχεδόν και κατάλαβα ότι ο πολ όστερ δεν μου αρέσει. εννοώ ότι παρόλο που τον διαβάζω με χαρά, είναι σαν να βλέπω μία καλογυρισμένη αμερικάνικη ταινία. θα την δω σουπερ ευχαριστά, αλλά δεν πρόκειται να νιώσω το μεγαλείο που μου σκάει με άλλα πράγματα. δηλαδή δεν ξέρω, είναι ωραίοι οι χαρακτήρες, καλογραμμένοι, η πλοκή σε κρατάει στην τσίτα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. αλλά με το που τελειώνει το βιβλίο, δεν ξερω. το new york trilogy ήταν καλύτερο νιώθω, ενώ το oracle night, χμμ, κάτι ίσως να μου έμεινε. όχι όμως δέος.

οπότε κατάλαβα το εξής: λατρεύω την λογοτεχνία με τις τεράστιες προτάσεις, που μπλέκονται τα βιωματικά με την καταγραφή και τα συναισθήματα με το background. γιαυό με το που διάβασα την πρώτη σελίδα από το white noise του delillo όρμησα καβλωμένος και με ευτυχία, χωρίς καν να κοιτάξω πίσω. φαίνεται να είναι απίθανο βιβλίο, μακάρι να με τινάξει τα μυαλά στον αέρα.

σκέφτομαι άρα ότι προτιμώ χίλιες φορές να διαβάζω πιντσον και να τυραννιέμαι, μέσα στο ιμπρεσιονιστικό παραλήρημα, παρά να διαβάζω ωραίες καλογραμμένες πλοκές. λατρεύω αυτό το "βγηκε στον δρόμο, θυμήθηκε το παρελθόν του, κοίταξε το εισιτήριο από το προηγούμενο βράδυ προσπαθώντας να καταλάβει τι δουλειά είχε στην τσαέπη του, όλες εκείνες οι μέρες, ζεστές μέρες, και οι φίλοι που ερχόντουσαν από όλα τα μέρη του κόσμου, και οι δίσκοι που λιώνανε, και τα βιβλία που δεν ανοίγανε, και έφτασε μέχρι το προξενείο της λιβυης για να βρει τον τζακ μαρπλ, που μιλούσαν με κρυφά μυνήματα και γράμματα εδώ και 15 χρόνια, από τότε που ήταν στην ορχήστρα νέων στο νότιγχαμ (όπου και καταφέρανε να εκτελέσουν άψογα, με τα λόγια ενός κριτικού στην daily news, το τελευταίο μέρος από τους ρουμάνικους χορούς του μπέλα μπαρτοκ) και προσπαθούσε να ανακτήσει επαφή με τον χαμένο του ξάδερφο"

κάπως έτσι, δεν ξέρω, μου αρέσει να διαβάζω προτάσεις με πολλά κόμματα και πολλές παρενθέσεις και να πονάει το μυαλό μου αποκρυπτογραφώντας, ενώ συγχρόνως να πλημμυρίζομαι από συναίσθημα. ουφ. για να δούμε.

πάνω σε αυτό, βρήκα και μία ωραία μετάφραση ποιημάτων του μπόρχες στα αγγλικά, μαζί με τα πρωτότυπα από δίπλα, σε συνεπιμέλεια του ίδιου του μπόρχες. τέλεια φάση. μαζί με αυτό βρήκα και ανατύπωση του 85, της πρώτης έκδοσης του gravity's rainbow με το γαμήστερο πορτοκαλί εξώφυλλο. θα το διαβάσω.

σε σχετικά θέματα, ξεπέρασα και το κόλλημα μου της δυσκολίας να ακούσω κάτι ωραίο. η λύση ήταν απλή. ΞΑΝΑΒΟΥΤΗΞΑ στον κατάλογο του μάντλιμπ, με μίσος και πόρωση δωδεκάχρονου. άκουω κάθε μέρα δύο φορές τα vol 5-6 του μπιτ κοντάκτα και μένω με ανοιχτό στόμα με το μεγαλείο και την έμπνευση, είναι ο πιό θεός από όλους όλους όλους όλους. είναι η μεγαλύτερη επιρροή μου, θα έκανα τα πάντα να μπορούσα να ξοδέψω μία ζωή αντιγράφοντας τον, κάθε μπιτ του, κάθε τρόπος του, κάθε γύρισμα, κάθε μπρέϊκ, κάθε κόψιμο, κάθε σαμπλ, κάθε μελωδία που σε κάνει να κοιτάς τον ήλιο πιστεύοντας ότι η ευτυχία είναι εκεί μέσα και μόνο εκεί μέσα και πουθενά άλλου.

γιατί σιχαίνομαι το καλοκαίρι

2011-06-28T20:56:00.005+02:00

-πρέπει να κάνω μπάνιο κάθε γαμημένη μέρα, γιατί ιδρώνω συνέχεια και γεμίζει σίχλα το σώμα μου. και όταν βγαίνω από το μπάνιο όμως, ΓΑΜΩΤΟΧΡΙΣΤΟΤΟΥ, ιδρώνω τόσο γρήγορα, που η μόνη σωτηρία είναι να έχω τον ανεμιστήρα να με φυσάει κάπου εκεί, ανάμεσα στα κωλομέρια
-ξυπνάω το βράδυ μούσκεμα, με περίπου 27 κουνούπια πάνω από το κεφάλι μου, κρύβομαι στα σεντόνια, ζεσταίνομαι πιό πολύ, κοιμάμαι με το ζόρι, σηκώνομαι το πρωί και έχω ήδη κουραστεί πριν να κάνω ότιδήποτε. δοκιμάζω να πάω στην κουζίνα και έχω ήδη ξεράσει το φαγητό της προηγούμενης νύχτας, και η συγκάτοικος έχει χέσει και το σπίτι μυρίζει χειρότερα κι από τουαλέτα στο κέντρο στην κόρινθο
-όλα τα ρούχα φαίνονται άθλια, η κολώνια σε κάνει να ξύνεσαι, μπαίνουν πέτρες στα πόδια σου, το ρολόϊ κολλάει στο δέρμα σου, μπαίνεις στα σουπερμάρκετ και ιδρώνεις, οι σκύλοι κατουράνε πάνω σου γιατί από την πολύ ζέστη δεν καταλαβαίνουν αν είσαι κολώνα ή άνθρωπος.
-δεν μπορείς να φας ούτε ένα ωραίο φαγητό γιατί τα πάντα σε κάνουν να ιδρώνεις ακόμα περισσότερο και αναγκάζεσαι να τρως κρύες σίχλες και αηδίες που κάνουν τον γύρο στα αστικά στην βέροια να μοιάζει όαση και παράδεισος συγχρόνως. και αν προσπαθήσεις να μαγειρέψεις κάτι ζεσταίνεσαι και ιδρώνεις, πλένεις τα πιάτα και ιδρώνεις, ο ιδρώτας πέφτει στα μάτια, γαμώ την χριστιανοσύνη του ιούλιου και του ιούνιου και του άυγουστου, θέλω να πέφτω σε νάρκη με το που φεύγει ο μάϊος και να ξυπνάω τον οκτώβριο.

---
χμμμ
---

οι μόνες καλές αναμνήσεις που έχω από καλοκαίρια έχουν να κάνουν ΜΟΝΟ με νύχτες που λίγο δρόσιζε δίπλα σε μέρη που έχουν θάλασσα. προφανώς και σιχαίνομαι την θάλασσα με όσο μίσος μπορώ να έχω στην ψυχή μου για κάτι και ακόμα περισσότερο ίσως. ακόμα πιό πολύ. οι μόνες καλές στιγμές είναι όταν φέυγουμε με το αυτοκίνητο και ανεβαίνουμε προς το πήλιο και είναι όμορφα που βλέπεις τα δέντρα. αλλά με το που φτάνεις στην παραλία αρχίζει πάλι η σιχαμάρα. δεν είναι τυχαίο πως όποτε πάω στην θάλασσα, συνέχεια λέω στον οποιονδήποτε είναι μαζί μου: "ρε εδώ δεν είναι ωραία, πάμε κάπου αλλού?", και στο ριπίτ μέχρι να ελαχιστοποιήσω τον χρόνο στην παραλία μεγιστοποιώντας παράλληλα τον χρόνο μέσα στο αμάξι ακούγοντας μπομπ ντίλαν κατα προτίμηση.

επίσης, όμορφη καλοκαιρινή ανάμνηση είναι ο ύπνος στο δερβένι (μονο ο νυχτερινός) (και όλοι οι καλοκαιρινοί ύπνοι που τους βρίσκεις ή σε βρίσκουν γυμνό με ανοιχτά παράθυρα και να παίρνουν αέρα τα αρχιδάκια) και τα σουβλάκια στην ακτή χατζηβαγγέλη. και προφανώς όλα μου τα καλοκαίρια στην βέροια που απλά κάθομαι στον στράτο και την πέφτουμε πίνοντας κοκα κολά με παγωτό βανίλια μέσα στην κοκα κόλα ή ακόμα όταν είμαι στους γιωργιανούς και με βρίζει η μάνα μου γιατί πάλι κάτι έκανα (ίσως να ανέπνεα δυνατά). αξέχαστες στιγμές ευτυχίας μακρία από την θάλασσα και κοντά στα κρύο βέρμιο. επίσης, οι βόλτες με το ποδήλατο στο πήλιο μόνος ολομόναχος (ή με τον γιομπλιάκη) όπου και ο ιδρώτας αποκτάει νόημα συνοδευόμενος από στιβ ράϊχ και μπριζόλα στα χάνια ή δεν ξέρω που.

να πάει να γαμηθεί το καλοκαίρι, θα ήθελα να ξυπνάω για πάντα και να ειναι νοέμβριος και μονο νοέμβριος, ο αγαπημένος μου μήνας σε όλο το σύμπαν. ο σεπτέμβριος ειναι καλοκαίρι, ο οκτώβριος ειναι αναποφάσιστος και δεν ξέρει τι του γίνεται αλλά τον νοέμβριο αρχίζουν και γκρινιάζουν όλοι οι κάθυστερ και οι θειές ότι κρύωσε και βγαίνουν με τις ομπρέλες και γεμίζουν λάσπες τα χοντροπόδαρα τους και ευτυχία κατακλύζει το κορμί μου, ευτυχία μακρία από θάλασσες και αλάτια, ευτυχισμένος να περπατάω μόνος μου με το μπουφάν και την μουσική μου και να σκέφτομαι τον ατελείωτο χειμώνα που έρχεται και να μην μπορώ να κρατήσω τα δάκρυα από την χαρά μου.

αχ, ούτε μία τρίχα από τα αρχίδια των black dice

2011-06-28T16:42:00.002+02:00

με αφορμή το χθεσινό νεύρο, σήμερα θα πάω για τρέξιμο και θα έχω μαζί μου τον καλύτερο δίσκο της δεκαετίας που πέρασε. το load blown των black dice. εκεί που το μέλλον είναι μέλλον, οι ρυθμοί διαλύουν το σύμπαν και τα αναλογικά σύνθια δεν είναι κλανιές πάνω σε χαζοφτιαγμένα μπιτς. όλη η δισκογραφία όλων των συγκροτημάτων μαζί δεν μπορεί να αγγίξει αυτόν τον δίσκο, αυτή την μπαντάρα. επίσης θα έχω μαζί μου τον begin των millenium για να νιώσω λίγο αέρα του '68 όπως πρέπει. αφορμή είναι το karmic dream sequence mixtape που δίνει ο φανταστικός εδώ και μερικές μέρες.

σκέφτομαι τι άλλο να πάρω να ακούσω μαζί μου, παρόλο που είμαι σίγουρος πως ότι και να έχω, θα ακούγεται φλώρικο μπροστά σε αυτούς τους δύο ογκόλιθους.

πάρκο

2011-06-27T20:36:00.001+02:00

το πρόβλημα με το τρέξιμο είναι ότι όσο τρέχεις και δεν το σκέφτεσαι ότι τρέχεις, τόσο πιό άνετα συνεχίζεις. και στο σεξ έχω την αίσθηση ότι κάπως έτσι είναι, για μένα σίγουρα δηλαδή, που τελευταία φορά που κράτησα περισσότερο από 3 λεπτά ήταν το 2001. και ήμουν μόνος μου.

άρα, μάλλον το μυστικό είναι ότι για να κάνεις κάτι καλά, δεν πρέπει να το σκέφτεσαι ότι το κάνεις. ή κάτι τέτοιο μάλλον, δεν τα πάω πολύ καλά με τις γενικεύσεις, ακούγονται πάντα αστείες.

σε κάθε περίπτωση, περνάω καλά όταν πάω για τρέξιμο και ακούω και δίσκους, οι περισσότεροι είναι πίπες βέβαια. πχ, αυτός ο σάμιαμ, πωπω, τι καημένος που θα νιώθει που αντιγράφει ακόμα το λος άντζελες του φλάϊλο τρία χρόνια μετά. και γενικά, όλοι αυτοί οι "μπιτμέϊκερς" από το λος άντζελες και όχι μόνο, δεν νιώθουν λίγο άσχημα που είναι όλοι τους ίδιοι και δεν καταλαβαίνεις ποιός είναι ποιός? γιατί συνεχίζουν να βγάζουν δίσκους? σαν τις κυκλοφορίες της νοτ νοτ φαν (κασέτα και ηλιοκαμένες μελωδίες) και της χιπος ιν τανκς (ρετροφουτουρισμός και αρχιδίες αν εξαιρέσεις τους χάϊπ γουίλιαμς) που ότι βγάζουν είναι ίδια ολόϊδια. πφφφφ, ποιός τα ακούει αυτά αλήθεια, δεν βαριούνται? και δεν αισθάνονται όλοι αυτοί παράξενα που σε 5 χρόνια θα είναι όλα ήχος του 2010-2011. σαν τον καημένο τον γουόσντ άουτ και τον νέον ίντιαν, που ο ήχος τους θα είναι για πάντα 2009. και τελειώνοντας το κράξιμο, ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΕΛΕΚΤΡΟΠΟΠ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΣΑΣ, κάντε καμιά βόλτα και παίξτε βόλεϊ με τα αρχίδια σας, πιό ενδιαφέρον θα είναι. ή μπορεί και όχι, δεν ξέρω. ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΣΙΝΘΙΑ ΚΑΙ ΝΤΡΑΜ ΜΑΣΙΝ ΚΑΙ ΚΟΜΠΡΕΣΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΕΤΡΑΚΑΝΑΛΑ ΚΑΙ ΑΙΘΕΡΙΕΣ ΦΩΝΕΣ. ΓΥΡΙΣΤΕ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΕΙΤΙΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΑΙΝΤΙΣ ΚΑΙ ΤΡΑΒΗΞΤΕ ΜΑΛΑΚΙΑ ΣΕ ΚΑΝΑΝ ΓΕΡΟ

πωπω, είμαι τόσο παράξενος αυτές τις μέρες, παράξενος και δυσκοίλιος. το μόνο πράγμα που άκουσα και το χάρηκα είναι το μιξ του μπιπλάς για την μπρέϊνφίντερ με κομμάτια του τζόρτζ ντιούκ. επίσης πιστεύω ότι ο δίσκος του θάντερκατ θα είναι ωραίος. το σαμπαζ πάλασις το έχω ακούσει 5 φορές μέχρι τώρα, και κάποια κομμάτια μου αρέσουν, κάποια μου ακούγονται αδιάφορα, αλλά πιέζομαι να το ξανακούσω, δεν ξέρω τι γίνεται. το έρικ κοπλαντ το παρήγγειλα ήδη και το περιμένω να έρθει, αλλά λίγο που άκουσα είναι συγκλονιστικό όπως πάντα. επίσης, θα πάω να δω ερίκα μπαντού τέλη ιουλίου, πιστεύω θα είναι ωραία δεν ξέρω. χμμμ, τι άλλο άκουσα? δεν θυμάμαι. κι αν το άκουσα, το πιό πιθανόν είναι να νευρίασα και να το έσβησα απευθείας ή να πέταξα το σιντί στον δρόμο να το πατήσει κάνα μηχανάκι και να πέσει στο πάτωμα ο οδηγός και να πάω να τον κατουρήσω μετά μπας και περάσω λίγο καλύτερα.

γαμώ το χριστό μου, ούτε βιβλίο δεν μπορώ να διαβάσω.

I AM PATIENT BOY

I WAIT I WAIT I WAIT I WAIT

MY TIME IS LIKE WATER DOWN A DRAIN

positively 4th street

2011-06-26T15:20:00.002+02:00

you got a lotta nerve
to say you are my friend
when I was down
you just stood there grinning
/
you got a lotta nerve
to say you got a helping hand to lend
you just want to be on
the side that’s winning
/
you say I let you down
you know it’s not like that
if you’re so hurt
why then don’t you show it
/
you say you lost your faith
but that’s not where it’s at
you had no faith to lose
and you know it
/
i know the reason
that you talk behind my back
i used to be among the crowd
you’re in with
/
do you take me for such a fool
to think I’d make contact
with the one who tries to hide
what he don’t know to begin with
/
you see me on the street
you always act surprised
you say, “How are you?” “Good luck”
but you don’t mean it
/
when you know as well as me
you’d rather see me paralyzed
why don’t you just come out once
and scream it
/
no, I do not feel that good
when I see the heartbreaks you embrace
if I was a master thief
perhaps I’d rob them
/
and now I know you’re dissatisfied
with your position and your place
don’t you understand
it’s not my problem
/
i wish that for just one time
you could stand inside my shoes
and just for that one moment
i could be you
/
yes, I wish that for just one time
you could stand inside my shoes
you’d know what a drag it is
to see you

όχι

2011-06-25T13:31:00.004+02:00

το καλοκαίρι του 2003, και πριν από αυτό, δηλαδή τον μάϊο, δεν ξέρω, η πιό έντονη ανάμνηση που έχω είναι τα βράδια στο σπίτι του θηβαίου (παναγιώτης γιαννιώτης) και όχι μόνο τα βράδια. επίσης θυμάμαι διαλυμένα ζεστά απογεύματα που κατεβαίναμε στην παραλία και μας πονούσε το μυαλό από την ζέστη και παίρναμε γύρο από τον μάκη και εγώ έπινα και κοκα-κόλα βανίλια.

βασικά, θα έδινα τα πάντα για να έβρισκα πάλι αυτή την υπέροχη βανίλια κοκα κόλα, ότι πιό νόστιμο μου έχει συμβεί. ο μανόλης, ο αδερφός του στρατουλένιου, από πάντα έβαζε παγωτό μέσα στην κοκα κόλα του. πραγματικός οραματιστής. όταν κυκλοφόρησε αυτό το συναρπαστικό προϊόν οι μόνοι που το αγκαλιάσαμε ήμασταν εγώ και ο μανόλης. συνήθως προσπαθούσα να αγκαλιάσω και τον μανόλη αλλά αυτός δεν το δεχόταν. εγώ όμως συνέχιζα να προσπαθώ και προσπαθώ ακόμα και τώρα, αλλα είναι δύσκολο να προσπαθείς να αγκαλιάζεις και να πιάνεις το κωλαρίνο σε ομοφοβικούς άντρες. η αγάπη είναι εκεί όμως.

θα ήθελα να εφευρεθεί μία μηχανή που από τον μάϊο μέχρι και τον σεπτέμβριο θα με βάζει σε hibernation και δεν θα με κουνάει καθόλου παρα μόνο θα μου διαβάζει βιβλία κοροϊδεύοντας με ότι βρίσκομαι σε πολικά ψύχη και κλίματα. δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα που να με κάνει να νιώθω περισσότερο άσχημα από την αίσθηση του καλοκαιριού και της ζέστης, πρέπει να φύγω για πάντα και να μείνω στην ρωσία και μετά να κοροϊδεύω όσους τολμάνε και πάθαινουν κρυοπαγήματα στους μείον πέντε.

οι μήνες είναι εκεί για να περνάνε και το καλοκαίρι εφευρέθηκε για να μου προκαλεί δυστυχία και πόνο.

εκεί

2011-06-24T19:36:00.002+02:00

-ότι ακούω μου φαίνεται σκατό σκατά σκατό
-ότι διαβάζω δεν μπορεί να με κρατήσει
-ο κώλος μου έχει ξεκινήσει και διαμαρτύρεται
-η κοιλιά μου έχει επεκταθεί σε περιβάλλοντα που δεν πίστευα ότι θα μπορούσε
-τα νέυρα μου νιώθω να ακουμπάνε το πάτωμα και να ξανανεβαίνουν με μίσος
-τα χέρια μου είναι πιο σιχαμένα από ποτέ
-οι μέρες είναι ζεστές, οι νύχτες άθλιες
-το φαγητό είναι ή βαρύ ή αδιάφορο

τα πάντα είναι κάπως, τα πάντα είναι παράξενα. και σκέφτομαι ότι σίγουρα φταίει ΤΟ ΓΑΜΩΚΑΛΟΚΑΙΡΙ που ήρθε και το σιχαίνομαι όσο θα το σιχαίνομαι για πάντα, γαμώ την ζέστη και τις υψηλές θερμοκρασίες και εννοείται πως όταν τελειώσει όλο αυτό, μαζί με το καλοκαίρι, θα βουτήξω το κεφάλι μου στο καζανάκι και θα το πατήσω και εύχομαι να φύγουν τα σκατά μιά για πάντα.

φοβάμαι τι θα γίνει στην άλλη περίπτωση.

μανόλη τσιπουρλιάνε

2011-06-22T10:03:00.001+02:00

γιατί δεν με πήρες να πάμε για ποδήλατο εκείνη την μέρα? δεν το μετάνιωσες? εγώ το ξέχασα πάντως, αλλά δεν ξέρω γιατί το θυμήθηκα τώρα. μάλλον γιατί μου έλειψε η στραβωμένη φάτσα σου όταν σου ζητούσα να πάμε καμιά βόλτα με το αμάξι.

δις ορ δατ

2011-06-22T10:00:00.001+02:00

ωραία, και γιατί ξυπνάω κάθε μέρα από τις 8 έως τις 9? και γιατί δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω? όλες αυτές τις μέρες, νιώθω σαν εκείνη την πρόταση του γούντι άλεν "να παντρευτώ άραγε την γ.? κι αν δεν μου αποκαλύψει τα υπόλοιπα γράμματα του ονόματος της?"

βαρέθηκα την σημειολογία, ακόμα και εδώ. ουφ. πρέπει κάπως να προσπαθήσω να αλλάξω τόνο μάλλον, έτσι φαίνεται, αλλά δεν είναι και ότι πιό εύκολο.

εδώ έφαγα μάλλον την πιό συκλονιστική πίτσα που έχω φάει ποτέ, σε μαγκαζί που έχει μόνο αυτήν και τίποτα άλλο. μπαίνεις μέσα και σε ρωτάνε "μεγάλο κομμάτι ή μικρό?". τίποτα άλλο. ούτε σαλάτες, ούτε αλλες πίτσες, τίποτα απολύτως. τέλεια φάση. σαν το κοτόπουλο του περικλή δεν είναι βέβαια αλλά δεν πειράζει. ούτε εννοείται σαν το παγωτό του λίντο.

επίσης, μου αρέσει να κοιτάω τα ακουστικά μου, να κοιτάω τα βιβλία μου, να κοιτάω τα δέντρα στους δρόμους, να ονειρεύομαι ένα άλλο σάμπλερ, να τρέχω στο πάρκο (έστω και τώρα, με προσπάθεια), να τρώω στο σπίτι, να τρώω εκτός σπιτιού.

ναι, το πρόβλημα όμως που είναι?

2011-06-21T13:09:00.000+02:00

εκτός από την νοσταλγία?

δεν ξέρω, μάλλον πουθενά, αλλά και πάλι, πότε θα είσαι σίγουρος? έχει εδώ και 7 μέρες, οι μάλλον 20 μέρες, που το μόνο πράγμα που κάνω είναι ανανέωση, προσπαθώντας συγχρόνως να ελαχιστοποιήσω την σημειολογική ανάλυση που αναπόφευκτα έρχομαι στο σημείο καθημερινά να κυλήσω. αλλά κρατιέμαι. για πόσο ακόμα όμως δεν ξέρω.

δεν είναι με ενοχλεί, αλήθεια δεν με ενοχλεί. και τελικά, τίποτα δεν με ενοχλεί περισσότερο από τον εαυτό μου. διακρίνω μία ακόμα δυσκολία να διαβάσω αυτές τις μέρες, αλλά από την άλλη ξεκίνησα να βλέπω κομιούνιτι (εκτιμώντας την κρίση του πανταζή, με μερικά χρόνια καθυστέρηση), ξοδεύω χρόνο κάνοντας τίποτα (είχα ξεχάσει πως είναι). αλλά δεν ξέρω, δεν νιώθω άνετα.

είναι σαν μετά από 15 μήνες δουλειάς να έχει ανοιχτεί ένας κόσμος ολόκληρος μπροστά μου, αλλά και πάλι, συνεχίζω να αισθάνομαι πως είμαι μπροστά σε ένα εξωφρενικά μικρό παραθυράκι και τον βλέπω όλο από εκεί μέσα.

είμαι στο μιλάνο, περπατάω στα πάρκα, αλλά ακόμα και τώρα νιώθω ότι δεν είναι σωστό που είμαι έξω και πρέπει να γυρίσω σπίτι τρέχοντας για να δουλέψω. νιώθω πως δεν ευχαριστιέμαι τίποτα. γι'αυτό μάλλον ξεκίνησα απευθείας να ξαναγράφω, δεν ξέρω γιατί το κάνω, πίστευα ότι θα περνούσαν τουλάχιστον 3-4 μήνες.

ουφ.

ουφ ρε ουφ

2011-06-16T01:40:00.003+02:00

ναι ρε λούτσιο, συνέχισε να μου καις τον εγκέφαλο, μετά από τόσα χρόνια, πάλι και πάλι και πάλι, να τα ξανακούω και να ξαναπαθαίνω κακό

για πάντα

φρεντερίκο λούγκερ

2011-06-15T16:54:00.000+02:00

διαβάζω την άνοδο της ασημαντότητας, μακρία, και προσπαθώ να καταλάβω που θα καταλήξει όλο αυτό. προσπαθώ να κοιτάω από εδώ και από εκεί και να βλέπω κάτι. αλλά δεν ξέρω, πάντα γίνεται τρόμος και τρόμος και δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω.

σε κάθε περίπτωση, νιώθω πως ήδη μου λείπει η βέροια, και πολύ συγκεκριμένα πράγματα αυτής. αλλά από την άλλη, εδώ θέλω να είμαι, και δεν το σκέφτομαι και πολύ. αλλά έχει πλάκα, ούτως ή άλλως.

ακούγοντας το γιουνιβέρσαλ κόνσιουσνες της άλις, και πάλι και πάλι και πάλι, προσπαθώ να ηρεμήσω από τον χειμώνα που πέρασε. δεν ειναι οτι κουράστηκα, αλλά μάλλον μπούχτισε το κεφάλι μου από την υπερανάλυση, όλων των πραγμάτων. χρησιμοποιώ μια φράση αυτές τις μέρες, καθημερινά σχεδόν, και μου αρέσει αρκετά: "ήπια αναμονή"

ακούω έρικ ντόλφι (άϊρον μαν), σαμπλάρω ανελέητα λούτσιο (νεξτ προτζεκτ ιζ ον), απαντάω μαζεμένα σε ιμέϊλ που είναι ξεχασμένα στο χρόνο, σκέφτομαι το μέλλον, χαίρομαι το φαγητό, παίζω κέϊβ στόρι, κοιτάω τα σπίτια, κοιτιέμαι στον καθρέφτη, ακούω κι άλλο λούτσιο, κι άλλο ακόμα, αδειάζω το πισί μου από την σκατίλα που έχει μαζέψει. και συνέχεια προσπαθώ να αναμένω με ηρεμία, ήπια αναμονή, κοιτάζοντας έξω από το σπίτι και όχι πιό μακριά. για καλό δικό μου.

gently hold/mild waiting

και πωπω αυτό το τρακ του τζόντι στην στόουνς θρόου κάνει τα βρακιά μου να ανατριχιάζουν, και συγχρόνως νιώθω μικρός και τιποτένιος.

όπως πάντα έτσι και τώρα.

λίστα από τις 1.3.10 έως τις 1.6.11 (και λίγο παραπάνω)

2011-06-12T19:20:00.001+02:00

όλα τα βιβλία που διάβασα από την στιγμή που ξεκίνησα τις ηχογραφήσεις,μέχρι την στιγμή που "τελείωσα", για την ώρα δηλαδή. γιατί σίγουρα γίναν μαλακίες που πρέπει να διορθωθούν. και ίσως να διορθώνονται.

(με σειρά αμυδρά χρονολογική)

1. Ζωή Οδηγίες Χρήσεως - Ζωρζ Περέκ
2. V. - Thomas Pynchon (το οποίο και άφησα στην μέση γιατί είχα ήδη δανειστεί από την κωστάντια το επόμενο βιβλίο, και έπρεπε να της το δώσω πίσω όσο πιό γρήγορα γινόταν, καθώς στήθηκε συνομωσία μικρής κλίμακας για να έρθει στα χέρια μου, και ένιωθα ήδη αρκετά άσχημα)
3. Ο Μαίτρ και η Μαργαρίτα - Μιχαήλ Μπουλγκακοφ
4. Η Νύχτα των Χρησμών - Πολ Όστερ
5. Φυγή στο Σκοτάδι - Αρθουρ Σνίτσλερ
6. Το Κουτσό - Χούλιο Κορτάσαρ (με το οποίο και άφησα πάλι ανοιχτούς λογαριασμούς γιατί δεν του άξιζε η συμπεριφορά μου. τελείωσε μέσα σε 1 βδομαδα, τρέχοντας και λαχανιάζοντας. ντροπή μου)
7. Ασκήσεις Ύφους - Ρεϊμόν Κενώ
8. Σκέψη/Ταξινόμηση - Ζωρζ Περέκ
9. Ποιό Παπάκι με Νικελένιο Τιμόνι στο Προαύλιο? - Ζωρζ Περέκ
10. Η Αύξηση - Ζωρζ Περέκ
11. Ο Προυστ και τα Σημεία - Ζιλ Ντελέζ
12. Τα Γαλάζια Άνθη - Ρεϊμον Κενώ
13. Ο Μύθος του Σίσυφου - Αλμπέρ Καμί
14. Πληθυντικός Μονόλογος - Αχιλλέας Κυριακίδης
15. 'Ολα τα Μανιτάρια τρώγονται (αν και ορισμένα μόνο μια φορά) - Ερβέ Λε Τελιέρ
16. Καιρός - Κορνήλιος Καστοριάδης
17. Τα Πάθη του Κόσμου - Αρθουρ Σοπενχάουερ
18. Στοιχειώδης Αισθητική - Βασίλης Ραφαηλίδης
19. Άπαντα Πεζά - Χόρχε Λουίς Μπόρχες
20. Κωμωδία - Αχιλλέας Κυριακίδης
21. Παράθυρο στο Χάος - Κορνήλιος Καστοριάδης
22. Τα Πράγματα - Ζωρζ Περέκ
23. Η Επικράτεια των Σημείων - Ρολάν Μπαρτ
24. Fables - Aesop
25. The New York Trilogy - Paul Auster
26. Δοκίμια - Χόρχε Λουίς Μπόρχες
27. Ο Καθρέφτης του Τυφλού - Αχιλλέας Κυριακίδης
28. Τελεία και Παύλα - Μαργκερίτ Ντιράς
29. Ψευδομαρτυρίες - Αχιλλέας Κυριακίδης
30. Ιδιωτική Πινακοθήκη - Ζωρζ Περέκ
31. Τεχνητές Αναπνοές - Αχιλλέας Κυριακίδης
32. Η Εφεύρεση Του Μορέλ - Αδόλφο Μπίοϊ Κασάρες
33. Το Τοπίο - Georg Simmel, Joachim Ritter, Ernst H. Gombrich
34. The Crying of Lot 49 - Thomas Pynchon

και αυτές τις μέρες τα επόμενα τα οποία δεν τελείωσαν ακόμα, αλλά είναι μέσα στις ηχογραφήσεις όλα τους.

35. Το Λεξικό των Χαζάρων - Μίλοραντ Πάβιτς
36. Η Άνοδος της Ασημαντότητας - Κορνήλιος Καστοριάδης
37. Το Στρίψιμο της Βίδας - Χένρι Τζέϊμς
38. The Magic Paint - Primo Levi

απέφυγα το να αναφέρω στα άπαντα του μπόρχες ποιά βιβλία ήταν μέσα, γιατί θα ήμουν ακόμα πιό γελοίος από όσο είμαι ήδη.

σε κάθε περίπτωση, αυτή η λίστα είναι εκεί που είναι για να την κοιτάω και να χαίρομαι, και να νιώθω ότι και τίποτα να μην γίνει με τα τραγούδια, τουλάχιστον διάβασα με την ησυχία μου αυτά τα βιβλία και τα χάρηκα, ένα ένα από αυτά, με μαζεμένα αποθέματα ευτυχίας για το καθένα. ίσως και περισσότερο ακόμα.

και κυρίως κατάλαβα το πόσο οι συγγραφείς και οι μεταφραστές είναι πάνω από όλα, σε όλες τις περιπτώσεις. πάνω από τα πάντα. και ο "πιέρ μενάρ, συγγραφέας του δον κιχώτη"

αιώνιος θαυμασμός/ απέραντος.

Σουκ, Δρ Ισάϊλο (15.3.1930 - 2.10.1982)

2011-05-30T11:48:00.003+02:00

"όταν βγήκε στο δρόμο το μεσημέρι ήταν άρρωστο, μία πανούκλα φωτός κατέτρωγε την λάμψη του ήλιου, τα εξανθήματα και τα αποστήματα του αέρα ξαπλώνονταν και εκρήγνυντο στον ουρανό, σε μία επιδημία που είχε καταλάβει τα σύννεφα, έτσι που εκείνα σάπιζαν και χαμήλωναν όλο και πιο αργά.

η βδομάδα είχε μηνιαία περίοδο και η Κυριακή τής βρωμούσε ήδη προκαταβολικά και απόβαλλε αέρια σαν ασθενής που αναρρώνει. και εκεί στο βάθος του ψειριασμένου ορίζοντα φαίνονταν γαλανές οι φαγωμένες μέρες του Σουκ, μικρές και υγιέστατες από μακριά, στερημένες από τα ημερολογιακά τους ονόματα, σε κοπάδι που απομακρύνεται εύθυμα, απελευθερωμένο απ'αυτόν και τις φροντίδες του, αφήνοντας σκόνη πίσω του..."

από το Λεξικό των Χαζάρων του Μίλοραντ Πάβιτς, μετάφραση Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη, από το Κόκκινο Βιβλίο (οι χριστιανικές πηγές για το χαζάρικο πρόβλημα)

αυτές είναι οι δευτέρες μου, αυτές ακριβώς, από πάντα, αυτό ακριβώς το συναίσθημα. νιώθω ευτυχισμένος που καταλάθος έπεσα πάνω στην απόλυτη αποτύπωση των όσων νιώθω. και συγκλονισμένος συγχρόνως.

"μία πανούκλα φωτός κατέτρωγε την λάμψη του ήλιου"

Βέροια, ΗΜΑΘΙΑ

2011-05-21T03:55:00.002+02:00

να ξυπνάς κάθε μέρα και να μη θυμάσαι τι ώρα κοιμήθηκες την προηγούμενη. να διαβάζεις αυτό το βιβλίο για τους χαζάρους και τους σέρβους δηλαδή, και τα όνειρα που μπλέκονται μέσα σε αρρώστιες και διαλυμένες ζωές, κάπου μακριά, και να ξεχνάς πότε το διάβασες. να ξεχνάς αν ήσουν καν εκεί. να περιμένεις κάθε βράδυ, με την ίδια διάλυση, να πέσεις στο κρεβάτι, και να διαλύεται ο εγκέφαλος από τις εκδοχές, όπως παλιά, ή μάλλον όπως πάντα. να προσπαθείς να βρεις άκρες στην απειρία των πιθανοτήτων, να προσπαθείς να βάλεις constraints ακόμα και στο κάθε παραμικρό τελείωμα της κάθε μικρότατης και υπεράσκοπης πράξης, να κοιτάς αυτές τις γυναίκες που βλέπει η oedipa maas, ενώ δουλεύουν "πλέκοντας τον μανδύα της γης", terrestrial tapestries, να στέκεσαι πιά πάνω στο άπειρο, και πάλι και πάλι και να κοιτάς και να μην ξέρεις, απλά να μην ξέρεις.

και να ξυπνάς και να ξεχνάς που είσαι, να κόβεις τις μπανάνες και τις φράουλες, να τρως τα κορνφλέικς, να πίνεις το γάλα, να κοιτάς τον εαυτό σου, να κοιτάς τον υπολογιστή, να ανοίγεις το άμπλετον, να κοιτάς το χάος, και πάλι το χάος, και πάλι το άπειρο.

να βλέπεις μέσα από όλα τα πρίσματα το άλεφ, και μέσα στο άλεφ τη γη, και μέσα από τη γη το άλεφ, και να προσπαθείς να χαρείς, χωρίς να ξέρεις γιατί χαίρεσαι, μάλλον απλά στην σκέψη ότι ένας όγκος είναι όμορφος απλά κοιτώντας τον. ένας όγκος πληροφορίας, ένας όγκος δουλειάς, και να σκέφτεσαι πόσο ωραία θα ήταν να χάνονταν ξαφνικά τα πάντα. και οι κάρτες του σαμπλερ, και τα εφέ, και τα αρχεία του άμπλετον, και ο σκληρός με το μπακάπ, και το πισί και όλα. να διαλύονταν κατα λάθος, και να μην είχες καν να πας από ακτή σε ακτή αναδρομικά να τα πετάς όλα μέσα.

να σκέφτεσαι ότι θα μπορούσες να μην είχες κάνει τίποτα απολύτως για ένα χρόνο, παρα μόνο να διάβαζες κάθε μέρα, συνέχεια, τη "ζωή οδηγίες χρήσεως", επαναλαμβανόμενα, κοιτώντας κάθε μέρα και προσπαθώντας να καταλάβεις γιατί απέτυχε ο μπάρτλμπουθ, μία ζωή αφοσιωμένη στον μηδενισμό των αναμνήσεων, που απέτυχε.

να σκέφτεσαι πως ότι κι αν γίνει, δεν θα ξαναγυρίσεις ποτέ στην βέροια υπό τέτοιες συνθήκες, και πως το δωμάτιο και το σπίτι θα μείνουν μάλλον άδεια. και θυμάσαι μετά εκείνη τη σημείωση του κυριακίδη, πως ο περέκ αγαπάει τα αντικείμενα, όλα τα αντικείμενα, γιατί οι άνθρωποι τα αγάπησαν πρώτα απ' όλα, αυτοί. και ας μείνουν εκεί που είναι.

και σκέφτεσαι ότι μια ζωή αφοσιωμένη στην αποτυχία, θα καταλήξει και πάλι στην αποτυχία, και πως η πραγματικότητα πάντα θα σου δείχνει στο τέλος το αληθινό σκληρό της πρόσωπο, και δεν ξέρεις αν σε νοιάζει, μάλλον γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.

και το βλέπεις ότι τελειώνει, αλλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. κι αν έγινε ένα λάθος από την αρχή, και σκότωσες κατα λάθος τον ινδουιστή φοιτητη, πάλι δεν θα μπορείς να κάνεις τίποτα.

αλλά ναι, ποτέ δεν μπορούσες, ποτέ δεν έκανες, τίποτα ποτέ. κενό.

ανασκόπηση

2011-05-04T20:28:00.001+02:00

το φετινό πάσχα ήταν φουλ παράξενο, μάλλον πρωτόγνωρο είναι η λέξη, αλλά και πάλι δεν ξέρω αν έχει νόημα να το θέσω έτσι.

ανάσα.

και πάλι όμως δεν είμαι σίγουρος για τίποτα. η λίστα μικραίνει απειλητικά, μετά έχει φωνές (και όχι σε όλα). τρόμος πλησιάζει.

σε κάθε περίπτωση όμως, εδώ, αδυνατώντας να πω κάτι άλλο, είναι το πάσχα μου, τουλάχιστον στο άψυχο κομμάτι του. βέβαια, λείπουν τα φαγητά, αλλά και πάλι, όταν τρώω ξεχνάω να βγάζω φωτογραφίες.

μου αρέσει να βλέπω το σαμπλερ και τα όργανα μαζεμένα, σε διαφορετικά μέρη κάθε φορά.

χμμμ

2011-04-21T01:24:00.002+02:00

έχω κάνει μαλακία μάλλον. έχω πιτώσει τα τραγούδια στην πληροφορία.
πρέπει να πέσει πολύ άδειασμα, γίνεται της καριόλας εκεί μέσα. πωπωωω.

Film feat. Hildur Kristín Stefánsdóttir - Halmur Fuglsins (Larry Gus Remix)

2011-04-15T16:15:00.001+02:00

το σεπτέμβριο το 2010, έκανα αυτό το ρεμιξ για τους film, για το τραγούδι τους με την ισλανδή.

μπορείτε να το ακούσετε και να το κατεβάσετε, μαζί και με άλλα τραγούδια από το σαμπλερ της inner ear.

ζωή οδηγίες χρήσεως

2011-04-15T15:05:00.000+02:00

rue simon-crubellier

νταμν!

2011-04-14T00:56:00.002+02:00

και την στιγμή που όλα πήγαιναν προς τα εκεί που έπρεπε, ξαφνικά άλλαξαν κατεύθυνση. θα έπρεπε να έχω ήδη φύγει, αλλά ακόμα δεν τα καταφέρνω, και δεν είμαι σίγουρος ότι το καταφέρνω είναι η σωστή λέξη.

επίσης, προσπαθώ να καταλάβω τα προβλήματα που συνεχίζω να αποκτώ με την επικοινωνία, γιατί υποτίθεται απλώς είχα πρόβλημα με τα κινητά. τελευταία αποκτώ πρόβλημα και με τα μέϊλ, παρόλο που για μία μεγάλη περίοδο με είχε πείσει ο ιωσηφίδης ότι ο ασύγχρονος τρόπος μετάδοσης μηνυμάτων είναι πάντα ο καλύτερος. όχι όμως όταν το πεδίο δράσης είναι το ίνμποξ μου, που όλα χάνονται εκεί μέσα, ένας μεγάλος κουβάς από υποχρεώσεις και υπενθυμίσεις που σβήνονται, ιεραρχημένες αναβολές και φόβους μαζεμένους.

πολλές φορές, υπάρχουν μέϊλ που δεν τα διαβάζω καν. όταν ξέρω ότι έχω αργήσει να απαντήσω σε κάποιον, ή όταν ξέρω ότι αυτό που θα διαβάσω θα μου προκαλέσει αμηχανία, δεν το ανοίγω καν. του βάζω ένα αστεράκι από δίπλα, και το ξεχνάω ότι υπάρχει.

αυτή τη στιγμή, το gmail notifier λέει ότι έχω 1996 αδιάβαστα μέϊλ. σκέφτομαι, αν είχα βρει τρόπο να μπορώ να απαντάω ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ σε κάθε μέϊλ που λαμβάνω, θα ήμουν πιό σωστός? απέναντι στα πάντα?

υπάρχουν μέρες που όσο το σκέφτομαι, τόσο πιό πολύ το καταλαβαίνω, πως ο μόνος λόγος για τον οποίο είμαι ζωντανός είναι για να αυξάνω τις στιγμές αμηχανίας που αναγκάζομαι να περάσω καθημερινά.

χμμμ, ήδη, νιώθω ότι έχω τύψεις τώρα, αυτή την στιγμή που τα γράφω αυτά, και αλήθεια, προσπαθώ να θυμηθώ γιατί. προσπαθώ, κάθε φορά να διαγράψω καθαρά, την διαδρομή που ξεκινάει από το confrontation, συνεχίζει στον ενθουσιασμό, προχωράει στο casualty και καταλήγει πάντα πάντα πάντα στην αμηχανία. αφού στο ενδιάμεσο έχει κάνει καμία 50ρια κύκλους γύρω από την αβεβαιότητα και την ήπια αδιαφορία.

γαλήνια αδιαφορία, σαν να διαβάζεις μισό βιβλίο και να μην σε νοιάζει τι θα γίνει μετά και απλά να το παρατάς. αλλά χωρίς τύψεις.

το πρόβλημα μου είναι όμως ότι έχω πάρει απόφαση να τελειώνω ΟΛΑ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τα βιβλία που ξεκινάω, ακόμα και αν χρειάζεται να το διαβάζω και να μην είμαι εκεί.

καταλήγοντας, νιώθω ότι ο απολογητικός τόνος πρέπει να καταλήξει σε μία ρητά δοσμένη απολογία. άρα:

-αν είσαι κάποιος που έπρεπε να σου έχω απαντήσει σε ένα μέϊλ που μου έστειλες και το ξέχασα, (αν είσαι ξένος την πάτησες γιατί χάνεις την συγγνώμη που έρχεται σε λίγο)
-αν είσαι κάποιος που όπως τα έφεραν τα πράγματα θα έπρεπε να σου στείλω ενα μέϊλ για να σου ξεκαθαρίσω τα τεκταινόμενα, αλλά το αναβάλλω σε βαθμό αηδίας,
-αν είσαι φίλος μου και έχω κάνει μαλακία στον τρόπο που κατανέμω τον χρόνο μου,
-αν διοργανώνεις συναυλίες και έχω κάνει μαλακία στον τρόπο που οργανώνω τον χρόνο μου μακροπρόθεσμα και θα έπρεπε να σου έχω πει ναι αλλά σου είπα όχι, ή απλά δεν απάντησα σε μέϊλ σου
-αν μου έχεις ζητήσει οτιδήποτε και δεν έχω ανταπεξέλθει

θέλω ειλικρινά, να ζητήσω συγγνώμη σε κάθε έναν από εσας, και να πω ότι θέλω όσο τίποτα να αλλάξω αυτό το σιχαμένο κομμάτι του εαυτού μου που δεν θέλει να απαντάει τηλέφωνα, μέϊλ και εσεμες.

επίσης, θέλω να ζητήσω συγγνώμη σε οποιονδήποτε νιώθει να ανεβαίνει το φαϊ του στο λαιμό του με το δεύτερο πρόσωπο που διαβάζει εδώ και μερικές γραμμές.

δεν ξέρω γιατί το κάνω. νιώθω τύψεις. και απλά πρέπει να στείλω ενα μέϊλ και δεν ξέρω τι να γράψω.

όλα είναι εδώ

2011-04-13T09:31:00.002+02:00

"Ας φανταστούμε, σε μία βιβλιοθήκη της Ανατολής, ένα χαρακτικό πολλών αιώνων. Μπορεί να είναι αραβική, και μας λένε ότι μέσα εκεί εικονίζονται όλες οι ιστορίες των Χιλίων και μίας Νυχτών· μπορεί να είναι κινέζικη και ξέρουμε ότι απεικονίζει ένα μυθιστόρημα με εκατοντάδες ή χιλιάδες πρόσωπα. Μέσα στο συρφετό των μορφών που απεικονίζει, μία από αυτές -ένα δέντρο που μοιάζει με αντεστραμμένο κώνο, κόκκινα τζάμια πάνω σ' ένα μπρούτζινο τείχος, τραβάει την προσοχή μας, κι απ' αυτήν περνάμε σε άλλες. Η μέρα πέφτει, το φως εξαντλείται, κι εμείς όσο πιο πολύ εμβαθύνουμε στο χαρακτικό, τόσο καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα στη Γη που να μην εμφανίζεται εκεί. Ό,τι υπήρξε, ό,τι υπάρχει κι ό,τι θα υπάρξει, η ιστορία του παρελθόντος και η ιστορία του μέλλοντος, τα πράγματα που είχα και τα πράγματα που θα έχω - όλα αυτά μας περιμένουν σε κάποιο σημείο αυτού του γαλήνιου λαβυρίνθου... Έχω φανταστεί ένα έργο μαγικό, ένα χαρακτικό που θα ήταν κι ένας μικρόκοσμος·[..]"

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, από τον Πρόλογο των Εννέα Δαντικών Δοκιμίων (1982), μετάφραση Αχιλλέα Κυριακίδη.

οι τελευταίοι μου μήνες, από πέρσι τον απρίλιο

2011-04-11T15:02:00.002+02:00

μέχρι και τώρα. πλησιάζοντας.

ακούς?

2011-04-09T21:03:00.002+02:00

"Γιατί τι άλλο είναι η ζωή? Γέννηση, γηρατειά, αρρώστεια, θάνατος -χώρια τ' άλλα βάσανα, περιλαμβανόμενου και αυτού, που για τον Βούδα, είναι το πιό αξιολύπητο: να είσαι μακριά απο τους αγαπημένους σου."

από το δοκίμιο (προφορικό) του μπόρχες "Βουδισμός", μετάφραση αχιλλέα κυριακίδη, από τις εφτά νύχτες.

το πιό αξιολύπητο.

αξιολύπητο.

γαμώ το χριστό σας ζώα/μητροπολιτικό wi-fi βέροιας

2011-04-09T12:53:00.001+02:00

το να κόβουν τα πορνοσάϊτ το καταλαβαίνω. αλλά γιατί μπορεί να κόβουν το streetpanthers.gr σαν criminal activity? μουνί παναγίας.

σκρίνσοτ

μόνο σέβεντις άρα

2011-04-08T17:27:00.002+02:00

κάθε χρόνο, όταν μπαίνει ο απρίλιος και αρχίζω να σκέφτομαι την άνοιξη, κάθε χρόνο, από το 1996 και εκείνο το cd στο ΖΟΟ, ξαναερωτεύομαι το winter wine των caravan, που όταν αραδιάζω τα αγαπημένα μου τραγούδια πάντα το ξεχνάω, αλλά κάθε φορά που έρχεται η ώρα και βγαίνω να περπατήσω στην βέροια, ή όπου είμαι, και αφήνω το μπουφαν στην ντουλάπα, πάντα το θυμάμαι, και πάντα συγκλονίζομαι με την αδιανόητη ομορφιά του. παρόλο που μιλάει για χειμώνα, πάντα οι παιδικές συνδέσεις είναι εκεί, περπατώντας και πάλι με το γουοκμαν, πάνω κάτω την μητροπόλεως, μόνος και μόνος και μόνος.

ίσως γι'αυτό να μου αρέσει τόσο πολύ ο δίσκος των fleet foxes ο καινούριος, γιατί κάπως, χωρίς να καταλάβω γιατί, μου φέρνει στο μυαλό λίγο canterbury, και λίγο από την ανοιξιάτικη ευτυχία των early 70s.

για την ώρα έχει όμως μόνο in the land of grey and pink.

ωωωωω όλο αυτό το χαμένο ποτένσιαλ!!

2011-04-05T10:07:00.004+02:00

τα προβλήματα με το tomboy είναι κάπως συγκεκριμένα. δεν είναι ότι δεν έχει κομματάρες. έχει αδιανόητα τραγούδια εκεί μέσα, αλλά το θέμα είναι ότι έχουμε να κάνουμε με ΔΙΣΚΟ ΤΟΥ 2010 γαμώ τον χριστό. δεν μπορείς να ακούσεις ούτε ένα τραγούδι και να μην σκεφτείς ότι είτε το έπαιζε στις περσινές περιοδείες, ή ακόμα χειρότερα έχει ήδη βγει σε σαρανταπεντάρι. οπότε το πρόβλημα στη ρίζα του είναι νοσταλγικό. πως μπορείς να χαρείς με έναν "καινούριο" δίσκο όταν απευθείας σε πιάνει νοσταλγία για την χρονιά που πέρασε?

ίσως και να μην το θέτω και πάρα πολύ συγκροτημένα, αλλά προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν μπορώ με ΤΙΠΟΤΑ να χαρώ τον δίσκο. υπάρχουν βέβαια και θέματα αρκετά τεχνικά (φουλ μπουκωμένη παραγωγή, αμήχανα πολλοί τόνοι ριβέρμπ, τεράστια διάρκεια του δίσκου, βαρετές ερμηνείες, με την έννοια του σωστού τέϊκ και όχι της έντασης. δες πχ το good girl και σύγκρινε. κάποτε το έβγαζε από τα συκώτια του, τώρα είναι απλά ο panda και ούτε τον απασχολεί)

αλλά και πάλι, δεν έχω ακούσει καλύτερο τραγούδι από το alsatian darn, παρόλο που το ξανακούω μετά το εφτάϊντσο you can count on me . σε κάθε περίπτωση όμως δεν μπορώ να νιώσω. και το πρόβλημα μου γίνεται συγκεκριμένο. σκέφτομαι τον γενάρη του 10, τον μάϊο στην βαρκελώνη που διέλυα τα bootlegs του panda ξανά και ξανά, και ανυπομονούσα να ακούσω τις κομματάρες. το bullseye (που εγινε afterburner) και γαμάει, το king tubby sample (που εγινε σεχραζάτ και δεν έχει την σαμπλάρα), την benfica που νιώθω σαν να της κόψανε τον κώλο χωρίς το πλήθος να ουρλιάζει. και νευριάζω γιατί ο νόα στην αρχή έλεγε "μικρές διάρκειες, κιθάρες, φωνές και μπιτ). και στο τέλος το πίτωσε στην μαλακία. αλλά ακούς το ακυκλοφόρητο preakness και νιώθεις τι θα γινόταν ο δίσκος αν γινόταν ΟΠΩΣ ΤΕΘΗΚΕ ΕΞΑΡΧΗΣ.

ακούω το alsatian darn και σκέφτομαι τον οκτώβριο στο μιλάνο, που έτρεχα σαν τρελός πάνω κάτω με τα φωνητικά, και τα σκέφτομαι όλα αυτά και ξανά και ξανά, και δεν ακούω δίσκο, ακούω ήδη τις αναμνήσεις μου.

αϊ γαμήσου δηλαδή. έχετε γαμήσει τους κύκλους των άλμπουμ με όλα αυτά. πως είναι δυνατόν δίσκος που ανακοινώνεται το γενάρη του 2010 να κυκλοφορεί ΑΠΡΙΛΙΟ του '11? προφανώς, προφανώς, δεν γίνεται να σκέφτονται τους φανς των ανιμαλ που τρέχουν να ακούν τα πάντα, δεν γίνεται και δεν πάει έτσι.

αλλά και πάλι, γιατί γαμώ το χριστό σας δεν το κυκλοφορήσατε όταν ήταν έτοιμο και έπρεπε να περιμένετε 8 μήνες να χτίσετε το μομέντουμ με απανωτό κλιμάκωμα. σαν να περιμένεις 8 μήνες για να τον παίξεις, και να τον παίζεις, και να μην τελειώνεις, γιατι κατάλαβες ότι κάποιος ερχόταν και στον έπαιζε λίγο λίγο ενώ κοιμόσουν. εσύ δεν ήσουν ακριβώς εκεί για να το θυμάσαι, αλλά η αίσθηση του ανολοκλήρωτου είναι εκεί.

ΜΠΡΑΒΟ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΑΣ ΓΑΜΩ ΤΗΝ PAW TRACKS ΓΑΜΩ. ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΑΤΕ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΧΥΝΑ ΤΑ ΒΡΑΚΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ.

παρόλα αυτά, δεν ξεχνάω τα εξής: -όποιος δεν άκουσε ΤΙΠΟΤΑ εδώ και ενάμιση χρόνο από τα τραγούδια και τα singles ίσως και να χαρεί την ζωή του (μπορεί και όχι όμως γιατί θα νευριάσει με την παραγωγή) και κυρίως

-εύχομαι σε 6 μήνες που θα τον ακούσω τον δίσκο πάλι (γιατί απλά θα τον σβήσω. αφού αγοράσω τα 320ρια μου mp3 βέβαια, γιατί το rip που παίζει αυτές τις μέρες δεν είναι και ότι καλύτερο) να με χτυπήσει εκεί που πρέπει να με χτυπήσει.

-για την ώρα όμως, κρατάω τα εξής: SHACKLETON και JOANNA NEWSOM στο σπίτι του σπύρου γκόρσκι και το νέο FLEET FOXES στο δρόμο περπατώντας στο άπειρο. και δεν με νοιάζει αν είναι καλό ή όχι. τουλάχιστον είναι καινούριο.

σιωπηλά κόνγκας

2011-04-02T13:39:00.001+02:00

συνεχίζοντας, διαλυμένος, χάος, θόρυβος, η αγγελική στην χαλκιδική, ο μπόρχες στο κρεβάτι, η αναλυτική γλώσσα, τα αναλυτικά ντράμς

τα αναλυτικά ντραμς

ψευδομαρτυρίες/απέραντος θαυμασμός

2011-03-31T11:22:00.001+02:00

τυπική βόλτα στα βιβλιοπωλεία στη θεσσαλονίκη. ήρθε ο μοσχάς από την αγγλία. πήγαμε να τον δούμε. ευτυχία. τυπικός μοσχάς. αλλά και σίμος και μπέλε. χαμός. και πάλι όμως.

αποφάσισα να μαζέψω ότι μπόρχες δεν έχω (δηλαδή ότι δεν υπάρχει στα μαζεμένα των ελληνικών γραμμάτων) και αφού ο ντέζερτνοτ μου χάρισε την τέχνη του στίχου, και αφού έπεσα στο βιβλίο των φανταστικών όντων, μάλλον όχι. δεν ήθελα να πω αυτό.

αποφάσισα να διαβάσω όσο πιό πολύ κυριακίδη μπορώ. αφού κατάλαβα ότι οι μεταφράσεις του μου άλλαξαν την ζωή (με όλη την κυριολεξία που μπορούν να κουβαλάν αυτές οι λέξεις, αλλά και από την άλλη, νιώθω ότι λέξεις και κυριολεξία μαζί είναι ήδη πλεονασμός), ναι, αργώ αργώ αργώ

επιτέλους! κατάλαβα ότι ταυτίζομαι με καλλιτέχνες και το έργο τους για πάντα όταν αρχίσω και βλέπω τον ενθουσιασμό τους για τις αναφορές τους. το ήξερα ότι ο κυριακίδης λάτρευε τον περέκ. το ήξερα ότι είναι τεράστιος σινεφίλ. τα ήξερα ότι όλα αυτά υπήρχαν. αλλά τώρα τα βλέπω γραμμένα, τα βλέπω εκεί, να κουνιούνται ρυθμικά με το κεφάλι μου την ώρα που τα διαβάζω, όλη την έξαρση χαράς να είναι εκεί.

αλλά κυρίως και πάνω από όλα, αυτό το συγκλονιστικό κείμενο, που υπήρξε με αφορμή την μετάφραση του στο "Ζωή οδηγίες χρήσης" από την ομιλία του στο γαλλικό ινστιτούτο το 1991, όταν και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ύψιλον ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ.

και τελειώνει για τον περέκ έτσι, και κάπου εκεί είναι που κοιτάς γύρω σου, βλέπεις τους φίλους, βλέπεις τον εαυτό σου, προσπαθείς να καταλάβεις γιατί κάποιος πεθαίνει, προσπαθείς να βρεις τα πάτερνς που θα σε οδηγούσαν στο επόμενο βήμα, αλλά αδυνατείς, γιατί απλά κλαίς σαν εφτάχρονος και πάλι από δέος και ανατριχίλα

"Μπορώ, τουλάχιστον, να κάνω μία έκκληση: σ'εκείνο τον χλωρό και ωραίο τόπο του μυαλού μας, εκεί όπου κατακάθονται τα πιό σπουδαία μας όνειρα, εκεί όπου ολοκληρώνονται όλα τα ημιτελή έργα τέχνης, από την Προσκύνηση των Μάγων του Da Vinci ώς την Αμερική του Kafka και τις 53 μέρες του Perec, ας φυλάξουμε έναν μικρό ιδιωτικό παράδεισο γι'αυτό το λαμπερό εβραιόπουλο· έναν παράδεισο με παζλ και βιβλία και πολλές, πολλές γατές, που θα διασταυρώνονται γουργουρίζοντας πάνω σε γιγαντιαία σταυρόλεξα."

δεν έχω διαβάσει πιό όμορφη παράγραφο στη ζωή μου, δεν πρέπει να έχει γραφτεί επικήδειος πιό συνταρακτικός από αυτόν.

κωστάντια πάρε με σε παρακαλώ μαζί σου, σε ικετεύω, πάρε με μαζί σου, νιώθω ότι θα διαλυθώ εντελώς στο τέλος. δεν μπορώ να συγκρατήσω τίποτα πάνω μου πιά, νιώθω πως είμαι σε ένα διαρκές μεταίχμιο θλίψης/κατάθλιψης/συγκίνησης/τρόμου.

μόνο ο αχιλλέας κυριακίδης με κρατάει στα λογικά μου.

μόνο μόνο μόνο μόνο

2011-03-29T12:41:00.001+02:00

μόνο λούτσιο μπατίστι και μιλάνο

2011-03-16T23:28:00.002+01:00

πεθαίνω.από.το.άγχος.

κομπόστα

2011-03-12T01:00:00.001+01:00

μου αρέσουν οι παραγωγές που είναι πηχτές, γεμάτες πληροφορία, χωρίς εφέ, απλά τίγκα στα όργανα και στις συχνότητες. δεν μπόρεσα ποτέ να είμαι καλός στο να μιξάρω σωστά 3 όργανα και να τα κάνω να ακούγονται ουσιώδη και όχι βαρετά. εκτός κι αν έχω να κάνω με ένα τραγούδι 1-2 λεπτών.

πιστεύω, βαθιά μέσα μου, ή μαλλον χωρίς να ψάξω βαθιά μέσα μου, ότι ο λόγος που αγαπάω αυτό τον τρόπο ηχογράφησης είναι το golden hours του eno, και το σοκ που έπαθα όταν άκουσα ότι υπήρχαν κανονικά ντραμς εκει μέσα, να παίζουν έναν κανονικότατο ροκ ρυθμό, αλλά ήταν ΤΟΣΟ χαμηλά στην μίξη, που απλά δεν τα έπαιρνες ποτέ χαμπάρι. και έτσι παραμένουν ένας τρόπος για να αλλάζει το perception σου ενώ ρέει το τραγούδι, αλλά χωρίς να ξέρεις γιατί.

είναι σαν το αιώνιο θέμα μου. ξυπνάω μέσα στον ύπνο μου από ένα θόρυβο, αλλά προφανώς όταν ανοίγω τα μάτια μου έχω πάψει να θυμάμαι τι θόρυβος ήταν αυτός. το γεγονός αυτό άλλαξε την τωρινή κατάσταση μου αλλά δεν μπορώ να το προσδιορίσω.

έτσι μου αρέσει και η μουσική μου. πηγμένη και βουτηγμένη σε μικρούς απριοσδιόριστους ήχους, που πολλές φορές ούτε καν ακούγονται. αλλά είναι εκεί, και μπορεί κάποιος κάποτε να τύχει και να τα ακούσει.

το πιό πιθανόν είναι ότι δεν θα θέλει κανένας να ακούσει ένα τραγούδι μου ιν δε φέρστ πλέϊς, αλλά αυτό είναι μία άλλη υπόθεση.

σε κάθε περίπτωση, ας πούμε ότι μία ακόμα αναφορά είναι τα εξής λόγια του παουλ κλεε, που είναι επίσης μέσα στον περέκ, στην αρχή-αρχή:

"The eye follows the paths that have been laid down for it in the work"

είμαι βέβαιος, πως αν δεν είχα διαβάσει αυτό το βιβλίο, θα ήμουν ένας άλλος άνθρωπος.

αλλά πότε σκότωθηκε ο ινδουιστής φοιτητής στον αλμουτάσιμ? κι εγώ που ήμουν?

αργά αργά

2011-03-12T00:01:00.000+01:00

βαλς με πνευστά και σκασίματα/oh dedila/tribal/pitch up&down/last track/abandoned intro(two worlds,αγρύπνια)/norsay

ριγκρέσουμ

2011-03-07T01:34:00.001+01:00

και πάλι, για πάντα, από όλα τα πράγματα που μπορούν να σου συμβούν ο θάνατος είναι το χειρότερο, αλλά και πάλι, υπάρχουν φορές που δεν είμαι καν σίγουρος για αυτό. αλλά δεν ξέρω, ποτέ δεν θα είμαι σίγουρος. σε κάθε περίπτωση.

μετράω ανάποδα, προσπαθώ να τελειώνω, ακόμα δεν ξεκίνησα να βάζω φωνές, ούτε τα μπιτς, αλλά τελειώνουν τα τραγούδια τουλάχιστον. χαμός, πόνος μυαλού, και τελειώνουν οι κάρτες, τελείωσαν δηλαδή, και κάνω μπακαπ, σβήνω και γράφω από πάνω και συνεχίζω και κουράζομαι και χάνω χρόνο και κάνω διαλείμματα να διαβάσω τον μπόρχες και στην καλύτερη να πάω καμιά βόλτα με το αμάξι του στράτου, αν ο στράτος είναι εδώ, αλλιώς βόλτα με τα πόδια μόνος, και μετά πάλι σπίτι σπίτι σπίτι και δουλειά δουλειά δουλειά και πάλι το ίδιο και ξυπνάω και κοιμάμαι και δουλεύω ώρες εδώ ατελείωτες και παθαίνω τενοντίτιδα με το σαμπλερ και το γαμημένο το τράκπαντ, αλλά αν γινόταν αλλιώς θα το έκανα, αλλά δεν γίνεται.

υπάρχουν στιγμές, που όταν είμαι ξεάγχωτος νιώθω ευτυχισμένος, πραγματικά ευτυχισμένος, αλλά αυτές οι στιγμές κρατάνε τόσο ελάχιστο χρόνο, δεν προλαβαίνω καν να καταλάβω ότι δεν υπάρχουν πιά.

αλλά προχωράει, και υπάρχουν μέρες που το σιχαίνομαι, υπάρχουν μέρες που το ακούω και δεν το πιστεύω, αλλά κυρίως το σιχαίνομαι. και συνεχίζω να αρρωσταίνω στην σκέψη του λούτσιο, αλλά γενικά δεν ακούω μουσική, καθόλου μουσική, κατεβάζω δίσκους και τους έχω και κάθονται, και ότι μουσική είχα μαζεμένη από περσι τον γενάρη την πέρασα όλη μαζί σε έναν άλλον σκληρό για να αδειάσει λίγο το πισι. και εννοείται δεν έψαξα τίποτα και κανέναν δίσκο.

το μόνο πράγμα που κάνω είναι να κάθομαι μερικές στιγμές για να ξεχαστώ και βλέπω βιντεάκια από λάϊβ strokes. πόσο το αγαπάω αυτό το συγκρότημα. δεν έχω λόγια.

επίσης ακούω το ριανόν των φλίτγουντ μακ, και έχω συνέχεια δίπλα μου στο σπίτι τα βινύλια του άνιμα λατίνα και του μαντβιλένι να τα κοιτάω κάθε μέρα που ξυπνάω, μαζί με τον φάκελο και τον σκληρό για να μην ξεχνίεμαι.

αλλά και πάλι, ίσως να το σκότωσα και να τα σκάτωσα στην αρχή, και τζάμπα ψάχνω τις συνδέσεις των συνδέσεων για να με οδηγήσουν εκεί που δεν ξέρω πως θα είναι, και ποτέ δεν ήξερα, και απλά κουβαλάω ένα προαίσθημα. αλλά αν με ρωτούσε κάποιος θα έλεγα μόνο ένα πράγμα: "πετάξτε με στην πιόλα και παρατήστε με εκεί. από κει και πέρα θα βρώ την άκρη. φαντάζομαι"

σύνοψη των όσων συμβαίνουν στην ζωή μου από τον άυγουστο και μετά

2011-03-05T10:50:00.001+01:00

με μία φράση: a rather uncomfortable combination. συνεχίζοντας όμως στο ίδιο ύφος, θα μπορούσα κάλλιστα να πω ότι ψάχνω από τον αύγουστο το δικό μου αλ-μουτάσιμ, ακολουθώντας ένα προαίσθημα που φθάρθηκε, ξαναξέφτισε, αποχρωματίστηκε, και εξακολουθώ να τρέχω πίσω του, σκεφτόμενος ότι κάπου μπορεί να με βγάλει.

εκτός κι αν είναι ο "ινδουιστής" φοιτητής, που νόμιζα ότι σκότωσα, στην αρχή-αρχή.

σελ 385, σημείωση 772

2011-03-03T17:00:00.000+01:00

UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES
UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES

UNUTTERABLE AND SELF-REPEATING INFINITIES

μορέλ

2011-03-03T16:54:00.000+01:00

"οι παρείσακτοι δεν ήρθαν να με αναζητήσουν. τους βλέπω να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται στις κορυφογραμμές του λόφου. ίσως εξαιτίας κάποιας ατέλειας της ψυχής (και της απειρίας των κουνουπιών) νοσταλγώ τα περασμένα. τα περασμένα, όταν ζούσα χωρίς την ελπίδα της φαουστίν και όχι μέσα σ'αυτή την αγωνία. νοσταλγώ εκείνη τη στιγμή που αισθάνθηκα πάλι εγκατεστημένος στο μουσείο, κύριος της πειθαρχημένης μοναξιάς"

ίβεν μορ

2011-03-01T19:49:00.002+01:00

"η αιωνιότητα είναι ένα καθαρό σήμερα, είναι η άμεση και διαυγής κάρπωση άπειρων πραγμάτων"

μόνο

2011-02-24T20:12:00.000+01:00

μόνο φρι τζαζ γαμώ τον χριστό σας, μόνο φρι τζαζ, να διαλύονται τα πάντα, αιώνες καταπίεσης, να σκάνε με σαξόφωνα και χάος και κραυγές, στην μέση της χαράς, να πάτε να γαμηθείτε, δεν υπάρχει τίποτα άλλο, τίποτα άλλο. μόνο διαλυμένα πνευστά και άρρυθμα κρουστά.

επίδραση του ηλίου στην ομίχλη

2011-02-24T02:55:00.001+01:00

έχω αυτό το ημερολόγιο του μονέ, που είναι ένας πίνακας για κάθε μέρα, σχεδόν για κάθε μέρα, γιατί έχει έναν για κάθε σουκού και όχι δύο, και κάθε βράδυ πριν να κοιμηθώ, και είναι αργά καθε βράδυ, σκέφτομαι, μήπως πρέπει να κόψω τώρα το φύλλο και να πάω στο επόμενο? αλλά κάθε βράδυ περιμένω να ξυπνήσω για να το κάνω. αλλά το ξεχνάω, και το κόβω το βράδυ. κούραστικος.

τις τελευταίες μέρες έχει στη σειρά πολλούς πίνακες που έκανε στην αγγλία, που απλά είναι η βουλή με ομίχλη σε διαφορετικές αποχρώσεις. πολύ θολό, πανέμορφο, σαν να έπαθες καταρράκτη. όλες τις φορές.

είναι ασύγκριτη η ευτυχία μου

2011-02-23T19:00:00.001+01:00

-κάθε μέρα που ανοίγω το βιβλίο και έχω να διαβάσω κι άλλο κι άλλο κι άλλο. και σκέφτομαι ότι μετά θα ψάξω και αυτά που έγραψε με τον κασάρες, πωπω, χαμός. έχει πολύ πράμα ακόμα να με κάνει χαρούμενο.

-τώρα κάνω τράκινγκ αυτό το ρημαδιασμένο το βαλς που μου έχει φάει την ψυχή από τον ιούλιο ακόμα, μακάρι να βγει άκρη

-επίσης σκέφτομαι ότι γέμισα σημειώσεις, έκανα τόση δουλειά, κλπ κλπ, και θα έχει πλάκα αν θα χρειαστεί να την βάλω στον κώλο μου.

-σκέφτομαι όντως να την βάλω στον κώλο μου αν δεν χρειαστεί, αλήθεια

-αρχές απριλίου θα είμαι πάλι εκεί που ήμουν και πέρσι, με περισσή όρεξη να εντρυφήσω στην γλώσσα τους αυτή την φορά, ίσως να με βοηθήσει να διαβάσω μπόρχες στο πρωτότυπο.

-δεν βλέπω καμία άλλη χρήση των ισπανικών, αλήθεια.

μπόρχες

2011-02-22T20:07:00.001+01:00

τελείωσα τα πεζά, αγόρασα σήμερα τα δοκίμια, βλέπω την ζωή μου να αλλάζει σελίδα σελίδα, πόσα χρόνια είχε να μου συμβεί αυτό? (από τον περέκ μάλλον, αλλά σε κάθε περίπτωση)

στη συνέχεια

2011-02-22T20:05:00.001+01:00

raymond scott με τρελοχτυπητά ντράμς και dolemite/φάνκ χαζαμάρα/galt fast r'n'r (angelos kyriou)/αφρικάνες τραγουδάνε, μπόγκος βαράνε(δημάκης τρανζίσιον)

25 αυγούστου 1983

2011-02-19T08:28:00.001+01:00

έξω, με περίμεναν άλλα όνειρα.

και όσο περνάνε οι μέρες

2011-02-17T11:42:00.003+01:00

τόσο περισσότερο αρνούμαι να διαχειριστώ τον χρόνο μου διαφορετικά από το ιδεατό. και εννοείται πως γίνομαι δύστροπος, μονόχνωτος, κατσούφης, σιχαμένος, ιδιότροπος, ενοχλητικός, παράξενος.

θα περάσει, εύχομαι.

αυτά είδα

2011-02-17T11:40:00.000+01:00

-είδα να κλέβουν αυτοκίνητα μαζεμένα, να τα ανοίγουν με υπερφυσικές σωλήνες, και να έρχεται κόσμος αμέτρητος, με άπειρα κλειδιά που έχει βρει στο δρόμο και να δοκιμάζει αν ανοίγουν κάποιο αυτοκίνητο
-είδα έναν φίλο μου που έγινε πρεζάκι (ποτέ δεν ήταν φίλος μου και ποτέ δεν ασχολήθηκε με αυτά και εννοείται πως δεν θυμάμαι ποιόν είδα) και χάρηκα τόσο πολύ που τον είδα και ήταν καλά, ενώ ήταν χάλια
-είδα έναν μαύρο τύπο, μαυριδερό μάλλον, με μακριά μαλλιά, μέσα σε ένα μαγαζί που πουλούσε μόνο κάρτες για άλμπουμ του NBA και μου έλεγε ότι είναι φίλος των γονιών μου και να τους πω χαιρετίσματα και ότι θα έπρεπε να τον θυμάμαι κανονικά, αλλά εννοείται δεν θυμόμουν τίποτα
-είδα μία προβολή μίας ταινίας σε μία τεράστια αίθουσα, και ήθελα τόσο πολύ να κάτσω, αλλά ήταν όλοι άγνωστοι οι γύρω μου, αυτοί που υποτίθεται ήταν παρέα μου
-αλλά κυρίως είδα (πάλι) έντομα και ζωύφια. σκάλιζα την μύτη μου ως συνήθως, και δεν μπορούσα να ησυχάσω. έπειτα άρχισα να βγάζω μικρές σιχαμένες αραχνίτσες από εκεί μέσα.
-μάλλον είναι πολύ το άγχος για να το αντέξω.

μέχρι τώρα

2011-02-16T20:42:00.001+01:00

φιγκερόα/good air/soul travel/καμπότζη τέκνο/samba/piano stomp/eric copeland funk/bass psych/φλώρικη ακουστική τέκνο/laidback loop (2 parts)

empty

2011-02-16T13:53:00.000+01:00

sixty
earthy
lengthy
filthy
swarthy
ivy
envy

πλοία

2011-02-16T11:58:00.000+01:00

μόνο andrew hill για σήμερα, μέχρι να πάρει ο εγκέφαλος μου φωτιά.
black fire/compulsion/judgment/point of departure/passing ships/change

αναρρίχηση

2011-02-16T11:32:00.002+01:00

"ο αξιωματικός υπηρεσίας τον υπηρέτησε απαξιωτικά, αντιμετοπίζοντάς τον δηλαδή σαν να'χε μπροστά του έναν ακόμα απ'αυτούς τους περιδεείς αστούς που τρομοκρατούνται με το παραμικρό ή, στην χειρότερη περίπτωση, με την αίσθηση ότι δικαιώνονται όταν το παραμικρό τους τρομοκρατεί, κι ότι το μέγεθος της επιτυχίας τους στην αναρρίχηση μετράται με το πόσοι επιχειρούν να τους κλαδέψουν"

από την νουβέλα "κωμωδία" του αχιλλέα κυριακίδη, εκδόσεις πόλις.

νύχτα

2011-02-15T02:02:00.001+01:00

το νέο τραγούδι στρόουκς είναι απίστευτο.

αντίστροφα

2011-02-14T07:54:00.000+01:00

και ξαναείδα έντομα, και είδα ζευγάρια, στον βόλο πάλι, και σινεμά στο λίντο, αλλά κυρίως είδα πεταλούδες που μεταμορφώνονταν σε κάμπιες. και τεράστιες σαρανταποδαρούσες-σκορπιούς. φακ. δεν ξέρω καν τι σημαίνουν αυτά κάθε μέρα.

κυριακή

2011-02-13T17:51:00.002+01:00

σκέφτομαι ότι ποτέ δεν ήταν το πρόβλημα μου οι κυριακές, ποτέ, οπότε μάλλον μου φταίνε οι κυριακές της βέροιας. ίσως αυτό να έφτανε και να μην χρειαζόταν να συμπληρώσω κάτι άλλο, αλλά ίσως και να πρέπει.

σκάνε απότομα διαλυμένες κυριακές στο βόλο, κάπου το '02-'03, που κοιμόμουν στις 10 το πρωί και ξύπναγα στις έξι το απόγευμα, χωρίς κανένα πρόβλημα. το πρώτο που χάθηκε είναι η άνεση με τον ύπνο, το δεύτερο είναι η άνεση του σκατένιου απογευματινού κυριακάτικου ξυπνήματος. σηκωνόμουν, πήγαινα στον θηβαίο, καθόμουν κάνα δίωρο, πηγαίναμε σινεμά, κάναμε βόλτα στην θάλασσα, αυτό. όνειρο. όνειρο.

σήμερα ήμουν ενοχλημένος από το πρωί με την σιχαμένη σημερινή κυριακή. ο ύπνος ήταν άσχημος, ωραίος δηλαδή αλλά δεν τον ευχαριστήθηκα. το ραδιόφωνο έπαιζε ωραία μουσική αλλά την στιγμή που σκεφτόμουν τις μελωδίες της φωνής αποκοιμήθηκα. ξύπνησα και πήγαμε βόλτα με τον στράτο και μελαγχόλησα. γύρισα σπίτι και θα ξεκινήσω να δουλεύω και δεν θα το σκεφτώ. αλλά γιατί να είναι έτσι? πάντοτε την χαιρόμουν την κυριακάτικη σιχασιά. τι συνέβη? γιατί να μην έχει μια τεράστια διαδρομή μέσα στην πόλη και να περπατάω και να ξεχνάω που είμαι?

νιώθω αδύναμος να κάνω οτιδήποτε για αυτό. είναι τόσο παράξενο.

σκηνή χαμηλή ασφυξία ακρίδα

2011-02-13T13:00:00.001+01:00

είδα στον ύπνο μου τον παπαδάτο και ήταν σε μία σκηνή και κοιμόταν μέσα, και η σκηνή ήταν πολύ μικρή, και είχε βάλει και ένα προστατευτικό από μέσα για να μην μπαίνει νερό, μία ακόμα κουβέρτα στην ουσία, που ήταν κρεμασμένη από την οροφή της σκηνής, αλλά ήταν τόσο χαμηλά, που στην ουσία όλο αυτό έμοιαζε με έναν μεγάλο υπνόσακο. πήγα να δω μέσα τι γίνεται και ήταν ασφυκτικά και δίπλα στον παπαδάτο ήταν μια ακρίδα αρκετά μεγάλη.

ξύπνησα έντρομος και έψαχνα για έντομα στο κρεβάτι μου. δεν βρήκα κάποιο, ξανακοιμήθηκα.

έρημος

2011-02-13T09:49:00.003+01:00

υπάρχουν μέρες που μπορώ να κάθομαι και να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω αυτό το μπλογκ από την αρχή και το τέλος και ανακατεμένα και πάλι και πάλι, προσπαθώντας να καταλάβω μερικές φορές, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσω τι είναι αυτό ακριβώς που θέλω να καταλάβω, σαν να βλέπω όλο το άγνωστο μαζεμένο μπροστά μου, ξέροντας πως είναι εκεί, ξέροντας ότι υπάρχει, αλλά συγχρόνως σαν να εξαφανίζεται από τα μάτια μου, ενώ είναι βέβαιο ότι δεν συνδέθηκε ποτέ μαζί μου. νιώθω σχεδόν σοκαρισμένος, και την ίδια στιγμή σχεδόν μικρός. και ξαναθυμάμαι, για πάντα μάλλον, την φράση από τον μαίτρ και την μαργαρίτα: "δεν υπάρχει χειρότερο ανθρώπινο ελάττωμα από την δειλία"

ξανά

2011-02-11T03:22:00.002+01:00

ο μουρακάμι έλεγε ότι όταν δουλέυει τον βολεύει να παρατάει το γράψιμο ακριβώς την στιγμή που νιώθει ότι έχει όρεξη να γράψει πολύ ακόμα. έτσι -λέει- όταν το ξαναπιάσει, κυλάνε όλα πολύ όμορφα και ρολάρουν τέλεια.

ατλάντα

2011-02-11T02:54:00.001+01:00

υπάρχουν φορές που προσπαθώ να καταλάβω ποιά είναι τα όρια της μοναξιάς, πως είναι να τα κάνεις όλα μόνος σου. δεν είχα ποτέ αδέρφια, γι'αυτό μάλλον και δεν μου κακοφαινόταν ποτέ. για τις μισές φορές που σκέφτομαι ότι δεν αντέχω πάλι να βγω να περπατάω μόνος μου μέσα στο δρόμο, υπάρχουν άλλες τόσες που το ξέρω ότι φταίει η βέροια που είμαι ξενερωμένος και όχι κάτι άλλο. την αγαπάω την βέροια, αλλά δεν μπορείς να περπατήσεις σαν άνθρωπος. πάνω που παίρνεις φόρα σταματάς. πωπω, το χειρότερο είναι να σκεφτώ ότι μου λείπει η θάλασσα. επίσης, θυμάμαι όλα εκείνα τα βράδια στο βόλο που απλά έφευγα από το σπίτι (να σαν τώρα, τέτοια ώρα) μετά από δουλειά και περπάταγα μόνος και κατέβαινα στην παραλία, καθόμουν σε ένα παγκάκι, και μετά γύρναγα σπίτι.

όταν θα πεθάνω, οι λέξεις που θα πάρω μαζί μου είναι "επίσης, περίπτωση, σκέφτομαι, θυμάμαι, κατάλαβα, θυμήθηκα, συνειδητοποίησα, περπατάω". υποτίθεται ότι έχω συνειδητοποιήσει τόσα πράγματα, πως γίνεται και δεν αλλάζω ΟΥΤΕ ΕΝΑ από όλα αυτά?

μωβ και μπλε ιδρώτας

2011-02-10T23:28:00.002+01:00

μου αρέσει όταν έστω και σπάνια κλείνω τα μάτια μου να κοιμηθώ και εμφανίζονται οι λύσεις στα προβλήματα μου. έστω κάποιες λύσεις. σε όποια προβλήματα.

αλλά μετά ξυπνάω, και τότε είναι που συνειδητοποιώ ότι δεν έβλεπα τις λύσεις στον ύπνο, αλλά τα προβλήματα μου ξανά και ξανά, μέχρι που έφτασα στο σημείο που δεν ήταν καν δικά μου προβλήματα.

υπάρχουν στιγμές που εύχομαι να είχα καθαρό μυαλό, να μπορούσα να έπαιρνα γρήγορες αποφάσεις, να μην ήμουν διστακτικός, να τελείωνα κάτι τη στιγμή που έπρεπε. μακάρι να μπορούσα να το κάνω.

σαν ένα σόλο του κολτρέϊν που θέλει να μου τρυπήσει με το ζόρι τον εγκέφαλο, που υπάρχουν φορές που το αισθάνομαι ότι είναι εκεί αυτοστιγμεί, και άλλες που νιώθω τις ατελείωτες ώρες εξάσκησης πάνω του. και πάλι όμως μου τρυπάει τον εγκέφαλο ούτως ή άλλως.

εκτόνωση. περιμένω την εκτόνωση.

χάνα

2011-02-09T21:24:00.000+01:00

είναι μάλλον ο καλύτερος ηλεκτρονικός δίσκος που έχω ακούσει εδώ και μερικά χρόνια, δεν ξέρω, σκέφτομαι ότι το άκτρες ήταν δισκάρα, σκέφτομαι διάφορα, αλλά αυτό το διαλυμένο σπασμένο πράγμα που μία είναι τέκνο και μία είναι χιπχοπ και κόβει κομμάτια τον χρόνο και τον διαλύει δεν ξέρω αν το ξανάκουσα. είναι από την granny records, είναι μέλη των good luck mr gorsky και τα λάϊβ τους σε αφήνουν μαλάκα. ένα τραγούδι μπορείτε να ακούσετε εδώ, μέχρι να βγεί το δωδεκάρι και να πάθουμε κακό.

κενό

2011-02-05T09:17:00.002+01:00

προσπαθώντας να θυμηθώ πως ήταν πριν τον περέκ και τον μπόρχες.

λαβύρινθος

2011-02-05T07:59:00.001+01:00

και μετά αναρωτιέμαι, φωναχτά ή δεν ξέρω, δεν ξέρω. μάλλον δεν ξέρω. αλλά σκέφτομαι. πως ξεπερνάς το άγχος? πως μπορείς να είσαι σίγουρος ότι κάτι που έκανες είναι καλό? πως μπορείς να το πιστέψεις? πως μπορείς να ξεπεράσεις κάπως το σημείο που χαίρεσαι με το spontaneous και πρέπει να χαρείς και με αυτό που έχει υπάρξει process και ολόκληρη διαδικασία? πως μπορείς να το αγαπήσεις όταν έχεις σιχαθεί να δουλεύεις πάνω του? με τίποτα μάλλον με τίποτα.

υπάρχουν μετά όμως στιγμές που νιώθω ότι δεν θα ήθελα να έβλεπα το άλεφ, παρόλο που επι της ουσίας είναι το μόνο πράγμα που θα ήθελα να δω. όπως επίσης, δεν ξέρω να θα ήθελα να μπω σε εκείνο τον κήπο με τα διακλαδωτά μονοπάτια, ή μάλλον, όσες φορές μπήκα, δεν έβγαινα με τίποτα.

τελικά, αλήθεια, δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι που δεν έχει είπωθει. κι αν είχε μείνει κάτι, μάλλον το είπε και αυτό ο μπόρχες.

ξεκίνησε

2011-02-04T07:48:00.002+01:00

τελειώνει. επισήμως τελειώνει.

ΝΑΡΙΤΑ ΒΕΡΟΙΑ ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ

2011-02-03T23:50:00.006+01:00

αύριο στις 5 η ώρα θα είμαι στο σπίτι του ναρίτα και θα κάνουμε εκπομπή, δηλαδή αυτός θα κάνει, εγώ θα του κάνω παρέα, και θα μιλάμε κυρίως. ο ναρίτα μένει εδώ δίπλα, αλλά όχι και τόσο δίπλα, αλλά πιστεύω ότι το σπίτι του θα είναι ωραίο, και εύχομαι να με κεράσει τίποτα η μαμά του, κάνα προφιτερόλ και κάνα τσαγάκι. θα ακούσουμε μουσική φαντάζομαι (δεν ξέρω τι θα παίξει αυτός, εγώ πάντως θα παω εκεί μόνο με σαν ρα πάντως. με σαν ρα, μάντλιμπ και λούτσιο μπατίστι) και φαντάζομαι ότι θα είναι πολύ ωραία. στον ποπλάϊ, στις 5 η ώρα, εξάκτλι, μέχρι τις 7. αυτή είναι η αφίσα, το καπέλο λέει Cleveland, OHIO, κάτι σαν το Βέροια, ΗΜΑΘΙΑ δηλαδή.

είμαι στο χειρότερο σημείο, επισήμως

2011-02-02T18:34:00.001+01:00

φτάνω, κοιτάω, αναλογίζομαι, προσπαθώ. δεν τελειώνω. σκέφτομαι ότι πρέπει να προσπαθήσω κι άλλο, ότι πρέπει να αγγίξω το άπειρο, ότι πρέπει να έχω την επιλογή να διαλέξω από άπειρες τέλειες εκδοχές. ότι δεν πρέπει να σταματήσω ακόμα, μάλλον δεν πρέπει να σταματήσω ποτέ, πρέπει να φτιάξω την μηχανή που γεννάει τραγούδια, και να κάθομαι να την κοιτάω, μέχρι να φτάσει στο σημείο που θα έχει η ίδια τελειοποιήσει τον εαυτό της.

κενό. κενός.

μία κλανιά από τον κώλο του μάντλιμπ

2011-02-01T23:15:00.002+01:00

αγόρασα πριν από 20 λεπτά το beat konducta around the world, και σκέφτομαι ότι αυτό θα ήθελα να είμαι μερικές φορές. μία κλανία από τον κώλο του, και τίποτα άλλο. ή έστω, μία τρίχα από τα αρχίδια του, μία μύξα από την μύτη του, ένα παντ στο σάμπλερ του. αυτό και τίποτα άλλο.

ουφ.

ο καλύτερος κόμεντ διάλογος που έχω δει ποτέ

2011-02-01T22:03:00.001+01:00

έβερ, στη ζωή μου, από την αρχή του σύμπαντος

ξέρεις εσύ

2011-02-01T11:35:00.001+01:00

"as all Marines are riflemen, all members of the Arkestra are percussionists"

από τα liner notes του space is the place

ευθείες αναφορές (εξώφυλλα)

2011-02-01T11:08:00.001+01:00

αυτό = αυτό + αυτό

είναι το rocket number nine το καλύτερο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ?

2011-01-31T21:34:00.002+01:00

I hear you're buying a synthesizer and an arpeggiator and are throwing your computer out the window because you want to make something real.

I hear that you and your band have sold your guitars and bought turntables. I hear that you and your band have sold your turntables and bought guitars.

I hear everybody that you know is more relevant than everybody that I know.

But have you seen my records?

You don't know what you really want.

:-o

2011-01-31T16:36:00.004+01:00

[..]θυμήθηκε τον νικόλαο της κούζας, για τον οποίο κάθε ευθεία γραμμή είναι το τόξο ενός άπειρου κύκλου.[..]

αποφασιστικά

2011-01-31T12:49:00.000+01:00

ευθεία. ούτε αρίστερά, ούτε δεξιά, ούτε τίποτα. ευθεία. απολύτως ευθεία. κανέναν, ούτε αριστερά, ούτε δεξιά.

στα ίχνη του μονόχερου

2011-01-31T09:38:00.000+01:00

-"είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να κάνει την ζωή άξια για να υπάρχει εκτός από τον sun ra και τα free πνευστά?"
-"ναι. απλά εγώ θα έλεγα και το Άπειρο του Μπόρχες, το εξώφυλλο του Madvillainy, τους μονόχερους ανθρώπους, και την πολυκατοικία στο 11 της οδού Simon-Crubellier."
-"και τον γούντι άλεν"
-"μόνο τον γούντι άλεν"
-"και τον sun ra"
-"και τις κουβέντες για ψωλές"
-"κυρίως αυτές"

κοίτα

2011-01-30T23:42:00.002+01:00

σαν να γίνεται ένα τσαφ και να ανοίγει ένας ολόκληρος κόσμος και να μπαίνεις μέσα και να χάνεις το κεφάλι σου, απλά, χωρίς τίποτα άλλο. να ανοίγεις ένα βιβλίο και να μπαίνεις μέσα, να ακούς ενάμιση λεπτό από ένα τραγούδι και να καταλαβαίνεις που βρίσκεσαι, οι αναφορές να πέφτουν η μία πάνω στην άλλη, αναδρομικά, σε άπειρο βάθος, συνεχόμενα. απλά βλέποντας μισό λεπτό, ακούγοντας μισό ήχο. σταματώντας να σκέφτεσαι και να προσπαθείς να το επιβάλλεις, όχι, δεν γίνεται πιά έτσι, αλλά πάρτο απόφαση. και φύγε. ή κάνε κάτι. αλλά όχι πιά όπως είναι.

αδυνατώ πιά να εξηγώ τα αυτονόητα, αδυνατώ να προσπαθώ να καταλάβω την κατανόηση των άλλων, έχει πάψει να με απασχολεί. απλά έπαψε, σαν να ακούστηκε ενα μικρό φσατ και να έκλεισε ο διακόπτης.

"and not a single fuck was given on that day"

αλλά σε κάθε περίπτωση, θέλω να κρατήσω δυό τρία πράγματα, σαν σκέψεις που μείνανε στην μέση, σαν βιβλία που δεν τελείωσαν.

ARMLEGS/ARMDANCE

"hothouse sense of time/no knowledge of life/and at the mercy of fortune"

ή αλλιώς

"a reminder of valued past events"

γαμώ τον χριστό σου.

--
εδώ όμως?
--

από την στιγμή που άνοιξα το ζωή οδηγίες χρήσεως του περέκ, έκλεισαν τα πάντα γύρω μου για πάντα. μόνο εσύ έμεινες, που μου το έλεγες από τότε να το διαβάσω και εγώ για κάποιο λόγο το απέφευγα. μάλλον ήξερα. ή μάλλον δεν ήξερα.

μόνο αυτό έχει νόημα πιά και τίποτα άλλο. ο ζορζ περέκ, ο κήπος με τα διακλαδωτά μονοπάτια, και το άπειρο, και όλες οι άπειρες εκδοχές, ο λαβύρινθος, όλα.

--
ναι
--

πόσο τραγικό είναι να νιώθεις το κεφάλι σου ότι θέλει να σκέφτεται και να χαίρεται και να γεννάει πράγματα και να πρέπει με το ζόρι να το βάλεις να σκέφτεται άλλα. τίποτα.

τίποτα απολύτως.

"αναζητώ ταυτόχρονα το αιώνιο και το εφήμερο"

γαμώ το χριστό σου.

ενάργεια

2011-01-25T13:27:00.001+01:00

"αυτό που παρουσιάζεται εδώ -δεν παρουσιάζεται ούτε συμβολικά ούτε αλληγορικά, αλλά "αυτοπροσώπως"- είναι το Χάος, η Άβυσσος, το Απύθμενο. Και μέσα από αυτό το Χάος, μέσα από αυτή την Άβυσσο, αναδύεται ανεξήγητα, αλλά με πλήρη, ενάργεια μία τέλεια μορφή, η θριαμβευτική μελωδία[...]"

ο κορνήλιος καστοριάδης μιλάει για το πέρασμα από το τρίτο μέρος προς το φινάλε της τέταρτης και τελευταίας συμφωνίας του σούμαν, και εγώ ακούω σαν ρα ξανά και ξανά. και προσπαθώ να βρω συνδέσεις.

σκιές

2011-01-24T21:09:00.002+01:00

"The Dead Past"
The civilizations of the past have been used as the foundation of the civilization of today. Because of this, the world keeps looking toward the past for guidance. Too many people are following the past. In this new space age, this is dangerous. The past is DEAD and those, who are following the past are doomed to die and be like the past. It is no accident that those who die are said to have passed since those who have PASSED are PAST.

the abyss of machinery

2011-01-24T12:50:00.000+01:00

τα κρουστά του σαν ρα, σαν τη συνείδηση να σου χτυπάει ρυθμικά τις φλέβες, σαν να βλέπεις ξανα και ξανά τον σάντι μπέϊτς να κάνει τα ίδια λάθη, σε όλες τις πιθανές περιπτώσεις, σαν να βλέπεις το χάος να ξεσπά μπροστά σου, σαν να προσπαθείς να μιλήσεις με την άβυσσο και το απύθμενο, σαν να χάνεται το μάτι σου εναλλάξ στην ομορφιά και την ασχήμια.

σαν να βλέπεις όλους τους ανθρώπους γύρω σου σαν χαρακτήρες που είναι όλοι ίδιοι και ολόιδιοι, όλοι τους το ίδιο, και συ να μην καταλαβαίνεις αν κοιτάς δεξιά και αριστερά, σαν να φοράς 15 ρουχά για να μην κρυώνεις, ενώ παλιά δεν κρύωνες ούτως ή άλλως. αλλά και πάλι περιμένεις περιμένεις περιμένεις περιμένεις να συμβούν τα πάντα, κάθεσαι στην μέση, όλες οι εκδοχές είναι μπροστά σου, αλλά πάντα διαλέγεις την λάθος, για πάντα την λάθος για πάντα.

σαν κρουστά σε δίσκο του σαν ρα, που χτυπάνε τα μηνίγγια με μίσος, σαν μικρές νότες που ακούγονται σαν ψεύτικες, ίσα ίσα για να χαρείς ότι κάτι γίνεται.

μόνο που δεν γίνεται τίποτα, ποτέ, για πάντα, ποτέ, αιώνια. τίποτα.

τι κοινό έχουν αυτοί οι δίσκοι?

2011-01-18T23:38:00.000+01:00

byrds - younger than yesterday
slayer - reign in blood
nick drake - pink moon
ramones - ramones
creedence clearwater revival - green river
tim hardin – one
simon and garfunkel – bookends
serge gainsbourg – histoire de nelody nelson
mc5 - back in the USA
nico - desertshore
edan - echo party
the cure - japanese whispers
husker du - land speed record

tomorrow brings another way to lose you

2011-01-18T09:16:00.002+01:00

σκέφτομαι πόσο πολύ αγαπάω τον tim hardin. πόσο πολύ λατρεύω τα τραγούδια του και την διαλυμένη φωνή του. σκέφτομαι ότι το never too far είναι στα 5 αγαπημένα μου τραγούδια, που με γονατίζουν με την απλότητα, τους στίχους, τα πάντα. η εκτέλεση των gandalf είναι εξίσου απίθανη και αδιανόητη, πανέμορφη με τα σκασίματα και τα κοπανήματα και το ατελείωτο κρεσέντο. σαν να πήραν το ανεκπλήρωτο και να στο χώσαν με το ζόρι μέσα στην καρδιά.

άρα σκέφτομαι ότι η καλύτερη μουσική που μπορεί να γραφτεί (ή έστω η καλύτερη που θα με κάνει για πάντα να είμαι μικρός) είναι οι μελωδίες του tim hardin, η παραγωγή των gandalf, τα φρι πνευστά του albert ayler και το groove των can.

σκέφτομαι ότι οι baby guru πρέπει να διασκευάσουν το never too far στα πρότυπα των gandalf. ίσως και να γίνει της καριόλας.
ακούς άξιε? ακούς καρρά? ακούς δημάκη?

η συναυλία της χρονιάς

2011-01-13T11:08:00.001+01:00

ο τζουσέπε ιελάσι είναι μιλανέζος και αυτός είναι ένας από τους λόγους που τον λατρεύω. οι άλλοι λόγοι είναι ότι το κολντ φανκ του γαμάει τα πάντα, αλλά κυρίως τα πικάπ. είναι ένας από αυτούς που θα ήθελα να μου κάνουν παρέα, φαίνεται ήρεμος τύπος και πρόσχαρος. θα μπορούσε να δουλεύει στο ιταλικό δημόσιο, ή θα μπορούσε να είναι και μάρκα σε καφετέρια. το aix, και τα stunts του είναι από τους δίσκους που μπορούν να σου αλλάξουν την ζωή.

την παρασκευή ο ιελάσι παίζει στην αθήνα στην knot και το σάββατο στην θεσσαλονίκη στην φάκτα. επίσης κάνουν καμπάκ και οι ιβέντλες, θα γίνει της καριόλας δηλαδή. εγώ πάντως θα τον δω στην αθήνα

για περισσότερες πληροφορίες αρκεί να πάτε στην KNOΤ και να τα δείτε όλα, όπως επίσης και στο NOISE BELOW για να δείτε τα υπόλοιπα.

μπορεί και να χεστώ από την χαρά μου.

.

2011-01-12T00:26:00.001+01:00

Seems I got it wrong, I was chasing after something that was gone. To the black of night, now I know it's not what I wanted at all. And you said something like, "All you want is all the world for yourself"

πρόγκρες

2011-01-09T21:11:00.000+01:00

είμαι μέσα στο σπίτι από την πέμπτη, δεν έχω βγει έξω παρά ελάχιστα, το πολύ 4 ώρες. δεν είναι άσχημα, ούτε καν, μάλλον τέλεια, έχει βγει δουλειά, μάλλον και τα εξώφυλλα, αλλά μου λείπει ο μπόρχες.